ဤသည်မှာ စာအုပ်အခန်း Chapter 48 ၏ မြန်မာဘာသာပြန် ဖြစ်ပါသည်။
---
## ဒုတိယအကြိမ် ပြန်လည်မွေးဖွားလာပြီးနောက်၊ ကျွန်မ သူဌေးသားလေးရဲ့ ငြိတွယ်ခြင်းကို နောက်တစ်ကြိမ် ခံခဲ့ရပြန်တယ်
### အခန်း (၄၈)
ဒီအချိန်မှာ ဂျီအန်းနင်း (Ji Anning) ရဲ့ အဖွားမှာရှိတဲ့ ကျောက်ကပ်ကျောက်က သေးသေးလေးပဲ ရှိသေးတာမို့ ခွဲစိတ်ကုသမှု လုပ်လို့မရသေးပါဘူး။ ပြီးခဲ့တဲ့ ဘဝတုန်းကဆိုရင် အဖွားက ခါးနာတယ်လို့ မညည်းခင်အထိ အချိန်ခွဲလောက် ကြာခဲ့တာပါ။ အဲဒီတုန်းက ဆေးရုံခေါ်သွားတော့ ဆရာဝန်က ကျောက်ကပ်ကျောက် ပိုကြီးလာမှ ခွဲစိတ်ဖို့ စဉ်းစားသင့်တယ်လို့ အကြံပေးခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ဒီဘဝရဲ့ ဒီအချိန်မှာတော့ အဖွားရဲ့ ကျောက်ကပ်ကျောက်က ခွဲစိတ်မှုလုပ်ဖို့ လိုအပ်တဲ့အဆင့်ကို ရောက်နေခဲ့ပါပြီ။
ဒါက မဖြစ်နိုင်တာပဲ!
ဂျီအန်းနင်း ရင်ထဲမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားခဲ့ပါတယ်။
သူမ ပြန်လည်မွေးဖွားလာပြီးနောက် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေနဲ့မက သူမရဲ့ ဆက်ဆံရေးနဲ့ အခြေအနေတွေဟာ ပုံစံအမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲခဲ့ပေမဲ့ ယေဘုယျအားဖြင့်တော့ ပိုမိုကောင်းမွန်တဲ့ ဘက်ကို ဦးတည်နေခဲ့တာပါ။
ဥပမာ Sun Yaxian နဲ့ ပတ်သက်ရင် သူမက ဦးဆောင်လှုပ်ရှားခဲ့တာမို့ အတိတ်က အဖြစ်အပျက်တွေ ထပ်မဖြစ်အောင် တားဆီးနိုင်ခဲ့ပါတယ်။
Zhao Chen နဲ့ ပတ်သက်ရင်တော့ အနာဂတ်မှာ ဘာတွေဖြစ်လာမလဲ သူမ မသိပေမဲ့ ထောင်ချောက်ဟောင်းထဲကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မကျဆင်းဖို့ သန္နိဋ္ဌာန် ချထားခဲ့ပါတယ်။
Wen Yu နဲ့ဆိုရင်လည်း အတိတ်က အမှားတွေကို ထပ်မံကျူးလွန်မှာ မဟုတ်တော့ပါဘူး။
သူမရဲ့ အဖွားကျန်းမာရေးအခြေအနေက စာသင်နှစ်ဟောင်းကထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ ဆိုးရွားလာခဲ့တာမှလွဲလို့ ကျန်တာအားလုံးက ကောင်းမွန်တဲ့ ဘက်ကို ဦးတည်နေပုံရပါတယ်။ ဒါဟာ ဂျီအန်းနင်း ရဲ့ နားထဲမှာ ခေါင်းလောင်းသံ အကျယ်ကြီး မည်ဟိန်းသွားသလိုမျိုးမို့ သူမကို ခေါင်းမူးပြီး ထာဝရလမ်းပျောက်စေခဲ့ပါတယ်။
ဂျီအန်းနင်း က ဆိုဖာပေါ်မှာ အကြာကြီး ထိုင်နေခဲ့ပြီးမှ နောက်ဆုံးမှာတော့ အတန်းပိုင်ဆရာ၊ ကန်တင်းမန်နေဂျာ နဲ့ Shu Chen ထံသို့ ခွင့်တိုင်စာများ ပေးပို့ရန် ထထွက်လာခဲ့ပါတယ်။ သူမရဲ့ စနေ၊ တနင်္ဂနွေ ကျူရှင်အချိန်တွေကိုလည်း ဖျက်သိမ်းခဲ့ပါတယ်။
Shu Chen က သူမရဲ့ မက်ဆေ့ဂျ်ကို အမြန်ဆုံး ပြန်လည်တုံ့ပြန်ခဲ့ပြီး နားလည်ပေးကြောင်းနဲ့ အားပေးစကား ပေးခဲ့ပါတယ်။ အခြားသူများကလည်း ပြန်လည်စာပို့ခဲ့ကြပြီး သူမရဲ့ အခြေအနေကို ယေဘုယျအားဖြင့် နားလည်ကာ အလွန်သည်းခံ ခွင့်လွှတ်ပေးခဲ့ကြပါတယ်။
ဖြည်းဖြည်းချင်းပဲ ဂျီအန်းနင်း စိတ်ငြိမ်းချမ်းသွားခဲ့ပါတယ်။
သေချာစဉ်းစားကြည့်လိုက်ရင် Wen Yu ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ သူမရဲ့ အဖွားဟာ အသက်အန္တရာယ်ရှိတဲ့ အခြေအနေမှာ မရှိသလို အရာအားလုံးကိုလည်း စနစ်တကျ စီစဉ်ထားပြီးသားပါ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ဘဝတုန်းက ခွဲစိတ်မှုဟာ အောင်အောင်မြင်မြင် ပြီးစီးခဲ့တာမို့ ခုချိန်မှာ ကွဲပြားသွားတာဆိုလို့ ပြုစုစောင့်ရှောက်သူ အိမ်ဖော်တစ်ယောက် ပိုငှားလိုက်ရတာကြောင့် ပိုက်ဆံပိုကုန်သွားတာ တစ်ခုပဲ ရှိပါတယ်။
ဂျီအန်းနင်း နားမလည်နိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော အရာကတော့ သူမရဲ့ အဖွားကျန်းမာရေး ဘာကြောင့် ဒီလောက်မြန်မြန် ဆိုးရွားသွားရတာလဲ ဆိုတာပါပဲ။
---
ကြာသပတေးနေ့ မနက်မှာတော့ Wen Yu က သူမရဲ့ တံခါးကို လာခေါက်ပြီး မနက်စာ ယူဆောင်လာပေးခဲ့ပါတယ်။
“မင်းမှာ လုပ်စရာတွေ ပိုများလာတဲ့အခါ တည်ငြိမ်အောင် နေရမယ်၊ အထူးသဖြင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ရမယ်။ မင်းသာ လဲကျသွားရင် မင်းအဖွား မှီခိုတွယ်တာစရာ ဘာမှရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး” လို့ Wen Yu က ပြောလိုက်ပါတယ်။
လွန်ခဲ့တဲ့ ဘဝတုန်းက ဂျီအန်းနင်း ကွယ်လွန်သွားခဲ့ချိန်မှာ သူမရဲ့ အဖွားဟာ အိမ်ထဲမှာ ပိတ်မိပြီး ငတ်သလောက်နီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရတာပါ။
ဂျီအန်းနင်း ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ “နင်ပြောတာ မှန်ပါတယ်” လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
မနေ့ညက သူမရဲ့ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေမှုကို စဉ်းစားမိပြီး ဒီမနက်မှာတော့ တည်ငြိမ်နေတဲ့ သူမရဲ့ ပုံစံကို ကြည့်ရင်း Wen Yu က ဆန်းဒ်ဝစ်ခ်ျကို အားရပါးရ တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်ပါတယ်။
“ကျောင်းက ခွင့်ပြုချက် ရခဲ့လား?”
“အကုန် အဆင်ပြေသွားပါပြီ။”
“အလုပ်ကရော?”
“အကုန် စီစဉ်ပြီးပါပြီ။”
မနက်စာ စားပြီးတဲ့နောက် သူတို့ ထွက်ခွာခဲ့ကြပါတယ်။ လမ်းမှာ Wen Yu က သူမကို စိတ်အေးအောင် စကားပြောပေးခဲ့ပါတယ် - “ဒီနေ့က ခွဲစိတ်မှုအတွက် ပြင်ဆင်တာပဲ ရှိတာမို့ ဘာမှ အများကြီး မရှိပါဘူး။ မင်း စာအုပ်တွေ ယူခဲ့။ မှတ်စုတွေ ဘာတွေအတွက်ဆိုရင် မင်းအတန်းဖော်ကို ဓာတ်ပုံရိုက် ခူးကူးခိုင်းလိုက်လေ။ သမီးနာမည် ဘာစေားနား ... Meng Xinyu မဟုတ်လား?”
“Meng Xinyu ပါ၊ ဟုတ်တယ်၊ ငါသူ့ကို ပြောလိုက်မယ်” ဂျီအန်းနင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပါတယ်။
“ကော်ပီတွေကို Chen Hao ဆီ ပေးခိုင်းလိုက်လို့ရတယ်၊ သူတို့ အခု တော်တော်ရင်းနှီးနေကြပြီ။ နောက်မှ ငါ မင်းဆီ ယူလာပေးမယ်” လို့ Wen Yu က ပြောလိုက်ပါတယ်။
အရာအားလုံးက စနစ်တကျ ရှိနေခဲ့တာမို့ ဂျီအန်းနင်း ရဲ့ စိတ်ဟာ ဖြည်းဖြည်းချင်း တည်ငြိမ်သွားခဲ့ပါတယ်။
---
အဖွားရဲ့ ကျန်းမာရေးအခြေအနေက ကောင်းမွန်ပြီး ပြုစုစောင့်ရှောက်သူကလည်း ဆရာဝန်ရဲ့ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း သေချာ ဂရုစိုက်ပေးခဲ့ပါတယ်။
အဖွားကို တွေ့ပြီးတဲ့နောက် ဂျီအန်းနင်း က Wen Yu ကို ပြန်လွှတ်လိုက်ပြီး အဖွားနားမှာ အဖော်လုပ်ပေးဖို့ ကျန်ရစ်ခဲ့ပါတယ်။
ကျောင်းဆင်းချိန် ညနေပိုင်းမှာ Wen Yu က Meng Xinyu ရဲ့ မှတ်စု ကော်ပီတွေကို ယူပြီး ထပ်ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။ အဖွား ညစာစားတာကို သူတို့ အတူတူ ကြည့်ပေးခဲ့ကြပြီး ပြုစုစောင့်ရှောက်သူထံ လွှဲအပ်ကာ အတူတူ ထွက်ခွာခဲ့ကြပါတယ်။
ညစာစားနေစဉ်မှာ ဂျီအန်းနင်း က “ငါ ကဖေးအလုပ်ကနေ ခွင့်မယူခဲ့သင့်ဘူး” လို့ နောင်တရစွာ ပြောလိုက်ပါတယ်။
သူမဟာ ယခင်ဘဝက အတွေးအခေါ်အတိုင်း ခွင့်တောင်းခဲ့တာ ဖြစ်ပေမဲ့ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ အဖွားအတွက် ပြုစုစောင့်ရှောက်သူ ငှားရမ်းထားတာမို့ သူမအနေနဲ့ ၂၄ နာရီလုံး ဘေးမှာ ရှိနေဖို့ မလိုပါဘူး။ ခွင့်မယူဘဲ အလုပ်ဆက်လုပ်ရင်း ဝင်ငွေရှာတာကို မနှောင့်နှေးစေခဲ့လို့ ရပါတယ်။
“ဆေးရုံတက်ဖို့ စရံငွေ ဘယ်လောက်သွင်းခဲ့ရလဲ?” ဂျီအန်းနင်း က မေးလိုက်တယ်၊ “ပြီးတော့ ပြေစာတွေရော ဘယ်မှာလဲ? ငါ့ကို ပေးပါ”
“မင်း အဲဒါအတွက် စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး” လို့ Wen Yu က ငြင်းဆန်လိုက်ပါတယ်။
“Wen Yu,” ဂျီအန်းနင်း သက်ပြင်းချလိုက်ပါတယ်။
“ဂျီအန်းနင်း” Wen Yu က ပြောလိုက်တယ်၊ “မင်းမှာ ငါ့ကို ပြန်ဆပ်ဖို့ တစ်သက်လုံး အချိန်ရှိသေးတယ်၊ တစ်နှစ်၊ နှစ်နှစ်အတွင်း ချက်ချင်း ပြန်ဆပ်ရမယ်လို့ လောနေစရာ မလိုပါဘူး။”
*ဒါပေမဲ့ အချို့သောအရာတွေကို ဘယ်တော့မှ အပြည့်အဝ ပြန်ဆပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး* လို့ ဂျီအန်းနင်း စိတ်ထဲကနေ တိုးတိုးလေး တွေးလိုက်မိပါတယ်။
ဘဏ္ဍာရေးရှုထောင့်ကို စဉ်းစားရင်း ဂျီအန်းနင်း က Shu Chen ဆီမှာ တောင်းထားတဲ့ ခွင့်ကို ဖျက်သိမ်းဖို့ စဉ်းစားခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ Shu Chen အနေနဲ့ အခြားမိန်းကလေးတွေကို ဂျူတီအချိန်ဇယား ဆွဲပေးထားပြီးဖြစ်နိုင်တာကြောင့် ခွင့်ကို မကြာခဏ ဖျက်သိမ်းတာက လူအများအပြားကို ဒုက္ခရောက်စေနိုင်တယ်ဆိုတာ သူမ သဘောပေါက်သွားပါတယ်။
သူမ စိတ်ထဲမကောင်း ဖြစ်သွားရတာကို မထိန်းနိုင်ခဲ့ပါဘူး။
သူမက အပြင်ထုတ်မပြောပေမဲ့ Wen Yu က သူမရဲ့ စိုးရိမ်မှုကို နားလည်ပုံရပါတယ်။ ကားထဲရောက်တာနဲ့ သူက သူမရဲ့ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးရင်း - “ငါ မင်းကို စိတ်မပူနဲ့လို့ ပြောထားတယ်လေ၊ ငါ မင်းဘေးမှာ ရှိနေတာပဲ” လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
သူမအနေနဲ့ Wen Yu ကို တကယ်ပဲ အားကိုးပြီး အရာအားလုံးကို သူ့ဆီ လွှဲထားလိုက်လို့ ရရဲ့လား?
---
သောကြာနေ့ ခွဲစိတ်ကုသမှုက အောင်အောင်မြင်မြင် ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီး အဖွားကို အပြင်ထုတ်လာချိန်မှာ အဖွားက သတိရနေပြီဖြစ်ကာ ကျန်းမာရေးအခြေအနေလည်း ကောင်းမွန်ပုံရပါတယ်။
Wen Yu က ဂျီအန်းနင်း နဲ့အတူ ဆေးရုံမှာ လိုက်ပါပေးဖို့ အလုပ်ကနေ ခွင့်ယူခဲ့ပါတယ်။ အောင်မြင်တဲ့ ခွဲစိတ်မှုအပြီးမှာတော့ ဂျီအန်းနင်း က သူ့ကို ကျောင်းသို့ ပြန်လွှတ်လိုက်ပါတယ်။ အမျိုးသမီးလူနာဆောင်မှာ သူ ဆက်နေဖို့ အဆင်မပြေတာကြောင့် သူ ပြန်သွားခဲ့ပါတယ်။
နေလည်စာစားချိန်မှာ Wen Guoan က သူ့ထံ ဖုန်းဆက်ပြီး ညနေပိုင်း သောက်စားဧည့်ခံပွဲ အခမ်းအနားတစ်ခုသို့ ဖိတ်ကြားခဲ့ပါတယ်။ Wen Yu က ဂျီအန်းနင်း ထံ ဖုန်းဆက်ပြီး ညနေပိုင်းမှာ လာမကြိုနိုင်ကြောင်းနဲ့ ဂရုစိုက်ဖို့ မှာကြားခဲ့ပါတယ်။
“ငါ သိပါတယ်၊ နင်လုပ်စရာရှိတာ လုပ်ပါ၊ ငါ အဆင်ပြေပါတယ်။ ငါ့မှာ အန်တီ Zhang ရှိတာပဲ” လို့ ဂျီအန်းနင်း က ပြောလိုက်ပါတယ်။
အန်တီ Zhang ဆိုတာ Wen Yu ငှားရမ်းပေးခဲ့တဲ့ ပြုစုစောင့်ရှောက်သူ အိမ်ဖော် ဖြစ်ပါတယ် — အသက်အလတ်ပိုင်း သန်သန်မာမာ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး အလုပ်တွေကို ထိရောက်စွာ လုပ်ကိုင်ပေးသူပါ။
ဂျီအန်းနင်း ဖုန်းချလိုက်ပြီးနောက် အန်တီ Zhang က ပြုံးပြီး “မင်းရဲ့ ကောင်လေးက တကယ်ကို ဂရုစိုက်တတ်တာပဲ” လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
ဂျီအန်းနင်း က ပြုံးပြလိုက်ပေမဲ့ ဘာမှ မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ပါတယ်။
အန်တီ Zhang က စကားဆက်ပြောပါတယ် - “ငါ ပြောပြမယ်၊ ကောင်လေး ရှာတဲ့အခါ မျက်စိကို ကျယ်ကျယ်ဖွင့်ထားရမယ်။ အချို့ကောင်လေးတွေက ရုပ်ချောပြီး စကားချိုချို ပြောတတ်ကြပေမဲ့ အသုံးဝင်တာ ဘာမှမလုပ်ပေးကြဘူး။ ပြီးခဲ့တဲ့ လတုန်းကတင် မင်းအရွယ်လောက် ရှိမယ့် မိန်းကလေးတစ်ယောက်၊ လေးလရှိမှ ကိုယ်ဝန်ရှိမှန်းသိလို့ အပျက်ဆေးရုံကို ကိုယ်ဝန်ဖျက်ချဖို့ ရောက်လာတာ။ သူ့ကောင်လေးဆိုတာ လာထိုင်နေတာ ဘုရင်ကြီးကျနေတာပဲ၊ ဘာမှမလုပ်ပေးဘူး။ အဲဒီ မိန်းကလေးခမျာ သူ့ဆူတာခံရလို့ ငိုတောင်ငိုရသေးတယ်”
ဒါကို ကြားတော့ ဂျီအန်းနင်း ရဲ့ အဖွားက ဒေါသထွက်သွားပြီး “ဘာတွေ မဟုတ်တာ ပြောနေတာလဲ! နင်းနင်း (Ningning) က အလယ်တန်း ပထမနှစ်ပဲ ရှိသေးတာ၊ ကလေးမလေးကို ဘာလို့ ဒါတွေ လာပြောနေရတာလဲ!” လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
အန်တီ Zhang က အဖွားမှာ ဦးနှောက်ဇရာရောဂါ ရှိမှန်း သိတာကြောင့် ချက်ချင်းပဲ အလျော့ပေးလိုက်ပါတယ် - “ဟုတ်ပါပြီ၊ ဟုတ်ပါပြီ၊ စကားလွန်သွားပါတယ်။ ငါ နောက်မပြောတော့ပါဘူး၊ နောက်မပြောတော့ပါဘူး”
အန်တီ Zhang က ဂျီအန်းနင်း ရဲ့ အဖွားအပေါ် အလွန် ဂရုစိုက်ပေးပါတယ်။ လူနာဆောင်ထဲမှာ ဂျီအန်းနင်း ရဲ့ အဖွားတင်မကဘဲ အခြားလူနာတွေနဲ့ ပြုစုစောင့်ရှောက်သူတွေလည်း ရှိနေတာမို့ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ရင် သိသာလှပါတယ်။
ဂျီအန်းနင်း က သူမကို အလွန် ကျေးဇူးတင်မိပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ အန်တီ Zhang က လက်ကာပြပြီး - “ငါက မင်းကောင်လေးဆီက ပိုက်ဆံကို အလကား ယူလို့မရပါဘူး” လို့ ပြောလိုက်ပြီးမှ “မင်းက စည်းစနစ်ရှိပြီး လူရွေးတတ်တာပဲ။ ဒီလူငယ်လေးက တကယ်ကို လက်ဖျားရည် ရွှဲတာပဲ” လို့ ချီးမွမ်းလိုက်ပါတယ်။
အဲဒီအခါကျမှ Wen Yu က အန်တီ Zhang ကို တိတ်တဆိတ် ယွမ်ငါးရာ ပေးခဲ့တယ်ဆိုတာ ဂျီအန်းနင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့တာပါ။
ပြုစုစောင့်ရှောက်သူရဲ့ တစ်နေ့လုပ်ခက ၁၆၀ ယွမ် ဖြစ်ပြီး စရံငွေ ကြိုတင်ပေးချေရကာ ဆေးရုံကဆင်းမှ နောက်ဆုံးဘေလ်ကို ရှင်းရတာ ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီငွေကို ဝန်ဆောင်မှုကုမ္ပဏီထံ ပေးချေရတာဖြစ်ပြီး ပြုစုစောင့်ရှောက်သူက ကော်မရှင်ခပဲ ရရှိတာပါ။
သို့သော်လည်း Wen Yu က အန်တီ Zhang ထံ တိုက်ရိုက်ပေးခဲ့တဲ့ ငွေကတော့ ဝန်ဆောင်မှုကုမ္ပဏီနဲ့ သီးခြားဖြစ်ပြီး သူမအတွက် သီးသန့် ဘောနပ်စ် (မုန့်ဖိုး) အဖြစ် သတ်မှတ်တာမို့ အပြည့်အဝ သူမကိုယ်တိုင် သိမ်းထားနိုင်တာ ဖြစ်ပါတယ်။
အန်တီ Zhang က ဂျီအန်းနင်း ရဲ့ အဖွားကို ဒီလောက် ဂရုစိုက်ပေးတာ မဆန်းပါဘူး။
အမှန်တော့ ဒါဟာ Wen Yu ရဲ့ ကိစ္စရပ်တွေကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းတဲ့ ပုံစံပါပဲ။
သူမဟာ Wen Yu အပေါ် အကြွေးတွေ ပိုပိုတင်လာခဲ့ပါပြီ။ ဂျီအန်းနင်း က သူမ၏ ဆံပင်များကို ဖြီးရင်း သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပါတယ်။
---
သောကြာနေ့ ညနေပိုင်း Wen Yu ရဲ့ အချိန်ကို Wen Guoan က ယူလိုက်သလို၊ စနေနေ့ တစ်နေ့လုံးနဲ့ ညနေပိုင်းကိုလည်း အပြည့်အဝ ကြိုတင် စီစဉ်ထားပြီးသား ဖြစ်နေခဲ့ပါတယ်။
စနေနေ့ညမှာတော့ သူက သောက်စားဧည့်ခံပွဲကနေ တိတ်တဆိတ် ထွက်လာခဲ့ပြီး တိတ်ဆိတ်တဲ့ ထောင့်တစ်နေရာကို ရှာကာ ဂျီအန်းနင်း ထံ ဖုန်းဆက်လိုက်ပါတယ်။
“အဖွား ကျန်းမာရေးက အများကြီး သက်သာလာပါပြီ။ ဆရာဝန်က မနက်ဖြန်ကျရင် စတင် လှုပ်ရှားလို့ရပြီလို့ ပြောတယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ထပ် နည်းနည်းလောက် စောင့်ကြည့်ရဦးမှာမို့ အင်္ဂါ ဒါမှမဟုတ် ဗုဒ္ဓဟူးနေ့လောက်မှ ဆေးရုံက ဆင်းရလိမ့်မယ်” လို့ ဂျီအန်းနင်း က ပြောလိုက်ပါတယ်။
ပုံမှန်အားဖြင့် မှန်ပြောင်းခွဲစိတ်မှုအပြီးမှာ လူနာတွေဟာ ၃ ရက်မှ ၅ ရက်အတွင်း ဆေးရုံက ဆင်းနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဂျီအန်းနင်း ရဲ့ အဖွားက အသက်ကြီးပြီဖြစ်သလို နာတာရှည်ရောဂါ အများအပြား ရှိနေတာကြောင့် ဆရာဝန်က နောက်ထပ် အနည်းငယ် စောင့်ကြည့်ဖို့ အကြံပြုထားတာပါ။
Wen Yu က “မင်း အခု ဘယ်မှာလဲ? ဆေးရုံမှာလား? ငါ သောက်စားပွဲပြီးရင် လာကြိုမယ်” လို့ မေးလိုက်ပါတယ်။
“ဟင့်အင်း၊ ငါ အိမ်ရောက်နေပြီ။ အချိန်ကိုလည်း ကြည့်ပါဦး၊ တော်တော် မိုးချုပ်နေပြီလေ” လို့ ဂျီအန်းနင်း က ပြုံးရင်း ပြန်ဖြေလိုက်ပါတယ်။ သူမ စိတ်ထဲ ပေါ့ပါးသွားတာ သိသာလှပါတယ်။
Wen Yu လည်း စိတ်အေးသွားပြီး “ဒါဆိုရင် ငါ ဒီည မင်းဆီ လာခဲ့မယ်” လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
ဂျီအန်းနင်း က သူ့ကို တားလိုက်ပါတယ် - “မလာပါနဲ့တော့။ နင် အရက်သောက်ထားတာပဲ၊ သေချာ နားလိုက်ပါဦး။”
Wen Yu လည်း အလျော့ပေးလိုက်ရပါတော့တယ်။
အဲဒီညက သူ အရက်အနည်းငယ် သောက်ထားတာမို့ ကိုယ်တိုင် ကားမမောင်းခဲ့ပါဘူး။ Wen Guoan နဲ့ ကားတစ်စီးတည်း အတူတူ စီးခဲ့ပါတယ်။
နောက်ဖုံးထိုင်ခုံက မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်ခုံနှစ်တန်း ဖြစ်တာကြောင့် Wen Yu က ကားထဲ ရောက်တာနဲ့ လှဲအိပ်လိုက်ပါတယ်။ သောက်စားပွဲ ဝိုင်းမှာတုန်းကတော့ သူက ရင့်ကျက်ပြီး တည်ငြိမ်သူတစ်ယောက်အဖြစ် ချီးမွမ်းခြင်း ခံခဲ့ရပေမဲ့ Wen Guoan ရဲ့ ရှေ့မှာတော့ ဘာပုံစံမှ မရှိတော့ဘဲ ဆိုးပေနေတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်လို ပြုမူနေခဲ့ပါတယ်။
Wen Guoan က ကားထဲမှာ စာရွက်စာတမ်းတွေ ဖတ်နေရင်း မော့ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ Wen Yu က ဖုန်းဆော့ရင်း လှဲအိပ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတာမို့ သူရဲ့ စာဖတ်မျက်မှန်ကို မကာ ဆူပူလိုက်ပါတယ် - “ထထိုင်စမ်း၊ လှဲပြီး ဖုန်းမဆော့နဲ့၊ မင်း မျက်လုံးတွေ ပိုဆိုးသွားလိမ့်မယ်။”
Wen Yu က မလှုပ်ရှားဘဲ - “အဖေလည်း ကားထဲမှာ စာရွက်စာတမ်းတွေ ဖတ်နေတာပဲ၊ အဖေ့ မျက်လုံးတွေလည်း ပိုဆိုးသွားမှာပဲ” လို့ ပြန်ပြောလိုက်ပါတယ်။
ပျင်းလာတာနဲ့ Wen Yu က ဆိုရှယ်မီဒီယာပေါ်က သူငယ်ချင်းတွေရဲ့ အပ်ဒိတ်တွေကို လျှောက်ကြည့်လိုက်ရာ Sun Yaxian က လွန်ခဲ့တဲ့ မိနစ်အနည်းငယ်က ပို့စ်သစ်တစ်ခု တင်ထားတာကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။
ဓာတ်ပုံက သေချာ ရိုက်ကူးထားတာဖြစ်ပြီး လူတွေရဲ့ မျက်နှာတွေကို သေချာ ရှောင်ကွင်းထားကာ ဆန်းသစ်လှပသော အပြင်အဆင်၊ လက်ရာမြောက်သော သစ်သီးပန်းကန်နှင့် တောက်ပနေသော ဖန်ခွက်များကို သေချာ ရိုက်ပြထားတာပါ။ ရိုက်ချက်ထောင့်တင် မကဘဲ အဆင်မြင့်မားလှတယ်လို့ ထင်ရစေမယ့် ဖေတာ (filter) ကိုပါ သုံးထားပါသေးတယ်။
> 【ကမ္ဘာ့ထိပ်တန်း တက္ကသိုလ်တွေက ထူးချွန်တဲ့ ဘွဲ့ရသူအချို့နဲ့ တွေ့ဆုံခဲ့ရပါတယ်၊ သူတို့ရဲ့ စကားပြောဟန်နဲ့ ရှုထောင့်တွေက သာမန်လူတွေနဲ့ အလွန်ကွဲပြားတာကို ခံစားရပါတယ်။ သူတို့ဆီကနေ အများကြီး သင်ယူခဲ့ရပါတယ်။ ငါလည်း ကြိုးစားသွားမှာဖြစ်ပြီး တစ်နေ့မှာ ဒီလို ထူးချွန်တဲ့သူတစ်ယောက် ဖြစ်လာဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်!】
စာသားတွေက တော်တော်လေး အပြုသဘောဆောင်ပြီး အားတက်စရာကောင်းတာမို့ အဆင့်မြင့် ပညာရပ်ဆိုင်ရာ ဆွေးနွေးပွဲတစ်ခုကို တက်ရောက်ခဲ့ရသလိုမျိုး ထင်မှတ်ရစေပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ဒါဟာ Qian Haoran နဲ့ သူ့အဖွဲ့ရဲ့ စနေ၊ တနင်္ဂနွေ ပုံမှန်ပွဲတစ်ခုမျှသာဖြစ်ပြီး အရက်နဲ့ မိန်းကလေးတွေပဲ ရှိတယ်ဆိုတာ Wen Yu သိနေခဲ့ပါတယ်။
Sun Yaxian ကလည်း အဲဒီ မိန်းကလေးတွေထဲက တစ်ယောက်ပါ။
မိန်းကလေး အများအပြားက ဒီအသိုင်းအဝိုင်းထဲ ဝင်ချင်ကြပြီး အဲဒီလူတွေကို သိကျွမ်းချင်ကြပေမဲ့ လမ်းကြောင်း ရှာမတွေ့ကြပါဘူး။ Wen Yu က Sun Yaxian ကို အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးခဲ့ပြီး အဲဒီအသိုင်းအဝိုင်းထဲ ခေါ်ဆောင်ပေးခဲ့တာပါ။
အဲဒီ အိမ်မက်ထဲမှာ Sun Yaxian က ဂျီအန်းနင်း ရဲ့ ခေါင်းပေါ်ကို စွပ်စွဲချက်အမျိုးမျိုးကို စိတ်ချလက်ချ တင်ပေးခဲ့တာပါ။
Wen Yu က သူမရဲ့ လှပတဲ့ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရတိုင်း ဂျီအန်းနင်း ကို သွေးမထွက်ဘဲ ထိုးနှက်ခဲ့တဲ့ သူမရဲ့ မကောင်းပုပ်စပ်လှတဲ့ စကားတွေကို မမှတ်မိဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပါဘူး။ အဲဒါက သူ့ကို ပြင်းထန်တဲ့ ဒေါသတွေကို ခံစားရစေပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ Sun Yaxian က မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်နေသေးတာမို့ သူက အော်ဟစ်ဆဲဆိုလို့ မရပါဘူး။ သူမက သူ့လို လူတစ်ယောက်နောက်ကို ဇွဲနပဲနဲ့ လိုက်နေခဲ့တာမို့ ဂျီအန်းနင်း ကို အနိုင်ကျင့် အောက်ကျို့ခိုင်းခဲ့ဖူးတဲ့ "ဒုတိယမျိုးဆက် သူဌေးကြီးများ" နဲ့ "ချမ်းသာတဲ့လူများ" ရဲ့ ရှေ့မှောက်မှာ သူမ ဘယ်လို တုံ့ပြန်မလဲဆိုတာကို ကြည့်ချင်တာကြောင့် အခွင့်အရေး ပေးခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။
Wen Guoan ဆီကနေ ကန်ချက်အချို့ ခံလိုက်ရပြီးနောက် Wen Yu က နောက်ဆုံးမှာတော့ ထထိုင်လိုက်ပါတယ်။
“ဘာလို့ ဒီလောက် မျက်နှာပျက်နေရတာလဲ? ဘယ်သူက မင်းကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်လိုက်တာလဲ?” လို့ Wen Guoan က နားမလည်စွာ မေးလိုက်ပါတယ်။
“ဒီလို စနေ၊ တနင်္ဂနွေ အားလပ်ရက် အကြီးကြီးမှာ သူတို့က ကျွန်တော့်ကို လူကြီးတစ်စုနဲ့ အရက်လာသောက်ခိုင်းနေတာလေ။ ကျွန်တော် ဘယ်လိုလုပ် ပျော်နိုင်မှာလဲ?” လို့ Wen Yu က ငြီးတွားလိုက်ပါတယ်။
Wen Guoan က နားမလည်ဟန်ဖြင့် “မင်းကို ဘာက အနှောင့်အယှက် ပေးနေတာလဲ?” လို့ မေးလိုက်ပါတယ်။
မိဘထက် မိမိကလေးကို ပိုသိတဲ့သူ မရှိပါဘူး။ Wen Yu က အပြင်လူတွေရှေ့မှာ တည်ငြိမ်ပြီး အိမ်ထောင်စုရဲ့ အမွေဆက်ခံသူ တာဝန်ကို အလိုက်သင့် ထမ်းဆောင်ခဲ့သူပါ။ သူက အခုလို ဂျီကျပြီး ငြီးတွားတာမျိုး ခပ်ရှားရှားပါ။ ဒါကြောင့် တစ်ခုခုက သူ့ကို အနှောင့်အယှက် ပေးနေတာ သေချာပါတယ်။
“တခြား ဘာရှိဦးမှာလဲ?” Wen Yu က အရှက်မရှိ ကြေညာလိုက်ပါတယ် - “ကျွန်တော့် ကောင်မလေးနဲ့ ကုန်ဆုံးရမယ့် အချိန်တွေကို နှောင့်နှေးစေလို့ပေါ့။”
Wen Guoan က လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်တယ် - “ကောင်မလေး? ဒီနေ့တစ်ယောက်လား၊ မနေ့ကတစ်ယောက်လား? မင်း တကယ်ပဲ အတည်တကျ ကောင်မလေး ရစေချင်ပြီ၊ ဘွဲ့ရတာနဲ့ ချက်ချင်း မင်္ဂလာဆောင်ပြီး ကျွန်တော့်အတွက် မြေးဝဝတုတ်တုတ်လေး တစ်ယောက် မွေးပေးပါတော့လား!”
Wen Guoan က အသက်ကြီးမှ အဖေဖြစ်ခဲ့တာမို့ ဂရုစိုက်စောင့်ရှောက်မှုတွေ ကြားကပဲ အသက်အရွယ်ကြီးရင့်ခြင်းရဲ့ လက္ခဏာတွေကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပါဘူး။ စိတ်ထဲမှာတော့ သူ့မြေးကို မမြင်ရဘဲ သေသွားမလားဆိုပြီး တကယ်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့တာပါ။
“အဖေကလည်း အတောင်းအတန် လွန်လိုက်တာ။ အဖေရော ကျွန်တော့်အဘိုးအတွက် မြေးပွေ့ပေးခဲ့ဖူးလို့လား?” လို့ Wen Yu က ပြန်ချေပလိုက်ပါတယ်။
Wen Yu က အသက်နောက်ကျမှ မွေးဖွားလာခဲ့တာမို့ အဘိုးအဘွားတွေ ဆုံးပါးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး သူတို့ကို ပွေ့ဖက်ခွင့် ဘယ်တော့မှ မရခဲ့ပါဘူး။
“အဲဒါကြောင့်မို့ ငါ့ကို အတုမယူနဲ့။ နောက်ကျမှ မင်္ဂလာမဆောင်နဲ့” Wen Guoan က စာဖတ်မျက်မှန်ကို ပြန်တပ်လိုက်ပြီး - “မဟုတ်ရင် မင်းလည်း ငါ့လိုပဲ အဘိုးအတွက် စိတ်မကောင်း ဖြစ်ရလိမ့်မယ်”
Wen Guoan ငယ်စဉ်က ပျော်ပါးခဲ့ပြီး အသက်လတ်ပိုင်း ရောက်မှသာ ထိပ်တန်းတက္ကသိုလ်မှ ဘွဲ့ရထားသော စမတ်ကျပြီး လှပကာ အောင်မြင်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ချစ်ကြိုက်ခဲ့တာပါ။ သူမကို မင်္ဂလာဆောင်ပြီး အိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ပါတယ်။ Wen Yu ရဲ့ အလှည့်ရောက်တော့ သူ့သားကို ရိုးသားဖြောင့်မတ်စေချင်ပြီး ဘွဲ့ရတာနဲ့ ချက်ချင်း မင်္ဂလာဆောင်ကာ မျိုးရိုးကို ဆက်ခံစေချင်နေတာပါ။
*တကယ့် စိတ်ကူးယဉ် အိပ်မက်ပါပဲ။*
Wen Yu က တုံ့ပြန်တဲ့အနေနဲ့ မျက်လုံးလှိမ့်လိုက်ပါတယ်။
ပျင်းလာတာနဲ့ Wen Yu က Wen Guoan ထိုင်ခုံပေါ်က စာရွက်စာတမ်းတွေကို ကောက်ယူပြီး ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“ဟေး၊ ကျွန်တော်တို့ ဘိုးဘွားရိပ်သာ စီမံကိန်းပါ တည်ဆောက်နေတာလား?” သူက စာရွက်စာတမ်းတွေကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
Wen Guoan က မော့ကြည့်လိုက်ပြီး - “အနာဂတ် သက်ကြီးရွယ်အို စောင့်ရှောက်ရေး အိမ်ခြံမြေလုပ်ငန်းက တော်တော်လေး အလားအလာ ရှိတယ်၊ အဲဒီနေရာမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ပိုတိုးဖို့ ငါ စီစဉ်နေတယ်” လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
Wen Guoan က ဈေးကွက်အလားအလာအကြောင်း ပြောနေချိန်မှာ Wen Yu ရဲ့ အတွေးတွေကတော့ ဂျီအန်းနင်း ရဲ့ အဖွားဆီမှာ ရောက်နေခဲ့ပါတယ်။
ဂျီအန်းနင်း မှာ လေးလံတဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခု ရှိနေခဲ့ပြီး အဲဒီ "လေးလံမှု" ဆိုတာ သူမရဲ့ အဖွားပင် ဖြစ်ပါတော့တယ်။