တနင်္ဂနွေနေ့တွင် ဂျီအန်းနင်း ဘတ်စ်ကားမှတ်တိုင်သို့ မရောက်မီ Du Qing ထံမှ ဖုန်းဝင်လာခဲ့သည်။ "နောက်ဆုံးမိနစ်မှာ လိုအပ်တဲ့ မော်ဒယ်အလုပ်တစ်ခု ရှိတယ်၊ လာနိုင်မလား"
"နောက်ဆုံးမိနစ်အလုပ်" ဆိုသည်မှာ ယခင်က စီစဉ်ထားသော မော်ဒယ်တစ်ဦးဦးက အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် ပယ်ဖျက်လိုက်သည့်အတွက် အစားထိုးမည့်သူ လိုအပ်သည့် အခြေအနေမျိုးဖြစ်သည်။ ဂျီအန်းနင်း ကဲ့သို့ နာမည်မကြီး၊ အမှတ်တံဆိပ်များနှင့် စာချုပ်မချုပ်ထားရသေးသည့် လူသစ်များအတွက်မူ ဤကဲ့သို့သော အလုပ်မျိုးများသည် ငွေရလွယ်သည့် အရင်းအမြစ်များ ဖြစ်သည်။
ဂျီအန်းနင်း အစက ငြင်းပယ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း Du Qing က စကားအလွန်မြန်သည်။ "အများကြီးမဟုတ်ပါဘူး၊ သုံးဆယ်လောက်ပါပဲ။ ငါ ဈေးညှိပေးမယ်၊ လေးဆယ့်ငါးအထိ ရအောင် လုပ်ပေးမယ်"
သူ ဆေးရုံသို့ ရောက်သည့်အခါ ဂျီအန်းနင်း ကို မတွေ့ရ၍ အံ့အားသင့်သွားသည်။
"သူ တစ်ခုခုလုပ်စရာရှိလို့ နေ့လယ်လောက်မှ လာမယ်လို့ ပြောသွားတယ်" ဟု အဒေါ်ကြီး Zhang က ဝမ်ယွီ ဝယ်လာသော ကိတ်မုန့်များကို လှမ်းယူရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ဘာများလဲတော့ ငါလည်း မသိဘူး၊ သူ ဘာမှမပြောသွားဘူး"
ဝါး၊ သကြားမပါတဲ့ဟာပဲ၊ သူက တကယ့်ကို ဂရုစိုက်တတ်တာပဲ။
ဂျီအန်းနင်း ၏ အရသာခံနိုင်စွမ်းက ကောင်းမွန်ကြောင်း အဒေါ်ကြီး Zhang ပို၍ ယုံကြည်သွားသည်။
ဂျီအန်းနင်း ၏ အဘွား၏ ကျန်းမာရေးအခြေအနေမှာ ကောင်းမွန်နေပြီး အရေးတကြီး ကိစ္စမရှိသည်ကို မြင်ရသဖြင့် ဝမ်ယွီ သည် မေးမြန်းစရာအနည်းငယ်ပြီးနောက် ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။
ရပ်ကွက်ထဲမှ ထွက်လာသည်နှင့် သူ ဂျီအန်းနင်း ထံ ဖုန်းခေါ်လိုက်သည်။
သူမသည် စနေ၊ တနင်္ဂနွေအတွက် ကျူရှင်သင်ပေးရမည့် အလုပ်အားလုံးကို ဖျက်ထားပြီးဖြစ်ရာ ဘာကိစ္စများ ရှိနေပါလိမ့်မည်နည်းဟု ဝမ်ယွီ တွေးမိသည်။
သူ ဖုန်းအကြိမ်ကြိမ် ခေါ်သော်လည်း ကားပေါ်ပြန်ရောက်သည်အထိ ဂျီအန်းနင်း က ဖုန်းမကိုင်ပေ။ နောက်ဆုံးတွင်မှ ဂျီအန်းနင်း ဖုန်းကိုင်လိုက်သည်။
"ကျွန်မ နောက်ဆုံးမိနစ်အလုပ်တစ်ခု ရထားလို့ပါ၊ ဟုတ်တယ်၊ မော်ဒယ်အလုပ်ပဲ" ဟု ဂျီအန်းနင်း က ပြောသော်လည်း ဝမ်ယွီ ၏ လေသံတွင် တစ်စုံတစ်ခု လွဲနေမှန်း သူမ ရိပ်မိလိုက်သည်။ သို့သော် သူမတွင် ရှင်းပြရန် အချိန်မရှိချေ။ "ကျွန်မ အခု အရမ်းအလုပ်ရှုပ်နေတယ်၊ အခု မပြောနိုင်ဘူး! နေရာလား? အိုကေ၊ ကျွန်မ လိပ်စာပို့ပေးမယ်!"
ဂျီအန်းနင်း ဖုန်းကို အမြန်ချလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ သည် ပြတ်တောက်သွားသော ဖုန်းကို ကြည့်ရင်း မျက်နှာပျက်သွားသည်။
ဂျီအန်းနင်း က "မော်ဒယ်" ဟု ပြောလိုက်သည့်အခါ သူ၏ ရင်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခု စူးခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ ဂျီအန်းနင်း လည်း သူ၏ လေသံမှတစ်ဆင့် သိလိုက်သော်လည်း အကြောင်းရင်းကိုမူ မသိပေ။
မော်ဒယ်လောကတွင် "စီးပွားရေးမော်ဒယ်" ဟုခေါ်သော အမျိုးအစားတစ်ခုရှိကြောင်း သူမ မသိချေ။ သူတို့သည် Runway လျှောက်ခြင်း သို့မဟုတ် ဓာတ်ပုံရိုက်ခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ ချမ်းသာသော အမျိုးသားများနှင့် အတူ ပွဲတက်ပေးရသည့် မော်ဒယ်များ ဖြစ်ကြသည်။
ဂျီအန်းနင်း မော်ဒယ်အလုပ်လုပ်မည်ဟု ပြောလိုက်သည့်အခါ ဝမ်ယွီ ၏ စိတ်ထဲတွင် ပထမဆုံး ပေါ်လာသည်က ဤအမျိုးအစား ဖြစ်နေသည်။
"စိတ်ရင်းမှန်သူသည် အပြစ်တင်ခြင်းကို မကြောက်၊ စိတ်ပျက်သူသည် ချုံပုတ်တိုင်းကို သံသယဝင်သည်" ဟုသာ ဆိုရပေမည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် လိပ်စာကို ဝမ်ယွီ ထံ အမြန်ပို့လိုက်ပြီး ဖုန်းကိုသိမ်းကာ အဝတ်အစားလဲရန် အလျင်အမြန် ပြေးသွားသည်။
ဝမ်ယွီ သည် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။ ဂျီအန်းနင်း တစ်ခုခု မှားယွင်းလုပ်မိမည်ကို သို့မဟုတ် ယုံကြည်ရမည့် မော်ဒယ်အေဂျင်စီမဟုတ်ဘဲ လိမ်ညာသည့်နေရာတွင် အသုံးချခံရမည်ကို စိုးရိမ်မိသည်။ သူ ကားကို အမြန်မောင်းလာပြီး လိပ်စာအတိုင်း နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
ဓာတ်ပုံရိုက်ကွင်းမှာ ယခင်ကဲ့သို့ပင် ယဉ်ကျေးမှုထိန်းသိမ်းရေးဇုန်တွင် ဖြစ်သော်လည်း ယခုတစ်ခါမူ အဆောက်အအုံအတွင်းမဟုတ်ဘဲ အပြင်ဘက်တွင် ဖြစ်သည်။
မိုဘိုင်းအဝတ်လဲခန်းတစ်ခု ရှိနေပြီး လူအချို့က ဝိုင်းရံနေကြသည်။ အလင်းပြန်ပြားများနှင့် အခြားကိရိယာများကို တပ်ဆင်ထားသည်။ ဝမ်ယွီ ဂျီအန်းနင်း ကို အမြန်ရှာတွေ့လိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် ဆံပင်ကျစ်ဆံမြီးလေးများ ကျစ်ထားသည့် ဓာတ်ပုံဆရာရှေ့တွင် ငယ်ရွယ်နုပျိုသော ဆောင်းရာသီ ဝါဂွမ်းအင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ချိုသာစွာ ပြုံးနေသည်။
သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ကခုန်နေသကဲ့သို့ အနေအထားနှင့် ထောင့်မျိုးစုံကို အမြဲပြောင်းလဲနေသည်။ ပရင့်မော်ဒယ်ဆိုသည်မှာ ထိုသို့ပင်၊ ဓာတ်ပုံထဲတွင် လှပနေသော်လည်း ရိုက်ကူးသည့် လုပ်ငန်းစဉ်မှာမူ ရယ်စရာကောင်းတတ်သည်။
ဝမ်ယွီ ခြေလှမ်းရပ်လိုက်ပြီး ခဏတာ ကြည့်နေလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင်မှ သူ စိတ်အေးသွားသည်။
မော်ဒယ်တစ်ဦးသည် ကင်မရာကို ကောင်းစွာ နားလည်ပြီး အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်နေပါက ဓာတ်ပုံအစုံကို မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်း ရိုက်ကူးပြီးစီးနိုင်သည်။
"OK!" Du Qing က အော်လိုက်သည်။ "နောက်တစ်စုံ!"
ဂျီအန်းနင်း အဝတ်လဲခန်းဘက်သို့ ပြေးသွားစဉ် ဝမ်ယွီ က သူမကို ခေါ်လိုက်သည်။ အလုပ်ရှုပ်နေသော်လည်း သူမ ပျော်ရွှင်နေပုံရပြီး "ရောက်လာပြီလား? ခဏလေး စောင့်ပေးပါဦး! အဝတ်အရင် လဲလိုက်ဦးမယ်!" ဟု ပြောသည်။
သူမ အဝတ်လဲခန်းထဲသို့ ဝင်သွားပြီး ကုလားကာနောက်မှ ဝမ်ယွီ ကို လှမ်းပြောသည်။ "ဓာတ်ပုံအများစု ရိုက်ပြီးသွားပြီ၊ နောက်ထပ် တစ်နာရီလောက်ပဲ ကြာတော့မယ်၊ စောင့်ပေးနိုင်မလား? မစောင့်နိုင်ရင် အရင်ပြန်နှင့်လည်း ရပါတယ်"
ဝမ်ယွီ က "မင်းကို စောင့်နေမယ်" ဟု ပြန်ဖြေသည်။
သူသည် အနှောင့်အယှက်မဖြစ်မည့် နေရာတစ်ခုတွင် ရပ်ကာ လက်ပိုက်၍ အလုပ်ရှုပ်နေသော အဖွဲ့သားများကို ကြည့်နေလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း ကို ဤကဲ့သို့ သူ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။ သူမသည် အင်္ကျီတစ်ထည်ပြီး တစ်ထည် လဲလှယ်နေပြီး တစ်ထည်စီတိုင်းမှာလည်း အလွန်လှပနေသည်။ ကင်မရာရှေ့တွင် သူမသည် ပိုမိုကျွမ်းကျင်၊ သဘာဝကျပြီး ထောင့်အလှများကို ပိုမိုရှာဖွေတတ်လာသည်။
ကင်မရာရှေ့တွင် သူမသည် အသက်ဝင်လှုပ်ရှားနေပြီး သူမ၏ ပုံမှန်ရိုးရှင်းပြီး ငြိမ်သက်နေသည့် ပုံစံနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားနေသည်။
ဝမ်ယွီ သည် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး စိုးရိမ်နေခဲ့သော်လည်း ယခုမူ ကြည့်လေလေ ပို၍ ဆွဲဆောင်မှုရှိလေလေ ဖြစ်နေသည်။ ကင်မရာရှေ့တွင် ချစ်စရာကောင်းပြီး နုပျိုနေသည့် ဂျီအန်းနင်း ကို ငေးကြည့်ရင်း သူ၏ နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် အလိုလို အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
သူမအတွက် အဝတ်အစားတွေ ထပ်ဝယ်ပေးသင့်သည်ဟု သူ တွေးလိုက်သည်။ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဝတ်ဆင်ပေးလိုက်ပါက သူမ ပို၍ပင် လှပသွားလိမ့်မည်။
ကြည့်စမ်း၊ အဲဒီမိန်းကလေးလေး တောက်ပနေလိုက်တာ!
တစ်နာရီခန့် အချိန်ကုန်သွားသည်။ ဂျီအန်းနင်း အလုပ်ရှုပ်နေသော်လည်း ဝမ်ယွီ မှာမူ ပျင်းရိခြင်းမရှိပေ။ သူသည် မျက်စိပသာဒ ဖြစ်ရသဖြင့် အတော်ပင် ကျေနပ်နေသည်။
ဆံပင်ကျစ်ဆံမြီးနှင့် ဓာတ်ပုံဆရာက "နောက်ထပ် ဘာကျန်သေးလဲ? မရှိတော့ဘူးလား? အိုကေ၊ ဒါဆို ရပြီ" ဟု အော်လိုက်သည်။
သူက ဂျီအန်းနင်း ကို ခေါ်ပြီး လက်ညှိုးထိုးပြကာ "ဟိုလူဆီသွားပြီး ငွေရှင်းလိုက်ဦး" ဟု ပြောသည်။
ဂျီအန်းနင်း အဝတ်အစားလဲပြီး အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးနှင့် စကားပြောနေသည်ကို ဝမ်ယွီ ကြည့်နေသည်။ ထိုအမျိုးသမီးက သူမကို ငွေအနည်းငယ် ပေးလိုက်ပြီး ဂျီအန်းနင်း က ပိုက်ဆံအိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာတွင် အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်မှုများ ထင်ဟပ်နေသည်။
သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် အပြုံးများကိန်းအောင်းနေပြီး ပါးပြင်များမှာလည်း တောက်ပနေသည်။
ကောင်းလိုက်တာ၊ ဝမ်ယွီ ပြုံးမိသွားသည်။
ဘာကြောင့်မှန်းမသိ၊ ဂျီအန်းနင်း ၏ ပျော်ရွှင်သော စိတ်ခံစားမှုက သူ့ဆီသို့ ကူးစက်လာသလိုပင်။
ငွေရှင်းပြီးနောက် ဂျီအန်းနင်း သည် ဝမ်ယွီ ကို ချက်ချင်း မရှာဘဲ Du Qing ထံသို့ အရင်သွား၍ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုသည်။ သူမအတွက် ဤအလုပ်ကို စီစဉ်ပေးခဲ့သူမှာ သူ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။
"မဆိုးဘူး၊ အရင်တစ်ခါထက် အများကြီး ပိုကောင်းလာတယ်။ အိမ်မှာ လေ့ကျင့်ထားတာလား?" ဟု Du Qing က မေးသည်။
"ဟုတ်တယ်! ဂရုထဲမှာ တစ်ယောက်ယောက်က ဗီဒီယိုတင်ပေးထားလို့ အဲဒါကို ကြည့်ပြီး သင်ထားတာ" ဟု ဂျီအန်းနင်း ပြန်ဖြေသည်။
Du Qing က သူမကို အကြံပေးသည်။ "အချိန်ရရင် နာမည်ကောင်းတဲ့ သင်တန်းတစ်ခုခု ရှာပြီး တက်ပါ။ ဂရုထဲမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကူညီပေးတဲ့သူတွေ ရှိတတ်ပေမဲ့ ဂရုစိုက်ဖို့တော့ လိုတယ်၊ မှားတဲ့လူတွေနဲ့ တွေ့သွားနိုင်တယ်"
Du Qing မှာ မက်မွန်ပွင့်ကဲ့သို့သော မျက်ဝန်းများ၊ ချောမောသည့် ရုပ်ရည်နှင့် အနုပညာဆန်သည့် ဝတ်စားဆင်ယင်မှုများ ရှိသည်။ မိဘများက မိမိသမီးများကို ဝေးဝေးနေရန် သတိပေးလေ့ရှိသော လူမျိုးဖြစ်သည်။ သို့သော် ဂျီအန်းနင်း က သူသည် တကယ်တမ်းတွင် လူကောင်းတစ်ယောက်ဟု ခံစားရသည်။
သူမ ထိုအကြောင်း တွေးနေစဉ် Du Qing သည် ရုတ်တရက် နောက်သို့လှည့်၍ ဆံပင်စည်းကို ဖြည်ချလိုက်သည်။ သူ၏ ပခုံးထိရောက်သော ဆံပင်များမှာ ရှုပ်ပွနေသော ကျစ်ဆံမြီးကဲ့သို့ လေထဲတွင် လွင့်ပျံသွားသည်။
ဝမ်ယွီ သည် ဂျီအန်းနင်း နှင့် ထိုဓာတ်ပုံဆရာတို့ စကားပြောနေသည်ကို အမြဲ စောင့်ကြည့်နေသည်။ Du Qing ဆံပင်ကို ရုတ်တရက် ဖြည်ချလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။
အမျိုးသားများသည် နယ်မြေပိုင်ဆိုင်မှု စိတ်ဓာတ်နှင့် ပတ်သက်လာလျှင် အမျိုးသမီးများထက် ဘာမျှ လျော့နည်းခြင်းမရှိပေ။ သူသည် ဂျီအန်းနင်း နှင့် ဓာတ်ပုံဆရာတို့ဆီသို့ တည်ငြိမ်စွာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ထိုအခိုက်တွင် အလုပ်လုပ်စဉ်က ပရော်ဖက်ရှင်နယ်ဆန်စွာ ဖော်ရွေခဲ့သော Du Qing သည် သာမန်လူငယ်တစ်ယောက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် ဂျီအန်းနင်း ကို ဖော်ရွေစွာ ကြည့်ရင်း "ဗိုက်ဆာနေလား? အတူတူ ထမင်းသွားစားရအောင်၊ ငါ့အလှည့်ပေါ့" ဟု မေးလိုက်သည်။
ခဏကပင် ပရော်ဖက်ရှင်နယ်မဆန်သော ဖော်ရွေမှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ယခုမူ သူသည် လှပသော မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို စနောက်နေသည့် သာမန်လူငယ်တစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။
"…အို!" ဂျီအန်းနင်း ထိုစကားကြောင့် အံ့အားသင့်သွားပြီး ဝမ်ယွီ ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် စဉ်းစားကာ သူမက လိမ္မာပါးနပ်စွာ ငြင်းပယ်လိုက်သည်။ "မရဘူး၊ မသွားနိုင်ဘူး။ ကျွန်မ ရည်းစားက လာကြိုဖို့ ချိန်းထားလို့"
သူ့ရှေ့တွင် အခြားယောက်ျားတစ်ယောက်က သူ့မိန်းကလေးကို စနောက်နေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် ဝမ်ယွီ ဒေါသထွက်ကာ ခြေလှမ်းလှမ်းရန် ပြင်လိုက်စဉ် ဂျီအန်းနင်း ၏ ငြင်းပယ်သံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူ ကြားလိုက်ရသည်ကို မယုံနိုင် ဖြစ်သွားသည်။
သူ ချက်ချင်း ခြေလှမ်းရပ်သွားသည်။
Du Qing သည် ဝမ်ယွီ ဘက်သို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
ချောမောသည့် ယောက်ျားတစ်ယောက်နှင့် ချောမောသည့် ယောက်ျားတစ်ယောက်၊ အမျိုးသားဟော်မုန်းများကြောင့် ပြိုင်ဆိုင်မှုစိတ်ဓာတ်များ အလိုလို တောက်လောင်လာပြီး ထိုအခိုက်တွင် မီးပွားများပင် ထွက်နေသယောင် ရှိသည်။
သို့သော် ဂျီအန်းနင်း က သူ့ကို "တကယ့်" ရည်းစားအဖြစ် တရားဝင် အသိအမှတ်ပြုထားသည့်အတွက် ဝမ်ယွီ ကသာ ပို၍ အသာစီး ရနေသည်။
Du Qing ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အိုကေ၊ ဒါဆို နောက်တစ်ခါပေါ့။ အလုပ်ရရင် ငါ ဖုန်းခေါ်လိုက်မယ်။ မင်းက စနေ၊ တနင်္ဂနွေပဲ အားတာ မဟုတ်လား?"
ဝမ်ယွီ: "…" ဘာလဲဟ!
ဂျီအန်းနင်း Du Qing ကို စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုပြီး နှုတ်ဆက်ကာ ဝမ်ယွီ ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ "သွားကြရအောင်။ ဆေးရုံကို သွားရအောင်"
"ဆေးရုံကို ဘာသွားလုပ်မှာလဲ? အချိန်ကို ကြည့်ဦး! ဗိုက်မဆာဘူးလား?" ဝမ်ယွီ စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်။ "အရင် ထမင်းစားရအောင်၊ ပြီးမှ ဆေးရုံသွားမယ်"
နေ့လယ်စာစားချိန်ပင် ကျော်လွန်တော့မည်။
"အလုပ်နဲ့ မေ့သွားတယ်!" ဂျီအန်းနင်း နဖူးကို လက်ဖြင့် အုပ်လိုက်သည်။
သို့သော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာမှာ တောက်ပနေပြီး လွန်ခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်က ဝမ်းနည်းမှုများကို လုံးဝ ဖယ်ရှားပစ်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။
ဝမ်ယွီ က ဂုဏ်ယူစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီမနက်က အဘွားဆီ သွားတွေ့ခဲ့တယ်။ အဘွား စိတ်ကြည်လင်နေပြီး လမ်းလျှောက်နိုင်နေပြီ။ အဘွားအတွက် မုန့်အနည်းငယ် ဝယ်သွားပေးတာ သူ ကြိုက်တယ်၊ စိတ်မပူပါနဲ့၊ သကြားမပါတဲ့ဟာတွေပါ…"
သူတို့ လမ်းလျှောက်ရင်း နောက်မှ ဘာစားကြမည်ကို ဆွေးနွေးကြသည်။
"ဘာလို့ အမြဲပြုံးနေတာလဲ?" ဂျီအန်းနင်း မေးလိုက်သည်။
"ဟင်?" ဝမ်ယွီ ငြင်းလိုက်သည်။ "ငါ ပြုံးနေလို့လား?"
"ရှင် ခုနကတည်းက ပြုံးနေတာလေ!" ဂျီအန်းနင်း အံ့သြစွာ ပြောသည်။
ဝမ်ယွီ ပြုံးခြင်းကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားရင်း "မဟုတ်ပါဘူး၊ မင်း မှားတာနေမှာပါ" ဟု ပြောသည်။
သူတို့ လမ်းကို အမြန်လျှောက်သွားကြသည်။
ခဏကြာပြီးနောက် ဂျီအန်းနင်း ရုတ်တရက် တစ်ခုခု သတိရသွားကာ ဝမ်ယွီ ကို မှီလိုက်သည်။
"ဝမ်ယွီ၊ ဝမ်ယွီ၊ ရှင် ခုနက ပြောတာ ကြားလိုက်လား? ကျွန်မ သူ့ကို ငြင်းလိုက်တာလေ"
ဝမ်ယွီ ခြေလှမ်းကြီးကြီးဖြင့် လျှောက်ရင်း "ဘာမှ မကြားဘူး၊ ဘာမှ မကြားဘူး! ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါက အစစ်အမှန်ပဲ၊ မင်းကလည်း အဲဒါကို တံဆိပ်တုံးခတ်ပြီးသား!"
"…ဟူး" ဂျီအန်းနင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "အိုကေပါ၊ ကလေးဆန်လိုက်တာ!"
"မြန်မြန်လုပ်ပါ၊ ဗိုက် အရမ်းဆာနေပြီ!"
ဂျီအန်းနင်း ၏ အဘွားမှာ နောက်ဆက်တွဲ ပြဿနာမရှိဘဲ လျင်မြန်စွာ ကျန်းမာလာသည်။ ဗုဒ္ဓဟူးနေ့တွင် ဂျီအန်းနင်း နှင့် ဝမ်ယွီ တို့ အဘွားအတွက် ဆေးရုံဆင်းခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်များကို အတူတူ လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။
ဝမ်ယွီ အဘွားကို ဆေးရုံတက်ခိုင်းစဉ်က အာမခံကြေးအဖြစ် ယွမ်တစ်သောင်း ပေးသွင်းခဲ့ပြီး ဆေးရုံစရိတ်ရှင်းသည့်အခါ ထိုပမာဏမှ နုတ်ယူလိုက်သည်။ သူ ထပ်မံပေးဆောင်ရန် မလိုတော့ဘဲ ကျန်ရှိသော ငွေများကို သူ့ကတ်ထဲသို့ ပြန်လည် ထည့်သွင်းပေးမည်ဖြစ်သည်။
ဆေးရုံစရိတ်ရှင်းတမ်း စာရွက်ကို ထုတ်လိုက်သည့်အခါ ဂျီအန်းနင်း က ကောင်တာမှ လှမ်းယူလိုက်သည်။
အတိတ်ဘဝမှ အမှတ်တရများကြောင့် သူမသည် ကုန်ကျစရိတ်ကို ခန့်မှန်းမိပြီးသား ဖြစ်သော်လည်း အတိအကျ သိလိုသေးသည်။
မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဂဏန်းများမှာ သူမ မှတ်မိသလောက်နှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။
"တစ်နာရီကို ယွမ်နှစ်ရာပေးမယ်။ မင်းရဲ့ အလုပ်လုပ်နိုင်တဲ့ အရှိန်နဲ့ဆိုရင် သုံးနာရီကနေ လေးနာရီလောက်ပဲ ကြာမှာပါ။ လာနိုင်မလား"
ဂျီအန်းနင်း သည် အိမ်ကျူရှင်ဆရာအဖြစ် အလုပ်လုပ်စဉ်က တစ်နာရီလျှင် ယွမ်ကိုးဆယ်သာ ရရှိခဲ့သည်။ ယခုကဲ့သို့ ဈေးနှုန်းမြင့်မားရခြင်းမှာ သူမသည် နာမည်ကြီး တက္ကသိုလ်တစ်ခုဖြစ်သည့် တရုတ်တက္ကသိုလ်မှ ကျောင်းသူတစ်ဦး ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။ Du Qing ပြောလိုက်သည့် ဂဏန်းများကို ကြားလိုက်သည်と ဂျီအန်းနင်း သည် စိတ်ထဲတွင် လျင်မြန်စွာ တွက်ချက်လိုက်သည်။ သုံးနာရီ သို့မဟုတ် လေးနာရီ အလုပ်လုပ်ရုံဖြင့် ယွမ် ၁,၃၀၀ မှ ၁,၆၀၀ ဝန်းကျင်အထိ ရရှိနိုင်သည်။ ဤငွေပမာဏသည် သူမ၏ အဘွားအတွက် ပြုစုစောင့်ရှောက်သူ ငှားရမ်းခကို ဖုံးလွှမ်းနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ အဘွား၏ ကျန်းမာရေးမှာလည်း တိုးတက်လာပြီဖြစ်ပြီး ယနေ့တွင် လှုပ်ရှားသွားလာနိုင်တော့မည်။ အဒေါ်ကြီး Zhang က အဘွားကို စောင့်ရှောက်ပေးနေမည်ဖြစ်ရာ ဂျီအန်းနင်း အနေဖြင့် ဆေးရုံသို့ နာရီအနည်းငယ် နောက်ကျပြီး သွားရောက်သော်လည်း ပြဿနာမရှိပေ။
"ကျွန်မ လာခဲ့မယ်!" ဂျီအန်းနင်း က ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး "ဘယ်နေရာမှာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
အချိန်သည် ငွေဖြစ်သည်။ လိပ်စာကို ရပြီးနောက် သူမ မဆိုင်းမတွပင် တက္ကစီတစ်စီးကို ငှားကာ ထိုနေရာသို့ တန်း၍ ထွက်လာခဲ့သည်။
အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ဝမ်ယွီ သည် စနေနေ့ညက အရက်သောက်ထားမိသဖြင့် တနင်္ဂနွေနေ့တွင် စောစောထရန် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း နောက်ကျမှသာ နိုးလာခဲ့သည်။ ဂျီအန်းနင်း ၏ အဘွားမှာ ကျန်းမာရေး ကောင်းမွန်နေပြီး ပြုစုစောင့်ရှောက်သူလည်း ရှိနေသည်ကို သိထားသဖြင့် ဂျီအန်းနင်း မှာ စိတ်အေးလက်အေး ရှိနေပြီး အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနေခြင်းလည်း မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် ဝမ်ယွီ လည်း အလွန်အမင်း စိုးရိမ်မနေခဲ့ပါ။ သူ နိုးလာသည့်အခါ အချိန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဂျီအန်းနင်း မှာ ယခုအချိန်ဆိုလျှင် ဆေးရုံသို့ ရောက်နေလောက်ပြီဟု ခန့်မှန်းလိုက်သည်။ သူသည် ဆေးရုံသို့ တိုက်ရိုက်သွားရန် စီစဉ်လိုက်သည်။
စနေနေ့ညက သူသည် Wen Guoan နှင့်အတူ အိမ်သို့ ပြန်ခဲ့ပြီး သူ၏ ကားမှာ သူ၏ နေအိမ်တွင် ရှိနေခဲ့သည်။ Wen Guoan ၏ အိမ်တွင် ရှိသော ကားများမှာ လူကြီးများ စီးလေ့ရှိသည့် ပုံစံအဟောင်းများသာ ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက Cheng Lian ၏ ကားမှာလည်း မိန်းကလေးဆန်လွန်းနေသည်။ ဝမ်ယွီ သည် ဂိုဒေါင်ထဲရှိ သော့ဗီရိုကို ရှာဖွေကြည့်ရာမှ Ferrari ကားသော့ကို တွေ့ရှိသွားသဖြင့် ၎င်းကို ယူကာ ကားမောင်းထွက်လာခဲ့သည်။ လမ်းတွင် သူသည် မုန့်ဆိုင်တစ်ဆိုင်၌ ရပ်ကာ ဂျီအန်းနင်း ၏ အဘွားအတွက် သကြားမပါဝင်ဘဲ ပျော့ပျောင်းလွယ်ကူစွာ စားသုံးနိုင်သော မုန့်အချို့ကို ဝယ်ယူခဲ့သည်။
သူမသည် အလုပ်လုပ်စဉ်အတွင်း အန္တရာယ်များရှိသော်လည်း ဝင်ငွေကောင်းသောကြောင့် ယခင်က အရက်ဆိုင်တွင် အလုပ်လုပ်ခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်သည့်တိုင် သူ့ကို အပြစ်ပြောစရာမရှိပေ။
တရုတ်စကားပုံအရ 'သန့်ရှင်းသူသည် သန့်ရှင်းမြဲ၊ ညစ်ပတ်သူသည် ညစ်ပတ်မြဲ' ဟု ဆိုသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ အပြစ်ကင်းစင်သူသည် မိမိကိုယ်ကို ရှင်းပြရန် မလိုသော်လည်း မကောင်းသူသည် ရှင်းပြနေလျှင်ပင် မကောင်းသူအဖြစ်သာ ကျန်ရစ်မည်ဖြစ်သည်။ ဝမ်ယွီ ကတော့... တောက်၊ တောက်။