ဝမ်ယွီသည် ဂျီအန်းနင်းနှင့် သူမ၏အဘွားကို ဟွာဒါတက္ကသိုလ်ရှိ မိသားစုနေအိမ်သို့ ကားဖြင့် လိုက်ပို့ပေးခဲ့သည်။
ဂျီအန်းနင်းသည် အဘွားကို ကားနောက်ခန်းမှ ဆင်းစေရန် ကူညီပေးလိုက်သည်။ ဝမ်ယွီ မမြင်ချိန်တွင် သူမသည် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော ငွေစက္ကူများကို စာအိတ်ထဲသို့ လျှို့ဝှက်စွာထည့်လိုက်ပြီး ဝမ်ယွီတစ်ယောက် အဘွားကို ကားပေါ်မှ ဆင်းရန် ကူညီပေးနေစဉ်အတွင်း ထိုစာအိတ်ကို ရှေ့ခုံပေါ်သို့ လျှင်မြန်စွာ ပစ်တင်လိုက်သည်။
နောက်ဆုံးအကြိမ် ဝမ်ယွီ ဂျီအန်းနင်း၏ အိမ်သို့ ရောက်လာခဲ့စဉ်က အဘွားမှာ ဖျားနာနေသည့်အချိန် ဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က အခြေအနေမှာ အလွန်အရေးကြီးနေသဖြင့် သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ကြည့်ရန် အချိန်မရခဲ့ပေ။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် အဘွား၏ ဆေးရုံသုံးအိတ်ကို သယ်ပေးရင်း အိမ်ပေါ်အထိ လိုက်ပို့ပေးခဲ့သည်။ အဘွားသည် လှည့်ကြည့်လိုက်စဉ် ဝမ်ယွီကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ ဧည့်သည်ဟု မှားယွင်းထင်မှတ်ကာ "နင်းနင်းရေ၊ ဧည့်သည်ကို လက်ဖက်ရည် ဖျော်ကျွေးလိုက်ပါဦး" ဟု အားတက်သရော ပြောလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်းမှာ အကြံအိုက်သွားပြီး ဝမ်ယွီကို အမြန်ပြန်သွားရန် မျက်စိဖြင့် အချက်ပြလိုက်သည်။
သို့သော်လည်း ဝမ်ယွီကမူ ပြန်သွားရန် အစီအစဉ်မရှိပေ။ သူက ပြုံးလျက် "မလိုပါဘူး၊ ရိုးရိုးရေပဲ ရပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။ အိမ်တွင်းအပြင်အဆင်ကို ကြည့်လိုက်ခြင်းအားဖြင့် ဤအိမ်တွင် လက်ဖက်ခြောက်ပင် ရှိမည်မဟုတ်ဟု သူ ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။
စကားပြောအပြီးတွင် သူသည် မဆိုင်းမတွပင် ဆိုဖာပေါ်သို့ ထိုင်ချလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း တားဆီးရန် ကြိုးစားသော်လည်း နောက်ကျသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ဝမ်ယွီသည် ဆိုဖာပေါ်သို့ ထိုင်ချလိုက်ပြီးနောက် အနည်းငယ် ငေးမောသွားသည်။
ဂျီအန်းနင်းမှာ နဖူးကို လက်ဖြင့် အုပ်လိုက်ပြီး သူရှိရာသို့ သွားကာ ဆွဲထူရင်း "ဟိုဘက်မှာ သွားထိုင်ပါ၊ ဒီဘက်က နှိမ့်နေလို့" ဟု ပြောလိုက်သည်။ ကြည့်လိုက်လျှင် သာမန်အတိုင်း ထင်ရသော်လည်း ထိုင်လိုက်သည်နှင့် 'နစ်ဝင်' သွားတတ်သော ဆိုဖာမျိုး ဖြစ်သည်။
ဝမ်ယွီ: "...ကောင်းပါပြီ။"
ဝမ်ယွီသည် ဂျီအန်းနင်း၏ အိမ်တွင် ရိုးရိုးရေကို သောက်ရင်း အဘွားနှင့် စကားစမြည်ပြောနေခဲ့သည်။ အဘွားမှာ လက်ရှိအခြေအနေနှင့် လုံးဝမသက်ဆိုင်သော အတိတ်က အကြောင်းအရာများကို ပြောပြနေ၏။
ဂျီအန်းနင်းသည် သူ့အကြံအစည်ကို ရိပ်မိသွားသဖြင့် "နေ့လယ်စာစားချိန် နီးနေပြီ၊ ကျောင်းကို အမြန်ပြန်ပြီး နေ့လယ်စာ သွားစားသင့်ပြီ။ ဒီမှာတော့ အစ်ကိုစားဖို့ အစားအစာ မရှိဘူး။ အဘွားရဲ့ အစားအသောက်တွေက ဆားနဲ့ ဆီ လျှော့ထားရတာဆိုတော့ အစ်ကို စားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ သွားတော့၊ ပြန်တော့!" ဟု ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ငြင်းပယ်လိုက်သည်။
ထိုအခါမှသာ ဝမ်ယွီသည် မရမက ပြန်သွားခဲ့သည်။
သူပြန်သွားပြီးနောက် ဂျီအန်းနင်းသည် ခါးစည်းကို ပတ်ကာ နေ့လယ်စာ ပြင်ဆင်နေလိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် သူမ၏ ဖုန်းမြည်လာသည်။ ဖုန်းစခရင်ပေါ်တွင် ဝမ်ယွီ၏ နာမည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူသည် ကားပေါ်သို့ ပြန်ရောက်ပြီး စာအိတ်ကို တွေ့သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သူမ သိလိုက်သည်။
သူမ ဖုန်းကို ကိုင်လိုက်ပြီး "ဟယ်လို" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"ဂျီအန်းနင်း!" ဝမ်ယွီက အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သည့် လေသံဖြင့် "ဒါ ဘာလုပ်တာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီသည် စာအိတ်ကြောင့် ဂျီအန်းနင်းကို ဖုန်းဆက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ကားပေါ်သို့ ပြန်တက်ပြီး ခါးပတ်ပတ်လိုက်ချိန်တွင် ရှေ့ခုံပေါ်ရှိ စာအိတ်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။ ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဆေးရုံစရိတ်တင်မကဘဲ ပြုစုသူအတွက် ပေးထားသည့်ငွေနှင့် သူပေးခဲ့သော ယွမ်ငါးရာတန် ငွေစက္ကူပါ ပါဝင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ဒီကောင်မလေးရဲ့ ခေါင်းမာပုံက အရင်အတိုင်းပဲဆိုတာ သူ နောက်ဆုံးတော့ နားလည်သွားသည်။
ဝမ်ယွီမှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် သွားများကို ကြိတ်ထားလိုက်သည်။
"ဒါက ဆေးရုံစရိတ်ပဲလေ" ဂျီအန်းနင်းက "ဒီငွေကို ကျွန်မ အသေအချာ ပြန်ပေးမှာပါ" ဟု ပြောသည်။
"ဂျီအန်းနင်း—" ဝမ်ယွီ၏ အသံမှာ မြင့်တက်လာသည်။
"နားထောင်ပါ ဝမ်ယွီ..." ဂျီအန်းနင်း၏ အသံမှာ နူးညံ့သွားပြီး "အစ်ကို ကျွန်မကို ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံတာကို ကျွန်မ လက်ခံပါတယ်။"
ဝမ်ယွီ၏ အသံမှာ ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ဖုန်းတစ်ဖက်မှ ဂျီအန်းနင်း၏ နူးညံ့သော်လည်း ပြတ်သားသော စကားသံကို သူ ကြားလိုက်ရသည်။ "ကျွန်မ လက်ခံပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိပဲ။ အစ်ကို ဘယ်လောက်ပဲ ကျွန်မကို ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံပါစေ၊ အဘွားကိုတော့ အစ်ကို လာတာဝန်ယူလို့ မရဘူး။ ဒါက ကျွန်မရဲ့ တာဝန်ပဲ။"
ဝမ်ယွီသည် ဖုန်းကို ကိုင်ထားရင်း ခဏတာ စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်။
ထို့နောက် သူ ရယ်မောလိုက်သည်။
"ကောင်းပြီလေ။" သူသည် ဤကိစ္စကို အမြန်ကျော်ဖြတ်လိုက်ပြီး "ဒါဆိုရင်လည်း ကျွန်တော် အစ်ကို့ကို ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံမယ်ဆိုရင် အစ်ကို ရှောင်လွှဲလို့ မရဘူးနော်။"
ဂျီအန်းနင်းလည်း ပြုံးလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီဆိုတာ ဝမ်ယွီပါပဲ။ သူက အမြဲတမ်း သူ့နည်းသူ့ဟန်နဲ့ပဲ လုပ်ချင်ပြီး ပိုမိုလိုလားနေသူမျိုး။
သူမကလည်း "ကောင်းပါပြီ" ဟု လွယ်လွယ်ပင် သဘောတူလိုက်သည်။
ဖုန်းချလိုက်ပြီးနောက် ဝမ်ယွီသည် ဖုန်းကိုကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းစွန်းကို မြှောက်လိုက်ရင်း ပျော်ရွှင်ကျေနပ်နေမိသည်။
ဒီကောင်မလေး ဂျီအန်းနင်း... သူမမှာ ခေါင်းမာတဲ့ အချက်ရှိသလို ဖွင့်ဟပေးလိုတဲ့ စိတ်နှလုံးသားလည်း ရှိသေးတယ်။
သူမက သူ့အပေါ်ထားတဲ့ ခံစားချက်တွေကို ရိပ်မိနေပြီး အတ္တမကြီးဘဲ လက်ခံပေးပေမဲ့လည်း သူမမှာ သတ်မှတ်ချက်တွေ ရှိနေသေးတယ်။
ဝမ်ယွီသည် စတီယာရင်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်ရင်း ပြီးခဲ့တဲ့ တနင်္ဂနွေနေ့က နေရောင်အောက်မှာ တောက်ပနေတဲ့ သူမပုံရိပ်ကို ပြန်တွေးမိကာ အလိုလိုပင် ပြုံးမိသွားသည်။
သူ သူမကို သဘောကျတယ်၊ ဒါကလည်း တန်ပါတယ်။
အဘွား ဆေးရုံမှ ဆင်းလာပြီးနောက် ဂျီအန်းနင်းသည် ကျောင်းသို့ ချက်ချင်းပြန်သွားရန် မဝံ့ရဲပေ။ အဘွား၏ အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်ရန် အိမ်တွင် တစ်ရက်နှင့် တစ်ည နေလိုက်သည်။ ကြာသပတေးနေ့ရောက်မှသာ အဘွားမှာ အမှန်တကယ် ကျန်းမာသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သေချာသဖြင့် ကျောင်းသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။
မန်ရှင်းယွီနှင့် အခြားသူများ သူမ ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ စိတ်အေးသွားကြပြီး "အဘွား နေကောင်းလား" ဟု မေးကြသည်။
"ကောင်းပါတယ်၊ အားလုံး အဆင်ပြေသွားပါပြီ" ဂျီအန်းနင်းက သွားလေးပေါ်အောင် ပြုံးပြလိုက်ပြီး "မနေ့က စာမှတ်စုတွေကို ငါ့အတွက် ကူးပေးထားကြလား" ဟု မေးသည်။
မန်ရှင်းယွီသည် သူမ၏ စာမှတ်စုကို ထုတ်ပေးလိုက်ပြီး ဂျီအန်းနင်းကို မျက်စိတစ်ဖက်မှိတ်ပြကာ "ဟေ့၊ နင်မရှိတုန်းက တစ်ခုခု ဖြစ်ပျက်သွားတယ်" ဟု ပြောသည်။
"ဟင်?" ဂျီအန်းနင်း မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။
"အခြေအနေက ဒီလို..." မန်ရှင်းယွီသည် လျှို့ဝှက်သလိုမျိုး အသံကို တမင်နှိမ့်ချကာ "ပိုင်လုနဲ့ ချန်ဟောင်ကြားမှာ... အိုမေ!" ဟု ပြောသည်။
ပိုင်လုသည် သူမ၏ စာအုပ်ကို လိပ်လိုက်ပြီး မန်ရှင်းယွီကို နောက်ပြောင်ရိုက်နှက်ကာ "ငါ နားမကြားဘူး ထင်နေတာလား? နင်ဘေးမှာ ငါ ထိုင်နေတာလေ!" ဟု ဆူလိုက်သည်။ သူမက ရဲရဲတင်းတင်း ပြောနေသော်လည်း မျက်နှာမှာမူ ခရမ်းချဉ်သီးကဲ့သို့ နီရဲသွားခဲ့သည်။
တစ်ခုခုတော့ ဖြစ်ပျက်နေမှန်း ထင်ရှားနေသည်။
"ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ?" ဂျီအန်းနင်း သူတို့ဆီသို့ ကိုယ်ကိုယိမ်းကာ ပြုံးပြီး "ပြောပြပါဦး!" ဟု ပြောသည်။
မန်ရှင်းယွီက အကျဉ်းချုံး၍ "ချန်ဟောင်က ပိုင်လုကို ပိုးနေတာ" ဟု ရှင်းပြသည်။
"အဲ့ဒါ လုံးဝမဟုတ်ဘူး၊ သူမရဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေကို နားမထောင်နဲ့" ပိုင်လုက မျက်နှာနီရဲလျက် ငြင်းဆိုလိုက်ပြီး "နင် ခွင့်ယူထားတုန်းက ဝမ်ယွီက ချန်ဟောင်ကို နင့်စာမှတ်စုတွေ ကူးပေးဖို့ အကူအညီတောင်းလိုက်လို့... သူတို့ အချင်းချင်း ပိုသိကျွမ်းသွားတာပါ။"
"အို၊ ဟုတ်လို့လား? ဝမ်ယွီက ငါ့စာမှတ်စုတွေကို ငှားတာလို့ ပြောခဲ့တာပဲ" မန်ရှင်းယွီက 'တောက်တောက်' အသံပြုလိုက်ပြီး "သူက ဘာလို့ တိုက်ရိုက်မလာတာလဲ? ငါ့ကို မသိတာလည်း မဟုတ်ဘဲနဲ့။ ဘာလို့ ပိုင်လုကို ရှာဖို့ အဝေးကြီး လှည့်ပတ်နေရတာလဲ? အဲ့ဒါက ကိစ္စကို ပိုရှုပ်ထွေးအောင် လုပ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား?" ဟု ပြောသည်။
ပိုင်လုမှာ ယခုအခါ ငြင်းစရာစကား မရှိတော့ဘဲ မျက်နှာမှာ အနီရောင် အဝတ်စတစ်ခုကဲ့သို့ နီရဲသွားသည်။
အခြားသူများ၏ အချစ်ရေးအကြောင်း ပြောကြသည့်အခါ လူတိုင်းမှာ အချစ်ရေးကျွမ်းကျင်သူများ ဖြစ်လာကာ စိတ်အားထက်သန်စွာ အကြံပေးကြသည်။ သို့သော် မိမိတို့၏ အချစ်ရေးအကြောင်း ဖြစ်လာသည့်အခါတွင်မူ လူတို့မှာ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ၊ စကားမပြောနိုင်ဘဲ ပြန်လည်တုံ့ပြန်ရန်ပင် ခက်ခဲသွားတတ်ကြသည်။
ပထမဆုံးအချစ်ကို ကြုံတွေ့ရသည့်အခါမျိုးတွင် ဖြစ်လေ့ရှိသည့်အတိုင်းပင်။
ဂျီအန်းနင်းသည် မျက်လုံးများ လခြမ်းကွေးလေးများ ဖြစ်သွားသည်အထိ ပြုံးလိုက်သည်။
မေးစေ့ကို လက်ဖြင့် ထောက်ထားရင်း ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အတန်း၏ တစ်ဖက်တွင် လူအချို့ ဝိုင်းဖွဲ့ကာ ပျော်ရွှင်စွာ စကားပြောနေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အလယ်ဗဟိုတွင် တောက်ပစွာ ရပ်နေသူမှာ ဆွန်ယားရှန်း ဖြစ်သည်။
ဂျီအန်းနင်း အာရုံစိုက် ကြည့်လိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း၏ အကြည့်ကို လိုက်ကြည့်ရင်း မန်ရှင်းယွီသည် ဆွန်ယားရှန်းကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်။
"သူမက နာမည်ကြီး ကျောင်းတွေက ထိပ်တန်း ကျောင်းသားတော်တော်များများနဲ့ သိကျွမ်းတယ်ဆိုပြီး ရက်အတော်ကြာ ကြွားနေတာ" မန်ရှင်းယွီ ပခုံးတွန့်လိုက်ပြီး "ကိန်းဘရစ်ချ်နဲ့ ပရင်စတန်က လူတွေက ဘယ်လောက်တော်တယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းတွေကို ပြောနေတာ..." ဟု ပြောသည်။
နာမည်ကြီး ကျောင်းများမှ ကျောင်းသားများကို အားကျခြင်းမှာ သဘာဝကျပြီး မန်ရှင်းယွီလည်း အစပိုင်းတွင် အားကျခဲ့သည်။ သို့သော် ကြွားဝါမှုက အလွန်အကျွံ ဖြစ်လာသည့်အခါ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေပြီး အခြားသူများ၏ တုံ့ပြန်မှုကို ခံရတတ်သည်။
ဂျီအန်းနင်းသည် အနည်းငယ် ဝေဝါးသွားသည်။ သူမ၏ ယခင်ဘဝ အမှတ်တရများတွင် ထိုကဲ့သို့သော အကြောင်းအရာများ မရှိခဲ့ဟု သူမ ထင်သည်။
သို့သော် ယခင်ဘဝက သူမသည် အထီးကျန်ပြီး အေးစက်စက် နေတတ်သူဖြစ်သဖြင့် အခြားသူများနှင့် ဆက်သွယ်မှု မရှိခဲ့ရာ ထိုကဲ့သို့သော ကိစ္စများကို သတိမထားမိခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။
ဂျီအန်းနင်း ထိုအကြောင်းကို အများကြီး မတွေးတော့ပေ။
ဗုဒ္ဓဟူးနေ့တွင် ဂျီအန်းနင်းသည် ရှူချန်နှင့် ဆက်သွယ်ပြီးဖြစ်ရာ သူက "အဲ့ဒါ ကောင်းလိုက်တာ! စနေ၊ တနင်္ဂနွေအတွက် လူမရှိမှာကို စိုးရိမ်နေတာ။ ယန်နာတို့ အဖွဲ့တွေကလည်း အစီအစဉ်တွေ ရှိနေကြတယ်၊ ဘယ်သူမှ စနေ၊ တနင်္ဂနွေအတွက် အချိန်မပေးနိုင်ကြဘူး။ အမြန်ပြန်လာခဲ့နော်" ဟု ပြောခဲ့သည်။
တကယ်တမ်းတွင်မူ အခြေအနေမှာ ရှူချန် ပြောသလောက် အبالကြီး ဖြစ်မည်မဟုတ်ပေ။ ဂျီအန်းနင်းကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသည်ဟု မခံစားရစေရန်နှင့် သူ၏ အကူအညီကို လိုအပ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရစေရန် သူ တမင်တကာ ချဲ့ကားပြောခြင်း ဖြစ်သည်။
သူသည် ကြင်နာတတ်ပြီး နူးညံ့သော လူငယ်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ဂျီအန်းနင်းသည်လည်း ဤဘဝတွင် သူ သူမကို တိတ်တဆိတ် သဘောကျနေသလားဆိုသည်ကို မသိပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမအနေဖြင့် ထိုခံစားချက်များကို တုံ့ပြန်နိုင်မည် မဟုတ်သဖြင့် သူ့အတွက် ကြိုးစားလုပ်ကိုင်ပေးရုံသာ တတ်နိုင်ပေသည်။
အတိတ်နှင့် ယခုဘဝတစ်လျှောက်လုံးတွင် သူမ၏ ခံစားချက်များမှာ လူတစ်ယောက်အတွက်သာ ပေးဆပ်ရန် လုံလောက်နိုင်သည်။
သို့သော် ထိုသူမှာ မည်သူနည်း။
ဂျီအန်းနင်း ထိုသူကို တွေးလိုက်မိရာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် နူးညံ့သော အပြုံးတစ်ခု အလိုလို ပေါ်လာသည်။
သောကြာနေ့တွင် ဒူချင်းသည် ဂျီအန်းနင်းကို "စနေနေ့အတွက် အလုပ်တစ်ခု ရှိတယ်" ဟု ဖုန်းဆက်လာသည်။
ဂျီအန်းနင်းမှာ အလုပ်တစ်ခု ထပ်ရသဖြင့် ဝမ်းသာသော်လည်း အချိန်ညှိရန် ခက်ခဲနေသည်။
ဂျီအန်းနင်းတွင် စနေ၊ တနင်္ဂနွေအတွက် ကျူရှင်သင်ရမည့် အချိန်များ ရှိသည်။ ပြီးခဲ့သည့်အပတ်က အဘွားဆေးရုံတက်ရသဖြင့် ခွင့်ယူထားခဲ့ပြီး၊ အဲ့ဒီအပတ်မတိုင်ခင်ကလည်း စကွပ်ရှ် (squash) ကစားသွားသဖြင့် မန်ရှင်းယွီကို အတန်းအစားထိုး သင်ခိုင်းထားခဲ့သည်။ ထပ်ပြီး အချိန်ပြောင်းရန် မသင့်တော်ပေ။ ညနေပိုင်းတွင် ကဖေးသို့ သွားရဦးမည်ဖြစ်ရာ ကြားထဲတွင် အချိန်အနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိပြီး အလုပ်လုပ်ရန် မလုံလောက်ပေ။
သူမသည် သူမ၏ အချိန်ဇယားကို ဒူချင်းအား ပြောပြလိုက်ရာ သူက အလုပ်ပမာဏကို တွက်ချက်ပြီးနောက် "မလုံလောက်ဘူး" ဟု ယုံကြည်ချက်ရှိရှိ ပြောသည်။
"ခွင့်ယူတာ ဒါမှမဟုတ် အချိန်ပြောင်းတာမျိုး မလုပ်နိုင်ဘူးလား" ဟု သူ မေးသည်။
သာမန်အလုပ်ဆိုလျှင် သူမ လုပ်နိုင်သည်။ သို့သော် ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဂျီအန်းနင်းမှာ သူတစ်ပါးကို သူမအတွက် အချိန်ပြောင်းခိုင်းရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။
ဒူချင်းမှာ နားမလည်နိုင်ဖြစ်ပြီး "တက္ကသိုလ် ကျောင်းသူတွေက ကျူရှင်သင်လို့ ဘယ်လောက်များ ရလို့လဲ? အများကြီးလား?" ဟု မေးသည်။
ဂျီအန်းနင်းက ရိုးသားစွာ "တစ်နာရီကို ယွမ်ကိုးဆယ် ရပါတယ်" ဟု ဖြေသည်။
"..." ဒူချင်းမှာ စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားပြီး "ပိုရမယ် ထင်ထားတာ။ ဒီနှုန်းထားနဲ့ဆိုရင် သွားလာစရိတ်တွေကို ထည့်တွက်လိုက်ရင်... အလုပ်ထွက်လိုက်ဖို့ အကြံပေးချင်တယ်။ တစ်လကို အလုပ်တစ်ခုပဲ လုပ်ရရင်တောင် တစ်လလုံး ကျူရှင်သင်တာထက် ပိုမရဘူးလား?" ဟု ပြောသည်။
ငွေပမာဏအပိုင်းတွင် သူပြောသည်မှာ မှန်သည်။ သို့သော် ဂျီအန်းနင်းသည် ဤမော်ဒယ်အလုပ်ကို စတင်လုပ်ကိုင်သည်မှာ မကြာသေးဘဲ ၎င်း၏ အလားအလာကို မသိရှိသေးပေ။
သူမကို အရင်က လှည့်ဖြားခဲ့ဖူးသော အစ်မကြီးက တစ်ခါတရံ တစ်လလုံး အလုပ်မရတာမျိုး ဖြစ်တတ်သည်ဟု ပြောခဲ့ဖူးသည်။ ဂျီအန်းနင်းသည် ထိုအချက်မှာ ဟုတ်မဟုတ် မသိပေ။
သူမ ထိုအန္တရာယ်ကို မယူရဲပေ။ သူမသည် လူနှစ်ဦး၏ ဘဝကို ထောက်ပံ့နေရပြီး အဘွား၏ ခွဲစိတ်ကုသမှုအတွက် ငွေစုရန် အချိန်ပိုရမည်ဟု ထင်ထားခဲ့သော်လည်း အဘွားမှာ ခွဲစိတ်ရန် ပိုမိုစောသွားခဲ့သည်။
အောက်တိုဘာလကုန်ခါနီးသာ ရှိသေးပြီး တက္ကသိုလ်တက်သည်မှာ နှစ်လသာ ရှိသေးသဖြင့် သူမ၏ ငွေကြေးအခြေအနေကို ချိန်ညှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် ဂျီအန်းနင်းသည် ကျူရှင်သင်ခြင်းမှ ရရှိသော တည်ငြိမ်သည့် ဝင်ငွေကို စွန့်လွှတ်ပြီး မသေချာသော မော်ဒယ်အလုပ်အတွက် မစွန့်စားရဲပေ။
ဒူချင်း၏ ကမ်းလှမ်းချက်ကို ငြင်းပယ်ပြီး ဖုန်းချလိုက်ပြီးနောက် ဂျီအန်းနင်းသည် ဤမော်ဒယ်အလုပ်မှ ရနိုင်မည့် ငွေကြေးကို တွေးမိကာ အနည်းငယ် နောင်တရမိသည်။
သို့သော် သူမတွင် ရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။
ညနေပိုင်းတွင် ဒူချင်းက သူမကို ထပ်မံဖုန်းဆက်လာပြီး "ဒီလိုပါ၊ မူလက စီးရီးနှစ်ခု ဖြစ်ပေမဲ့ အခု သူတို့က ခွဲလိုက်ပြီ၊ ဒါကြောင့် သူတို့အတွက် လူနှစ်ယောက် ရှာနေတာ။ ဒီလိုဆိုရင် တစ်ယောက်ချင်းစီရဲ့ အလုပ်ဝန်က လေးငါးနာရီလောက်ပဲ ရှိတော့မှာ။ လုပ်နိုင်မလား?" ဟု ပြောသည်။
ဂျီအန်းနင်း၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားပြီး "သေချာပေါက် လုပ်နိုင်ပါတယ်!" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင် ရိုက်ကူးမည့်နေရာမှာ ဒူချင်း၏ စတူဒီယိုတွင်ဖြစ်ပြီး အနီးတွင် မြေအောက်ရထားဘူတာ ရှိနေသည်။ စနေနေ့တွင် ဂျီအန်းနင်းသည် ရှောင်ယွန်း၏ အိမ်မှ ထွက်လာပြီး အချိန်ကုန်သက်သာစေရန် ဘတ်စ်ကားကို မစီးတော့ဘဲ မြေအောက်ရထားဘူတာသို့ ကားငှားစီးသွားလိုက်သည်။
ဒီဘက်မှ အလုပ်ပြီးသွားသောအခါ သူမသည် ညနေပိုင်း အလုပ်ချိန်အတွက် ကဖေးသို့ အမြန်သွားရဦးမည်။ ဂျီအန်းနင်းသည် အလုပ်ကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ လုပ်တတ်သူ မဟုတ်သဖြင့် ညဘက်အလုပ်များ ပြီးဆုံးသွားသောအခါ သူမ အလွန်ပင် ပင်ပန်းနေခဲ့သည်။
ဝမ်ယွီသည် အစီအစဉ်အတိုင်း သူမကို လာကြိုသည်။
"ဒီနေ့ ဘာလို့ ပင်ပန်းနေတဲ့ပုံ ပေါက်နေတာလဲ?" သူက စူးစမ်းစွာ မေးသည်။
"ပင်ပန်းလို့ပါ" ဂျီအန်းနင်းက ပြန်ဖြေသည်။
သူမ၏ စကားသံတွင် အားအင်မရှိဘဲ ပုံမှန်ဆိုလျှင် လန်းဆန်းနေတတ်သည့် သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ ညဘက် အေးစက်စက် လေတိုက်ခတ်မှုကြောင့် ကော်လာအင်္ကျီထဲသို့ တိုးဝင်နေကာ ပုံမှန်ထက် ပို၍ နုနယ်နေသည်။ သူမမှာ ပျက်စီးလွယ်သည့်ပုံ ပေါက်နေသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင်မူ အားအင်ပြည့်ဝပြီး ခံနိုင်ရည်ရှိသူ ဖြစ်သည်။
"ဒီနေ့ ဘာတွေ လုပ်ခဲ့လဲ?" ဝမ်ယွီက မေးသည်။
ဂျီအန်းနင်းသည် ကားပေါ်တက်ပြီး ခါးပတ်ပတ်လိုက်ကာ "ဒီနေ့ အလုပ်တစ်ခုအတွက် ဓာတ်ပုံရိုက်ခဲ့တယ်၊ ငါးနာရီလောက် အလုပ်ရှုပ်သွားတယ်၊ တစ်နေ့လုံး ပြေးလွှားနေရတာ" ဟု ပြောသည်။ စကားပြောရင်း သူမသည် အားရပါးရ သန်းဝေလိုက်ပြီး ခေါင်းကို ထိုင်ခုံမှီပေါ်သို့ မှီချလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီသည် သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ အလွန်ပင် ပင်ပန်းနေသည်ကို မြင်ရသော်လည်း အလုပ်တစ်ခုခုကို ထွက်လိုက်ရန် မပြောခဲ့ပေ။ ပြောလည်း အလကားသာ ဖြစ်မည်ကို သူ သိသည်။
ကားသည် လမ်းမပေါ်တွင် ချောမွေ့စွာ မောင်းနှင်သွားသည်။ ဝမ်ယွီ က အပူပေးစက်ကို ဖွင့်ပေးလိုက်ပြီး သူမ အေးနေသည်ကို သတိပြုမိသဖြင့် ထိုင်ခုံအပူပေးစနစ်ကိုပါ သူမအတွက် ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။
ခဏအကြာတွင် ဂျီအန်းနင်း လည်း သူမ၏ ရှေ့ဘက်မှ နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ အထူးသဖြင့် သူမ၏ ခါးဆစ်ပိုင်းမှာ အလွန်နွေးထွေးသွားသဖြင့် အလွန်ပင် သက်သောင့်သက်သာ ရှိလှသည်။
"ဒီစနစ်က တကယ်ကို ကောင်းတာပဲ..." သူမ၏ အသံမှာ တဖြည်းဖြည်း တိုးဝင်သွားသည်။ နွေးထွေးမှုကြောင့် သူမ၏ မျက်ခွံများမှာ လေးလံလာပြီး ဖွင့်ထားရန်ပင် ခက်ခဲလာသည်။
ဝမ်ယွီ က ဟွာဒါတက္ကသိုလ် နေအိမ်အဆောက်အအုံအပြင်ဘက်တွင် ကားကို ရပ်လိုက်ချိန်တွင် သူသည် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဂျီအန်းနင်း မှာ အိပ်ပျော်နေနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။
သူမ၏ အိပ်စက်နေသော မျက်နှာလေးမှာ တည်ငြိမ်အေးချမ်းနေပြီး ပန်းရောင်သမ်းသော နှုတ်ခမ်းဖူးလေးများမှာ အနည်းငယ် ဟလျက်ရှိကာ နွေဦးပေါက် ချယ်ရီပွင့်ဖတ်လေးများနှယ် လှပနေသည်။
ထိုမိန်းကလေးငယ်၏ ကာကွယ်မှုမဲ့ပြီး အပြစ်ကင်းစင်ကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အိပ်စက်နေဟန်ကို ကြည့်ရသည်မှာ...
ဝမ်ယွီ သည် သူမကို ခဏတာ ငေးကြည့်နေပြီးနောက် ပြုံးလိုက်ကာ သူမ၏ မေးရိုးသေးသေးလေးကို ညင်သာစွာ ဆွဲညှစ်လိုက်ရင်း သူမဆီသို့ ပို၍ တိုးကပ်သွားသည်။
ဝမ်ယွီ ဆိုသည်မှာ မည်သူနည်း။ သူသည် လူကောင်းတစ်ယောက်လော။
မဟုတ်ပေ။ သူသည် ဝံပုလွေတစ်ကောင် ဖြစ်သည်။