ဤသည်မှာ စာအုပ်အခခန်း Chapter 47 ၏ မြန်မာဘာသာပြန် ဖြစ်ပါသည်။
---
## ဒုတိယအကြိမ် ပြန်လည်မွေးဖွားလာပြီးနောက်၊ ကျွန်မ သူဌေးသားလေးရဲ့ ငြိတွယ်ခြင်းကို နောက်တစ်ကြိမ် ခံခဲ့ရပြန်တယ်
### အခန်း (၄၇)
“Qian Haoran က နင် စနေနေ့ည သွားမလားလို့ မေးနေတယ်”
“မသေချာသေးဘူး၊ နောက်မှပဲ ဆုံးဖြတ်တော့မယ်”
“ဒါဆိုရင်…”
“Haoran က နင့်ကို ခေါ်ရင် သွားလိုက်လေ။ ငါ့အတွက် စိတ်ပူမနေနဲ့”
Wen Yu ရဲ့ စကားကို ကြားတော့ Sun Yaxian က နှုတ်ခမ်းကို သာသာလေး ကိုက်လိုက်ပါတယ်။
သူမက လှပပြီး အယောကျ်ားလေး အများအပြားရဲ့ လိုက်ဖျက်ဆီးခြင်းကို ခံရသူပါ။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်ဝင်စားမှုကို ဘယ်လို ထိန်းသိမ်းရမလဲဆိုတာ သူမ အလွန်ကောင်းစွာ သိပါတယ်။ Wen Yu ရဲ့ ပူတစ်လှည့် အေးတစ်လှည့် ဆက်ဆံတဲ့ စိတ်နေသဘောထားဟာ သူမကို ဆွဲဆောင်ထားဖို့သက်သက်ပဲ ဆိုတာကိုလည်း သူမ ကောင်းကောင်း သဘောပေါက်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒါကို သူမ ကောင်းကောင်း သိနေရင်တောင် ဘာဖြစ်လဲ? သူမရဲ့ အရန်လူအဖြစ် ပြုမူခဲ့ကြတဲ့ အယောကျ်ားလေးတွေအကုန်လုံးက အတုံးအခဲတွေမှ မဟုတ်ကြတာ။ သူမက သူတို့ကို လှည့်စားကစားနေမှန်း အားလုံး သိကြပေမဲ့ သူတို့ကိုယ်သူတို့ လိုလိုလားလားပဲ လှည့်စားခံခဲ့ကြတာပါ။
ဒီလိုကိစ္စမျိုးက နှစ်ဦးနှစ်ဖက် လိုလိုလားလား ရှိကြဖို့ပဲ လိုတာလေ။
“နင် သွားချင်ရင် သွားပါ၊ ငါ့ကို မေးနေစရာ မလိုပါဘူး” လို့ Wen Yu က Sun Yaxian ကို ပြုံးတုံ့တုံ့ ပုံစံနဲ့ ပြောလိုက်ပါတယ်။ “ငါက နင့်အတွက် အရေးပါတဲ့သူမှ မဟုတ်တာ”
သူက အချိန်ကို စစ်ဆေးကြည့်ပြီး - “နင် အခု ပြန်လို့ရပါပြီ။ ငါ လူတစ်ယောက်ကို စောင့်နေတာ” လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
Wen Yu က ဘယ်သူ့ကို စောင့်နေတာလဲဆိုတာ မပြောခဲ့ပေမဲ့ သူ ဂျီအန်းနင်း (Ji Anning) ကို စောင့်နေတာဆိုတာ Sun Yaxian သိနေခဲ့ပါတယ်။ သူမ မတ်တပ်ရပ်နေတဲ့ နေရာအရ လွန်ခဲ့တဲ့ မိနစ်ဝက်လောက်ကတည်းက လမ်းတစ်ဖက်ခြမ်းကနေ လမ်းကူးလာတဲ့ ဂျီအန်းနင်း ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီးဖြစ်လို့ပါ။
ဒါပေမဲ့ သူမ ဘာမှ မပြောခဲ့ပါဘူး။
Wen Yu ရဲ့ မှတ်ချက်တစ်ခုတည်းနဲ့တင် Sun Yaxian က ဂျီအန်းနင်း ရဲ့ ဘက်ကို မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပါဘူး။ ဘာပဲပြောပြော သူမက မိန်းကလေးငယ်တစ်ယောက်ပဲ ရှိသေးတာမို့ သူမရဲ့ တည်ငြိမ်မှုက အဲဒီလောက်အထိ နက်ရှိုင်းမနေသေးပါဘူး။
Wen Yu က သူမရဲ့ ကြည့်လိုက်တဲ့ အကြည့်ကို ထက်မြက်စွာ သတိပြုမိသွားပြီး ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဂျီအန်းနင်း ကို မြင်လိုက်ရပါတယ်။
အဲဒီနောက် သူက Sun Yaxian ဘက်ကို ပြန်လှည့်လာခဲ့ပြီး အကြည့်တွေကတော့ အေးစက်စက် ဖြစ်သွားခဲ့ပါတယ်။
Sun Yaxian က စိတ်ထဲ နည်းနည်း ဂယောက်ဂယက် ဖြစ်သွားပြီး “ဒါဆိုရင် ငါ ပြန်တော့မယ်” လို့ အလျင်အမြန် ပြောလိုက်ပါတယ်။ စကားပြောပြီးတာနဲ့ သူမ အာရုံစိုက်ကာ အမြန် ထွက်ခွာသွားခဲ့ပါတယ်။
---
“အန်းနင်း…” Sun Yaxian ထွက်သွားပြီးနောက် Wen Yu က ဂျီအန်းနင်း ကို လက်ပြလိုက်ပါတယ်။
ဂျီအန်းနင်း က ဘေးလမ်းကို ဖြတ်ကူးကာ သူ၏ ကားဆီသို့ လမ်းလျှောက်လာပြီး “နင် ဘာလို့ မပြန်သေးတာလဲ?” လို့ မေးလိုက်ပါတယ်။
“ဒီည ငါ့မှာ လုပ်စရာ ဘာမှမရှိဘူး” လို့ Wen Yu က ပြောလိုက်ပါတယ်။ “ငါ နင့်ကို လိုက်ပို့မယ်။ ကွမ်မင်လမ်း (Guangming Road) ကို သွားမှာလား?”
ဂျီအန်းနင်း က သူနဲ့ Sun Yaxian ဘာတွေ ပြောနေကြတာလဲ ဆိုတာကို မမေးဘဲ Wen Yu ရဲ့ ကားထဲသို့ ဝင်ထိုင်လိုက်ပါတယ်။ ယခင်ဘဝတုန်းကလည်း Sun Yaxian က Wen Yu နောက်ကို လိုက်နေတာကို သူမ ခဏခဏ မြင်တွေ့ခဲ့ရဖူးပါတယ်။
Wen Yu ကလည်း အဲဒီကိစ္စကို ထုတ်မပြောဘဲ - “Li He က နင့်ကို တနင်္ဂနွေနေ့ကျရင် အပြင်ထွက်မလားလို့ မေးနေတယ်” လို့ပဲ ပြောလိုက်ပါတယ်။
ဂျီအန်းနင်း က ငြင်းဆန်လိုက်ပါတယ် - “တနင်္ဂနွေနေ့ကျရင် ငါ မအားဘူး”
“ဘာလို့လဲ?” လို့ Wen Yu က မေးလိုက်ပါတယ်။
ဂျီအန်းနင်း က ပြန်ဖြေပါတယ် - “စနေနဲ့ တနင်္ဂနွေ မနက်ပိုင်းတွေမှာ ငါ စာသင်ရတယ်၊ ပြီးတော့ ညနေ ၅ နာရီမှာ ကွမ်မင်လမ်းကို သွားရတယ်။ အလယ်မှာ ရတဲ့ နာရီပိုင်းလေးအတွက်နဲ့ ဟိုဟိုဒီဒီ သွားနေရတာ မတန်ပါဘူး”
Wen Yu က “ဒါဆို ပြီးခဲ့တဲ့ စနေနေ့တုန်းက နင် ဘယ်လိုလုပ် အချိန်ရတာလဲ?” လို့ မေးလိုက်ပါတယ်။
ဂျီအန်းနင်း စိတ်ထဲ မသက်မသာ ဖြစ်သွားခဲ့ပါတယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့ စနေနေ့တုန်းက Yang Bo နဲ့ တွေ့ချင်တာကြောင့် Meng Xinyu ကို သူမအစား အတန်းဝင်ပေးဖို့ အထူးတလည် တောင်းဆိုခဲ့တာ မဟုတ်ပါလား?
သူမက “ငါ စကွက်ရှ် (squash) ကစားနည်းကို တစ်ခါမှ မကစားဖူးလို့ စိတ်ဝင်စားလို့ အတန်းဖော်ကို အစားဝင်ပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ တခြားသူတွေကို ခွင့်ခဏခဏ တောင်းခိုင်းလို့ မရဘူးလေ၊ သူတို့မှာလည်း အချိန်အများကြီး မရှိဘူး၊ ပြီးတော့ ငါလည်း ပိုက်ဆံရှာတာကို ရပ်ထားလို့ မရဘူး” လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
Wen Yu က မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ လျှာသပ်လိုက်ပေမဲ့ ဘာမှ မတတ်နိုင်ခဲ့ပါဘူး။
မီးနီမိနေစဉ်မှာ သူက ဂျီအန်းနင်း ကို ကြည့်ပြီး သူမရဲ့ လက်မောင်းကို ဆွဲညှစ်လိုက်ပါတယ် - “နင် ပိုပိန်သွားသလိုမျိုး ငါ ဘာလို့ ခံစားနေရတာလဲ?”
ဂျီအန်းနင်း က သူမကိုယ်သူမ မသိလိုက်ဘဲ သူ၏ သိပ်မရိုးသားသော ခန္ဓာကိုယ် ထိတွေ့မှုကို ကျင့်သားရနေခဲ့ပါပြီ။
သူမကလည်း သူမရဲ့ လက်မောင်းကို ပြန်ညှစ်ကြည့်ရင်း “ငါ မပိန်သွားပါဘူး၊ အလေးချိန်တောင် ပိုတိုးလာသေးတယ်။ ပိုပြီး ကျစ်လျစ်သွားတာ ထင်တယ်” လို့ ငြင်းဆန်လိုက်ပါတယ်။
အဆီတွေက ကြွက်သားအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားရင် အရွယ်အစား သေးငယ်သွားနိုင်ပေမဲ့ အလေးချိန်တော့ တိုးလာနိုင်ပါတယ်။
“ပိုပြီး မပိန်သွားနဲ့ဦး” လို့ Wen Yu က ပြောလိုက်ပါတယ်။ “နင့်ကို ကိုင်ရတာ အထိအတွေ့ သိပ်ကောင်းမှာ မဟုတ်တော့ဘူး”
Wen Yu က ရာဂဆန်တဲ့ စကားကို ပြောနေတာဆိုတာ သဘောပေါက်ဖို့ ဂျီအန်းနင်း ခဏမျှ အချိန်ယူလိုက်ရပါတယ်။
သူမက သူ့ကို မထီမဲ့မြင် ပြုလိုက်ပြီး “နင် တစ်ခါလောက် တည်တည်တံ့တံ့ မနေနိုင်ဘူးလား?” လို့ ဆူပူလိုက်ပါတယ်။
“တည်တည်တံ့တံ့ နေတာ ဘာကောင်းလို့လဲ?” လို့ Wen Yu က ပြောလိုက်ပါတယ်။ “အလွန်အမင်း တည်တံ့နေရင် ဘဝရဲ့ ပျော်ရွှင်မှု အများကြီးကို လွတ်သွားလိမ့်မယ်၊ နင် သိရဲ့လား”
ဂျီအန်းနင်း က သူ့ကို စကားပြန်ပြောဖို့ တာဝန်မယူတော့ပါဘူး။
---
ကွမ်မင်လမ်းသို့ ရောက်သောအခါ ဂျီအန်းနင်း က ကားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်ပြီး သူ့ကို တိုက်ရိုက် ပြောလိုက်ပါတယ် - “ငါ့ကို လာကြိုစရာ မလိုပါဘူး၊ နင့်အလုပ် နင် သွားလုပ်ပါ”
Wen Yu က ပိုပြီး မကျေမနပ် ဖြစ်သွားခဲ့ပါတယ် - “ငါ ဘာလုပ်နေလဲ နင် သိလို့လား?” သူက ဒီနေ့ ဘာမှ လုပ်စရာမရှိလို့ သူမကို အထူးတလည် လိုက်ပို့ပေးခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။
ဂျီအန်းနင်း က “နင်တို့ တက္ကသိုလ် တတိယနှစ် ကျောင်းသားတွေ စာကျက်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလား?” လို့ မေးလိုက်ပါတယ်။
Wen Yu က ခဏမျှ စဉ်းစားကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်ပါတယ် - “နင်ပြောတာ မှန်ပါတယ်၊ ငါတို့ စာကျက်ရမှာပါ။ ငါတို့ရဲ့ တတိယနှစ် စာသင်နှစ်က ပညာရေးအရ တော်တော်လေး စိန်ခေါ်မှု ရှိတယ်”
ဂျီအန်းနင်း က သူ့ကို စည်းရုံးနိုင်ခဲ့ပြီဟု ထင်မှတ်ကာ ဝမ်းသာအားရဖြင့် - “ဟုတ်တယ်လေ၊ နင် စောစော ပြန်သင့်တယ်။ ငါ သွားတော့မယ်” လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
စကားပြောပြီးသည်နှင့် သူမ၏ အိတ်ကို ကိုင်ကာ ကော်ဖီဆိုင်ထဲသို့ သာသာယာယာ လှမ်းဝင်သွားခဲ့ပြီး အစာစားကာ အလုပ်ဝတ်စုံ ပြောင်းဝတ်လိုက်ရာ Wen Yu ရဲ့ မျက်နှာကို ချက်ချင်း ပြန်တွေ့လိုက်ရပါတယ်။
“…” ဂျီအန်းနင်း သူမ၏ နဖူးကို ကိုင်လိုက်မိပါတယ် - “နင် ဘာလုပ်နေတာလဲ?”
“စာကျက်နေတာလေ” Wen Yu က စားပွဲပေါ်ရှိ စာအုပ်များကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း အပြစ်မဲ့စွာ ပြောလိုက်ပါတယ်။
သူက စီးပွားရေးဆန်ဆန် လက်ပင် ထမြှောက်ပြလိုက်ပါသေးတယ် - “ငါ စောစောက အော်ဒါမှာထားတဲ့ ပီဇာကို အမြန်လုပ်ပေးဖို့ သူတို့ကို သွားသတိပေးပေးလို့ ရမလား? ငါ ဗိုက်ဆာလို့ သေတော့မယ်”
ဂျီအန်းနင်း စကားမဆက်နိုင်တော့ဘဲ ကောင်တာသို့ သွားကာ သတိပေးလိုက်ရပါတယ်။
ပီဇာ ရလာသောအခါ ဂျီအန်းနင်း က သူ့ထံ ယူဆောင်လာပေးခဲ့ပါတယ်။ Wen Yu ကတော့ “ငါ ဗိုက်ဆာလို့ သေတော့မယ်” ဟု ညည်းတွားနေဆဲပါ။
ဂျီအန်းနင်း က သူမ၏ နားထင်ကို ပွတ်သပ်ရင်း သူ့ကို လစ်လျူရှုကာ ဘားတန်းသို့ ပြန်လှည့်သွားခဲ့ပါတယ်။
Shu Chen က သူမကို စနောက်လိုက်ပါတယ် - “နင့်ကောင်လေး Wen Yu က နင့်အတွက် တကယ်ကို စိုးရိမ်နေပုံပဲ”
သူက စနောက်နေတာ ဖြစ်ပေမဲ့ အမှန်တကယ်တော့ Wen Yu ဘက်က ရပ်တည်ပေးနေတာပါ။ ဂျီအန်းနင်း ကတော့ Shu Chen နဲ့ Wen Yu တို့ရဲ့ ခင်မင်ရင်းနှီးမှုကို တကယ်ပဲ သဘောမပေါက်နိုင်ခဲ့ပါဘူး။
နောက်ဆုံးမှာတော့ သူမဟာ Wen Yu ရဲ့ ကားကို စီးပြီး အိမ်သို့ ပြန်ခဲ့ရပါတယ်။
ဒီနေ့မှာ သူမ အများကြီး လှည့်စားခံခဲ့ရတာမို့ အောက်ထပ်မှာ Wen Yu က သူမဆီ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် တိုးကပ်ဖို့ ကြိုးစားချိန်မှာတော့ သူမက သတိထားပြီး ရှောင်ရှားခဲ့တာမို့ သူ့ရဲ့ လှည့်ကွက်ထဲ ကျမသွားခဲ့ပါဘူး။
“နင် ဘာလို့ ငါ့ကို ရှောင်နေတာလဲ?” လို့ Wen Yu က စိတ်တိုတိုနဲ့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
သူက အနမ်းတစ်ပွင့်တောင် ခိုးယူလို့ မရခဲ့ဘဲ ညနေတစ်ခင်းလုံးကို အလဟဿ ဖြုန်းတီးပစ်ခဲ့ရတာပါ။
ဂျီအန်းနင်း က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး - “နင် နောက်တစ်ခါ မဟုတ်တာ ထပ်လုပ်ဖို့ ကြိုးစားရင် ငါ့ရဲ့ လေ့ကျင့်ထားတာတွေကို ကောင်းကောင်း အသုံးချရလိမ့်မယ်!” လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
သူမ၏ ကျွမ်းကျင်မှု သုံးခုစလုံးသည် ရောဂါသည်များ၊ စိတ္တဇနာသမားများကို ကိုင်တွယ်ရန် အထူးတလည် လေ့ကျင့်ထားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။
Wen Yu က ကိုယ့်ခြေထောက်ကိုယ် ကျောက်ခဲနဲ့ ထုမိသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ဂျီအန်းနင်း အထပ်ပေါ်သို့ တက်သွားသည်ကို စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ကြည့်ရှုနေခဲ့ပြီးမှ လှည့်ထွက်သွားခဲ့ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ သူ ဟားမား (Hummer) ကားဆီ မရောက်မီမှာပဲ သူ၏ ဖုန်းမြည်လာခဲ့ပြီး စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ ဂျီအန်းနင်း ဖြစ်နေခဲ့ပါသလား?
“ဟယ်လို?” လို့ Wen Yu က စနောက်သော လေသံဖြင့် မေးလိုက်ပါတယ် - “နင် တစ်ခုခု ကျန်ခဲ့လို့လား? ဒါမှမဟုတ် ငါနဲ့ မနေခဲ့ရလို့ နောင်တရနေတာလား?”
“Wen Yu! Wen Yu၊ နင် ထွက်သွားပြီလား?” ဂျီအန်းနင်း ရဲ့ လေသံက ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေခဲ့ပါတယ်။
Wen Yu က ခြေလှမ်းများကို ရပ်လိုက်ပြီး စနောက်နေသော မျက်နှာပေးကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပါတယ် - “ဘာဖြစ်လို့လဲ?”
“နင် မြန်မြန် လာပေးလို့ ရမလား!” ဂျီအန်းနင်း ရဲ့ လေသံက စိုးရိမ်တုန်လှုပ်နေရုံတင်မကဘဲ ရှိုက်ကြီးတငင် ဖြစ်နေခဲ့ပါတယ် - “ငါ့အဖွား ဆေးရုံသွားဖို့ လိုနေပြီ!”
“မထိတ်လန့်နဲ့! ငါ ရှိသေးတယ်! ငါ အခုပဲ တက်လာခဲ့မယ်!” Wen Yu က ချက်ချင်း ပြန်လှည့်ကာ အပေါ်သို့ ပြေးတက်သွားခဲ့ပါတယ်။
---
ဂျီအန်းနင်း အိမ်၏ တံခါးက ဟောင်းလောင်း ပွင့်နေခဲ့ပါတယ်။ Wen Yu က သူမကို အိမ်သို့ အကြိမ်ကြိမ် လိုက်ပို့ဖူးပြီး အချို့အကြိမ်များတွင် တံခါးဝအထိပင် လိုက်ပို့ခဲ့ဖူးပေမဲ့ သူမ၏ အိမ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ဖူးသည်မှာ ယခု ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်ပါသည်။
အခန်းထဲရှိ လေထုမှာ အနံ့အသက် သိပ်မကောင်းလှပါ - မှိုနံ့သင်းသင်းလေး ရနေခဲ့ပါတယ်။ အပြင်အဆင်မှာ ဟောင်းနွမ်းနေပြီး ပရိဘောဂများမှာ ရိုးရှင်းကာ အိမ်မှာ သေးငယ်လှပြီး Wen Yu ရဲ့ အိပ်ခန်းထက်ပင် သေးငယ်နေခဲ့ပါတယ်။
အဖွားဖြစ်သူက ဆိုဖာပေါ်တွင် တစ်ဝက်ခန့် လှဲလျောင်းနေပြီး ဂျီအန်းနင်း ကို မှီထားခဲ့ပါတယ်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူရော်နေပြီး နှုတ်ခမ်းများပင် ဖြူလျော့နေကာ အသက်ကို မောကြီးပန်းကြီး ရှူရှိုက်ရင်း နာကျင်စွာ ငိုယိုနေခဲ့ပါတယ်။
“လှုပ်ရှားလို့ ရရဲ့လား?” လို့ Wen Yu က မေးလိုက်ပါတယ် - “ငါ အရေးပေါ်ကား ခေါ်ပေးရမလား?”
“အဖွား၊ ကိုယ်တိုင် မတ်တပ်ရပ်လို့ ရရဲ့လား?” လို့ ဂျီအန်းနင်း က စမ်းသပ်မေးမြန်းကြည့်ပါတယ်။
အဖွားက နာကျင်နေသော်လည်း လဲပြိုကျသည်အထိ မရောက်သေးပါဘူး။ အနည်းငယ် တွေးကူပေးလျှင် မတ်တပ်ရပ်နိုင်ပါသေးသည်။
“ကျောက်ကပ်ကျောက် ရောဂါပါ!” လို့ ဂျီအန်းနင်း က ပြောလိုက်ပါတယ် - “ငါတို့ အမြန်ဆုံး ဆေးရုံသွားပြီး ခွဲစိတ်မှုလုပ်ဖို့ လိုတယ်”
ဂျီအန်းနင်း က ဆရာဝန်၏ စမ်းသပ်စစ်ဆေးမှု မရှိဘဲ သူမအဖွား၏ အခြေအနေကို ဒီလောက် သေချာနေလိမ့်မည်ဟု Wen Yu မထင်မှတ်ထားခဲ့ပါဘူး။ သူမအနေဖြင့် သူမအဖွား၏ ကျန်းမာရေးကို အလွန် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေ၍ အခုလို တန်းပြောနိုင်တာ ဖြစ်မည်ဟု သူ ထင်မှတ်လိုက်ပါတယ်။
အဖွားက မတ်တပ်ရပ်နိုင်သော်လည်း Wen Yu က သူမကို ကိုယ်တိုင် လမ်းမလျှောက်ခိုင်းခဲ့ပါဘူး။
သူက အဖွားကို အောက်ထပ်အထိ ပွေ့ချီသွားကာ ကားထဲအထိ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ပါတယ်။ သူတို့သည် အနီးဆုံး အဆင့်မြင့်ဆေးရုံကြီးသို့ မောင်းနှင်သွားခဲ့ကြပါတယ်။
အရေးပေါ် ဆရာဝန်၏ စစ်ဆေးချက်အရ အမှန်ပင် ကျောက်ကပ်ကျောက် ရောဂါ ဖြစ်နေခဲ့တာပါ။
နာကျင်မှု သက်သာသွားပြီးနောက် အဖွား၏ မျက်နှာအရောင် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခဲ့ပါတယ်။ သူမသည် ဒီကို ဘာလို့ ရောက်နေသလဲဆိုတာကို ချက်ချင်း မေ့သွားခဲ့ပြီး ဂျီအန်းနင်း ကို ဇာတ်ရှုပ်စွာဖြင့် - “ဒါ ဆေးရုံ မဟုတ်ဘူးလား? ဘယ်သူ နေမကောင်းလို့လဲ?” လို့ မေးလိုက်ပါတယ်။
ဂျီအန်းနင်း က အဖွားကို နှစ်သိမ့်ပေးနေစဉ်မှာပဲ ဆရာဝန်နဲ့ ဆက်သွယ် စကားပြောခဲ့ပါတယ်။
အဖွားမှာ ခွဲစိတ်မှု လိုအပ်နေသော်လည်း ချက်ချင်း ခွဲစိတ်၍ မရသေးပါဘူး။
“စောစောစီးစီးဆိုရင် သဘက်ခါမှ ရမယ်” လို့ ဆရာဝန်က ပြောလိုက်ပါတယ် - “ပထမဦးစွာ ဆေးရုံတက်ခိုင်းလိုက်ပါ”
Wen Yu က ဂျီအန်းနင်း ကို တားဆီးလိုက်ပါတယ် - “မင်း အဖွားနားမှာပဲ နေခဲ့ပါ”
သူက ဂျီအန်းနင်း အတွက် ဆေးရုံတက်ရောက်ရေး လုပ်ထုံးလုပ်နည်းများကို တာဝန်ယူ စီစဉ်ပေးခဲ့ပါတယ်။
အဖွားကို ဆေးရုံခန်းထဲတွင် နေရာချပေးပြီးနောက် အသက်အလတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ဝင်လာခဲ့ပါတယ် - “ဒီ ကုတင်နံပါတ် ၆၂ က ပြုစုစောင့်ရှောက်သူ အိမ်ဖော် ရှာနေတာလား?”
ဂျီအန်းနင်း စကားမပြောရသေးမီမှာပဲ Wen Yu က ဦးဆောင်ကာ - “ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒီမှာပါ!” လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
ဂျီအန်းနင်း က “ငါ အဖွားနားမှာ နေပေးလို့ ရပါတယ်” လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
Wen Yu က “မင်း အိမ်ပြန်ပြီး သေချာ နားလိုက်ပါ။ မင်းအဖွားမှာ မင်းတစ်ယောက်ပဲ မိသားစုရှိတာ။ အဖွားကို ပြုစုဖို့ မင်းကိုယ်တိုင် ကျန်းမာသန်စွမ်းနေဖို့ လိုတယ်။ မနက်ဖြန်မှ ပြန်လာခဲ့ပါ” လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
Wen Yu ပြောတာ မှန်နေခဲ့ပါတယ်။
ဂျီအန်းနင်း အနေဖြင့် ယခင်ဘဝတုန်းက ကုတင်ဘေးမှာ မအိပ်မစားဘဲ စောင့်ရှောက်ရင်း မောပန်းနွမ်းနယ်ကာ ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရသည်ကို မှတ်မိနေခဲ့ပါတယ်။ ဒါဟာ အရှုံးပေါ်တဲ့ ကိစ္စပါ။ အဲဒီတုန်းကတော့ Wen Yu က သူမဘေးမှာ ရှိမနေခဲ့ပါဘူး။
အဲဒီတုန်းက Wen Yu က သူမအတွက် စိတ်ရှုပ်စရာ လိုက်နှောင့်ယှက်သူတစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်ခဲ့ပြီး သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ အကူအညီတောင်းခံနိုင်လောက်အောင် နီးကပ်မှု မရှိခဲ့ပါဘူး။
ဒီဘဝမှာတော့ သူမသည် Wen Yu ရဲ့ အကြံပြုချက်ကို လိုက်နာရန် ရွေးချယ်ခဲ့ပါတယ်။ ပြုစုစောင့်ရှောက်သူအား ဂရုစိုက်ရမည့် အချက်အချို့ကို သေချာစွာ မှာကြားပြီးနောက် Wen Yu နှင့်အတူ အိမ်သို့ ပြန်ခဲ့ပါတယ်။
---
“ဒါ ဘာမှ ကြီးကြီးမားမား မဟုတ်ပါဘူး” လို့ Wen Yu က ပြောလိုက်ပါတယ် - “ဆရာဝန်က အကုန် ရှင်းပြပြီးပြီ မဟုတ်လား? ခွဲစိတ်မှုက အဆင်ပြေသွားမှာပါ၊ ပြီးတော့ ဗိုက်ခွဲရတာ မဟုတ်ဘူး၊ မှန်ပြောင်းနဲ့ ခွဲရုံတင်။ ကြည့်ပါဦး၊ မင်းမျက်နှာက ဖြူရော်နေတာပဲ”
ဂျီအန်းနင်း က “အင်း” ဟုသာ တိုတိုတုတ်တုတ် ပြန်ဖြေခဲ့ပြီး လမ်းတစ်လျှောက်လုံး တိတ်ဆိတ်ကာ ဖြူရော်နေခဲ့ပါတယ်။
ဂျီအန်းနင်း က သူမ၏ အဖွားအတွက် စိုးရိမ်နေစဉ် Wen Yu က လမ်းတစ်လျှောက်လုံး သူမကို ညင်သာစွာ နှစ်သိမ့်ပေးခဲ့ပါတယ်။
ဂျီအန်းနင်း အိမ်သို့ ရောက်သောအခါ သူက သူမအား - “ကြည့်ပါဦး၊ အခု အဖွားက မနာတော့ဘူး၊ ဆေးရုံတက်ဖို့လည်း အဆင်ပြေသွားပြီ၊ ပြုစုစောင့်ရှောက်သူလည်း ရှိတယ်၊ ခွဲစိတ်မှုလည်း အချိန်ဇယား ဆွဲပြီးပြီ။ အရာအားလုံးက အဆင်ပြေပြေ လည်ပတ်နေတာမို့ စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါ ရှိပါတယ်” လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
ဂျီအန်းနင်း က မော့ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
မှိန်ဖျော့သော မီးရောင်အောက်တွင် ဂျီအန်းနင်း ရဲ့ မျက်လုံးများထဲရှိ တစ်စုံတစ်ခု ကွဲအက်သွားပြီး လျှော့ပါးသွားသည်ကို Wen Yu ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်တွေ့လိုက်ရပါတယ်။
Wen Yu ရဲ့ အတွေးများ မြန်ဆန်စွာ လည်ပတ်သွားခဲ့ပြီး စောစောက မည်သည့်စကားစုက ဂျီအန်းနင်း ရဲ့ စိတ်ကို ထိခိုက်သွားစေခဲ့သလဲဆိုတာ ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့ပါတယ် - “ငါ ရှိပါတယ်”
သူမသည် သူမ၏ မိခင် စောစီးစွာ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ကြောင်း၊ အလယ်တန်းကျောင်းတုန်းက အဖေဖြစ်သူနှင့် အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်သွားခဲ့ကြောင်း၊ အဲဒီနောက်ပိုင်းတွင် အဖွားတစ်ယောက်ပဲ ရှိခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် အဖွားမှာ ဦးနှောက်ဇရာရောဂါ ခံစားခဲ့ရကြောင်း ပြောပြခဲ့ဖူးပါတယ်။ အဲဒီနောက်ပိုင်းမှာတော့…
အဲဒီနောက်ပိုင်းမှာတော့ သူမဟာ အထီးကျန်စွာ တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်ခဲ့ရတာပါ။
ဆယ်ကျော်သက် ကလေးမလေးတစ်ယောက်၊ အရာအားလုံးကို တစ်ယောက်တည်း ထမ်းပိုးထားခဲ့ရတာပါ။
Wen Yu က ဂျီအန်းနင်း တွင် ခက်ခဲသော ဘဝတစ်ခု ရှိခဲ့သည်ကို အမြဲတမ်း သိရှိခဲ့ပါတယ်။
သို့သော် ထို “ခက်ခဲသော ဘဝ” ကို သူ၏ နားလည်မှုသည် အခြားသူများနည်းတူ ဖြစ်ရပ်နှင့် ဝေးကွာနေခဲ့ပြီး “သနားစရာလေး” သို့မဟုတ် “ဘယ်လောက် ခက်ခဲလိုက်မလဲ” စသဖြင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စာနာမှုမျိုးသာ ပြသခဲ့ကာ မည်မျှအထိ ခက်ခဲခဲ့သနည်း? မည်မျှ ပင်ပန်းခဲ့သနည်း? မည်မျှ စိန်ခေါ်မှု ရှိခဲ့သနည်း? ဆိုသည်ကို အမှန်တကယ် မသိရှိခဲ့ပါဘူး။
အမှန်တော့ ဘေးလူများအနေဖြင့် ၎င်းကို အပြည့်အဝ နားမလည်နိုင်ကြပါဘူး။
ပြင်းထန်သော စိတ်မကောင်းဖြစ်မှု (သနားဂရုဏာ) တစ်ခု Wen Yu ရဲ့ ရင်ထဲမှာ မြင့်တက်လာခဲ့ပါတယ်။
သူက ဂျီအန်းနင်း ရဲ့ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးရင်း - “စောစော နားလိုက်ပါဦး။ မနက်ဖြန်ကျရင် ကျောင်းကနေ ခွင့်ယူလိုက်ပါ၊ လောလောဆယ် မသွားပါနဲ့ဦး” လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
သူက ထပ်မေးလိုက်ပါတယ် - “တစ်ယောက်တည်း နေရတာ ကြောက်လို့လား? ငါ နင့်ကို အဖော်လုပ်ပေးစေချင်လား? ငါ ဆိုဖာပေါ်မှာ အိပ်လို့ရပါတယ်”
သူ၏ လေသံသည် နူးညံ့နေပြီး သူ၏ နှလုံးသားသည်လည်း နူးညံ့နေခဲ့ပါတယ်။ ဒီအချိန်မှာတော့ မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် ဘာမှမရှိဘဲ၊ ခက်ခဲတဲ့ အချိန်တွေမှာ သူမဘေးမှာ ရှိပေးချင်တဲ့ ရိုးရှင်းတဲ့ ဆန္ဒတစ်ခုပဲ ရှိခဲ့တာပါ။
ဂျီအန်းနင်း က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး - “နင် ပြန်လို့ရပါပြီ၊ နင်လည်း သေချာ နားသင့်တယ်” လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
Wen Yu က “ကောင်းပါပြီ။ မနက်ဖြန်မနက်ကျရင် ငါ နင့်ကို လာကြိုပြီး ဆေးရုံကို အတူတူ သွားကြတာပေါ့” လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
အဲဒီလိုပြောပြီးနောက် သူက သူမ၏ နဖူးကို သာသာလေး နမ်းလိုက်ပါတယ်။
ဂျီအန်းနင်း က ရှောင်ရှားခြင်း မရှိခဲ့ပါဘူး။
Wen Yu ရဲ့ နီးကပ်မှု၊ Wen Yu ရဲ့ အထိအတွေ့၊ အားလုံးက သူမကို စိတ်အေးချမ်းစေခဲ့ပါတယ်။
အမှန်တော့ သူမသည် သူနှင့် ပိုမို နီးကပ်ချင်ခဲ့ပြီး၊ မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ သူ၏ ရင်ခွင်ထဲ မှီခိုရင်း အရာအားလုံးကို သူ့ဆီ လွှဲအပ်ထားချင်ခဲ့မိတာပါ။
ကံကောင်းစွာဖြင့် သူမတွင် အသိစိတ် ကျန်ရှိနေသေးပါသေးသည်။
---
သူမ၏ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဂျီအန်းနင်း က ဆိုဖာပေါ်သို့ လဲကျသွားခဲ့ပြီး သူမ၏ အကြည့်များမှာ အာရုံစူးစိုက်မှု ကင်းမဲ့နေခဲ့ပါတယ်။
ဒါ ဘာလို့ ဖြစ်ရတာလဲ?
ဒါ အခုမှ ဘာလို့ ဖြစ်လာရတာလဲ?
အချိန်ကာလ… ဒါ လုံးဝ မကိုက်ညီတော့ဘူး။
ဂျီအန်းနင်း ရဲ့ ရင်ထဲမှာ မသက်မသာဖြစ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ပြီး ဘာမှ ထုတ်ပြောစရာ မရှိသလို တိုင်ပင်ဆွေးနွေးစရာ လူလည်း မရှိခဲ့ပါဘူး။