စနေနေ့ နံနက်စောစောတွင် ဂျီအန်းနင်း အိပ်ရာမှထကာ အဖွားကို ပြုစုပေးရင်း ဆန်ပြုတ်နှင့် ကြက်ဥတိုက်ကျွေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် အဖွားအတွက် နေ့လယ်စာနှင့် ညစာကိုပါ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ပေးထားလိုက်သည်။
"သမီး နေ့လယ်လောက် ပြန်လာဖို့ ကြိုးစားကြည့်မယ်နော်။ ပြီးရင်တော့ ကော်ဖီဆိုင်ကို သွားရမှာ" ဟု သူမက အဖွားကို ပြောလိုက်သည်။
အချိန်နီးကပ်လာပြီဖြစ်၍ သူမအိတ်ကို ဆွဲကာ အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။
အောက်ထပ်ရောက်သော် ဝမ်ယု၏ အနက်ရောင် ဟမ်မာ (Hummer) ကားကို အလိုလိုပင် ရှာမိသော်လည်း မတွေ့ရပေ။ ယင်းအစား ပိုမိုကြီးမားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ကြီးမားသည့် တာယာများပါသော လမ်းကြမ်းသွားယာဉ်တစ်စီးကိုသာ သူမ မြင်လိုက်ရသည်။
ကားပြတင်းပေါက်များ ချထားပြီး ဝမ်ယုက အတွင်းတွင် ဆေးလိပ်သောက်နေသည်။ သူ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်စဉ် သူမကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။
လူကို အဝတ်က တန်ဆာဆင်သည်ဆိုသည်မှာ မှန်ပေသည်။
ဂျီအန်းနင်းသည် အိတ်ဟောင်းကြီးကိုပင် ဖက်ရှင်ကျအောင် ဝတ်ဆင်နိုင်ပြီး ဆယ်ကျော်သက်အဝတ်အစားများကိုပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိအောင် ပြောင်းလဲဝတ်ဆင်နိုင်သူဖြစ်သော်လည်း အမှတ်တံဆိပ်ပါသည့် အဝတ်အစားအစစ်အမှန်များကို ဝတ်ဆင်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ ထူးခြားသည့် ကွာခြားချက်တစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။
သူမ ကားပေါ်တက်ကာ ခါးပတ်ပတ်လိုက်ချိန်တွင်ပင် ဝမ်ယု၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပနေဆဲဖြစ်သည်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဂျီအန်းနင်းက နားမလည်စွာ မေးလိုက်သည်။
"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး" ဝမ်ယုက စိတ်ကြည်လင်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး "သေချာထိုင်နေ၊ မနက်စာနဲ့ နေ့လယ်စာ ပေါင်းစားဖို့ ခေါ်သွားမယ်" ဟု ပြောသည်။
နံနက်စာအတွက် ဝေးဝေးသွားရမည်ဆိုသည့် စကားများမှာ အကြောင်းပြချက်သာဖြစ်သည်။ ဝမ်ယုသည် ဂျီအန်းနင်းကို Brunch (နံနက်စာနှင့် နေ့လယ်စာ ပေါင်းစားခြင်း) ထွက်ခေါ်ချင်ရုံသာဖြစ်သည်။
စနေနေ့ နံနက်ခင်းတွင် အတူတူ Brunch စားခြင်း၊ သူငယ်ချင်းများနှင့် အားကစားလုပ်ခြင်း၊ ထို့နောက် အတူတူ နေ့လယ်စာစားခြင်း - ဤသည်မှာ အကောင်းဆုံး ရက်ချိန်းတစ်ခုပင်။ အဆုံးစွန်တော့ ဒါက သူတို့ရဲ့ ပထမဆုံး ရက်ချိန်းမဟုတ်ပါလား။
ဝမ်ယုသည် ဂျီအန်းနင်းကို ကန်တုံစားသောက်ဆိုင်တစ်ခုသို့ ခေါ်သွားသည်။ ဆိုင်၏ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ကျော့ရှင်းပြီး ဒင်ဆမ်းများမှာလည်း အလွန်အရသာရှိလှသည်။ ရှုခင်းမှာ ပန်းချီကားတစ်ချပ်နှယ် လှပလွန်းသည်။ သို့သော်လည်း ထိုပန်းချီကားထဲမှ အလှတရားမှာမူ စိတ်လွင့်နေပြီး အစားအသောက်အပေါ်၌ပင် စိတ်မဝင်စားသည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။
ဝမ်ယုသည် မနေနိုင်တော့ဘဲ "ဘာဖြစ်တာလဲ။ နေမကောင်းဘူးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်းမှာ ဒီနေ့ ယန်ဘိုနှင့် တွေ့ဆုံရမည့်အကြောင်းကိုသာ တွေးပူနေမိသဖြင့် အစားအသောက်အပေါ် စိတ်မရောက်နိုင်ဘဲ "မနက်ခင်းဆို သိပ်ပြီး အစားမစားချင်လို့ပါ" ဟု အကြောင်းပြလိုက်သည်။
ဝမ်ယုက သူမပန်းကန်ထဲသို့ ပုစွန်ထုပ်နှင့် custard ဘန်းမုန့်များ ထည့်ပေးလိုက်ပြီး "ပိုစားလိုက်ပါ၊ ခဏနေရင် အားကစား အများကြီး လုပ်ရမှာနော်" ဟု ပြောသည်။
ဂျီအန်းနင်းသည် သူထည့်ပေးသမျှကို တိတ်တိတ်ကလေး စားလိုက်ပြီး "ဘယ်တော့ သွားမှာလဲ။ နောက်ကျမှာ မဟုတ်ဘူးမလား" ဟု တိုက်တွန်းလိုက်သည်။
စိတ်ပျက်စရာကောင်းလိုက်တာ။ ဤအချိန်မှာ ဝမ်ယုအနေဖြင့် နှစ်ယောက်တည်း အချိန်ဖြုန်းရန် စီစဉ်ထားသည့် မနက်ခင်းဖြစ်သော်လည်း အခုတော့ အမြန်ဆုံး အပြီးသတ်ချင်နေသည့်ပုံပေါက်နေသည်။
"ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အလျင်လိုနေတာလဲ" ဝမ်ယုက မကျေမနပ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်းသည် သူမ အလျင်လိုနေသည့်ပုံ ပေါ်လွန်းနေမှန်း သိလိုက်သဖြင့် "ရှင် နောက်ကျမှာ စိုးလို့ပါ" ဟု သာမန်သဘောမျိုး ပြောလိုက်သည်။
"အလျင်လိုစရာ မလိုပါဘူး၊ အချိန်ရှိပါသေးတယ်" ဟု ဝမ်ယုက ဆိုသည်။
သူမှာထားသည့် ပြောင်းဖူးဖျော်ရည်များ ရောက်လာပြီး အငွေ့တထောင်းထောင်း ထနေသည်။ သူသည် ဖန်ခွက်ထဲသို့ ထည့်ကာ ဂျီအန်းနင်းကို ပေးပြီး "မင်းက အစားသိပ်မစားတော့ ဒါလေးသောက်လိုက်၊ ကယ်လိုရီများတယ်။ မင်းက ပိန်လွန်းတယ်" ဟု ပြောသည်။
ဝမ်ယုတစ်ယောက် မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို "ပိန်လွန်းတယ်" ဟု အပြစ်တင်ဖူးသည်မှာ ယခုမှ ပထမဆုံးဖြစ်သည်။ အမှန်တော့ သူသည် ပိန်သွယ်သည့် မိန်းကလေးများကို သဘောကျသည်။ အမြင်အားဖြင့် ပိန်သွယ်သည့် မိန်းကလေးများသည် ယောက်ျားလေးများအတွက် ပို၍ ဆွဲဆောင်မှုရှိသည်။ ထို့အပြင် ဂျီအန်းနင်းတွင် တင့်တယ်သည့် ရင်အစုံရှိပြီး အားကစားလုပ်ကာ အစားလျှော့သူများ လိုချင်သည့် အကောင်းဆုံး ခန္ဓာကိုယ်မျိုး ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။
သို့သော်လည်း ဝမ်ယုကတော့ ဂျီအန်းနင်းကို "ပိန်လွန်းတယ်" ဟု မြင်နေဆဲဖြစ်ပြီး အလုပ်ကြိုးစားလွန်း၍ ပင်ပန်းနေခြင်းကြောင့်ဟု ထင်မှတ်ကာ သူမကို ပိုစားစေချင်၊ ဝစေချင်နေသည်။
"ပိန်တယ်? ကျွန်မတော့ သာမန်ပါပဲ" ဂျီအန်းနင်းကတော့ ထိုသို့ မခံစားရပေ။
သူမသည် သဘာဝအတိုင်း အရိုးအဆစ်သေးသူဖြစ်၍ အလယ်တန်းကျောင်းတက်စဉ်က အဝတ်အစားများပင် ပြန်ဝတ်နိုင်သေးသည်။ အရိုးအဆစ်သေးသဖြင့် ပိန်သွယ်နေသော်လည်း အသားအရေအနည်းငယ် ရှိနေသေးသည်ဟု သူမ ထင်သည်။ သို့သော် ရေရှည် အလုပ်ကြိုးစားမှုကြောင့် သူမ၏ ကြွက်သားများမှာ သဘာဝအတိုင်း တင်းရင်းနေပြီး အလေးချိန်တူသည့် အခြားမိန်းကလေးများထက် ပို၍ ပိန်သွယ်သယောင် ရှိနေသည်။
"Core muscle training က တကယ်ထိရောက်တယ်" ဟု သူမက ဝမ်းဗိုက်ပေါ် လက်တင်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကြွက်သားတွေ ပိုတင်းရင်းလာတာကို ခံစားမိတယ်"
ဝမ်ယုက သာမန်သဘောဖြင့် "ဟုတ်လား၊ ကြည့်ပါရစေဦး" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ထိုမျက်နှာပြောင်တိုက်သည့် ဝံပုလွေက သူမကို ထိတွေ့ချင်နေသည်။
ဂျီအန်းနင်း - "..."
ဂျီအန်းနင်းသည် သူ၏ ဝံပုလွေလက်ဝါးကို ဆွဲကိုင်ကာ လက်ချောင်းများကို နောက်သို့ လှန်ချိုးလိုက်သည်။
"ဟေ့၊ ဟေ့၊ မချိုးနဲ့လေ! ခဏနေရင် စကွပ်ရှ် (squash) ကစားရမှာကို" ဟု မျက်နှာပြောင်တိုက်သည့် ဝံပုလွေက အသနားခံကာ လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းပြီး "ဒီကွက်ကို ဘယ်က သင်လာတာလဲ" ဟု ညည်းတွားလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်းသည် ပြောင်းဖူးဖျော်ရည်ကို တစ်ငုံသောက်ကာ "NL မှာတုန်းက လုံခြုံရေးဌာနက အစ်ကိုတစ်ယောက်ဆီက သင်ထားတာ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်ယုက လျှာသပ်လိုက်ပြီး "... ဒီဖျော်ရည် ကြိုက်လား" ဟု မေးသည်။
ပြောင်းဖူးဖျော်ရည်မှာ မွှေးကြိုင်ပြီး ချိုမြိန်ကာ နွေးထွေးနေသဖြင့် ဤရာသီအတွက် အလွန်လိုက်ဖက်သည်။ ဂျီအန်းနင်းသည် ချက်ချင်းပင် သဘောကျသွားသည်။
ဗိုက်ထဲတွင် နွေးထွေးကျေနပ်သွားပြီးနောက် သူမ မနက်ခင်းတွင် အလျင်လိုလွန်းနေခဲ့မိကြောင်း သတိပြုမိသွားသည်။ သူမ အတွေးများကို ချုပ်တည်းကာ ပြောင်းဖူးဖျော်ရည်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း သောက်လိုက်သည်။
နှစ်ယောက်သားမှာ တစ်ယောက်က ချုပ်တည်းသည်းခံနေပြီး တစ်ယောက်ကတော့ ပျော်ရွှင်စွာ ခံစားနေသည်။ စားပွဲတစ်ခုတည်းတွင် ထိုင်နေသော်လည်း အတွေးများကမူ လုံးဝကွဲပြားနေကြသည်။
ဝမ်ယုက လီဟီနှင့် ၉ နာရီခွဲတွင် တွေ့ရန် ချိန်းဆိုထားသည်။
သူတို့ သွားမည့် စကွပ်ရှ်ကစားကွင်းမှာ ကလပ်တစ်ခုဖြစ်သည်။ ကားဝင်သွားစဉ် ဂျီအန်းနင်းသည် ထင်ရှားသည့် ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခုမျှ မတွေ့ရပေ။ သို့သော် အတွင်းဘက်ရှိ ခြံဝင်းမှာ ကျော့ရှင်းပြီး ကားပါကင်နေရာများစွာ ရှိသည်။ ထိုနေရာတွင် ရပ်ထားသည့် ကားများမှာ ထူးဆန်းပြီး ပုံစံအမျိုးမျိုးဖြစ်နေသဖြင့် ဝမ်ယု၏ ကြီးမားသည့် လမ်းကြမ်းသွားယာဉ်မှာ သိပ်ပြီး ထူးခြားမနေတော့ပေ။
လီဟီမှာ အရင်ရောက်နှင့်ပြီး လော်ဘီတွင် သူတို့ကို စောင့်နေသည်။
ဝမ်ယုသည် ဂျီအန်းနင်းကို ခေါ်လာပြီး တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်းကို မိတ်ဆက်ပေးစဉ် သူက လက်ကိုမြှောက်ကာ သူမပခုံးကို ဖက်လိုက်ပြီး "ဂျီအန်းနင်း" ဟု ပြောသည်။
ရည်ရွယ်ချက်မှာ ရှင်းလင်းလှသည်။ လီဟီပင်လျှင် သူ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ ပိုင်ဆိုင်လိုသည့် အရိပ်အယောင်ကို လျစ်လျူမရှုနိုင်ပေ။
"လီဟီ" လီဟီက ပြုံးကာ ဂျီအန်းနင်းထံ လက်ကမ်းလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်းသည် လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ပြီး "မင်္ဂလာပါ" ဟု ဆိုသည်။
လီဟီက ဂျီအန်းနင်း၏ လက်ကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဆွဲကိုင်ထားပြီး ပြန်မလွှတ်ပေးပေ။ "ဟွာဒါ တက္ကသိုလ်က မဟုတ်လား။ ရှောင်ယုနဲ့ တစ်နှစ်တည်းလား။ ကျွန်တော်က ရှောင်ယုကို ငယ်ငယ်ကတည်းက မြင်ဖူးတာ"
ဝမ်ယုက စိတ်မရှည်စွာဖြင့် သူမလက်ကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး ဂျီအန်းနင်းကို "အသက်ကြီးတဲ့သူတွေက စကားများတတ်တယ်၊ ဂရုမစိုက်နဲ့" ဟု ပြောသည်။
လီဟီက ပြုံး၍ ပြန်ပြောလိုက်သည်မှာ "ဟေ့! ငါက ၂၇ နှစ်ပဲ ရှိသေးတယ်ကွ!"
သုံးယောက်သားမှာ ရင်းနှီးသွားပြီး ဟိုဟိုဒီဒီ ရယ်မောပြောဆိုနေကြသဖြင့် ဂျီအန်းနင်းမှာ စိတ်အေးသွားရသည်။ "တခြားသူတွေ မရောက်သေးဘူးလား" ဟု သူမ မေးလိုက်သည်။
ဝမ်ယုသည် ဂျီအန်းနင်း မနက်ခင်းကတည်းက စိတ်လှုပ်ရှားနေမှန်း သတိထားမိပြီး လီဟီကလည်း သူ့ကို နောက်ပြောင်နေသဖြင့် အလိုက်သင့်လေး ဟန်ဆောင်ပေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် သူမ ပို၍ သက်သောင့်သက်သာ ရှိသွားပုံရသည်။
သူက နာရီကို ကြည့်လိုက်ပြီး "စောပါသေးတယ်" ဟု ဆိုသည်။
သုံးယောက်သား လော်ဘီတွင် ခဏမျှ စကားပြောနေကြပြီး မကြာမီမှာပင် အခြားသူငယ်ချင်းဖြစ်သူ ယန်ဘို ရောက်လာသည်။ သူက နောက်ဆုံးမှ ရောက်လာသူဖြစ်သည်။
ယန်ဘို မရောက်ခင်အထိ ဂျီအန်းနင်းမှာ လေးယောက်သား စကားပြောနေစဉ် တိတ်ဆိတ်စွာပင် နေသည်။ သူမ သူတို့နှင့် မရင်းနှီးသဖြင့် စကားဝိုင်းထဲ မဝင်နိုင်ဘဲ ဘေးနားတွင် ငြိမ်ငြိမ်လေး နေနေသည်။
သို့သော် သူမ၏ အကြည့်များမှာ အဝင်တံခါးဝသို့ အလိုလိုပင် ရောက်သွားသည်။ ကားရပ်ပြီးနောက် ထိုတံခါးမှတစ်ဆင့် လော်ဘီထဲသို့ ဝင်လာကြမည်ကို သူမ သိထားသည်။
ဝမ်ယု လီဟီ ပြောသည်ကို နားထောင်နေစဉ် ဂျီအန်းနင်း၏ ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းသွားသည်ကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ယန်ဘို သူတို့ဆီသို့ လျှောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သူသည် ဂျီအန်းနင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ အကြည့်များမှာ ယုံကြည်မှုရှိရှိ လျှောက်လာနေသည့် ယန်ဘိုထံတွင် စူးစိုက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဝမ်ယု၏ အကြည့်များမှာ အနည်းငယ် တင်းမာသွားသည်။
ယန်ဘိုက ခြေလှမ်းကျဲကျဲဖြင့် လျှောက်လာပြီး "အားလုံး စောလှချည်လား" ဟု ပြုံး၍ နှုတ်ဆက်သည်။
သူသည် လီဟီနှင့် ရင်းနှီးပြီး ဝမ်ယုနှင့်လည်း သိကျွမ်းသော်လည်း ဝမ်ယု၏ အခြားသူငယ်ချင်းနှင့် ဂျီအန်းနင်းကို မသိသဖြင့် မိတ်ဆက်ပေးရပြန်သည်။
လီဟီမှာ အသက်ကြီးသော်လည်း စနောက်တတ်သူဖြစ်သည်။ ဂျီအန်းနင်းကို မိတ်ဆက်ပေးစဉ် ယန်ဘိုကို "ဒါက အန်းနင်း၊ ဝမ်ယုရဲ့ ချစ်သူ" ဟု တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်သည်။
အလေးအနက်လည်းမဟုတ်၊ နောက်ပြောင်ခြင်းလည်း မဟုတ်ပေ။ ဤအချိန်တွင် ငြင်းဆိုလိုက်ပါက အားလုံး အရှက်ကွဲကြမည်ဖြစ်သဖြင့် ဂျီအန်းနင်းမှာ တိတ်ဆိတ်စွာပင် လက်ခံလိုက်ရသည်။ ဝမ်ယုက လီဟီကို "ကောင်းတယ်" ဆိုသည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
ယန်ဘိုကတော့ ဂျီအန်းနင်းကို တစ်ချက်ပို၍ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
အားလုံး ရောက်ရှိလာကြပြီဖြစ်၍ ကျား/မ ခွဲကာ အဝတ်လဲခန်းသို့ သွား၍ အဝတ်အစားလဲလိုက်ကြသည်။
ဂျီအန်းနင်း မရှိတော့သည့်အခါ လီဟီက ရယ်မောကာ ဝမ်ယုကို "ဟွာဒါက ဒီမြေကွက်ကို မင်း ဒီလောက်တောင် တင်းကျပ်ကျပ် စောင့်ရှောက်နေတာ အကြောင်းရှိသားပဲ! မင်းက မိန်းကလေးကိစ္စမှာ ကံကောင်းလွန်းတယ်!" ဟု ပြောသည်။
လီဟီမှာ အသက်အရွယ်ရပြီး အကဲခတ်ကောင်းသူဖြစ်၍ ဂျီအန်းနင်းကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် အကဲခတ်ပြီးသား ဖြစ်သည်။
ဝမ်ယုက သူမကို ပိုင်ဆိုင်ကြောင်း ထုတ်ဖော်ပြောဆိုရဲသည်မှာ သူမ၏ အလှတရားမှာ အထူးအဆန်း မဟုတ်တော့ပေ။
အထက်တန်းကျောင်းမှ တက္ကသိုလ်သို့ ရောက်ခါစ ကျောင်းသူတစ်ဦးအနေဖြင့် သူမက သဘာဝအတိုင်း ငြိမ်သက်သူလား သို့မဟုတ် တည်ငြိမ်သည့် စိတ်နေသဘောထားရှိသူလားတော့ မသိပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ အော်ဟစ်ဆူညံကာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြသချင်နေသည့် မိန်းကလေးများထက် လီဟီအတွက် ပို၍ စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းနေသည်။
မေးစရာရှိသည်မှာ ဝမ်ယု၏ စိတ်အားထက်သန်မှုက ဘယ်လောက်ကြာကြာ ခံမလဲဆိုသည်ပင်။
အားကစားဝတ်စုံများ လဲလှယ်ပြီး ကွင်းထဲသို့ ရောက်လာကြချိန်တွင် ဂျီအန်းနင်းကို ပြန်တွေ့ရသည်။ သူမသည် ပိန်သွယ်နုနယ်သည့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ပေါ်လွင်စေသည့် အားကစားဝတ်စုံ တိုတိုလေးကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။
နှင်းကဲ့သို့ ဖြူစင်ပြီး ဝါးပင်ကဲ့သို့ ပိန်သွယ်လှသည်။
ယောက်ျားလေးများမှာ သူမကို မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ကြပေ။ ဂျီအန်းနင်းကို မကောင်းသည့် စိတ်ဖြင့် ကြည့်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ သဘာဝအတိုင်း ဆွဲဆောင်မှုရှိခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။
ဝမ်ယုက လျှောက်လာပြီး ဂျီအန်းနင်းကို နောက်မှ ဖက်လိုက်ကာ "သူမက တစ်ခါမှ မကစားဖူးဘူး၊ အဲဒါကြောင့် ကျွန်တော် အရင်သင်ပေးမယ်" ဟု နောက်ပြောင်စွာ ပြောသည်။ ပြောပြီးနောက် ဂျီအန်းနင်းကို နောက်တစ်ကွင်းသို့ ခေါ်သွားသည်။
ဂျီအန်းနင်း၏ စိတ်မှာ ကစားရန် မရှိသော်လည်း အကြောင်းပြချက်အဖြစ် အသုံးပြုကာ လိုက်သွားရသည်။ သူမ ငြင်းမရသဖြင့် ဝမ်ယု ဆွဲခေါ်ရာ ကွင်းဘေးသို့ ပါသွားရသည်။ ကံကောင်းသည်မှာ ကွင်းနှစ်ခုမှာ နီးကပ်နေပြီး မှန်နံရံများ ပိတ်ထားသော်လည်း အပြင်ဘက်ရှိ လူသွားလမ်းကို မြင်နိုင်ကြသည်။ အနားယူရန် စားပွဲနှင့် ထိုင်ခုံများမှာ လူသွားလမ်းတစ်လျှောက်တွင် ရှိသည်။
"ဟေ့! အာရုံစိုက်!" ဝမ်ယုက မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောသည်။ "ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စိတ်လွင့်နေတာလဲ။ အစားများလို့လား။ ဒါပေမဲ့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူးနော်"
ဝမ်ယုမှာ ပုံမှန်အားဖြင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနှင့် စနောက်တတ်သူဖြစ်သော်လည်း ဂျီအန်းနင်းမှာ သူ၏ ကိုယ်ခံပညာကလပ်တွင် သူ၏ အလေးအနက်ထားသည့် ပုံစံကို မြင်ဖူးထားသည်။ သူမ အာရုံစိုက်လိုက်ပြီး "တောင်းပန်ပါတယ်" ဟု ရိုးသားစွာ ပြောသည်။
ဒီလို သဘောထားမျိုးကတော့ ကောင်းသည်။
သူမကို စကွပ်ရှ် ကစားနည်း သင်ပေးရင်း လက်ချင်းတွဲကာ ကိုင်တွယ်ပေးနေခြင်းမှာ ဝမ်ယု၏ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်ပင်။ သူမကို ပျော့ပျောင်းနွေးထွေးစွာ ဖက်ထားရခြင်းက အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။
တစ်ဖက်တွင်တော့ လူသုံးယောက်က အလှည့်ကျ ကစားနေကြသည်။ ကျန်တစ်ယောက်က လူသွားလမ်းတွင် နားနေသည်။
ဘေးကွင်းရှိ ဝမ်ယုမှာ စကွပ်ရှ် သင်ပေးသည့် အကြောင်းပြချက်ဖြင့် မိန်းကလေးကို ပွေ့ဖက်ထားသည်ကို မြင်ရသဖြင့် နားနေသူမှာ ပြုံးမိသည်။
ဂျီအန်းနင်းမှာ အလိုက်သင့်ရှိပြီး ညှိနှိုင်းမှုကောင်းသဖြင့် အလွယ်တကူ တတ်မြောက်သွားသည်။
"အခု တစ်ပွဲလောက် စမ်းကြည့်ရမလား" ဟု သူမ မေးသည်။
ဝမ်ယုက မလွှတ်ချင်လွှင့်ချင်ဖြင့် သူမကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ စကွပ်ရှ်မှာ မြန်ဆန်ပြီး ပြင်းထန်သည့် အားကစားတစ်ခုဖြစ်သည်။ ဂျီအန်းနင်း စိတ်ဝင်စားသွားသည်နှင့် သူမ အာရုံစိုက်ရတော့သည်။
စကွပ်ရှ်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကစားပြီးနောက် ဝမ်ယု ချွေးပြန်လာသည်။
နှစ်ယောက်သား အသက်ရှူမှန်သွားပြီး ဂျီအန်းနင်း တစ်မှတ် ရှုံးသွားချိန်တွင် သူမ ဘေးကိုကြည့်လိုက်ရာ ယန်ဘိုမှာ နားနေသူနေရာတွင် အစားဝင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ ရက်ကက်ကို ချလိုက်ပြီး "ကျွန်မ ပင်ပန်းပြီ၊ ခဏနားရအောင်" ဟု ပြောသည်။
သူတို့သည် မှန်တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ယန်ဘိုထိုင်နေသည့် စားပွဲသို့ သွားထိုင်ပြီး လီဟီနှင့် အခြားသူငယ်ချင်းတစ်ယောက် ကစားနေသည်ကို ကြည့်နေကြသည်။
ဂျီအန်းနင်းသည် ကိစ္စများကို ရိုးရှင်းလွန်းသည်ဟု ထင်မိခဲ့ကြောင်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။ ယန်ဘိုနှင့် "ဝမ်ယု၏ ချစ်သူ" အနေဖြင့် နီးကပ်ရန် ကြိုးစားခြင်းမှာ အဆင်မပြေပေ။ ဝမ်ယု ရှိနေချိန်တွင် ထိုအရာမှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သည့် ကိစ္စဖြစ်သည်။
သူမမှာ သူတို့နှစ်ယောက် ပြောနေသည်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေရုံသာ တတ်နိုင်သည်။
ယန်ဘိုမှာ ရုပ်ရည်ချောမောပြီး ရင့်ကျက်သည့် ပုံစံရှိကာ စကားပြောဆိုရာတွင်လည်း အနှစ်သာရရှိသည်။ သူမှာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသည့် လူငယ်တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ ဂျီအန်းနင်း၏ အကြည့်မှာ သူ့အပေါ်တွင် ကြာကြာလေး ရောက်နေခဲ့သဖြင့် ဝမ်ယု စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားသည်။
ဝမ်ယုသည် သောက်ရေသန့်ပုလင်းကို ကောက်ကိုင်ကာ တစ်ငုံသောက်ပြီးနောက် ပုလင်းကို မချဘဲ စားပွဲပေါ်ရှိ ဂျီအန်းနင်း၏ လက်ကို တိုက်ရိုက် ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။
ဤလုပ်ရပ်မှာ ထင်ရှားလွန်းသဖြင့် ယန်ဘို၏ အကြည့်မှာ သူတို့လက်များဆီသို့ ရောက်သွားပြီး အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်းမှာ ဝမ်ယု၏ မနာလိုစိတ်မှာ ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် ဘာမှမတတ်နိုင်တော့ပေ။ ဒီနေ့ခရီးစဉ်မှာ အလကားသာ ဖြစ်တော့မည်ဟု သူမ ကြိုတွေးမိသည်။
သို့သော်လည်း အရာရာမှာ မမျှော်လင့်ထားသလို ဖြစ်လာသည်။
ကစားနေစဉ်အတွင်း သူတို့ငါးယောက်မှာ ကွင်းနှစ်ခုကြားတွင် အလှည့်ကျ ကစားကြသော်လည်း မည်သို့ပင် အလှည့်ကျစေကာမူ ဝမ်ယုမှာ ဂျီအန်းနင်းနှင့်အတူ အမြဲရှိနေသည်။ လီဟီက သူမနှင့် ကစားချင်သည့်အခါ ဝမ်ယုက တိုက်ရိုက် ငြင်းပယ်လိုက်သဖြင့် ယောက်ျားလေးများမှာ ရယ်မောကြပြီး ဂျီအန်းနင်း၏ နားရွက်များပင် နီရဲသွားရသည်။
ကစားပြီးနောက် အားလုံး ရေချိုးခန်းသို့ သွားကြသည်။ ဂျီအန်းနင်းမှာ သူတစ်ပါးတို့ကို စောင့်ဆိုင်းစေရမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အမြန်ရေချိုးပြီး ဆံပင်ကို အခြောက်ခံကာ ချက်ချင်းထွက်လာခဲ့သည်။
ထိုအချိန်တွင် ခန်းမဆောင်၌ ယန်ဘိုတစ်ယောက်တည်းသာ ရှိနေသည်။ သူက ထိုင်နေရင်း ဂျီအန်းနင်း ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ပြုံး၍ လက်ပြလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း လျှောက်သွားပြီး "ကျန်တဲ့သူတွေရော" ဟု မေးလိုက်သည်။
ယန်ဘိုက "သူတို့ ရေနွေးငွေ့ခန်းထဲမှာ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။
ယောက်ျားလေးတိုင်းက သူမလောက် မြန်မြန်ရေမချိုးကြသည်မှာ ထင်ရှားသည်။
နောက်ဆုံးတော့ သူတို့နှစ်ယောက်တည်း ရှိနေခွင့်ရပြီ။ ဂျီအန်းနင်းက စမ်းသပ်သည့်အနေဖြင့် "ရှင် ဝမ်ယုနဲ့ သိတာ ကြာပြီလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
"တော်တော်ကြာပြီ" ယန်ဘိုက ပြောသည်။ "မိဘအသိုင်းအဝိုင်းကလည်း အချင်းချင်း သိကျွမ်းတာ ကြာပြီလေ။"
ဂျီအန်းနင်းက သူ၏ မိသားစုလုပ်ငန်းအကြောင်း ဆက်မေးကြည့်သော်လည်း ယန်ဘိုက လူမှုရေးသမားတို့၏ ထုံးစံအတိုင်း လိုရင်းမရောက်ဘဲ လှည့်ပတ်ဖြေဆိုသွားသည်။
သူမမှာ သူလျှိုလုပ်ရန် သို့မဟုတ် သတင်းအချက်အလက် စုဆောင်းရန် အရည်အချင်း လုံးဝမရှိကြောင်း ဂျီအန်းနင်း သဘောပေါက်သွားပြီး စိတ်ပျက်မိသည်။
ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ယန်ဘိုက သူမကို အကြောင်းအရာအချို့ ပြန်မေးလာသည်။ အဓိကအားဖြင့် သူမ၏ ကျောင်း၊ အဓိကဘာသာရပ်နှင့် နှစ်အလိုက် ကျောင်းနှစ်များအကြောင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဂျီအန်းနင်းမှာ စိတ်ဓာတ်ကျသွားကာ သူလျှိုလုပ်ရန် ကြိုးစားနေခြင်းကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီး ယန်ဘိုမေးသမျှကို ယဉ်ကျေးစွာနှင့် သတိထား၍ ပြန်ဖြေနေလိုက်သည်။
လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ပြီးကာစ ရေနွေးဖြင့် ရေချိုးထားသဖြင့် သူမ၏ ပါးပြင်များမှာ နီမြန်းနေပြီး အသားအရေမှာလည်း ကြည်လင်တောက်ပလျက် ရှိသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းနက်များမှာ ကြည်လင်တောက်ပနေကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အလှတရားကို ဖော်ဆောင်နေသည်။ ယန်ဘို၏ အကြည့်မှာ သူမမျက်နှာပေါ်တွင် ခဏတာ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ယောက်ျားလေးများ အဝတ်လဲခန်းဘက်သို့ တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ကာ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းသုံး ကတ်ပြားတစ်ခုကို ထုတ်၍ ပြုံးလျက် ကမ်းပေးလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်းမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။
"ကျွန်တော့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ကတ်ပြားပါ" ထိုရုပ်ချောသည့် အမျိုးသားက ဆွဲဆောင်မှုရှိစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင်လည်း သွေးဆောင်သည့် အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေသည်။ "ကျွန်တော့် ဖုန်းနံပါတ်လည်း အဲဒီမှာ ပါပါတယ်"
သူတစ်ပါး၏ ချစ်သူထံသို့ ကိုယ်ပိုင်ကတ်ပြား ပေးအပ်ခြင်း။
ဂျီအန်းနင်းမှာ အခြေအနေများ ဤသို့ ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားပေ။ သို့သော် သူမအတွက်မူ ဤသည်မှာ လက်လွတ်မခံသင့်သည့် အခွင့်အရေးတစ်ခုဖြစ်သည်။
သူမသည် ကတ်ပြားကို သိမ်းလိုက်ပြီး "နောက်မှ WeChat မှာ အက်ဒ်လုပ်လိုက်မယ်နော်" ဟု ခေါင်းညိတ် ပြောလိုက်သည်။
သူမ စကားပြောပြီးသည်နှင့် ဝမ်ယုနှင့် အခြားသူများ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်လာကြသည်။
ကပ်သီးကပ်သတ်လေး လွတ်သွားသည်။