စွန်ယားရှန်းသည် ဝမ်ယုနှင့် စကားပြောခွင့်ရရန် အချိန်ကို စောင့်မျှော်နေခဲ့သည်။
သူမသည် ချန်ဟောင်ရန်အား အိမ်သာသွားဦးမည်ဟု ပြောကာ ထရပ်လိုက်သည်။ သို့သော် ဝမ်ယုမှာ လီဟဲ့နှင့် စကားပြောနေသည်ကို အာရုံစိုက်နေသဖြင့် သူမကို တစ်ချက်ပင် လှည့်မကြည့်ခဲ့ပေ။
စွန်ယားရှန်း သူတို့အနားသို့ ချဉ်းကပ်သွားပြီး စီမံကိန်းတစ်ခုအကြောင်း ဆွေးနွေးနေသည်ကို ဝိုးတဝါးကြားလိုက်ရသည်။ လီဟဲ့က သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း အရေးတယူ မလုပ်ခဲ့ပေ။ စကားဝိုင်းထဲသို့ ဝင်ပြောရန် အခွင့်မသာသဖြင့် စွန်ယားရှန်းလည်း အိမ်သာသို့ တန်းသွားလိုက်တော့သည်။
သူမ ထွက်သွားသည်နှင့် ဝမ်ယုက နောက်ဆုံးတွင် သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
"မင်းတို့ ပျော်ကြပါဦး၊ ငါသွားတော့မယ်" ဟု လီဟဲ့ကို ပြောလိုက်သည်။
"ဟေ့! ဟေ့!" လီဟဲ့က လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ တားလိုက်သည်။ "ဘယ်သွားမလို့လဲ?"
ဝမ်ယုက လျင်မြန်စွာပင် ထွက်ခွာသွားရင်း "မင်းကိစ္စ မဟုတ်တာ မစပ်စုနဲ့!" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်ယု၏ စိတ်သည် ယနေ့ညတွင် ဤနေရာ၌ မရှိတော့ကြောင်း လီဟဲ့ သတိထားမိပြီးသားဖြစ်သည်။ သူသည် ရယ်မောကာ ကျိန်ဆဲရင်း ဝမ်ယု ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်နေလိုက်သည်။
စွန်ယားရှန်း အိမ်သာမှ ပြန်ထွက်လာသောအခါ ဝမ်ယု မရှိတော့သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ လီဟဲ့ထံ လျှောက်သွားပြီး "အမ်... ဝမ်ယု ဘယ်ရောက်သွားလဲရှင့်?" ဟု မေးလိုက်သည်။
လီဟဲ့က "သူ လုပ်စရာရှိလို့ ပြန်သွားပြီ" ဟု ဖြေသည်။
ဝမ်ယုက သူမကို ဒီအတိုင်း ပစ်ထားခဲ့တာလား။ စွန်ယားရှန်း စိတ်ထဲ၌ အနည်းငယ် လစ်ဟာသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
လီဟဲ့၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် အေးစက်နေသည်။ သူသည် အသက်ပိုကြီးပြီး ပို၍ တည်ကြည်လေးနက်သူ ဖြစ်သဖြင့် စွန်ယားရှန်းမှာ သူ့ကို ထပ်မမေးရဲတော့ဘဲ စိတ်ထဲ၌ နာကြည်းသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
လီဟဲ့သည် ရိုးသားဖြောင့်မတ်သော မိန်းကလေးများ သို့မဟုတ် ထက်မြက်စွမ်းဆောင်နိုင်သော မိန်းကလေးများကိုသာ သဘောကျသည်။ စွန်ယားရှန်း၏ လိမ္မာပါးနပ်ကာ ကောက်ကျစ်သည့်ပုံစံကို သူ သိပ်သဘောမကျပေ။ သို့သော် သူမသည် ပန်းတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ နုနယ်ပျိုမြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ "ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ မင်း ဒီမှာပဲ ငါတို့နဲ့အတူ ဆက်နေလိုက်ပါ။ နောက်မှ ဟောင်ရန် မင်းကို အိမ်ပြန်လိုက်ပို့ပေးလိမ့်မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
စွန်ယားရှန်း သူကြည့်သည့်နေရာကို လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ ချန်ဟောင်ရန်က သူမကို လက်ပြနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သူသည် [[NAMELOCK_001]] တက္ကသိုလ်မှ ဘွဲ့ရထားသူဖြစ်ပြီး ထွန်းလင်းတောက်ပနေသည့် လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်သည်။
ဝမ်ယုမှာမူ တစ်ညလုံး ဂျီအန်းနင်းအကြောင်းကိုသာ တွေးတောပူပန်နေခဲ့သည်။ သူ့စိတ်သည် သူမထံတွင်သာ ရှိနေသည်။
စွန်ယားရှန်း သူမကို ကျော်ဖြတ်သွားပြီးနောက် ဝမ်ယုသည် သူ့စိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ဦးစွာ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ သူသည် ကားကို မောင်းကာ ဂွမ်မင်လမ်းမကြီးဆီသို့ တည့်တည့်မောင်းသွားသည်။
ကံကောင်းစွာဖြင့် တောင်ဘက်တံတားလမ်းနှင့် မတူဘဲ စနေနေ့ဖြစ်သော်လည်း ယာဉ်ကြောပိတ်ဆို့မှု မရှိသဖြင့် သူ လျင်မြန်စွာပင် ရောက်ရှိသွားသည်။
ထိုအချိန်တွင် ကော်ဖီဆိုင်မှာ အလုပ်ရှုပ်သည့်အချိန် ကျော်လွန်သွားပြီဖြစ်၍ ဖောက်သည် မရှိသလောက်ပင်။
ဂျီအန်းနင်းသည် ရှူးချန်နှင့်အတူ ပရင့်မော်ဒယ် (print model) အလုပ် လျှောက်ထားခြင်းအကြောင်း ပြောနေသည်။ "ကျွန်မ ဘက်က ဘာသတင်းမှ မကြားရသေးဘူး၊ အလုပ်ဖြစ်ပါ့မလား မသိဘူး။"
ရှူးချန်က "ဒီနေ့မှ သောကြာနေ့ပဲရှိသေးတာ၊ စိတ်မပူပါနဲ့" ဟု နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်းက ဆက်ပြောသည်၊ "မနက်ဖြန် မနက်မှာ ကျွန်မ လုပ်စရာရှိတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အတန်းဖော်ကို ရှောင်ယွန်းရဲ့ အတန်းကို အစားဝင်ပေးဖို့ အကူအညီတောင်းထားတယ်။ ရှောင်ယွန်းရဲ့ အမေကိုလည်း ပြောပြီးပြီ။ ကျွန်မ အတန်းဖော်က ထူးချွန်တဲ့ ကျောင်းသူ၊ အတန်းခေါင်းဆောင်လေ။ သူက စာတော်တယ်..."
သူတို့ ပြောနေစဉ်မှာပင် တံခါးပွင့်လာပြီး ခေါင်းလောင်းသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဂျီအန်းနင်းသည် ချက်ချင်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ချိုမြိန်စွာဖြင့် "ကြိုဆိုပါတယ်!" ဟု အော်ပြောလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမသည် ဝမ်ယု၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသည်။
ဝမ်ယုသည် ရှူးချန်ကို သွေးစုပ်ကောင်ဟု မတွေးဘဲ မနေနိုင်ပေ။
သူသည် ဂျီအန်းနင်း၏ အစေခံဝတ်စုံကို ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် မြင်ဖူးပြီး သူမကို အရင်ကလည်း လာကြိုဖူးသော်လည်း ထိုအချိန်က ဂျီအန်းနင်းမှာ သာမန်အဝတ်အစားသို့ ပြန်လဲထားပြီးဖြစ်သည်။ ဝမ်ယု တံခါးဖွင့်ဝင်လာပြီး ဂျီအန်းနင်း၏ ချိုမြိန်သော အပြုံးနှင့် တွေ့ဆုံရသည်မှာ ယခုမှ ပထမဆုံးအကြိမ်ပင်။
အဖြူအမည်း အစေခံဝတ်စုံနှင့် ကြောင်နားရွက်လေးများ—သူမသည် သူ့ကို အရည်ပျော်သွားစေတော့မလိုပင်! ရုတ်တရက် သူသည် အိုတာကူ (otaku) လူငယ်များ၏ စိတ်ကို နားလည်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
ရှူးချန်က ဂျီအန်းနင်းကို ပိုက်ဆံနည်းနည်းလေးပဲ ပေးတာ! ဒါက အမြတ်ထုတ်တာပဲ!
"ဟေ့၊ ဒီကို ဘာလို့ ရောက်လာတာလဲ?" ဂျီအန်းနင်းက မေးသည်။
"ငါ ဖောက်သည်အနေနဲ့ လာလို့ မရဘူးလား?" ဝမ်ယုက စိတ်တိုတိုဖြင့် ပြန်ပြောသည်။
"ရပါတယ်၊ ဆိုင်အတွက် အုတ်တစ်ချပ် သဲတစ်ပွင့်အနေနဲ့ လာအားဖြည့်ပေးတာပေါ့" ဂျီအန်းနင်းက စကားမပြောနိုင်တော့ဘဲ ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ရှူးချန်က ပြုံးစိစိဖြင့် "ဝင်ခဲ့ပါဦး။ ဘာသောက်မလဲ?" ဟု မေးသည်။
ဝမ်ယုက လာတေးကော်ဖီတစ်ခွက် မှာလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း ကော်ဖီလာချပေးသောအခါ သူမ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် အားကိုးရာမဲ့နေသည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။
ဝမ်ယုလည်း အကြောင်းရင်းကို ကော်ဖီကို မြင်လိုက်သည့်အခါ နားလည်သွားသည်။ ရှူးချန်က ကော်ဖီပေါ်တွင် ကြောင်နားရွက်ပါသည့် ကာတွန်းမိန်းကလေးပုံကို ဆွဲပေးထားသည်။ ဒါက ဂျီအန်းနင်း မဟုတ်ပေလော။
ရှူးချန်က တော်တော်လေး ကောက်ကျစ်တာပဲ၊ ဂျီအန်းနင်း ဘာလို့ အားကိုးရာမဲ့နေသလို ဖြစ်နေမှန်း သိသာလှသည်။
ဝမ်ယု ခပ်အုပ်အုပ် ရယ်လိုက်သည်။
ကော်ဖီကို သောက်ရင်း သူသည် အစေခံဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ဂျီအန်းနင်းကို ငေးကြည့်နေသည်။ ၎င်းသည် အသားအရေကို ပေါ်လွင်စေခြင်း မရှိသော်လည်း အမျိုးသားများအတွက်မူ စိတ်လှုပ်ရှားစရာ "မျက်စိပသာဒ" တစ်ခု ဖြစ်နေသည်။
ရှူးချန်၊ ဒီလူယုတ်မာ၊ သူ့ကို လူဆိုးလို့ ပြောရရင်လည်း မဟုတ်သေးပြန်ဘူး။ သူက တစ်ခါတလေ သိပ်ကို သဘောကောင်းလွန်းနေတတ်သည်။
ဒီလို ထူးဆန်းတဲ့ အကျင့်စရိုက်ကြောင့်ပဲ လူတွေက သူ့ကို သွားဖုံးယားလောက်အောင် မုန်းတီးနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ဂျီအန်းနင်း အလုပ်မဆင်းမီ ဝမ်ယုက "ဘေလ်ရှင်း" ဖို့ ခေါ်လိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်းက "မလိုပါဘူး၊ ဒီနေ့က ရှင် ပထမဆုံးအကြိမ် လာတာမို့ ဆိုင်ရှင်က အလကားတိုက်မယ်တဲ့။ ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ခါကျရင်တော့ ကိုယ့်ဖာသာ ရှင်းရလိမ့်မယ်နော်" ဟု ပြောသည်။
ဝမ်ယုက ကောင်တာဘက်သို့ ကျေးဇူးတင်သည့်အနေဖြင့် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။
ရှူးချန်ကလည်း "ပြဿနာမရှိပါဘူး" ဆိုသည့်သဘောဖြင့် လက်ကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။
ထိုသူနှစ်ဦးမှာ အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် အဆင်ပြေနေကြပြီး ဂျီအန်းနင်းကို တစ်စုံတစ်ခု လွဲမှားနေသလို ခံစားရစေသည်။
သူမ အနောက်ဘက်တွင် အဝတ်လဲပြီး ပြန်ထွက်လာသောအခါ ဝမ်ယု ခဏမျှ စဉ်းစားနေသည်။ သူသည် တွန့်ဆုတ်နေပြီးနောက် ကောင်တာဘက်သို့ လျှောက်သွားကာ လက်ချောင်းများဖြင့် ကောင်တာကို ခေါက်လိုက်သည်။
"အင်း?" ကောင်တာတွင် ဘောပင်ကို ကိုင်ကာ မန်ဂါပုံကြမ်းရေးနေသော ရှူးချန်က မော့ကြည့်လိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ?"
"ငါ့မှာ မေးစရာရှိလို့..." ဝမ်ယု တွန့်ဆုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်၊ "ဂျီအန်းနင်း ဝတ်ထားတဲ့ ယူနီဖောင်းကို ဘယ်မှာ ဝယ်တာလဲ?"
ရှူးချန်: "..."
ရှူးချန်က မျက်မှန်မတပ်ထားပေ။
သာ၍သာ သူ မျက်မှန်တပ်ထားပါက ကာတွန်းထဲကအတိုင်း အလယ်လက်ချောင်းဖြင့် မျက်မှန်ကို တင်လိုက်ပြီး လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ပြုလုပ်လိုက်ပေလိမ့်မည်။
ဂျီအန်းနင်း အဝတ်လဲပြီး ထွက်လာသောအခါ ဝမ်ယုနှင့် ရှူးချန်တို့ ပျော်ရွှင်စွာ စကားပြောနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
သူမ အဝတ်လဲနေသည့် ခဏတာအတွင်း အရေးကြီးသော ဖြစ်ရပ်တစ်ခုခု ဖြစ်ပျက်ခဲ့ပြီး ထိုသူနှစ်ဦးကြား ရင်းနှီးမှုမှာ အကြီးအကျယ် တိုးတက်သွားသလိုပင်။ သူတို့သည် နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက ခင်မင်လာခဲ့ကြသူများပမာ အဆင်ပြေနေကြသည်။
စိတ်ကူးယဉ်ဆန်လိုက်တာ!
ဂျီအန်းနင်း သံသယဖြစ်စွာဖြင့် လျှောက်သွားပြီး ဝမ်ယုကို "ကျွန်မ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီ၊ သွားကြမလား?" ဟု မေးလိုက်သည်။
ယခင်ဘဝက ဆက်နွှယ်မှုကြောင့် သူမသည် ဝမ်ယုက ရှူးချန်ကို တစ်ခုခုခြိမ်းခြောက်လိုက်ပြန်ပြီလားဟု အမြဲ သံသယဖြစ်နေတတ်ပြီး ရှူးချန်ကြောက်လန့်သွားကာ ဘာမှမပြောရဲဖြစ်နေမည်ကို စိုးရိမ်မိသည်။
သို့သော် ထိုသို့တော့ မဟုတ်ပုံရပေ...
ကားပေါ်ရောက်သောအခါ ဂျီအန်းနင်း မနေနိုင်ဘဲ "ရှူးချန်က လူကောင်းပါ။ သူ့ကို အကြောင်းမဲ့ ခြောက်လှန့်မနေပါနဲ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်ယုမှာ နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် "ငါက ဘာလို့ သူ့ကို ခြောက်လှန့်ရမှာလဲ?" ဟု ပြန်မေးသည်။
ဂျီအန်းနင်း စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။ သေချာစေ့စပ်ကြည့်သောအခါ ဝမ်ယုသည် လိမ်ပြောနေပုံမရပေ။
"ဒါဆို ခဏက မင်းတို့နှစ်ယောက် ဘာတွေ ပြောနေကြတာလဲ?" သူမ စပ်စုစွာ မေးလိုက်သည်။
"အဟမ်း! ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး" ဝမ်ယုက ဘယ်ဘက်မှန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ကားစတင် မောင်းနှင်သွားသောအခါ သူက ဂျီအန်းနင်းကို "မင်း ဒီမှာ ဘယ်တော့ အလုပ်ထွက်မှာလဲ?" ဟု မေးလိုက်သည်။
"ကျွန်မ သင့်တော်တဲ့ အလုပ် မတွေ့သေးဘူး" ဂျီအန်းနင်းက စိတ်ချစေရန် ပြောလိုက်သည်၊ "အလုပ်သစ်တစ်ခု ရတာနဲ့ ဒီမှာ ဆက်လုပ်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။"
ဂျီအန်းနင်း၏ အစေခံဝတ်စုံမှာ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းပြီး စိတ်ကူးယဉ်စရာများစွာ ကျန်ရစ်စေသည်။ ဝမ်ယု၏ စိတ်ထဲတွင်မူ သူမသည် ထိုဝတ်စုံကို သူတစ်ယောက်တည်းရှေ့တွင်သာ ဝတ်ဆင်သင့်သည်ဟု ယူဆသည်။ ယခုမူ လူအများက သူမကို ကြည့်နေကြသည်ကို တွေးမိတိုင်း သူ အလွန်အမင်း မသက်မသာ ဖြစ်ရသည်။
သို့သော် ဂျီအန်းနင်းမှာ အကြံဉာဏ်ကို နားထောင်တတ်သူ ဖြစ်ပြီး သဘောထား ကောင်းမွန်လွန်းသဖြင့် ဝမ်ယု သူမကို ဖိအားပေးရန် မလိုလားပေ။ သူသည် ဘာမှ မပြောဘဲ အသံတစ်ချက်သာ ပြုလိုက်သည်။
ထိုအသံကို ကြားလိုက်သည်နှင့် ဝမ်ယု စိတ်မကျေမနပ် ဖြစ်နေမှန်း ဂျီအန်းနင်း သိလိုက်သည်။ သူမသည် ထက်မြက်သူဖြစ်ရာ ထပ်မပြောတော့ဘဲ ခေါင်းငိုက်စိုက်ကာ ခုံရှေ့တွင် ငြိမ်ငြိမ်လေး ထိုင်နေလိုက်သည်။ ဤစိတ်တိုပြီး အာဏာရှင်ဆန်သည့်လူကို စိတ်အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေချင်ပေ။
တစ်ဖက်တွင် ဝမ်ယုက ဂျီအန်းနင်း အစားထိုးမည့် အလုပ်ကောင်းတစ်ခု မရှာနိုင်ပါက ကုမ္ပဏီခွဲတစ်ခုခုတွင် သူမအတွက် သင့်တော်သည့် ရာထူးတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးမည်ဟု တွေးလိုက်သည်။
သူမအနေဖြင့် သူ့ရည်ရွယ်ချက်ကို ဘယ်လိုမှ ရိပ်မိနိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း သူ အာမခံလိုက်သည်။
"မနက်ဖြန် မနက် ၇ နာရီမှာ ငါ လာကြိုမယ်" ဝမ်ယုက စနေနေ့အတွက် အစီအစဉ်ကို ပြောလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း အံ့သြသွားကာ "အဲ့လောက် စောကြီးလား?" ဟု မေးသည်။
"အရင် မနက်စာ စားသွားကြမယ်လေ" ဝမ်ယုက "စားပြီးတာနဲ့ လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်လို့ မဖြစ်ဘူး၊ ဒါကြောင့် စောစောစားတာ ပိုကောင်းတယ်" ဟု ပြောသည်။
"ဒါပေမဲ့..." ဂျီအန်းနင်းမှာ အိမ်မှာပဲ ပေါက်စီတစ်လုံး စားလိုက်ရုံနှင့် ရကြောင်း ပြောချင်သည်။
ထိုပေါက်စီမှာ သူမ ကျောင်းစားရိပ်သာတွင် ဝယ်ထားသည့် အရွယ်အစားကြီးပြီး ဗိုက်ဝသည့် ပေါက်စီဖြစ်သည်။
ဝမ်ယု သူမ ငြင်းဆန်တော့မည်ကို ကြိုသိနေသဖြင့် စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်၊ "ငါ မနက်စာ စားမယ့်နေရာက လမ်းကြောင်း တခြားစီပဲ။ ငါအရင် စားပြီးမှ မင်းကို လာကြိုရင် လမ်းကြောင်းလွဲပြီး အရမ်း ရှုပ်ကုန်မှာ" သူသည် ဂျီအန်းနင်း ထပ်မပြောနိုင်စေရန် ဤသို့ ပြောလိုက်သည်။
သူပြောလိုက်သည့်အတွက် ဂျီအန်းနင်းလည်း ဘာမှ ဆက်မပြောနိုင်တော့ဘဲ သဘောတူလိုက်ရသည်။
ဟွာဒါတက္ကသိုလ် ဝန်ထမ်းအိမ်ရာအောက်သို့ ရောက်သောအခါ ဝမ်ယုက ကားနောက်ခန်းကို ဖွင့်ကာ စက္ကူအိတ်အချို့ကို ထုတ်လိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး "ဒါတွေက ဘာတွေလဲ?" ဟု မေးသည်။
ဝမ်ယုက "မနက်ဖြန် ဝတ်ဖို့ မင်းအတွက် အဝတ်အစား နည်းနည်း ဝယ်လာတာ" ဟု ပြောသည်။
ဂျီအန်းနင်း နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ပြီး "လေ့ကျင့်ခန်းဝတ်စုံ ဝတ်သွားလို့ ရတယ်လို့ ရှင် မပြောခဲ့ဘူးလား?" ဟု မေးလိုက်သည်။
"လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်တဲ့အခါ ဝတ်လို့ ရပါတယ်" ဝမ်ယုက "ဒါပေမဲ့ နေရာတိုင်းမှာ လေ့ကျင့်ခန်းဝတ်စုံကြီး ဝတ်သွားလို့ မဖြစ်ဘူးလေ၊ ဟုတ်တယ်မလား?" ဟု ပြောသည်။
ဂျီအန်းနင်း စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။
သို့သော် သူ့သူငယ်ချင်းများသည် ချမ်းသာကြသူများ ဖြစ်ကြောင်း၊ ရန်ဘိုမှာလည်း ချမ်းသာပုံရကြောင်း သူမ သိသည်။ သူမ၏ အဝတ်အစားများမှာ ဟောင်းနွမ်းနေသည် သို့မဟုတ် ဈေးပေါသည့် အဝတ်အစားများသာ ဖြစ်သည်။ ထိုအတိုင်းသာ သွားပါက သူမသည် ထူးခြားနေပေလိမ့်မည်။
ဒါပေမဲ့ သူမ ရန်ဘိုနှင့် တွေ့ဆုံရဦးမည်။
ဂျီအန်းနင်း အိတ်များကို ယူလိုက်ပြီး "နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြီး အလုပ်ရှုပ်ပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
သူမ အလွန်အမင်း ဟန်ဆောင်နေခြင်း မဟုတ်သည်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်ယု သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြုံးလျက် "မင်းက ဘယ်တုန်းကမှ ငါ့အတွက် အလုပ်ရှုပ်စေတာမျိုး မရှိခဲ့ပါဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။
လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူက "ဒါတွေက အလုပ်သမားလူတန်းစားတွေ ဝယ်နိုင်တဲ့ ဈေးနှုန်းတွေပါ။ ငါ မရင်းနှီးတဲ့ စျေးဝယ်စင်တာကို တမင်သွားပြီး ဝယ်လာတာ။ မင်းကို ပျက်စီးသွားအောင် ဇိမ်ခံပစ္စည်းတွေကို ရွေးမဝယ်ခဲ့ဘူး။ အလွန်အကျွံ မတွေးပါနဲ့" ဟု ပြောပြသည်။
အဆောက်အအုံ အဝင်ဝသို့ ရောက်သောအခါ ဂျီအန်းနင်း ရပ်လိုက်ပြီး ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်နေပြီးနောက် "ကျွန်မ ရှင် စိတ်မဆိုးအောင် တစ်ခု ပြောလို့ ရမလား?" ဟု မေးလိုက်သည်။
"အင်း?" ဝမ်ယု အံ့သြသွားသည်။ "ပြောလေ"
"အဲ့ဒါက..." ဂျီအန်းနင်း ရဲတင်းစွာဖြင့် "ရှင် ပေးထားတဲ့ ဖုန်းကို ကျွန်မ ကျောင်းက တစ်ယောက်ယောက်ကို ရောင်းလိုက်တယ်" ဟု ပြောသည်။
"..." ဝမ်ယု ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားသည်။ "ပြီးတော့ရော?"
ဂျီအန်းနင်းက "ပြီးတော့ ကျွန်မ သာမန် ပြည်တွင်းဖြစ် ဖုန်းတစ်လုံး ဝယ်လိုက်တယ်" ဟု ပြောသည်။
"သာမန်" ဟု ဆိုသည်မှာ ဈေးပေါပြီး အရည်အသွေးနိမ့်သည့် ဖုန်းမျိုးဖြစ်ကြောင်း ဝမ်ယု ချက်ချင်း နားလည်လိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငုံ့လိုက်ပြီး "ရှင် စေတနာနဲ့ ပေးတာ ကျွန်မ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက ပညာသင်ဆုနဲ့ ကျောင်းတက်နေရတဲ့ ဆင်းရဲတဲ့ ကျောင်းသူတစ်ယောက်ပါ၊ ဒီလောက် ဈေးကြီးတဲ့ဖုန်းကို ကိုင်ထားဖို့ မသင့်တော်ပါဘူး" ဟု တိုးတိုးလေး ရှင်းပြသည်။
ဂျီအန်းနင်း စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေရသည်မှာ ၎င်းသည် ဖုန်းသက်သက် မဟုတ်ဘဲ ဝမ်ယု၏ စေတနာကို ငြင်းပယ်လိုက်သလို ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူသိသွားပါက စိတ်ဆိုးလိမ့်မည်ဟု သူမ အမြဲ စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။
သို့သော် ဝမ်ယု ရယ်မောလိုက်ပြီး သူမ ခေါင်းကို ပွတ်ပေးလိုက်ကာ "ဒါက ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ငါ မင်းကို ပေးလိုက်တာဆိုတော့ ဒါ မင်းပိုင်တာပဲ။ မင်းသဘောအတိုင်း လုပ်လို့ ရပါတယ်" ဟု ပြောသည်။
ဂျီအန်းနင်း သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ အမှန်တကယ်ပင် စိတ်ဆိုးနေပုံ မရပေ။
ဝမ်ယု ခဏမျှ စဉ်းစားပြီး "ငါပဲ မစဉ်းစားမိတာပါ။ နောက်ဆုံးပေါ် ဖုန်းတွေကိုပဲ ဝယ်နေကျဆိုတော့ မင်းရဲ့ အခြေအနေကို မထည့်တွက်မိလိုက်ဘူး။ နောက်ဆိုရင် သေချာစဉ်းစားပေးပါ့မယ်" ဟု ပြောသည်။
ဂျီအန်းနင်း ပါးစပ်ဟကာ "မဟုတ်..." ဟု ပြောလိုက်သည်။
"ဘာကို 'မဟုတ်' လို့ ပြောတာလဲ?" ဝမ်ယု သူမကို မယဉ်ကျေးစွာ ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် နာကျင်မှုအရိပ်အယောင်များ ပေါ်နေသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။
"မင်းက သူများစကားကို အရမ်း နားယောင်နေတာပဲ။ သူတို့ တွေးတာကို ဘာလို့ ဂရုစိုက်နေရတာလဲ? ငါ မင်းကို ငွေကြေး ထောက်ပံ့နေတာမှ မဟုတ်တာ!" သူ အနည်းငယ် စိတ်တိုသွားသည်။ "လူတစ်ယောက်က နောက်တစ်ယောက်ကို ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံတာက ဘာဖြစ်လို့ မရရမှာလဲ?"
သူသည် ဂျီအန်းနင်းကို စိတ်ဆိုးခြင်း မဟုတ်ဘဲ သူမကို လွှမ်းမိုးနေသူများကို စိတ်ဆိုးနေခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုအိပ်မက်ထဲတွင် ထိုလူများက သူမကို ဘယ်လို စွပ်စွဲခဲ့ကြသလဲ၊ သူမကို ဘယ်လို အထီးကျန်အောင် လုပ်ခဲ့ကြသလဲ ဆိုသည်ကို သူ မြင်ခဲ့ရသည်။
အိပ်မက်သက်သက်သာ ဖြစ်သော်လည်း အလွန်ပင် လက်တွေ့ဆန်နေသည်။
ဝမ်ယုသည် ပြီးခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဂျီအန်းနင်းက သူမ အနိုင်ကျင့်ခံရပုံ၊ ကောလာဟလများ ထွက်နေပုံတို့ကို ပြောပြထား၍သာ ဤအချက်အလက်များက သူ့ဦးနှောက်ထဲ ရောက်လာပြီး နေ့စဉ် တွေးတောမိရာမှ ညဘက်တွင် ဤမျှ လက်တွေ့ဆန်သော အိပ်မက်များ မက်နေခြင်းဖြစ်သည်ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြောနေခဲ့သည်။
သို့သော် သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်အောင် ကြိုးစားနေသော်လည်း အိပ်မက်ထဲက နာကြည်းမှုများမှာ နိုးလာပြီးနောက်ပိုင်းတွင်လည်း သူ့နှလုံးသားထဲတွင် ကျန်ရစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
ဂျီအန်းနင်း ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း အသံ မထွက်လာပေ။
နောက်ဆုံးတွင် သူမက "မနက်ဖြန် စောစော ထရဦးမယ်။ ရှင် ပြန်တော့၊ ကျွန်မလည်း အပေါ် တက်တော့မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
သူမ၏ အသံမှာ တိုးပြီး အနည်းငယ် အက်ကွဲနေသည်။ ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူမသည် နောက်လှည့်ကာ အပေါ်ထပ်သို့ ပြေးတက်သွားတော့သည်။
ဝမ်ယု သူမ၏ ပျောက်ကွယ်သွားသည့် အရိပ်ကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီးနောက် ပြန်လှည့် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
ဂျီအန်းနင်း အပေါ်ထပ်သို့ ပြေးတက်သွားပြီး တံခါးလက်ကိုင်ကို လှည့်ကာ အခန်းထဲသို့ အမြန်ဝင်လိုက်သည်။ "ဒုန်း" ခနဲ အသံမြည်အောင် တံခါးကို ပိတ်လိုက်ပြီးနောက် တံခါးကို မှီလျက် ရပ်နေမိသည်။
လူတစ်ယောက်က နောက်တစ်ယောက်ကို ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံတာက ဘာဖြစ်လို့ မရရမှာလဲ?
…
ကောင်းပါပြီ။
ဟုတ်ပါပြီ။
အိတ်များမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။ ဂျီအန်းနင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တံခါးကိုမှီလျက် အောက်သို့ လျောကျသွားပြီး ဒူးနှစ်ဖက်ကို ပိုက်ကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။
အခန်းထဲတွင် မီးမဖွင့်ထားသဖြင့် တီဗွီစခရင်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အပြာရောင်နှင့် ခရမ်းရောင်အလင်းတန်းများက သူမအဘွား၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်နေသည်။ အဘွားက အသံကြားသဖြင့် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် "နင်းနင်း၊ ပြန်ရောက်ပြီလား? ဒီဇာတ်လမ်းတွဲ ပြီးရင် အဘွား ထမင်းချက်ပေးမယ်နော်" ဟု ပြောသည်။
သူမက တံခါးပေါက်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ပြီး ခဏအကြာတွင် "နင်းနင်း၊ မငိုပါနဲ့ကွယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။