ခေါင်းစဉ်- ပြန်လည်မွေးဖွားလာပြီးနောက်၊ ကျွန်မသည် လူချမ်းသာဒုတိယမျိုးဆက်တစ်ဦး၏ ထပ်မံပတ်စပ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည် – အခန်း ၄၆ | NovelPing
ဂျီအန်းနင်း အိမ်ပြန်ရောက်ပြီး မကြာမီမှာပင် ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတစ်ခု လက်ခံရရှိခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ သူမ၏ မော်ဒယ်လျှောက်လွှာအတွက် ရက်ပေါင်းများစွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ရသော အကြောင်းပြန်ကြားချက်ပင် ဖြစ်သည်။
"ဒီနေ့ နေ့လယ်ပိုင်းမှာလားရှင့်။ ကျွန်မ အချိန်မီ မရောက်နိုင်ဘူး။ မနက်ဖြန် လုပ်လို့ရမလား" ဟု သူမက မေးမြန်းခဲ့သည်။ သူမတွင် ညနေပိုင်း၌ ကော်ဖီဆိုင်သို့ သွားရန် အစီအစဉ်ရှိနေသောကြောင့် တစ်ဖက်လူနှင့် ညှိနှိုင်းပြီးနောက် ရက်ချိန်းကို နောက်တစ်ရက်သို့ ရွှေ့ဆိုင်းလိုက်ကြသည်။
ဖုန်းချလိုက်ပြီးနောက် သူမသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုအနည်းငယ် ခံစားလိုက်ရသည်။ ညနေပိုင်းတွင် ကော်ဖီဆိုင်၌ ရှုချန် (Shu Chen) အား ဤအကြောင်းကို အမြန်ဆုံး ပြောပြချင်နေခဲ့သည်။
ရှုချန် (Shu Chen) ကလည်း သူမအတွက် ဝမ်းမြောက်ပေးခဲ့သည်။ သူက အက်စ်ဘောင် (X Bao) ၏ မော်ဒယ်လောကကို ကောင်းစွာ နားမလည်သော်လည်း ကို့စပလေး (cosplay) နယ်ပယ်အကြောင်းကိုမူ အတန်အသင့် သိရှိထားပေသည်။ ထို့ကြောင့် ဓာတ်ပုံဆရာများက အခွင့်ကောင်းယူခြင်းမှ မည်သို့ ကာကွယ်ရမည်နည်း စသည့် သတိပြုရမည့် အချက်အချို့ကို သူမအား အကြံပေးခဲ့သည်။
ဂျီအန်းနင်း က သူ့အကြံပြုချက်များကို လက်ခံသဘောတူခဲ့သည်။
အမှန်စင်စစ်တွင် သူမသည် ကော်ဖီဆိုင်ရှိ လက်ရှိအလုပ်နေရာတွင် အစားထိုးရန် အလုပ်သစ်တစ်ခုကို ရှာဖွေနေခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ မော်ဒယ်လုပ်ငန်းမှ ရရှိသော ဝင်ငွေသည် လုံလောက်မှုရှိမည်ဆိုပါက သူမသည် အလုပ်မှ ထွက်ရန် စဉ်းစားထားခဲ့သည်။
ရှုချန် (Shu Chen) ကမူ ဘာမှမသိသေးဘဲ စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် သူမအား အကြံဉာဏ်များနှင့် အစီအစဉ်များ ပေးနေဆဲဖြစ်ကာ ၎င်းက ဂျီအန်းနင်း အား အပြစ်ရှိသလို ခံစားရစေခဲ့သည်။
တစ်ဖက်တွင်လည်း ယာင်ဘို (Yang Bo) သည် ထိုညက ဖခင်ဖြစ်သူ ယာင်ယွမ် (Yang Yuan) ထံမှ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို လက်ခံရရှိခဲ့ပြီး ဆူပူကြိမ်းမောင်းခြင်း ခံခဲ့ရသည်။
"မင်း ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ" ဖခင်ဖြစ်သူ၏ အသံမှာ အေးစက်နေပြီး ဝမ်ယွီ ရှေ့တွင် ပြသလေ့ရှိသည့် မေတ္တာအပြည့်ရှိသော ပုံစံနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားနေသည်။ "ဒီလို အရေးကြီးတဲ့အချိန်မျိုးမှာ မလိုအပ်တဲ့ ပြဿနာတွေ မရှာနဲ့။"
"ငါက မင်းတို့နှစ်ယောက် ပိုရင်းနှီးလာစေချင်လို့ပါ၊ ဒါပေမဲ့ ပြီးတော့တာပဲ၊ ဝမ်ယွီ နဲ့တော့ အကွာအဝေးတစ်ခု ထိန်းထားလိုက်တော့!" ဟု သူက ဆိုသည်။
ဝမ်ယွီ ၏ မာန်မာနကြီးမှုနှင့် အတ္တကြီးမှုတို့နှင့် ယှဉ်လျှင် ယာင်ဘို (Yang Bo) သည် ယာင်ယွမ် (Yang Yuan) ရှေ့တွင် တစ်ဦးတည်းသောသားတစ်ယောက်၏ မာနကို လုံးဝ စွန့်လွှတ်ထားခဲ့ရသည်။ ဖုန်းထဲတွင် သူက တစ်ခဏမျှ စိတ်လွတ်သွားခြင်းသာဖြစ်ပြီး ဝမ်ယွီ က ထိုမိန်းကလေးကို စိတ်မဝင်စားဟု ထင်မိကြောင်း နှိမ့်ချစွာဖြင့် အပြစ်ဝန်ခံခဲ့သည်။
ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ခွင့်လွှတ်မှုကို ရရှိပြီးနောက် ဖုန်းချလိုက်ချိန်တွင် ယာင်ဘို (Yang Bo) ၏ မျက်လုံးအစုံမှာ အေးစက်သွားခဲ့သည်။
ထိုမိန်းကလေးသည် သူ၏ နာမည်ကတ်ကို ယူခဲ့ပြီး ဝီချတ် (WeChat) တွင် ထည့်မည်ဟုပင် ပြောခဲ့သော်လည်း မမျှော်လင့်ဘဲ လှည့်ထွက်သွားကာ သူ့ကို သစ္စာဖောက်ခဲ့ပေသည်။
ဤကောင်မလေး ဝမ်ယွီ သည် မိန်းမများကို ဖခင်ဖြစ်သူထက်ပင် ပို၍ အကဲဖြတ်နိုင်စွမ်းကောင်းလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။
ယာင်ဘို (Yang Bo) ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အေးစက်စက် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။
တနင်္ဂနွေနေ့ မနက်ပိုင်းတွင် ကျူရှင်ပြသမှုကို ပြီးမြောက်ပြီးနောက် ဂျီအန်းနင်း သည် ဖုန်းဖြင့် အကြောင်းကြားထားသော နေရာသို့ ဘတ်စ်ကားစီးကာ သွားရောက်ခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ စစ်ကာလအတွင်း နိုင်ငံခြားသားများ တည်ဆောက်ခဲ့သည့် သေးငယ်သော အနောက်တိုင်းဆန်သော အိမ်များစွာရှိပြီး သမိုင်းဝင် အငွေ့အသက်များ ကိန်းအောင်းနေသည့် ပြည်နယ်မြို့တော်ရှိ ယဉ်ကျေးမှု ထိန်းသိမ်းရေးဇုန်ဖြစ်သော ရှေးဟောင်းဧရိယာတစ်ခု ဖြစ်သည်။
သူမသွားရမည့်နေရာမှာ ထိုအိမ်များထဲမှ တစ်လုံးဖြစ်သည်။ အိမ်ရှင်သည် အတွင်းပိုင်းကို စတိုင်ကျကျ၊ အနည်းငယ် ခမ်းနားထည်ဝါသော ပုံစံဖြင့် အလှဆင်ထားပြီး အရောင်အသွေး စုံလင်သော်လည်း အနှစ်သာရတော့ နည်းပါးလှပေသည်။ အိမ်ရှင်မှာ ဤလုပ်ငန်းနှင့် သက်ဆိုင်သူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး အလှဆင်ထားခြင်းမှာ နေထိုင်ရန်မဟုတ်ဘဲ ဓာတ်ပုံရိုက်ကူးရေး စတူဒီယိုအဖြစ် အထူးငှားရမ်းပေးရန်အတွက်သာ ဖြစ်သည်။ အိမ်၏ ထောင့်တိုင်းလိုလိုမှာ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော နောက်ခံပုံရိပ်များပင်တည်း။
ဂျီအန်းနင်း သည် ရှုချန် (Shu Chen) ၏ ညွှန်ကြားချက်များကို နားထောင်ထားခဲ့သဖြင့် ရောက်ရှိလာသည့်အခါ လိမ်လည်လှည့်ဖြားသူများ သို့မဟုတ် ကိုယ်ကျင့်တရားပျက်ပြားသူများနှင့် ကြုံတွေ့ရမည်ကို စိုးရိမ်ကာ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်နေခဲ့သည်။ သို့သော် သူမရောက်ရှိလာသောအခါ ထပ်ခိုးအသီးသီးတွင် လူအုပ်စု နှစ်စု သို့မဟုတ် သုံးစုခန့် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဓာတ်ပုံရိုက်ကူးနေကြသည်ကို တွေ့ရှိရပြီး လူတိုင်းမှာ အလုပ်ရှုပ်နေကြကာ အလုပ်လုပ်ကိုင်မှုနှုန်းမှာလည်း အလွန်မြန်ဆန်နေကြသည်။ ဂျီအန်းနင်း လည်း စိတ်အေးသွားခဲ့သည်။
သူမ ဆက်သွယ်ခဲ့သူများအထဲမှ ဓာတ်ပုံဆရာမှာ မေးစေ့အထိ ရှည်သော ဆံပင်သပ်သပ်ရပ်ရပ်နှင့် နားနောက်တွင် စုစည်းစည်းနှောင်ထားသော ကောက်ကောက်ဆန်ဆန် ဆံပင်ပုံစံရှိသူ ဖြစ်သည်။ သူ့အသက်မှာ အနှစ်နှစ်ဆယ်ကျော်ခန့် ရှိမည်ဖြစ်ပြီး ပုံမှန် အနုပညာဆန်သော လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်ကာ အတော်လေး ရုပ်ချောသည်။
လူငယ် လက်ထောက်နှစ်ဦးရှိပြီး တစ်ဦးမှာ ယောက်ျားလေးဖြစ်ကာ တစ်ဦးမှာ မိန်းကလေးဖြစ်သည်။ စတူဒီယိုမှ အခြားသူတစ်ဦးမှာ အသက်သုံးဆယ်ကျော်အရွယ် လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
ဓာတ်ပုံဆရာမှာ ဓာတ်ပုံရိုက်ကူးရာတွင် အလုပ်ရှုပ်နေပြီး လက်ထောက်များမှာလည်း အလုပ်များနေကြသည်။ ဂျီအန်းနင်း က မေးခွန်းတစ်ခုမေးရန် သူတို့ဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာခဲ့သော်လည်း စတူဒီယိုမှ လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသမီးကသာ သူမကို လက်ခံတွေ့ဆုံခဲ့ပြီး "မင်းနာမည်က ဂျီ (Ji) မဟုတ်လား။ မင်းက ငါတို့အုပ်စုထဲမှာ!" ဟု ပြောခဲ့သည်။
ထိုအမျိုးသမီးသည် ဂျီအန်းနင်း ၏ ပုံစံကို ကျေနပ်အားရမှုရှိပြီး သူမအား "ဒီလိုမျိုး အရင်က လုပ်ဖူးလား" ဟု မေးမြန်းခဲ့သည်။
ဂျီအန်းနင်း တွင် အတွေ့အကြုံမရှိသေးကြောင်း သိရှိသွားသောအခါ ထိုအမျိုးသမီးက "မခက်ပါဘူး။ သေချာဂရုစိုက်ပြီး တခြားသူတွေဆီကနေ သင်ယူလိုက်ပါ" ဟု ပြောဆိုကာ ငယ်ရွယ်သော ကောက်စွန်းဆံပင်နှင့် ဓာတ်ပုံဆရာ လက်ရှိရိုက်ကူးနေသည့် လူလတ်ပိုင်း မော်ဒယ်အမျိုးသမီးကို လက်ညှိုးထိုးပြခဲ့သည်။
မော်ဒယ်မှာ အသက်ငါးဆယ်ကျော် အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူတို့သည် လူလတ်ပိုင်းနှင့် သက်ကြီးရွယ်အိုများအတွက် ဝတ်စုံများကို ရိုက်ကူးနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ဂျီအန်းနင်း က ပရင့်မော်ဒယ်တစ်ဦးဖြစ်ခြင်းဆိုသည်မှာ သာမန်ဓာတ်ပုံများကဲ့သို့ ကိုယ်ဟန်ပြခြင်း၊ ရိုးရိုးလေး ပုံစံပေးရုံသာဖြစ်သည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။ ဤမျှလုံးဝ ကွဲပြားခြားနားလိမ့်မည်ဟု သူမ မသိခဲ့ပေ။
လူလတ်ပိုင်း မော်ဒယ်တွင် အတွေ့အကြုံ အများအပြား ရှိနေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ သူမသည် အဝတ်အစားတစ်ခုချင်းစီအလိုက်၊ ထောင့်ပေါင်းစုံမှနေ၍ အကကဲ့သို့ အဆက်မပြတ် လှုပ်ရှားကာ ကိုယ်ဟန်အနေအထားများကို ပြောင်းလဲနေခဲ့သည်။ ဓာတ်ပုံဆရာမှာလည်း ကင်မရာကို ရပ်တန့်မသွားစေဘဲ အဆက်မပြတ် နှိပ်နေခဲ့သည်။
ဂျီအန်းနင်း အား ပို၍ အံ့သြသွားစေသည်မှာ မော်ဒယ်ဝတ်စုံလဲလှယ်သည့် အမြန်နှုန်းပင် ဖြစ်သည်။ အနီးနားတွင် ခရီးဆောင် အဝတ်လဲခန်းတစ်ခု ရှိနေပြီး မော်ဒယ်မှာ အမြန်ဆုံး ဝင်သွားကာ အမြန်ဆုံး ထွက်လာတတ်ပြီး မှော်ပညာပြသသကဲ့သို့ အဝတ်အစားများကို လဲလှယ်နေခဲ့သည်။
"ဒီအမျိုးသမီးက တစ်နေ့ကို ငွေထောင်ပေါင်းများစွာ ရနိုင်တယ်" ဟု စတူဒီယိုမှ အမျိုးသမီးက ဂျီအန်းနင်း နှင့် စကားစမြည်ပြောဆိုခဲ့သည်။ "သူမက ပုံတွေထဲမှာ အရမ်းကြည့်ကောင်းတော့ အရောင်းအဝယ်ကို အများကြီး တက်လာစေတယ်။ လူလတ်ပိုင်းနဲ့ သက်ကြီးရွယ်အို အဝတ်အစား ရောင်းချသူ အများစုက သူမကိုပဲ လာရှာကြတယ်။"
ဆိုလိုသည်မှာ သူမတွင် နာမည်ဂုဏ်သတင်း ရှိပြီးသား ဖြစ်သည်ပေါ့။
ဂျီအန်းနင်း က "ပုံမှန်မော်ဒယ်တစ်ယောက်က ဘယ်လောက် ရနိုင်လဲရှင်" ဟု မေးမြန်းခဲ့သည်။
ထိုအမျိုးသမီးက "ပုံမှန်ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။ တချို့က တစ်နေ့ကို ရာဂဏန်းပဲ ရကြပြီး တချို့ကျတော့ တစ်နေ့ကို သောင်းနဲ့ချီပြီး ရကြတယ်။ ပြီးတော့ တစ်လပတ်လုံး အလုပ်တစ်งานမှတောင် မရတဲ့သူတွေလည်း ရှိတယ်လေ" ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။
"ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့ ကောင်းကောင်းလုပ်နိုင်မယ်လို့ ငါထင်တယ်" ဟု ဂျီအန်းနင်း အား သေချာဆန်းစစ်ကြည့်ရှုပြီးနောက် ပြုံးလျက် ပြောခဲ့သည်။ "မင်းမှာ ကိုယ်လုံးလေးက သေးသွယ်တယ်၊ ပါးလျတဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာရှိတယ်၊ မျက်နှာလေးကလည်း သေးတယ်။ ဘယ်လိုအဝတ်အစားကို ဝတ်ဝတ် မင်းနဲ့ လိုက်ဖက်နေမှာပဲ။ ယာ၊ ရုပ်ချောပေမဲ့ မျက်နှာကြီးတဲ့သူတွေက ဓာတ်ပုံရိုက်ရင် မလှဘူး၊ အဝတ်အစားတွေကလည်း သူတို့နဲ့ မလိုက်ဖက်ဘူးလေ။"
ဂျီအန်းနင်း သည် အလယ်အလတ်အရွယ် မော်ဒယ်မလေး ဓာတ်ပုံရိုက်ကူးမှု ပြီးဆုံးပြီး အဝတ်အစားလဲကာ အတော့်ကို အလ급သုတ်ာ ထွက်သွားသည်အထိ နောက်ထပ် နာရီဝက်ခန့် စောင့်ဆိုင်းခဲ့သည်။ သူမတွင် အိမ်နီးချင်း အဆောက်အအုံ၌ အခြားအလုပ်တစ်ခု ထပ်မံစောင့်ဆိုင်းနေသည်ဟု ဆိုကြသည်။
ဒါက ငွေအမြောက်အမြား ရှာဖွေနိုင်တဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုပဲ မဟုတ်လား။ ဂျီအန်းနင်း က အလွန်တရာ အားကျမိသည်။
"တို့အလှည့်ရောက်ပြီ! သွားကြစို့!" စတူဒီယိုမှ အမျိုးသမီးကြီးက ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်ကာ ချက်ချင်းပင် အလုပ်မုဒ်သို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး ဂျီအန်းနင်း ကို ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။
ကင်မရာနှင့် အလုပ်ရှုပ်နေသော ဓာတ်ပုံဆရာက သူမကို တစ်ချက်မော့ကြည့်ကာ "အရင်က ဒီလိုမျိုး လုပ်ဖူးလား။ အမြန်သွားပြီး အဝတ်အစားလဲလိုက်တော့" ဟု ပြောသည်။
ဤနေရာရှိ လူတိုင်းသည် အချိန်သည် ငွေကြေးဖြစ်သကဲ့သို့ အထူးပင် အလုပ်ရှုပ်နေကြပြီး၊ အမှန်တကယ်ပင် မော်ဒယ်များကို လုပ်ငန်းတာဝန် တစ်ခုချင်းအလိုက် အခကြေးငွေ ပေးချေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် သူမတွင် အတွေ့အကြုံမရှိသေးသောကြောင့် ယနေ့ရိုက်ကူးမှုသည် စမ်းသပ်ရိုက်ကူးမှုသာဖြစ်ပြီး အခကြေးငွေ ပေးမည်မဟုတ်ကြောင်း ထိုအမျိုးသမီးက သူမအား ကြိုတင်ပြောပြပြီး ဖြစ်သည်။
ဂျီအန်းနင်း ကလည်း သဘောတူခဲ့သည်။
စတူဒီယိုမှ အမျိုးသမီးကြီးက ဝတ်စုံများကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်ကာ သူမကို အဝတ်လဲခန်းထဲသို့ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။ ဂျီအန်းနင်း သည် တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး အဝတ်အစားလဲခဲ့သော်လည်း ယခင်က အလယ်အလတ်အရွယ် မော်ဒယ်မလေး၏ အမြန်နှုန်းနှင့် ယှဉ်လျှင်တော့ မမီနိုင်သေးပေ။
လက်ထောက်တစ်ဦးက ရေဖြန်းဘူးကို ယူကာ ဂျီအန်းနင်း ၏ ဦးခေါင်းပေါ်သို့ ရေဖြန်းပေးပြီး ဆံပင်များကို သပ်တင်ပေးကာ ကင်မရာရှေ့တွင် ရပ်နေရန် တွန်းပို့လိုက်သည်။
ထိုအဒေါ်ကြီး ပိုစ့်ပေးစဉ်က လွယ်ကူချောမွေ့နေသကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း ဂျီအန်းနင်း အလှည့်ရောက်သောအခါတွင်မူ သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ တောင့်တင်းသွားခဲ့သည်။
ဓာတ်ပုံအနည်းငယ် ရိုက်ပြီးနောက် ဓာတ်ပုံဆရာက မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ "လှုပ်ရှား၊ လှုပ်ရှား။ ငါ့ကို ဂရုမစိုက်နဲ့၊ ကိုယ့်ဘာသာပဲ သဘာဝအတိုင်း လှုပ်ရှားလိုက်" ဟု ပြောဆိုလိုက်သည်။
သို့သော်လည်း လူသစ်တစ်ဦးအနေဖြင့် ဂျီအန်းနင်း က ဤအရာနှင့်ပတ်သက်၍ လုံးဝအစိမ်းသက်သက်ပင် ဖြစ်နေသည်။ ဒါက သူမအတွက် ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်ပြီး တရားဝင်လေ့ကျင့်မှု မခံယူဖူးသေးသည့် အပျော်တမ်းမော်ဒယ်များထက်ပင် အတွေ့အကြုံ ပို၍နည်းပါးနေသေးသည်။ ဓာတ်ပုံဆရာက သူမအား အလွန်တရာ မကျေမနပ်ဖြစ်နေလေသည်။
"ဒီကိုလာ၊ ဒီကိုလာစမ်းပါ" သူက သူမအား လက်ယက်ခေါ်လိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း က နာခံမှုရှိရှိဖြင့် လျှောက်သွားလိုက်သည်။
"ဒါကို တစ်ချက်ကြည့်စမ်းပါဦး" ဓာတ်ပုံဆရာက သူမ ကြည့်နိုင်ရန် ကင်မရာကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။
အမှန်တကယ်တော့ ဂျီအန်းနင်း က ပုံတွေက မဆိုးဘူးလို့ ထင်ခဲ့မိသည်။ သို့သော်လည်း သူမအနေဖြင့် ထိုသို့သောစကားကို ဓာတ်ပုံဆရာအား မပြောနိုင်သည်မှာ သေချာပေသည်။ ဓာတ်ပုံဆရာက သူမကို ပုံတွေပြလာပြီဆိုလျှင် ၎င်းက ၎င်းတို့အပေါ် မကျေမနပ်ဖြစ်နေကြောင်းကို ဆိုလိုခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
"မင်းလေ၊ မင်းက အရမ်းလှပါတယ်။ ဒါပေမဲ့! ငါ့ကင်မရာက ပြောနေတယ်လေ" ဓာတ်ပုံဆရာက လည်ချောင်းကို ညှစ်ကာ ကာတွန်းသံစဥ်ကို အတုယူ၍ သူ၏ကင်မရာအဖြစ် ဟန်ဆောင်ကာ ပြောလိုက်သည် - "ဒီကောင်မလေးက သစ်သားရုပ်လိုပဲ! သစ်သားရုပ်ကြီးလိုပဲ!"
"အရမ်းတောင့်နေတယ်" ဓာတ်ပုံဆရာက ဆက်ပြောသည် - "အပန်းဖြေထားစမ်းပါ၊ ဒါပေမဲ့ အလွန်အကျွံတော့ မဖြစ်စေနဲ့။ မင်းရဲ့လက်တွေက ပုံမှန်အတိုင်း သဘာဝအတိုင်း တွဲလောင်းကျနေလို့ မရဘူး၊ အချိုးကျတဲ့ ထောင့်တစ်မျိုးကို ထောက်ပံ့ပေးထားရမယ်၊ ဝတ်စုံကို အတတ်နိုင်ဆုံး ပေါ်လွင်အောင် ပြရမယ်..."
ဓာတ်ပုံဆရာက သူမအား နေရာတင် လမ်းညွှန်မှုအချို့ ပေးလေသည်။
နောက်ထပ် ပုံတွေဆက်ရိုက်သည့်အခါ အနည်းငယ် တိုးတက်လာခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း အခြားသူများထက် အချိန်ပိုယူနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
သူတို့သည် အလယ်တွင် နေ့လယ်စာပင် စားခဲ့ကြသည်။
ဓာတ်ပုံဆရာ၏ အမျိုးသမီးလက်ထောက်က ဓာတ်ပုံဆရာကြိုက်သည်ကိုသာ မေးမြန်း၍ အစားအစာမှာယူခဲ့ပြီး ဂျီအန်းနင်း ကိုမူ လုံးဝဥဿုံ လျစ်လျူရှုထားခဲ့သည်။ တစ်ဖက်တွင်မူ စတူဒီယိုမှ အမျိုးသမီးက "ရှင်အတွက် အစားအစာ တစ်ခုခုမှာပေးမယ်လေ" ဟု ဆိုကာ သူမ၏ နေ့လယ်စာကိုပါ အတူတကွ မှာယူပေးခဲ့သည်။
ဂျီအန်းနင်း က သူမအား ကျေးဇူးတင်စကားဆိုခဲ့ပြီး ထိုအမျိုးသမီးမှာ အတော်လေး သဘောကောင်းသည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။
နေ့လယ်စာ စားပြီးနောက်တွင် ဆက်၍ ရိုက်ကူးကြပြန်သည်။ ဂျီအန်းနင်း က အဝတ်အစားလဲလှယ်ရာတွင် နှေးကွေးခြင်းနှင့် သူမ၏ ကိုယ်ဟန်အထောင့်အချိုးများကို မည်သို့ရှာဖွေရမည်မှန်း မသိခြင်းတို့ကြောင့် ဓာတ်ပုံဆရာကို အဆက်မပြတ် စိတ်ပျက်စေခဲ့ကာ လုပ်ငန်းစွမ်းဆောင်ရည် ကျဆင်းသွားစေတော့သည်။
ဓာတ်ပုံရိုက်ကူးမှု ပြီးစီးသွားချိန်မှာတော့ နေ့လယ် ၃ နာရီခန့် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
"ဒီနေ့တော့ ဒီလောက်ပါပဲ။ အတွေ့အကြုံ မရှိသေးတဲ့ ရှင်အနေနဲ့ နောက်ထပ် ပိုလေ့လာသင့်တယ်။ နောင်မှာ အလုပ်တွေ ရှိလာရင် ကျွန်မ ဆက်သွယ်ပေးမယ်လေ" ဟု ထိုအမျိုးသမီးက ပြောဆိုရင်း အဝတ်အစားများကို ကြီးမားသော အိတ်ကြီးနှစ်အိတ်ထဲသို့ ထည့်ကာ အလျင်အမြန် ထွက်သွားလေသည်။
ဂျီအန်းနင်း ကတော့ နောက်ဆုံးမှာ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်နိုင်တော့သည်။
ဓာတ်ပုံဆရာ၏ နောက်လာမည့် ချိန်းဆိုမှုမှာ အချိန်ရောက်သေးမရှိသေးသဖြင့် လက်ထောက်ဖြစ်သူက ဓာတ်ပုံဆရာအတွက် နို့လက်ဖက်ရည် ဝယ်ယူပေးခဲ့သည်။ သူက ပစ္စည်းသေတ္တာပေါ်တွင် ထိုင်ကာ အနားယူရင်း နို့လက်ဖက်ရည်ကို သောက်နေခဲ့သည်။ ထိုအမျိုးသမီးနှင့် ဂျီအန်းနင်း တို့၏ စကားပြောဆိုမှုကို နားထောင်ရင်း လက်ထောက်က ဓာတ်ပုံဆရာဘက်သို့ မျက်စိစုံမှိတ်ကာ အချက်ပြလိုက်သည်။
အမျိုးသမီး ထွက်သွားသည်နှင့် သူတို့က ဂျီအန်းနင်း ကို လှမ်းခေါ်လိုက်ပြီး "သူက ရှင့်ကို ပိုက်ဆံ မပေးဘူးလား" ဟု မေးကြသည်။
"ဒီနေ့က စမ်းသပ်ရိုက်ကူးတာဆိုတော့ အခကြေးငွေ မရှိပါဘူး" ဟု ဂျီအန်းနင်း က ပြန်ဖြေလေသည်။
"လိမ်တာဗျ! သူ ရှင့်ကို လှည့်စားသွားတာ" ဟု ဓာတ်ပုံဆရာက ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။
လက်ထောက်ကလည်း "သူက တော်တော် ရှက်တတ်တာပဲ၊ ဒီလို အသက်အရွယ်ကြီးနေပြီဖြစ်ပြီး လူငယ်လေးကို အမြတ်ထုတ်နေတယ်" ဟု ညည်းတွားလိုက်သည်။ လက်ထောက်ကိုယ်တိုင်က အသက် ၁၉ နှစ် သို့မဟုတ် ၂၀ ဝန်းကျင်သာ ရှိဦးမည်ဖြစ်ပြီး လူမှုရေးနယ်ပယ်တွင် အတွေ့အကြုံရှိပုံရကာ ဂျီအန်းနင်း ကို လူငယ်လေးတစ်ဦးအဖြစ် တင်စားပြောဆိုခဲ့သည်။
ဂျီအန်းနင်း ကတော့ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွားသည်။
"ကုန်အမှတ်တံဆိပ်တိုင်းမှာ၊ အသေးစား တံဆိပ်တွေတောင်မှ ကြော်ငြာစရိတ် ဘတ်ဂျက်ဆိုတာ ရှိကြတာပဲ။ သူက လူသစ်တွေကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိနဲ့ ရှာတယ်၊ ဈေးပေါပေါပေးပြီး ကလိုင်းယင့်တွေကိုတော့ ငွေပိုပြပြီး အမြတ်ထုတ်တာပေါ့။ ရှင်လိုမျိုး အတွေ့အကြုံ မရှိတဲ့သူနဲ့ တွေ့တဲ့အခါကျတော့ ဒါက စမ်းသပ်ရိုက်ကူးမှုသက်သက်ပါလို့ လှည့်စားပြီး ပိုက်ဆံမှန်သမျှ သူ့ဟာသူ သိမ်းပိုက်လိုက်တာပဲ" ဟု ဓာတ်ပုံဆရာက သူမ၏ အတွေ့အကြုံမရှိမှုကို ရယ်မောရင်း ရှင်းပြလေသည်။
"နောင်လာမည့် အလုပ်များ" ဟု ပြောဆိုခဲ့ခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍လည်း ဤကဲ့သို့သော အသေးစား ကုန်အမှတ်တံဆိပ်တစ်ခုအတွက်ဆိုလျှင် ဤသုံးလပတ်အတွက် ဤဒီဇိုင်းအနည်းငယ်သာ ရှိမည်ဖြစ်ပြီး ထိုထက်ပိုလွန်ပါက နောက်ရာသီအတွက်သာ ဖြစ်လိမ့်မည်။
အလုပ်များကို ကိုင်တွယ်နေသည့် ထိုအမျိုးသမီးမှာ ယုံကြည်စိတ်ချရသူ မဟုတ်ပေ။ သူမသည် ကြော်ငြာအတွက် ဘတ်ဂျက်ကို ကိုယ်ကျိုးအတွက် သုံးပစ်ခဲ့ပြီး ဂျီအန်းနင်း ထံသို့ ထပ်မံဆက်သွယ်လာရန် အလွန်ပင် မဖြစ်နိုင်ချေ။ ထို့ကြောင့် ယနေ့တွင် သူမသည် အခကြေးငွေမရဘဲ အလကား လုပ်ကိုင်ပေးလိုက်ရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ဂျီအန်းနင်း မှာ ခေတ္တမျှ စကားရပ်သွားသည်။ "သူက ကျွန်မကို နေ့လယ်စာ ကျွေးတော့ ကျွန်မက လူကောင်းတစ်ယောက်ထင်နေတာ"
ဂျီအန်းနင်း က ယခုဘဝတွင် အလုပ်နှင့် ငွေကြေးအပေါ်ထားရှိသည့် သူမ၏ သဘောထားမှာ ယခင်ဘဝနှင့် လုံးဝ ကွာခြားနေပြီဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။ ምናልባት ယနေ့တွင် အသစ်အဆန်းများစွာကို သင်ယူခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ်ပေမည်၊ သူမအနေဖြင့် များစွာ ဝမ်းနည်းခြင်း သို့မဟုတ် ဒေါသထွက်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။
"ထားလိုက်ပါတော့။ သင်ခန်းစာတစ်ခုလို့ပဲ မှတ်လိုက်မယ်။ နောက်တစ်ခါကျရင် သတိရတော့မှာပါ" ဟု သူမက ဆိုကာ ထိုအမျိုးသမီး၏ လုပ်ရပ်ကို ရယ်စရာတစ်ခုသဖွယ်နှင့် စိတ်ပျက်စရာတစ်ခုအဖြစ် ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် ဓာတ်ပုံဆရာနှင့် လက်ထောက်ကို ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည် - "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒီနေ့တော့ ရှင်တို့ရဲ့ အချိန်တွေ အများကြီး ကုန်သွားအောင် လုပ်မိပြီထင်တယ်"
ရုပ်ရည်လှပပြီး စိတ်နေသဘောထား ကောင်းမွန်ခြင်းက သူမအား အလွန်ပင် ချစ်ခင်စရာကောင်းစေခဲ့သည်။
ဓာတ်ပုံဆရာက ပြုံးလျက် ပြောလာသည် - "ကဲပါ၊ လူသစ်တွေက ဒီလို အရှုံးမျိုးနဲ့ အမြဲ ကြုံရတတ်တာပါပဲ။ ငွေကြေးကိစ္စတွေနဲ့ ပတ်သက်လာရင် လွယ်လွယ်နဲ့ ယုံမသွားနဲ့ဆိုတာကို မှတ်ထားလိုက်ပါ"
"ရှင့်ရဲ့ ဖုန်းနံပါတ်ကို ချန်ထားခဲ့ပါဦး၊ နောင်မှာ အလုပ်တွေ ရှိလာရင် ဆက်သွယ်လို့ရအောင်ပေါ့" ဟု သူမကို ချီးကျူးရင်း "ရှင့်ရဲ့ ကင်မရာရှေ့မှာ ပုံစံဖမ်းနိုင်စွမ်းက တော်တော်ကောင်းတယ်" ဟု ပြောလေသည်။
ရိုက်ကူးနေစဉ်အတွင်း ဓာတ်ပုံဆရာက သူမအား ဆူပူကြိမ်းမောင်းခဲ့သော်လည်း အချို့လူများမှာ အမှန်တကယ်ပင်... အလုပ်လုပ်ကိုင်သည့် အနေအထားသို့ ရောက်သွားသည့်အခါ ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်အစစ်အမှန်များ ဖြစ်သွားကြပြီး အလုပ်ပြီးသွားသောအခါမှသာ ပုံမှန်လူအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားကြခြင်း ပေတည်း။
ယနေ့တွင် နာရီအနည်းငယ်မျှ လိမ်လည်လှည့်စားခံခဲ့ရသော်လည်း ဂျီအန်းနင်း အနေဖြင့် အဖိုးတန်သော အတွေ့အကြုံများစွာကို ရရှိခဲ့ပေသည်။
သူမသည် ကိုယ်ဟန်အထောင့်အချိုးများကို မည်သို့ရှာဖွေရမည်ကို သင်ယူခဲ့ရုံသာမက ဓာတ်ပုံဆရာနှင့်လည်း ဖုန်းနံပါတ်များ အပြန်အလှန် လဲလှယ်ခဲ့ကြသည်။
ဓာတ်ပုံဆရာ၏အမည်မှာ တူချင်း ဖြစ်ပြီး သူက "ကိုယ် မင်းကို ချတ်အုပ်စုတစ်ခုထဲ ထည့်ပေးမယ်။ အထဲမှာ ဓာတ်ပုံဆရာတွေနဲ့ မော်ဒယ်တွေ ရှိတယ်။ မင်း သူတို့နဲ့ ဆက်သွယ်နိုင်ပြီး နားမလည်တာရှိရင် မေးလို့ရတယ်" ဟု ပြောခဲ့သည်။
ညနေပိုင်းတွင် ဂျီအန်းနင်း သည် ကော်ဖီဆိုင်သို့ သွားရောက်ကာ ရှုချန် ကို ယနေ့ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် ကိစ္စများအကြောင်း ပြောပြလေသည်။ ရှုချန် မှာလည်း ပြောစရာစကားပင် ကင်းမဲ့သွားခဲ့သည်။ "ဘယ်လိုလူမျိုးတွေတောင် ရှိတာလဲဟ"
"နောင်ကျရင်တော့ အဲဒီလို အလိမ်မခံရတော့ပါဘူး" ဟု ဂျီအန်းနင်း က ဆိုသည်။
"ဒါပေါ့" ဟု ရှုချန် က ထောက်ခံပေးသည် - "တစ်ခါတလေကျရင် ဆုံးရှုံးရတာကလည်း ကံကောင်းခြင်းတစ်ခု ဖြစ်လာတတ်တာပါပဲ။"
ဂျီအန်းနင်း သည် သာမန်အားဖြင့် မိုဘိုင်းဒေတာကို အသုံးမပြုတတ်သော်လည်း ကော်ဖီဆိုင်တွင် ဝိုင်ဖိုင် (Wi-Fi) ရရှိနိုင်ပေသည်။ သူမ အလုပ်သိမ်းချိန်ရောက်သည့်အခါ မော်ဒယ်များနှင့် ဓာတ်ပုံဆရာများပါဝင်သည့် ချတ်အုပ်စုထဲတွင် မက်ဆေ့ချ် ရာပေါင်းများစွာ စုပုံနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ဘတ်စ်ကားပေါ်တွင် အိမ်ပြန်လာစဉ် ဂျီအန်းနင်း သည် အုပ်စုအတွင်းရှိ ချတ်မှတ်တမ်းများကို စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ဖတ်ရှုခဲ့သည်။
၎င်းမှာ အုပ်စုကြီးတစ်ခုဖြစ်သောကြောင့် အလွတ်သဘော စကားစမြည်ပြောဆိုရန် မသင့်လျော်ဘဲ စကားပြောဆိုမှုအများစုမှာ အလုပ်နှင့်သာ သက်ဆိုင်နေကြသည်။ ဂျီအန်းနင်း နားမလည်နိုင်သည့် အရာအချို့ရှိသကဲ့သို့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းမျှ နားလည်နိုင်သည့် အရာများလည်း ရှိသဖြင့် ဤလုပ်ငန်းနယ်ပယ်နှင့် ၎င်း၏ လှုပ်ရှားပုံများကို အနည်းငယ် နားလည်လာခဲ့ရသည်။
အုပ်စုထဲရှိ လူများက ထိုနေ့က ရိုက်ကူးမှု မည်မျှလုပ်ခဲ့ရကြောင်းနှင့် ငွေမည်မျှရှာဖွေနိုင်ခဲ့ကြောင်း ဆွေးနွေးကြသည်။ ဤအရာက ဂျီအန်းနင်း အနေဖြင့် ဈေးကွက်အခြေအနေကို အနည်းငယ် သဘောပေါက်လာစေရန် အထောက်အကူ ဖြစ်စေခဲ့သည်။
ယနေ့တွင် ငွေကြေးတစ်ပြားတစ်ချပ်မှ မရခဲ့သော်လည်း ဂျီအန်းနင်း မှာမူ စိတ်ကျေနပ်မှု အပြည့်အဝ ခံစားခဲ့ရသည်။
တူချင်း က သူမကို ဝီချတ် (WeChat) တွင် သူငယ်ချင်းထည့်သွင်းခဲ့ပြီး သူမ၏ တိကျသော အချက်အလက်များဖြစ်သည့် အရပ်၊ အလေးချိန်၊ ကိုယ်ခန္ဓာ အတိုင်းအတာများနှင့် အချိန်မည်သည့်အခါတွင် အားလပ်သည်ဟူသည်တို့ကို ပို့ပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။
ဤဓာတ်ပုံဆရာက သူမအား အမြတ်ထုတ်သွားခဲ့သော ထိုအမျိုးသမီးထက် ပို၍ ယုံကြည်စိတ်ချရပုံ ပေါ်ပေသည်။
အခြားသော ဗုဒ္ဓဟူးနေ့ ညနေခင်းတစ်ခုတွင် ဂျီအန်းနင်း သည် သူမ၏ အဘွားအတွက် ညစာချက်ပြုတ်ပြီးနောက် KFC ဆိုင်ဘက်မှ ကျောင်းဂိတ်ရှေ့သို့ လမ်းလျှောက်ကူးလာခဲ့ကာ ဘတ်စ်ကားမှတ်တိုင်သို့ သွားရန် ရည်ရွယ်ထားခဲ့သည်။ မထင်မှတ်ဘဲ သူမသည် ဝမ်ယွီ ၏ ဟမ်မာ (Hummer) ကားကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။
ဝမ်ယွီ က သူမကို ကျောင်းဂိတ်ရှေ့တွင် စောင့်မည်မဟုတ်ဟု ကတိပေးထားခဲ့သည်။ ဤကဲ့သို့ ကားဖြင့် အခြွေအရံခံကာ လိုက်ပို့ခိုင်းနေခြင်းမှာ အလွန်အမင်း တန်ဖိုးလွန်ကဲခြင်း ဖြစ်နေပြီး ဂျီအန်းနင်း ၏ စိတ်ထဲတွင် ထိုကဲ့သို့သော ဆက်ဆံမှုကို မခံယူထိုက်ဟု ခံစားနေရသည်။
သို့သော် သူမကို ပို၍ အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်မှာ ဆွန်ယာရှန် က ဝမ်ယွီ နှင့် စကားပြောနေသည်ကို မြင်လိုက်ရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ဆွန်ယာရှန် မှာ အမှန်တကယ်ပင် လှပလွန်းလှသည်။ ဂျီအန်းနင်း အနေဖြင့် ဝမ်ယွီ သည် ယခင်ဘဝက ဆွန်ယာရှန် ကို အဘယ်ကြောင့် လျစ်လျူမရှုနိုင်ဘဲ သူမနှင့် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်ကို လုံးဝ နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။
သို့သော် ဂျီအန်းနင်း က ယခင်ဘဝတွင် ဝမ်ယွီ သည် ဆွန်ယာရှန် နှင့် စကားပြောရန် သည်းခံနိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ကြောင်းကို ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း မှတ်မိနေသည်။ သူသည် သူမအပေါ် ထိုကဲ့သို့ နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး ကြင်နာတတ်သော အမူအရာမျိုးကို ပြသလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။