နေ့လယ်စာကို ဤကလပ်တွင်ပင် စားဖြစ်ကြသည်။
စားသောက်နေစဉ်အတွင်း ယာ့ဘိုနှင့် ဝမ်ယွီ တို့သည် အလွန်အမင်း ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေဟန်ဖြင့် ရယ်မောပျော်ရွှင်စွာ စကားစမြည်ပြောဆိုနေကြသည်။ မကြာသေးမီကမှ ယာ့ဘိုသည် ဝမ်ယွီ ကို ပိုးပန်းရန် ကြိုးစားနေခဲ့သည်ဟု မည်သူကမျှ ထင်မှတ်မိမည်မဟုတ်ပေ။ တစ်ခါတရံ စကားစပ်ကြားထဲ၌သာ သူသည် ဂျီအန်းနင်း ထံသို့ အတိုချုံးကာ အမြန်အဆန် အကဲခတ်အကြည့်တစ်ချက် ပစ်လွှတ်တတ်သည်။
ဂျီအန်းနင်း ကတော့ ဝမ်ယွီ နှင့် အဆင်ပြေနေပုံရသော်လည်း သူ့အကြည့်များတွင် သဲလွန်စသဘောမျိုး အပြုံးတစ်စ ပါနေဆဲဖြစ်ကြောင်း ခံစားမိနေသည်။
သူ့အပေါ်ထားရှိသည့် သူမ၏ သံသယစိတ်မှာ ပို၍ပင် ကြီးထွားလာခဲ့သည်။
ထမင်းစားပြီးနောက် သူတို့သည် လမ်းခွဲလိုက်ကြသည်။
ဝမ်ယွီ က ဂျီအန်းနင်း ကို အိမ်လိုက်ပို့ပေးလိုခြင်းမရှိဘဲ “ရုပ်ရှင်သွားကြည့်ရအောင်လေ” ဟု မေးလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း က “ညနေကျရင် ကော်ဖီဆိုင်ကို သွားရဦးမယ်။ ကျွန်မကို အိမ်ပဲ ပြန်ပို့ပေးပါ။ ကျွန်မအဘွားက အဲဒီမှာ ရှိနေတုန်းပဲ” ဟု ပြန်ဖြေသည်။
ဝမ်ယွီ မှာ ကော်ဖီဆိုင်သွားမည်ဆိုသည်များကို သည်းသီးသည်းလှ စိတ်ဝင်စားလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ သို့သော် သူမက အဘွားအကြောင်းကို ပြောလာသောအခါ အိမ်သို့ လိုက်ပို့ပေးရန် သဘောတူလိုက်သည်။
လမ်းခုလပ်တွင် ဂျီအန်းနင်း က “မင်းက ယာ့ဘိုနဲ့ တော်တော်ရင်းနှီးလို့လား” ဟု မေးသည်။
“မိတ်ဆွေတွေပါပဲ။ ရင်းသည်ဖြစ်စေ၊ မရင်းသည်ဖြစ်စေ၊ ငါတို့ကတော့ တွေ့ရင် အမြဲ အပြုံးနဲ့ နှုတ်ဆက်ကြတာချည်းပဲလေ” ဟု ဝမ်ယွီ က သံသယဖြင့် ပြန်မေးလိုက်သည် - “ရှင်ကရော ဘလို့ သူ့အကြောင်းကို လာမေးရတာလဲ။”
အမှန်တကယ်တွင်မူ ဝမ်ယွီ သည် ပြင်ပမှ မြင်ရသလောက် ယာ့ဘိုနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ ကျန်းလျန်[၁]နှင့် ယာ့ယွမ်တို့ကြားက ရင်းနှီးမှုအပေါ် သူစိတ်မသက်မသာ ဖြစ်ရသောကြောင့် ယာ့ဘိုနှင့် သူ့ဆက်ဆံရေးမှာ ပြသရန်သက်သက်မျှသာ ဖြစ်သည်။ လီဟယ်တို့ အုပ်စုနှင့် ရှိသည့် ရင်းနှီးမှုမျိုးလောက်တော့ နက်ရှိုင်းခြင်း မရှိပေ။
သူ့ဘာသာ ပြောခဲ့သည့်အတိုင်းပင် ရင်းသည်ဖြစ်စေ၊ မရင်းသည်ဖြစ်စေ သူတို့က အမြဲ အပြုံးဖြင့် နှုတ်ဆက်ကြသည်။ စီးပွားရေးလောကတွင် ထိုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်တတ်ပေသည်။
“သူ့ကို တစ်နေရာရာမှာ မြင်ဖူးသလို ခံစားရလို့ပါ” ဟု ဂျီအန်းနင်း က သာမန်မေးသယောင် ဟန်ဆောင်ကာ “သူ့မိသားစုက ဘာလုပ်ကြလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
သို့သော် ဝမ်ယွီ က လုံးဝ လက်မခံဘဲ “သူ့မိသားစုက ဘာလုပ်တယ်ဆိုတာကို ဘာလို့ စိတ်ဝင်စားနေရတာလဲ။ အဲဒီအစား ကိုယ့်အပေါ် သဒ္ဓါတရားလေးဘာလေး မထားဘူးလား။ မေးပါဦး၊ ကိုယ့်မိသားစုက ဘာလုပ်တာလဲ။ ဘာလို့ မပြောပြတာလဲ” ဟု ပြန်ပြောလာမည်ကို သူမ မသိခဲ့ပေ။
ဂျီအန်းနင်း မှာ စကားပင် ဆက်မပြောနိုင်တော့ပေ။
သူမတွင် ပေးစရာ အဖြေမရှိခဲ့ပေ။ ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် သူမသည် ဝမ်ယွီ ကို သိပ်ပြီး အလေးမထားမိကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။
ဝမ်ယွီ ၏ စိတ်အကြံအစည်များကို ခန့်မှန်းဖို့ရန်မှာ အလွန်ပင် ခက်ခဲလှပေရာ ဂျီအန်းနင်း မှာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာပါ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လာသလို ခံစားရသည်။
သို့သော် သူမ ဆက်တွေးမိပြီး “ရှင်တို့တွေ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် စီးပွားရေးပြိုင်ဆိုင်မှုတွေ ရှိလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
“လောလောဆယ်တော့ မရှိပါဘူး၊ ငါတို့က နယ်ပယ်ချင်း မတူကြဘူးလေ” ဟု ဝမ်ယွီ က ပြန်မေးသည် - “မင်းကရော ဘာလို့ ဒါတွေ လာမေးနေတာလဲ။”
ဂျီအန်းနင်း က “ရှင့်ကို စိုးရိမ်လို့လေ” ဟု ဆိုသည်။
“ချီး!” ဝမ်ယွီ စိတ်မချမ်းမသာ ဖြစ်သွားသည်။ “အခုမှပဲ ကိုယ့်ကို စိုးရိမ်တတ်လာတော့တယ်။ အပြစ်ရှိတယ်လို့ မခံစားရဘူးလား။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လူတစ်ယောက်ရဲ့ ရည်းစားဖြစ်လာတာလဲ။ မင်းက တကယ် အရည်အချင်းမရှိတဲ့သူပဲ။”
ဂျီအန်းနင်း က ဒေါသတကြီး ရယ်လိုက်သည်။ “ဝမ်ယွီ၊ အလွန်အကျွံ မလုပ်နဲ့နော်။ လီဟယ်က ဟိုလိုလိုဒီလိုလိုနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးလာတာကို၊ ရှင် အရှက်ကွဲမှာစိုးလို့သာ ငါက မငြင်းဘဲ လက်ခံပေးခဲ့ရတာ။”
“ရပါတယ်၊ ကိုယ့်ရည်းစားရဲ့ မျက်နှာကို ထောက်ထားပေးဖို့တောင် မင်းက စဉ်းစားပေးသေးတာပဲ။ အရည်အချင်း အနည်းငယ်တော့ ရှိမယ်လို့ ထင်ပါတယ်” ဟု ဝမ်ယွီ က ရှက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ ပြောဆိုလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း က မျက်နှာလွှဲလိုက်ပြီး သူ့ကို လုံးဝ မဂရုစိုက်တော့ပေ။
သူမသည် ယာ့ဘိုနှင့် ဝမ်ယွီ တို့ကြားရှိ ဆက်ဆံရေးကို တွေးတောနေမိသည်။ သူတို့တွင် စီးပွားရေးပြိုင်ဆိုင်မှု လုံးဝမရှိဟု ဆိုကြသော်လည်း ၎င်းကို ဂျီအန်းနင်း ကမူ နားမလည်နိုင်ပေ။ သို့သော် ယနေ့ညစာစားပွဲပေါ်က စကားဝိုင်းတွင် သူမ နားမလည်နိုင်သော အကြောင်းအရာများစွာ ရှိနေခဲ့သည်။
အတိတ်ဘဝတွင်ပင် သူမသည် ကျောင်းသူတစ်ဦးသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ စီးပွားရေးနှင့် လုပ်ငန်းနယ်ပယ်အပေါ် သူမ နားလည်မှုမှာ ဖတ်စာအုပ်များထဲမှ မရေရာသော မက်ခရိုသီအိုရီ အချို့မျှသာလျှင် ဖြစ်သည်။ ဝမ်ယွီ နှင့် လီဟယ်တို့ ဆွေးနွေးနေကြသည်များမှာ သူမ လုံးဝ လက်လှမ်းမမီနိုင်သည့် လက်တွေ့ကျသော ကိစ္စရပ်များ ဖြစ်နေသည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် သူမ၏ ကျောပိုးအိတ် အပြင်ဘက်အိတ်ကပ်ကို လက်ဖြင့် စမ်းမိလိုက်ပြီး၊ ထိုအိတ်ကပ်ထဲတွင် ယာ့ဘို၏ လုပ်ငန်းသုံးကတ်ပြားကို ဝှက်ထားခဲ့သည်။
သူမအနေဖြင့် ယာ့ဘိုကို ရင်ဆိုင်နိုင်စွမ်း ရှိပါ့မလား။
ယနေ့ လီဟယ်တို့၏ ဆွေးနွေးပြောဆိုပုံများကို သူမ ကိုယ်တိုင် တွေ့မြင်ခဲ့ရသည်။ သူတို့အားလုံးမှာ အရွယ်ရောက်ပြီးသူများဖြစ်ကာ ရင့်ကျက်ကြသည်။ ဝမ်ယွီ ပင်လျှင် ကျောင်းဝန်းထဲက ပုံစံနှင့် လုံးဝမတူဘဲ ရင့်ကျက်သည့်ဘက်ကို ပြသခဲ့သည်။
ယှဉ်ကြည့်လိုက်လျှင် သူမကမူ ရင့်ကျက်မှုကင်းမဲ့ပြီး အတွေ့အကြုံ နည်းပါးလှသည်။ သူတို့၏ ပြိုင်ဘက်အဖြစ် သူမ ရပ်တည်နိုင်ပါ့မလား။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အတိတ်ဘဝက ထိုလူသည် ဝမ်ယွီ ကို ထောင်ထဲသို့ ပို့ခဲ့သူ မဟုတ်ပါလော။
ဂျီအန်းနင်း ၏ ရင်ထဲတွင် မငြိမ်မသက်ဖြစ်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားနေမိသဖြင့် သူမ၏ လက်သည်းကို ကိုက်မိတော့မလို ဖြစ်သွားသည်။
ကားသည် မီးပွိုင့်ဆုံရပ်တွင် ထိုးရပ်လိုက်သည်။
“မင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ အသက်တောင် ရောက်နေပြီလေ” ဝမ်ယွီ က သူမကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူမ လက်သည်းကို ကိုက်နေသည်ကို တိုက်ဆိုင်စွာ မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူမလက်ကို ဖယ်ရှားပေးလိုက်သည်။ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ဟု ခံစားမိသဖြင့် “ဘာဖြစ်လို့လဲ။ စိတ်ရှုပ်စရာ ရှိလို့လား” ဟု မေးလိုက်သည်။
သူက စနောက်နေခြင်းပင်ဖြစ်သော်လည်း ဂျီအန်းနင်း မှာ အာရုံစိုက်မရဘဲ ပေါ့ပေါ့ဆဆသာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
လမ်းတစ်လျှောက်လုံး သူမသည်သာ စဉ်းစားတွေးတောနေခဲ့ပြီး မည်သို့ပင် တွေးတွေး ဤကဲ့သို့သော မိန်းကလေးတစ်ဦးအနေဖြင့် ယာ့ဘိုကဲ့သို့ တွက်ချက်တတ်ပြီး စွမ်းဆောင်ရည်ရှိသော အမျိုးသားတစ်ဦးကို မည်သို့မျှ မယှဉ်နိုင်ဟုသာ ခံစားနေရသည်။
ဤအကျပ်အတည်းကို သူမ မည်သို့ ဖောက်ထွက်ရမည်နည်း။
ဖြေရှင်းနည်းကို သူမ မစဉ်းစားတတ်တော့ဘဲ ကားသည် ဟွာဒါတက္ကသိုလ် ၏ လူနေတိုက်ခန်းတွဲသို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် ကားပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး နေရောင်ခြည်ကြောင့် မျက်စိစူးသွားရသည်။ ဆောင်းဦးရာသီ၏ နေရောင်ခြည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် အလွန်တရာ တောက်ပလှပေသည်။ သူမသည် မျက်လုံးကို ကာကွယ်ရန် လက်ကိုမြှောက်ကာ မိုးကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ဆောင်းဦးရာသီ၏ မိုးကောင်းကင်မှာ အလွန်ပင် ကြည်လင်ကျယ်ပြောလှပေသည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် သူမ၏ အတိတ်ဘဝက မတော်တဆ လဲကျသေဆုံးခဲ့ရသည့် ညကို ပြန်ပြောင်းသတိရလိုက်သည်။ ထိုစဉ်က ကြယ်များကိုဖြစ်စေ၊ လကိုဖြစ်စေ လုံးဝ မမြင်ရဘဲ အရာရာတိုင်းကို ထိတ်လန့်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းအောင် ဖန်တီးပြနေသည့် နီယွန်မီးရောင်များကိုသာ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။
အတိတ်ဘဝက ဂျီအန်းနင်း အား အဓိပ္ပာယ်ရှိသော သင်ခန်းစာ တစ်စုံတစ်ရာ ပေးခဲ့သည်ဆိုလျှင်၊ ၎င်းမှာ “စွမ်းအား မလုံလောက်ခြင်း” ဟူသော စကားစုပင် ဖြစ်ပေမည်။
သူမသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ရန် လုံလောက်လောက်အောင် သွက်လက်ပြီး သတိဝီရိယရှိသည်ဟု အမြဲတမ်း ယုံကြည်ခဲ့သည်။ သို့သော် ထောင်ချောက်များ၊ အကြမ်းဖက်မှုများနှင့် အာဏာတို့ကို ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါမှသာ သူမသည် မည်မျှ အားနည်းပြီး အစွမ်းအစကင်းမဲ့ကြောင်း၊ ထိုကဲ့သို့သော အကျပ်အတည်းများကို ရင်ဆိုင်ရန် လုံးဝ မလုံလောက်ကြောင်း နားလည်လာခဲ့ရသည်။
ဝမ်ယွီ ကို ကာကွယ်လိုသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သော်လည်း သူမတွင် လုံလောက်သော အာဏာစွမ်းအား မရှိခဲ့ပေ။
သို့သော် ဝမ်ယွီ တွင်မူ လုံလောက်သော စွမ်းအားများ ရှိနေသည်။
ဝမ်ယွီ က ကားတံခါးကို ပိတ်လိုက်ပြီး သူမဘက်သို့ လျှောက်လာစဉ် ဂျီအန်းနင်း က ခေါင်းကို စောင်းကာ သူ့ကို ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူက “ဘာဖြစ်လို့လဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
ခရီးစဉ်တစ်လျှောက်လုံးတွင် ဂျီအန်းနင်း သည် တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ထူးဆန်းနေသည်ဟု သူ ခံစားနေခဲ့ရသည်။
ကားပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလာချိန်တွင် နေရောင်ကြောင့် ခဏတာ မျက်စိစွေသွားခဲ့သည့် ထိုခဏ၌ပင် ဂျီအန်းနင်း တစ်ယောက် အကြောင်းစုံကို ရိပ်မိသွားလိမ့်မည်ဟု သူ မသိခဲ့ပေ။
ယန်ဗိုးသည် ဝမ်ယွီ ၏ ရန်သူဖြစ်ကြောင်းမှာ သံသယဝင်စရာ မရှိပေ။ ဝမ်ယွီ သည် ကျောက် ချန်း၏ အခြေအနေထဲမှ လွတ်မြောက်နိုင်ရန် မူလက နည်းလမ်းရှာကြံထားခဲ့သော်လည်း သူ့ကို ထောင်ထဲသို့ ပို့လိုက်သူမှာ ယန်ဗိုးပင် ဖြစ်သည်။
ထို့အပြင် ယန်ဗိုး၏ စကားများအရ ဝမ်ယွီ အနေဖြင့် သူ့ကို ဖိနှိပ်ထားနိုင်ခဲ့ပေသည်။
ဝမ်ယွီ တွင် ယန်ဗိုးကို ဖိနှိပ်နိုင်လောက်သည့် အာဏာ လုံလောက်စွာ ရှိပေသည်။
ထို့ကြောင့် သူမလုပ်ရမည့်အရာမှာ ယခုမှစ၍ ဝမ်ယွီ ကို ယန်ဗိုးအပေါ် သတိထားနေစေရန် ပြုလုပ်ပေးဖို့သာ ဖြစ်တော့သည်။
သွေးထိုးရန်နှင့် လှည့်စားရန်စွမ်းရည်မျိုး သူမ၌ မရှိကြောင်း ဂျီအန်းနင်း သိထားသည်။ သို့သော်လည်း ယန်ဗိုးက တစ်စုံတစ်ရာသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် ဝမ်ယွီ ၏ လူကို ခေါ်ထုတ်ရန် ကြိုးစားနေခြင်းမှာ အလွန်တိုက်ဆိုင်နေပေသည်။
ဝမ်ယွီ အကြောင်းကိုမူ ဂျီအန်းနင်း အလွန်တရာ ကောင်းစွာ သိပေသည်။ သူမ၏ အတိတ်ဘဝက သူမကြောင့်သာဆိုလျှင် သူသည် ဆယ်ကျော်သက်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်လို ပြုမူခဲ့ပြီး သူမကို ချဉ်းကပ်သူများကိုပင် အကြမ်းဖက်မှုဖြင့် တုံ့ပြန်ခဲ့ဖူးသည်။
သူမအပေါ် ထားရှိသည့် ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ်မှာ အတိုင်းအဆပင် လွန်ကဲလှသည်။
ဝမ်ယွီ သည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငုံ့ထားသော ဂျီအန်းနင်း ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ လက်ပ်တော့အိတ်ထဲမှ ကတ်ပြားတစ်ချပ်ကို ထုတ်ယူကာ သူ့ထံ တိုက်ရိုက် ကမ်းပေးလိုက်သည်။ “ကဲ ဒါ မင်းအတွက်ပဲ”
ဝမ်ယွီ မှာ ခဏတာ မိန်းမောသွားပြီး “ဒါ ဘာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။ သူ လက်လှမ်းယူလိုက်ပြီး အောက်ဘက်ရှိ ကတ်ပြားလေးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
ကတ်ပြားမှာ အလွန်ပင် ရိုးရှင်းလှပြီး မည်သည့်ပုံစံ အဆင်အယင်မှ မပါရှိဘဲ အမည်နှင့် ဖုန်းနံပါတ်တစ်ခုသာ ပါဝင်ကာ အခြားဘာမှ မရှိပေ။
ဝမ်ယွီ တစ်ယောက် ထပ်မံ မော့ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် သူ့၏ အမူအရာမှာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေပြီ။
လုပ်ငန်းသုံး ကတ်ပြားတွေပေါ်မှာတော့ ကုမ္ပဏီအမည်၊ ရာထူး၊ ရုံးဖုန်းနံပါတ်၊ အီးမေးလ်လိပ်စာစတဲ့ အချက်အလက်တွေ အများကြီး ပါရှိတတ်ပါတယ်။ လူတွေက ဒီလိုကတ်ပြားမျိုးကို စီးပွားရေးလုပ်ငန်းဆိုင်ရာ ရည်ရွယ်ချက်တွေနဲ့ အتبအလဲလုပ်ကြတာပေါ့။
ဒါပေမဲ့ ဒီလို ကိုယ်ပိုင်ကတ်ပြားမျိုးကို သုံးရတဲ့ အဓိပ္ပာယ်က ဘာလဲ။
ယနေ့လို သူငယ်ချင်းတွေစုဝေးတဲ့ပွဲမျိုးမှာ ရန်းဘိုးနဲ့ ဝမ်ယွီ ရဲ့ တခြားသူငယ်ချင်းတစ်ယောက်တို့ဟာ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မသိကြသေးတဲ့အတွက် ဒီလိုကိုယ်ပိုင်ကတ်ပြားတွေကို လဲလှယ်ခဲ့ကြတယ်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီမှာ နောက်ထပ်ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုလည်း ရှိပါသေးတယ်။ ပိုလို့တောင် အဖြစ်များတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ပေါ့။ အဲဒါကတော့ မိန်းကလေးတွေကို ချဉ်းကပ်ပြီး ဆက်သွယ်ရန်နံပါတ် ချန်ထားခဲ့ဖို့ သုံးတာပါပဲ။
ဒီလို အချိန်မျိုးမှာ သူ အမှားကြီး မှားသွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး ဂျီအန်းနင်း ရဲ့ လက်ထဲမှာ ရန်းဘိုးရဲ့ ဖုန်းနံပါတ် ရောက်သွားခဲ့ပါပြီ။
ဝမ်ယွီ က ဂျီအန်းနင်း ကို စိုက်ကြည့်ရင်း “ဘယ်တုန်းကလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း က တည်ငြိမ်စွာနဲ့ “ရှင် ရေချိုးနေတုန်းကလေ” ဟု ပြန်ဖြေခဲ့သည်။
ရန်းဘိုးက ရေနွေးငွေ့ခန်းထဲ မဝင်ချင်ဘူးဆိုပြီး စောစောထွက်သွားခဲ့တာလေ။ အဲဒီလို အချိန်တိုတိုလေးအတွင်းမှာပါလား။
ခွေးသားပဲ! နာမည်ချင်းတူတဲ့ ရန်းအမျိုးမှန်သမျှ မြေခွေးတွေလို ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲတတ်ကြတာချည်းပဲလား။
ဝမ်ယွီ ကတော့ လူကြီးပိုင်းတွေနဲ့ ဆက်စပ်နေတဲ့ ကိစ္စတွေကို လျစ်လျူရှုထားပြီး ဝင်မပါချင်ခဲ့ပါဘူး။ သူက ရန်းဖادرနဲ့ သားဖြစ်သူတို့ အလွန်အကျွံ မလုပ်မိစေချင်တာပါ။
ဝမ်ယွီ ရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ ဒေါသတွေ ထွက်ပေါ်လာပြီး အဲဒါက သူ့ရဲ့ မျက်နှာပေးမှာပါ ပေါ်လွင်နေခဲ့ပါတယ်။ ဒါက ဂျီအန်းနင်း လိုချင်နေတဲ့ အရာလည်း ဖြစ်ပါတယ်။
“သူနဲ့ ခင်ဗျားတို့ကြားက ဆက်ဆံရေးက ဘယ်လိုလဲဆိုတာ ဒါမှမဟုတ် စီးပွားရေးအရ ပတ်သက်မှု ရှိမရှိဆိုတာကို ကျွန်မ သိပ်တော့ နားမလည်ပါဘူး” လို့ သူမက ပြောခဲ့ပါတယ်။ “ဒါပေမဲ့ ဒီလူက... သူငယ်ချင်းလုပ်ဖို့ မသင့်တော်ဘူးလို့ပဲ ကျွန်မ ခံစားရတယ်”
ဝမ်ယွီ က သူမဟာ ရန်းဘိုးအကြောင်းနဲ့ သူတို့နှစ်ဦးကြားမှာ ယှဉ်ပြိုင်မှုတွေ ရှိမရှိဆိုတာကို ဘာကြောင့် တskသ်တြေး မေးမြန်းနေခဲ့တာလဲဆိုတာကို ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားခဲ့ပါတယ်။ တကယ်တော့ သူမက သူ့အတွက် စိတ်ပူပေးနေတာ ဖြစ်နေပါပေါ့လား။
တွေးကြည့်လျှင် ယန်ပိုး၏ ရုပ်သွင်ပြင်က မိန်းကလေးများအတွက် ဆွဲဆောင်မှုအတော်လေး ရှိပေမည်။ သို့သော် ဂျီအန်းနင်း ကမူ စိတ်ဝင်စားမှု တစ်စက်မှ မပြခဲ့ဘဲ သူ၏ နာမည်ကတ်ပြားကိုပင် "လက်နက်ချ အပ်နှံ" ခဲ့လေသည်။ ဝမ်ယွီ ရင်ထဲတွင် အုံ့ပုန်းနေသော စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ရမှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။
သူ့ကို အမြဲတမ်း မေးခွန်းထုတ်နေကျဖြစ်သော ဤပုန်ကန်တတ်သည့် မိန်းကလေးငယ်လေးသည်လည်း ဤမျှလောက် နာခံတတ်သေးသည်ပဲ။
သူမသည် အရည်အချင်းပြည့်မီသော காရန်ဖရန့် (ချစ်သူ) တစ်ဦးပင်တည်း။
သူက လက်ထဲရှိ နာမည်ကတ်ပြားကို ဝေ့ယမ်းပြရင်း ဂျီအန်းနင်း အား စနောက်လိုက်သည် – "ဆက်ဆံရေး နှစ်ခုကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထူထောင်လို့ရမယ့် ဒီလိုကောင်းတဲ့ အခွင့်အရေးကြီးကို ဒီအတိုင်း လက်လွှတ်လိုက်တယ်ပေါ့လေ။ မင်းက ငါ့ကို ဖြတ်ပစ်ဖို့ အမြဲကြိုးစားနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒီကောင်လေးနဲ့သာ ပတ်သက်သွားမယ်ဆိုရင် မင်းက ငါ့ကို အပြီးတိုင် ဖယ်ရှားပစ်နိုင်တော့မှာ သေချာတယ်လေ။"
ဂျီအန်းနင်း က သူသည် ယန်ပိုးကို ဂရုမစိုက်ဟု ထင်မိသဖြင့် အနည်းငယ် စိုးရိမ်လာကာ ပြောလိုက်သည် – "သူ့ရဲ့ စရိုက်က မကောင်းဘူး။ သူက အခု မင်းရဲ့ နယ်မြေထဲကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာပြီ၊ နောက်ပိုင်းမှာ ကျောကို ဓားနဲ့ထိုးမယ့်သူ ဘယ်သူသိနိုင်မလဲ။ သူ့အနားမှာ သတိထားနေပါ။"
သူမက အလေးအနက်ထားသော အမူအရာဖြင့် ပြောဆိုနေပြီး ယန်ပိုးကို ကဲ့ရဲ့လေလေ ဝမ်ယွီ မှာ ပို၍ ကျေနပ်ပီတိဖြစ်လေလေ ဖြစ်သည်။
သူမပြောနေသည့် အရာကို သူမကိုယ်တိုင်ရော သိပါလေစ။ ဝမ်ယွီ ၏ မျက်လုံးလေးများမှာ ပျော်ရွှင်မှုကြောင့် ကွေးညွတ်သွား၏။
"သိပါပြီ၊ စိတ်မပူပါနဲ့" သူက ရုတ်တရက် ခေါင်းကို ငုံ့ချလိုက်ပြီး ဂျီအန်းနင်း ၏ နဖူးကို နမ်းလိုက်ကာ အသံတိုးတိုးဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည် – "ငါ့ရဲ့ နယ်မြေငယ်လေး..."
ဂျီအန်းနင်း မှာ အံ့အားသင့်သွားကာ စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည် – "ဘယ်သူက မင်းရဲ့ နယ်မြေလဲ!"
ဝမ်ယွီ က အзорတေတေ ပြုံးလိုက်ပြီး "ငါ့အတွက် စိုးရိမ်ပေးနေတဲ့သူပဲလေ" ဟု ပြန်ပြော၏။
ဂျီအန်းနင်း မှာ သူ၏ ဆော့ကစားလိုသော အမူအရာကြောင့် ရူးသွားမတတ် ဖြစ်တော့သည်။ ဤလူသည် ဘယ်လိုဖြစ်နေတာလဲ။
သူမက သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး "ငါ အိမ်ပြန်တော့မယ်၊ မင်း လိုက်ပို့စရာ မလိုဘူး။ ပြန်တော့" ဟု ပြောပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။
"ဟေး၊ အန်းနင်း!" နောက်ကနေ ဝမ်ယွီ က လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း လှည့်ကြည့်လိုက်၏။
ဝမ်ယွီ က ကားတံခါးကို မှီတွယ်ထားကာ ခြေတစ်ဖက်ကို အခြားခြေတစ်ဖက်ပေါ် ထပ်တင်ထားလျက် စနောက်ပြုံးပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည် – "ငါ မင်းကို ပြောစရာ တစ်ခု မေ့သွားလို့..."
ဂျီအန်းနင်း က မေးလိုက်သည် – "...?"
"မင်းကို ကြည့်ရတာ..." ဝမ်ယွီ က သူ့ရင်ဘတ်ဆီသို့ လက်မထောင်ပြရင်း ဆက်ပြောသည် – "ဒီနေ့ အရမ်းလှနေလို့ပါ!"
နေရောင်ခြည်အောက်တွင် သူ၏ နှာတံသည် ဖြောင့်စင်းနေပြီး ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းများမှာ ဆွဲဆောင်မှု ရှိကာ မျက်ဝန်းများမှာမူ တောက်ပနေသော ကြယ်ပွင့်များကဲ့သို့ အရောင်လက်နေ၏။
ဂျီအန်းနင်း ခံစားလိုက်ရသည်မှာ ပါးပြင်များ ပူထူလာပြီး ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ဖော်ပြမရနိုင်သော စိတ်လှုပ်ရှားမှုတို့ တရှိန်ထိုး လွှမ်းမိုးသွားလေသည်။
"ချီးကျူးတာ ရပ်လိုက်တော့!" သူမက သူ့ကို ဆူပူလိုက်ပြီး လှည့်ပြေးသွားတော့သည်။
ထွက်ပြေးသွားပုံနှင့် တူနေသဖြင့် ဝမ်ယွီ မှာ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်မိသည်။
ဝမ်ယွီ က ကောင်းကင်ဘက်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။
ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းတဲ့ ရာသီဥတုလဲ၊ မိန်းကလေးက နားထောင်ပြီး ယဉ်ကျေးနေတဲ့အခါ ဘယ်လောက်တောင် စိတ်ကြည်နူးစရာ ကောင်းလိုက်မလဲ။ ဟိုရန်ဆိုတဲ့ နာမည်နဲ့ ကောင်စုတ်လေးသာ မရှိရင်ပေါ့၊ သူ့ကို ရွံရှာစရာကောင်းအောင် လုပ်နေတာ အဲ့ဒီကောင်ပဲ။
သူက ချန်လျန်ထံသို့ ဖုန်းခေါ်ဆိုလိုက်ပြီး "မင်း ဘယ်မှာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
"အိမ်မှာလေ" ချန်လျန်က ပြန်မေးသည် – "ဘာဖြစ်လို့လဲ။"
ဝမ်ယွီ က ပြောလိုက်သည် – "ငါ ခဏနေ ပြန်လာခဲ့မယ်၊ စောင့်နေ。"
ချန်လျန် အံ့အားသင့်သွားကာ "မင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ စနေနေ့ဆို ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲထွက်နေကျ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု မေး၏။
ချန်လျန်လည်း မည်သည့်အရာက သူ့ကို ဤကဲ့သို့ ဖြစ်စေခဲ့သည်ဆို୍သည်ကို မကြာမီ သိရှိသွားတော့သည်။
"ဒီရန်ဆိုတဲ့ နာမည်နဲ့ကောင်က မြေခွေးစုန်း ပြန်ဝင်စားလာတာလို့ မင်းထင်လား" ဝမ်ယွီ က ယန်ပိုး၏ နာမည်ကတ်ပြားကို ချန်လျန်၏ ရှေ့သို့ နောက်ပြောင်သည့်ဟန်ဖြင့် တွန်းပို့လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည် – "ငါ အမှားတစ်ခု လုပ်မိတာနဲ့ သူက ငါ့ချစ်သူရဲ့ လက်ထဲကို ကတ်ပြား ထိုးထည့်သွားတယ်။ သူ ဘာလုပ်နေတယ်လို့ ထင်နေတာလဲ။"
ချန်လျန် အံ့အားသင့်သွားကာ အတင်းပြုံးပြရင်း ပြောလိုက်သည် – "လူငယ်တွေဆိုတော့ တစ်ခါတလေ အဲ့လို ကစားတတ်ကြတာပေါ့။ ဒါနဲ့လေ၊ မင်းရဲ့ ချစ်သူတွေထဲက ဘယ်သူကများ လအနည်းငယ်ထက် ပိုကြာလို့လဲ။"
“ဘယ်လောက်ကြာကြာ ခံတယ်ဆိုတာ ငါ့ကိစ္စပဲ။ သူလုပ်လိုက်တာကတော့ အလွန်အကျွံ ဖြစ်လွန်းတယ်” ဟု ဝမ်ယွီ က နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ရယ်လိုက်ပြီး “ရန်အမျိုးအမည်ရှိတဲ့ လူတွေက ဝမ်မိသားစုက အမျိုးသမီးတွေကို လွယ်လွယ်ကူကူနဲ့ အထင်သေးလို့ရမယ်လို့ ထင်နေကြတာလား” ဟု ဆို၏။
ချန်လျန်၏ မျက်နှာထားမှာ တဖြည်းဖြည်း မကောင်းတော့ပေ။
သို့သော် ဝမ်ယွီ ကမူ ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။
ဝမ်ကုအန်က ပညာရေးပိုင်းတွင် သူ့ကို တင်းကျပ်သော်လည်း တစ်ဦးတည်းသောသားဖြစ်သည့် ဝမ်ယွီ ၏ ဘဝအခြားကဏ္ဍများတွင်မူ အတော်အတန် လွှတ်ပေးထားခဲ့သည်။ ဝမ်ယွီ ၏ စရိုက်မှာ ငယ်စဉ်ကတည်းကပင် အလိုလိုက်ခံထားရသဖြင့် အတော်လေး ဆိုးသွမ်းနေပြီး သူပြောသမျှသည်သာ ဥပဒေကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
သို့သော် ဝမ်ကုအန်မှာ အသက်အရွယ်ကြီးလာပြီဖြစ်ပြီး ဤအရွယ်ရောက်လာသည့်အခါ တစ်လလျှင် တစ်ကြိမ် ဆက်ဆံရန်ပင် အာမမခံနိုင်တော့ပေ။ တစ်ဖက်တွင်မူ ချန်လျန်မှာ အလှပဆုံးအရွယ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီး ငယ်ရွယ်သော မိန်းကလေးများထက်ပင် ရမ္မက်ဆန္ဒ ပိုမိုပြင်းထန်နေသူ ဖြစ်သည်။
သူမအား အိမ်အလွတ်ကြီးထဲတွင် စောင့်ဆိုင်းခိုင်းထားရခြင်းမှာ သနားစရာပင် ကောင်းလှပေသည်။
ထို့ကြောင့် ဝမ်ယွီ က သူမ၏ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကိစ္စများကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်လိုစိတ် မရှိလှပေ။ ဤအရွယ်သို့ ရောက်လာကြပြီဖြစ်ရာ ကွာရှင်းပြတ်စဲကြရန်မှာလည်း မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်ဖြစ်၍ အချို့သော ကိစ္စရပ်များကို မျက်စိစုံမှိတ် လျစ်လျူရှုထားကြရုံသာ ရှိတော့သည်။
သို့သော် ထိုသို့ဆိုရုံဖြင့် သူ့ရင်ထဲတွင် အမျက်ဒေါသ လုံးဝမရှိဟု ဆိုလိုခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။
ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒီဇာတ်လမ်းလေးကို သဘောကျတယ်ဆိုရင် NovelUpdates မှာ ၅ ကြယ်ပွင့် အဆင့်သတ်မှတ်ချက်လေး ပေးသွားဖို့ ရှက်ကြောက်နေမနေဘဲ တောင်းဆိုပါရစေရှင်။ (人❛ᴗ❛)♪тнайк чоц♪(❛ᴗ❛*人)
[1] ဝမ်ယွီ ၏ အမေ