သောကြာနေ့ညတစ်ညဖြစ်သည်။ သူငယ်ချင်းအပေါင်းအသင်းများနှင့် စုဝေးကာ အပန်းဖြေပျော်ပါးကြသည့် ညတစ်ညပေါ့။
ဝမ်ယွီသည် ဆန်းယားရှန်းကို သူ့သူငယ်ချင်းများ စုဝေးသည့်နေရာသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ ထိုပါတီပွဲသည် အမျိုးသားများ အဓိကဖြစ်သော်လည်း ပါတီပွဲကို ပိုမိုစည်ကားစေရန်အတွက် လှပနုပျိုသည့် မိန်းကလေးများလည်း ရှိနေကြသည်။
ဆန်းယားရှန်းသည် အထူးတလည် ပြင်ဆင်လာခဲ့ပြီး သူမကိုယ်သူမ လှပနေသည်ဟု ထင်မှတ်ထားသော်လည်း ထိုအခန်းထဲသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူမကိုယ်သူမ ငယ်ကျိုးငယ်နာဖြစ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူမ၏ ယွမ်ရာဂဏန်းသာ တန်ဖိုးရှိသည့် လက်ကောက်နှင့် စိန်လက်ဝတ်ရတနာများက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သူတို့၏ တောက်ပနေသော လက်ဝတ်ရတနာများနှင့် ယှဉ်နိုင်ပါ့မလား။ သူမ၏ ကိုရီးယားဖက်ရှင်အဝတ်အစားများက ချန်နယ် (Chanel) ကဲ့သို့သော တံဆိပ်များနှင့် ယှဉ်လျှင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တန်းတူဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။ သူမဝတ်ဆင်ထားသည့် အဝတ်အစားများက “ဈေးပေါတယ်” ဟူသော စာတန်းကို ကပ်ထားသကဲ့သို့ ထိုအခန်းထဲတွင် ထင်းနေအောင် တောက်ပနေသည်။
ဆန်းယားရှန်းသည် လှပသောမိန်းကလေးတစ်ယောက်အနေဖြင့် ရှိထားသည့် ယုံကြည်မှုကို ဆုံးရှုံးသွားပြီး ဝမ်ယွီရှေ့တွင် အရှက်ကွဲရမည့်အရေးကို စိုးရိမ်ပူပန်နေမိသည်။
မည်သို့ဆိုစေ သူမက ဝမ်ယွီ၏ အဖော်အဖြစ် ရောက်လာခြင်း မဟုတ်ပါလား။
ကံကောင်းသည်မှာ ထိုနေရာတွင်ရှိနေသည့် အမျိုးသားများသည် သူမ၏ အဝတ်အစားကို စိတ်ဝင်စားပုံမရပေ။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမအား အဖျော်ယမကာတစ်ခွက် ကမ်းပေးလိုက်ရာ သူမလည်း အလျင်အမြန်ပင် ကျေးဇူးတင်စကားဆိုကာ ယူလိုက်သည်။
သို့သော် ထိုသူ၏ လက်ကောက်ဝတ် လှုပ်ရှားလိုက်သည့်အချိန်တွင် တောက်ပနေသော လက်ပတ်နာရီတစ်လုံးကို မြင်လိုက်ရသည်။ ဆန်းယားရှန်းနှင့် အလွန်နီးကပ်နေသဖြင့် သူမ အသေအချာပင် မြင်လိုက်ရသည်။
သူမသည် ဖက်ရှင်မဂ္ဂဇင်းများကို မကြာခဏ ဖတ်လေ့ရှိပြီး ထိုကဲ့သို့ ဇိမ်ခံပစ္စည်းများကို တပ်မက်နေသူဖြစ်သည်။ စိတ်ထဲတွင် ထိုနာရီ၏ တန်ဖိုးကို ခန့်မှန်းတွက်ချက်ကြည့်ရင်း အံ့အားသင့်သွားရသည်။
“ညီမလေးက ဟွာဒါတက္ကသိုလ်ကလား” ဟု ထိုအမျိုးသားက မေးသည်။ “ရှောင်ယွီရဲ့ အတန်းဖော်လား”
ဆန်းယားရှန်းသည် ဝမ်ယွီ၏ အပေါင်းအသင်းများမှာ အရွယ်တူ လူငယ်များသာ ဖြစ်မည်ဟု ထင်ထားခဲ့သော်လည်း ဤမျှ အသက်ကြီးသူများ ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ ထိုအမျိုးသားမှာ အသက် ၂၆ သို့မဟုတ် ၂၇ နှစ်ခန့် ရှိမည်ဖြစ်သည်။ ကျောင်းတွင် ဝမ်ယွီတစ်ယောက် အခြားသူများထက် ပိုမိုရင့်ကျက်နေသည်မှာ အံ့ဩစရာမရှိတော့၊ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေက ဒီလိုမျိုးတွေ ဖြစ်နေသည်ကိုး။
“ဟုတ်ကဲ့” ဟု သူမက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ပထမနှစ်ပဲ ပြီးသေးတာပါ”
ထိုအမျိုးသားမှာ သူမအား စိတ်ဝင်စားဟန်ရှိပြီး စကားစမြည်ပြောဆိုရန် အခွင့်အရေးယူလိုက်သည်။
သူနှင့် စကားပြောနေရင်း ဆန်းယားရှန်းသည် ဝမ်ယွီကို မျက်လုံးဖြင့် လိုက်ရှာမိသည်။ သို့သော် ဝမ်ယွီမှာ အိမ်သာသွားပြီးနောက် အဝေးတစ်နေရာရှိ ဆိုဖာပေါ်တွင် အခြားသူများနှင့် စကားပြောနေသည်ကိုသာ တွေ့လိုက်ရသည်။
သူမနှင့် စကားပြောနေသည့် အမျိုးသားမှာ အလွန်ရင့်ကျက်ပြီး အမြင်ကျယ်ကာ သာမန်လူတို့ထက် ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝသူဖြစ်သည်။ ပထမနှစ် တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူလေးတစ်ယောက်နှင့် စကားပြောရသည်မှာ သူ့အတွက်တော့ ဘာမှမဟုတ်ပေ။ သူသည် စကားဝိုင်း၏ ခေါင်းစဉ်နှင့် အရှိန်အဟုန်ကို ထိန်းကျောင်းရာတွင် ကျွမ်းကျင်လွန်းသည်။ ဆန်းယားရှန်းလည်း စကားပြောရာတွင် အားပါလာပြီး အစကရှိခဲ့သည့် စိုးရိမ်စိတ်များ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
သူမ၏ အကြည့်များသည် ဝမ်ယွီ၏ အခြားသူငယ်ချင်းများဆီသို့ ရောက်သွားသည်။ ဤနေရာတွင် သူတို့အားလုံး အေးအေးလူလူ ရှိနေကြသော်လည်း သူတို့၏ ထူးချွန်သည့် ပုံပန်းသဏ္ဌာန်များမှာ အလွန်ပင် ထင်ရှားနေဆဲဖြစ်သည်။
မျိုးဆက်သစ် အထက်တန်းလွှာများ (second-generation elites) ဖြစ်ကြသော်လည်း သူတို့ကြားတွင် အုပ်စုငယ်လေးများ အသီးသီး ရှိနေကြသည်။
အပျော်အပါးလိုက်စားသူများသည် တစ်စုတစ်စည်းတည်း ရှိနေကြပြီး အထက်တန်းလွှာများမှာမူ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကူညီခြင်း၊ ပြိုင်ဆိုင်ခြင်း သို့မဟုတ် နှစ်ဦးနှစ်ဖက် အကျိုးရှိမည့် အခြေအနေမျိုးကို ဖန်တီးခြင်းများ ပြုလုပ်ကြသည်။
ဝမ်ယွီနှင့် သူ၏ သူငယ်ချင်းများမှာမူ နောက်ဆုံးအုပ်စုတွင် ပါဝင်သည်။
ဝမ်ယွီသည် ဆေးလိပ်တစ်လိပ်ကို မီးညှိလိုက်ပြီး ဆိုဖာ၏ တစ်ဖက်ခြမ်းတွင် ထိုင်ကာ မျက်လုံးကိုမှေး၍ ဆန်းယားရှန်းကို သူ၏ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က စကားလမ်းကြောင်းလွှဲနေသည်ကို ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ စုံလင်လှပြီး တစ်ခါတစ်ရံ အံ့ဩဟန်၊ ပျော်ရွှင်ဟန်၊ စူးစမ်းဟန်၊ ရှက်ရွံ့ဟန်နှင့် ယဉ်ကျေးဟန်များကို ပြသနေသည်။
စင်စစ် သူမတွင် လူမှုဆက်ဆံရေးအတွက် သဘာဝအရည်အချင်း ရှိသော်လည်း အတွေ့အကြုံ မရှိသေးပေ။ ဤအခန်းထဲရှိ မည်သူမဆို သူမ၏ အတွင်းစိတ်ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့် ရိပ်မိနိုင်သည်။
သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က ဝမ်ယွီဆီ လာပြီး နောက်ပြောင်ကာ မေးလိုက်သည်၊ “မင်းပြောနေတဲ့ ထူးခြားတဲ့ မိန်းကလေးဆိုတာ ဟိုတစ်ယောက်လား”
ဝမ်ယွီက ရယ်မောလိုက်ပြီး “သူ့ပုံစံက ထူးခြားတယ်လို့ မင်းထင်လို့လား”
ဆန်းယားရှန်း လှပသည်မှာ မှန်သော်လည်း ဝမ်ယွီနှင့် သူ့သူငယ်ချင်းများအတွက် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မိန်းကလေးများမှာ အမြဲတမ်း ပေါများနေသည်။
ဤမိန်းကလေးတွင် ရိုးအသော အရိပ်အယောင်များ ရှိနေသေးသော်လည်း သူမ၏ အကြည့်များက အခြားမိန်းကလေးများ၏ လက်ကိုင်အိတ်များ၊ လက်ဝတ်ရတနာများနှင့် အမျိုးသားများ၏ လက်ပတ်နာရီများပေါ်တွင်သာ တည်ရှိနေသည်။ သူမ၏ ပြင်းထန်သော ရုပ်ဝါဒီဆန်သည့် စိတ်ဆန္ဒများက သူမအား ထူးခြားသည့် မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်မလာစေရန် တားဆီးထားသည်။
အမျိုးသားများမှာ တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့် သိနိုင်သည်။
သူမသည် ဝမ်ယွီ အရင်က ပြောပြထားသည့် မိန်းကလေးမဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ ထိုသူငယ်ချင်းက ဆေးလိပ်ကို ကိုင်ထားရင်း ဟိုဘက်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်၊ “ချန်ဟောက်ရန်လား၊ သူက ဒီကောင်မလေးကို စိတ်ဝင်စားနေတာလား”
ဆန်းယားရှန်းနှင့် စကားပြောနေသည့် ချန်ဟောက်ရန်မှာ နေရာပြောင်းထိုင်လိုက်ပြီး သူမနှင့် အလွန်နီးကပ်စွာ ထိုင်နေပြီဖြစ်သည်။
လှပသော မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဤအသိုင်းအဝိုင်းထဲ ရောက်လာပြီး အနည်းငယ် အဆင်မပြေမှုများ ဖြစ်ခြင်းမှာ ထူးဆန်းသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ သို့သော် အမျိုးသားများတွင် မရေးသားထားသော စည်းမျဉ်းတစ်ခု ရှိသည်။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က မိန်းကလေးကို တမင်တကာ ခေါ်လာလျှင် ထိုသူတွင်သာ ထိုမိန်းကလေးအပေါ် ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ရှိသည်။
“ရပါတယ်” ဝမ်ယွီက ပြောလိုက်သည်၊ “သူက ငါ့ကို အရင်က မေးထားတာ၊ ငါလည်း သူ့သဘောပဲလို့ ပြောထားလိုက်တယ်”
ဆိုလိုသည်မှာ ဝမ်ယွီ ဂရုမစိုက်ဟု ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။
သူငယ်ချင်းဖြစ်သူက သူမကို တစ်ချက်နှစ်ချက် ပိုကြည့်လိုက်ပြီး နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်၊ “သူက အပျိုစင်လား”
ဝမ်ယွီက တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အတည်ပြုလိုက်သည်၊ “ဖြစ်နိုင်တယ်”
သူတို့က သူမသည် ဝမ်ယွီနှင့် ယခင်က ပတ်သက်ခဲ့ဖူးသူဟု ထင်ခဲ့ကြသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် အပျိုစင် ဖြစ်နေသည်။ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူက ပို၍ပင် နားမလည်နိုင်ဖြစ်ကာ ဝမ်ယွီသည် သူမကို စိတ်မဝင်စားပါဘဲ ဘာကြောင့် ခေါ်လာရသနည်းဟု တွေးနေမိသည်။
ဝမ်ယွီသည် ဆေးလိပ်ပြာကို ခါလိုက်ပြီး အေးစက်စက် ကြည့်လိုက်သည်။
[သူမက ငွေကြေးအခက်အခဲရှိတဲ့ ကျောင်းသူတစ်ယောက်ဆိုပေမဲ့ ချမ်းသာတဲ့ မျိုးဆက်သစ်တစ်ယောက်နဲ့ တွဲနေပြီးသား မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့များ ပညာသင်ဆုတွေကို အတင်းလျှောက်နေရတာလဲ]
[သူမက ချမ်းသာတဲ့လူတွေကို ရဖို့အတွက်ပဲ ဘားမှာ အလုပ်လုပ်နေတာ မဟုတ်လား]
[သူမရဲ့ ဆင်းရဲတဲ့ပုံစံကို ကြည့်ပြီး မလိမ်ညာပါနဲ့။ သူမ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ငွေမရှိရမှာလဲ။ သူမက ဆင်းရဲတဲ့ပုံစံဟန်ဆောင်ပြီး သနားစရာကောင်းအောင် လုပ်နေတာ! ဒါတွေအားလုံးက သရုပ်ဆောင်နေတာပဲ!]
“ငါက သူမကို ဒီလောကကို အတွေ့အကြုံ ရစေချင်ရုံသက်သက်ပါ” ဟု သူက အေးစက်စက်နှင့် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
ဤဇိမ်ခံပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော လောကကြီးထဲတွင် သာမန်မိသားစုမှ လာသော မိန်းကလေးတစ်ယောက်သည် မည်သို့သောသူ ဖြစ်လာမည်နည်း။
ဝမ်ယွီ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် မကောင်းဆိုးဝါးဆန်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
သူငယ်ချင်းဖြစ်သူက စိတ်ကို ပြန်စုစည်းလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်၊ “မင်းပြောတဲ့ ‘ထူးခြားတဲ့ နတ်သမီးလေး’ ကရော ဘယ်လိုလဲ”
ဝမ်ယွီ တွန့်ဆုတ်သွားပြီး “သူကတော့…” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“ဟမ်” သူငယ်ချင်းဖြစ်သူက အံ့ဩစွာ မေးလိုက်သည်၊ “မင်း သူမကို မလုပ်ရသေးဘူးလား”
ဝမ်ယွီသည် သူ့မျက်နှာကို အားငယ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသော်လည်း “ငါ လုပ်ပြီးပြီ” ဟု ပြောလိုက်လျှင်လည်း အမှန်တရားနှင့် ကိုက်ညီမည် မဟုတ်ပေ။ သူ စိတ်အနည်းငယ်တိုသွားပြီး “မင်းကိစ္စ မဟုတ်တာ မလုပ်နဲ့!” ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“ဒါဆို!” သူငယ်ချင်းဖြစ်သူက ဒေါသထွက်သွားပြီး ဝမ်ယွီ၏ ခေါင်းကို ရိုက်လိုက်သည်။ “မင်းက တော်တော် တက်ကြွလာတာပဲနော်? မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘူးပေါ့? မင်းအစ်ကိုက မင်းကို စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့တဲ့ အရင်တုန်းကလိုမျိုး မဟုတ်တော့ဘူးပေါ့လေ?”
ဤသူငယ်ချင်းအများစုမှာ ငယ်စဉ်ကတည်းက သိကျွမ်းပြီး အတူတူ ကြီးပြင်းလာသူများ ဖြစ်ကြသည်။ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် နောက်ပြောင်ကြသည့်အခါ၌လည်း မည်သည့် အတားအဆီးမျှ မရှိကြပေ။
ဝမ်ယွီသည် သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်လိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ယောက် ရယ်မောနောက်ပြောင်နေကြသည်။ ထို့နောက် သူငယ်ချင်းဖြစ်သူက မေးလိုက်သည်၊ “မင်းရဲ့ မောက်မာတဲ့ နတ်သမီးလေးကရော အခုထိ မောက်မာနေတုန်းပဲလား”
“စိတ်ညစ်စရာပဲ၊ ဆင်းရဲပြီးတော့ မောက်မာနေတာ” သူက ဆေးလိပ်ငွေ့ကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး ပြာကို ခါလိုက်သည်။ “ငါပြောမယ်၊ ဒီလို မိန်းကလေးမျိုးကျတော့ ပိုက်ဆံပဲ သုံးပေးရမှာ။ သူ မလှုပ်ရှားဘူးဆိုတာက မင်း ပိုက်ဆံ မသုံးလောက်သေးလို့ပဲ၊ ဒါကြောင့် ရပ်မပစ်လိုက်နဲ့၊ ဆက်သုံးပေးနေ။ နောက်ဆုံးတော့ သူ ဒူးထောက်လာလိမ့်မယ်။ ကောင်းတာတွေ ကျွေး၊ အရက်တိုက်၊ ပျော်ပါး၊ ပြီးတော့ သူမက အသားကျသွားပြီး မင်းကလည်း ကစားရတာ ငြီးငွေ့လာပြီဆိုရင် အဲဒီအခါကျမှ သူမကို ပစ်လိုက်။ အဲဒါက အပျော်ဆုံးပဲ”
မိန်းကလေးတစ်ယောက်သည် သူမ မတတ်နိုင်သော သုံးစွဲမှုအဆင့်သို့ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိသွားပြီးနောက်တွင် သူမ၏ စိတ်ဓာတ်ကို မကျိုးမပဲ့အောင် ထိန်းထားနိုင်ပါ့မလား၊ သူမသည် ခံနိုင်ရည်မရှိသော နာကျင်မှုကို ခံစားရမည်လား၊ သို့မဟုတ် ရိုးရှင်းသော ဘဝသို့ ပြန်သွားမည်လား၊ သို့မဟုတ် ချမ်းသာသော အမျိုးသားတစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက်ကို မှီခိုသည့် လမ်းကြောင်းပေါ်သို့ လျှောက်လှမ်းသွားမည်လား…
…သူတို့က ဘာကို ဂရုစိုက်ရမှာလဲ။
ဟက်။
ဤသည်မှာ သာမန်မိန်းကလေးများကို ကိုင်တွယ်ရန် ဤအသိုင်းအဝိုင်းတွင် သုံးလေ့ရှိသည့် နည်းလမ်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ သို့သော် သူငယ်ချင်းဖြစ်သူက ဂျီအန်းနင်းအကြောင်းကိုပေါ့ပေါ့တန်တန် ပြောလိုက်သည့်အခါ ဝမ်ယွီ၏ ရင်ထဲတွင် ဖော်ပြ၍မရသော မသက်မသာ ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။
အစကတည်းက ဂျီအန်းနင်းသည် သူ့အား ငွေကြေးကို လက်နက်အဖြစ် မသုံးရန် တားမြစ်ထားခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ သူမက ကောလာဟလများကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းကြောင့်သာမက ဝမ်ယွီကိုယ်တိုင်ကလည်း ဂျီအန်းနင်းသည် ဤအခြေအနေမျိုးကို ကြောက်ရွံ့နေသည်ဟု ရိပ်မိနေခဲ့သည်။
ဆန္ဒဆိုသည်မှာ သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်ပြီး မည်သူမျှ သူတော်စင် မဟုတ်ကြပေ။
ဂျီအန်းနင်းသည် သူမ၏ ရုပ်ဝါဒီဆန်သည့် ဆန္ဒများကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထိန်းချုပ်ထားခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားသည်။
ဝမ်ယွီသာ မသိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူ့၏ ယခင်ဘဝတွင် ဂျီအန်းနင်းသည် ရုပ်ဝါဒီဆန်မှုကြောင့် ပျက်စီးသွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့ခဲ့သော်လည်း သူကမူ သူမအပေါ်တွင် ဤအသိုင်းအဝိုင်းတွင် အသုံးအများဆုံးနည်းလမ်းဖြစ်သည့် ပိုက်ဆံသုံးခြင်းကို အသုံးပြုခဲ့သည်။
သူမ၏ အမုန်းတရားနှင့် ခေါင်းမာသော ခုခံမှုများသည် ဝမ်ယွီကို သွေးဆောင်မှု၏ အရင်းအမြစ်တစ်ခုအဖြစ် သူမ မြင်မိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ဤချမ်းသာသော သခင်လေးသည် သူမကို ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ် ပြင်းပြနေသော်လည်း သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ ကြာရှည်မည်မဟုတ်ကြောင်း သူမ ကောင်းကောင်း သိသည်။ သူမသည် လွယ်ကူသော ဘဝကို မြည်းစမ်းမိပြီး ဇိမ်ခံပစ္စည်းများ၏ ပျော်ရွှင်မှုကို ခံစားမိသွားပါက တစ်ယောက်တည်း ရုန်းကန်ရသည့် ဘဝ၏ ဒုက္ခကို သူမ မခံနိုင်တော့မည်ကို ကြောက်ရွံ့နေသည်။
သူမသည် တစ်နေ့တွင် ကောလာဟလများထဲတွင် ပြောဆိုနေကြသည့် မိန်းကလေးမျိုး ဖြစ်သွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေသည်။
ဆေးလိပ်ငွေ့များ၊ မွှေးရနံ့များနှင့် ဆူညံနေသော အခန်းထဲတွင် ဝမ်ယွီသည် ဂျီအန်းနင်း၏ စိုးရိမ်မှုများကို မရေမရာ နားလည်လာသည်။ သူသည် အနည်းငယ် စိတ်မကောင်းဖြစ်ပြီး သနားမိသည်။
ယနေ့ည ပါတီပွဲမှာ သူ့အတွက် ပျင်းစရာကောင်းလှသည်။ ဂျီအန်းနင်း မရှိတော့သည့်အခါ သူအရင်က နှစ်သက်ခဲ့သော လှုပ်ရှားမှုများမှာ စိတ်ဝင်စားစရာ မရှိတော့ပေ။
သူသည် ဆေးလိပ်ကို ငြှိမ်းလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်၊ “မင်းက ယန်ဘိုနဲ့ ရင်းနှီးလား”
သူ၏ သူငယ်ချင်း လီဟဲ့သည် ယန်ဘိုပြောခဲ့သည့် “တော်တော်ရင်းနှီးသည်” ဆိုသော သူငယ်ချင်းဖြစ်သည်။ မနက်ဖြန် ဘတ်စကက်ဘောပွဲကို သူစီစဉ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။
“အတိုင်းအတာတစ်ခုထိတော့ ရှိတာပေါ့” လီဟဲ့က ပြောသည်၊ “သူက ငါ့ရဲ့ တက္ကသိုလ် ဂျူနီယာပဲ။ သူ့မိသားစုက မကြာသေးမီနှစ်များအတွင်းမှာ အတော်လေး အဆင်ပြေနေတာ”
“သူက မင်းကို သဘောကျတယ်။ ဟိုတစ်နေ့က သူနဲ့ တွေ့တော့ မင်းကို ချီးကျူးနေတာ။ အဲဒါနဲ့ ဒီအပတ် ဘတ်စကက်ဘော အတူတူ ကစားကြမယ်လို့ ပြောလိုက်တာ” ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် လီဟဲ့သည် တစ်ခုခုကို သတိရသွားပြီး ဆန်းယားရှန်းကို မေးငေါ့ပြကာ မေးလိုက်သည်၊ “မိန်းကလေး ခေါ်လာဖို့ကရော? မင်း ခေါ်လာမှာလား”
“မခေါ်ဘူး၊ တခြားတစ်ယောက် ခေါ်လာမှာ” ဝမ်ယွီက ငြင်းလိုက်သည်။
လီဟဲ့က ပေါ့ပေါ့တန်တန် မေးလိုက်သည်၊ “ဘယ်သူလဲ”
ဝမ်ယွီက ပြုံးသာ ပြုံးပြပြီး မဖြေခဲ့ပေ။ လီဟဲ့လည်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားပြီး “အော်! နတ်သမီးလေးလား!” ဟု ဆိုသည်။
“သူက ငါ့လူပဲ” ဝမ်ယွီက ခိုင်မာစွာ ပြောလိုက်သည်။
မင်းတို့ ဒီကောင်မလေးကို လာမထိနဲ့!
လီဟဲ့လည်း ရယ်မောလိုက်ပြီး “မင်းကလည်း ကြက်မလေးလိုပဲ၊ တော်တော် ပိုင်ဆိုင်ချင်တာပဲနော်!” ဟု ပြောသည်။
ရယ်မောရင်း သူသည် ဆန်းယားရှန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
တစ်စုံတစ်ယောက် ဂရုစိုက်ခြင်း၊ မစိုက်ခြင်းမှာ ထင်ရှားနေသည်။ တစ်ယောက်က သူမကို ခေါ်လာပြီး လူအုပ်ထဲတွင် ထားခဲ့သော်လည်း နောက်တစ်ယောက်မှာမူ မရောက်သေးခင်ကတည်းက ပိုင်ဆိုင်ကြောင်း ကြေညာထားပြီးဖြစ်သည်။
ဆန်းယားရှန်းမှာ ချန်ဟောက်ရန်နှင့် စကားပြောနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။
ချန်ဟောက်ရန်မှာ စကားပြောရာတွင် လိမ္မာပါးနပ်သော်လည်း သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ဝမ်ယွီသာ ရှိနေသည်။ သို့သော် ဝမ်ယွီမှာ အဝေးတစ်နေရာတွင် အခြားသူများနှင့် စကားပြောနေသဖြင့် သူမလည်း ယဉ်ကျေးမှုမဲ့စွာ ထွက်သွားရန် သို့မဟုတ် အတင်းအကျပ် ဝင်နှောင့်ယှက်ရန် မလုပ်ချင်သဖြင့် ထိုင်နေလိုက်သည်။
ကံကောင်းသည်မှာ ချန်ဟောက်ရန်မှာ ပျင်းစရာကောင်းသည့်လူ မဟုတ်သဖြင့် သူတို့၏ စကားဝိုင်းမှာ စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းနေဆဲဖြစ်သည်။
သူတို့ ကျောင်းတက်စဉ်က အကြောင်းများကို ပြောကြသောအခါ ဆန်းယားရှန်း အံ့အားသင့်သွားရသည်၊ “ကိန်းဘရစ်ချ်လား? မင်းက ကိန်းဘရစ်ချ်က ဘွဲ့ရတာလား”
ချန်ဟောက်ရန် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။
အမျိုးသားများဆိုသည်မှာ ရုပ်ရည်၊ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် မိသားစုနောက်ခံထက် ပိုသည်။ ပညာရေးနှင့် လုပ်ငန်းခွင် အောင်မြင်မှုများမှာလည်း အရေးကြီးသည့်အချက်များ ဖြစ်သည်။
“ငါက ကိန်းဘရစ်ချ် တက်ခဲ့တာ၊ လီဟဲ့က ပရင့်စတန်မှာ၊ ကျန်းရှူးဘင်းက ဘော်စတွန်ကောလိပ်မှာ…” သူက တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရေတွက်ပြပြီး “ရှောင်ယွီတစ်ယောက်ပဲ ပြည်တွင်းတက္ကသိုလ်မှာ ကျောင်းတက်ခဲ့ရတာ” ဟု ပြောသည်။
ဆန်းယားရှန်းသည် ချမ်းသာသော မိသားစုများက ကလေးများကို ပြည်ပသို့ ပညာသင်လွှတ်လေ့ရှိကြောင်း ကြားဖူးသည်။ အထက်တန်းလွှာ ကလေးများမှာ ငယ်စဉ်ကတည်းက ပညာရေး အခွင့်အရေးကောင်းများ ရရှိကြပြီး ကြီးလာလျှင် ထိပ်တန်းကျောင်းများသို့ သွားကြလေ့ရှိသည်။ သို့သော် ဤကဲ့သို့သော အသိုင်းအဝိုင်းနှင့် ထိတွေ့ရခြင်းမှာ သူမအတွက် ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။
သူမ စိတ်လှုပ်ရှားပြီး စိုးရိမ်စိတ်လည်း ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် သူမက မေးလိုက်သည်၊ “ဘာလို့ ဝမ်ယွီက ပြည်ပမှာ မတက်တာလဲ”
“သူက အခြေအနေ မပေးလို့လေ” ချန်ဟောက်ရန်က ဝမ်ယွီကို သနားဟန်ဖြင့် ပြောသည်၊ “သူက နောက်မှ ရောက်လာတာ။ ကြည့်လေ၊ သူက ငါတို့အားလုံးထက် ငယ်ပေမဲ့ သူ့အဖေက ငါတို့အဖေတွေထက် အသက်အများကြီး ကြီးတယ်။ သူ့အဖေက စိုးရိမ်ပြီး ဝမ်ယွီကို ပြည်ပမှာ နှစ်အတော်ကြာ ကျောင်းတက်ခိုင်းပြီး မိသားစုလုပ်ငန်းမှာ မကူညီနိုင်မှာကို မလိုလားဘူး။ ဒါကြောင့် သူက ပြည်တွင်းမှာပဲ ကျောင်းတက်ခိုင်းပြီး လုပ်ငန်းတွေကိုလည်း စီမံခန့်ခွဲခိုင်းတာ၊ မိသားစုလုပ်ငန်းကို စောစော အမွေဆက်ခံစေချင်လို့လေ။ တော်တော် ပင်ပန်းတာပေါ့!”
ချန်ဟောက်ရန်၏ အမြင်တွင် တက္ကသိုလ်တက်ရသည့် နှစ်များဆိုသည်မှာ မိဘများ၏ ထိန်းချုပ်မှုမှ လွတ်မြောက်နိုင်ပြီး သန့်စင်သော ပျော်ရွှင်မှုတို့ကို ခံစားရသည့် ကာလဖြစ်သည်။ ဝမ်ယွီမှာမူ မိသားစု၏ ဖိအားပေးမှုကြောင့် သူတို့နှင့်အတူတူ ကျောင်းတက်နိုင်ခြင်းမရှိဘဲ ဘဝ၏ ပျော်ရွှင်ဖွယ်ကောင်းသော နှစ်အနည်းငယ်ကို လက်လွတ်ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။ တကယ်ကို ကံမကောင်းသည့် ကိစ္စပင်။
မိသားစုလုပ်ငန်းကို အမွေဆက်ခံခြင်းဆိုသည်မှာ... သာမန်လူများအတွက်တော့ အလွန်ဝေးကွာသော ကမ္ဘာတစ်ခုပင်။ ဆန်းယားရှန်းသည် ဝမ်ယွီက သူမအတွက် တံခါးတစ်ချပ်ကို ဖွင့်ပေးလိုက်သလို ခံစားရပြီး လုံးဝကွဲပြားခြားနားကာ တောက်ပနေသော ကမ္ဘာတစ်ခုကို တစ်ချက်မျှ လှမ်းမြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။
သူမ၏ ခေါင်းထဲတွင် ခပ်မူးမူး ဖြစ်လာသည်။
“အဆင်ပြေရဲ့လား” ချန်ဟောက်ရန်က မေးသည်။
“အဆင်ပြေပါတယ်” ဆန်းယားရှန်းက သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုကို သတိပြုမိသွားပြီး “နည်းနည်း ခေါင်းမူးသွားလို့ပါ” ဟု ပြန်ဖြေသည်။
ချန်ဟောက်ရန် ရယ်မောလိုက်ပြီး “အရက် မသောက်တတ်ဘူးလား” ဟု မေးသည်။
ဆန်းယားရှန်း အံ့အားသင့်သွားကာ “ဒါက အရက်လား” ဟု ပြန်မေးသည်။
၎င်းမှာ အရောင်အသွေးစုံလင်ပြီး ချိုမြိန်နေသဖြင့် သူမက ပိုက်တံနှင့် စုပ်သောက်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူမက တစ်စုံတစ်ရာသော ဖျော်ရည်ဟု ထင်နေခဲ့သည်။
“အရက်လေ” ချန်ဟောက်ရန်သည် ဤမိန်းကလေး၏ မသိနားမလည်မှုကို မြင်သောအခါ ချစ်စရာကောင်းသည်ဟု ထင်မိသည်။
ရုပ်ဝါဒီဆန်ပြီး သူမ၏ အတွေးများကို မဖုံးကွယ်နိုင်သူ၊ သူမကိုယ်သူမ လိမ္မာပါးနပ်သည်ဟု ထင်နေသော်လည်း အမှန်တကယ်တော့ လူ့လောကထဲသို့ မဝင်ရောက်ရသေးသည့် အပြစ်ကင်းစင်သော ငှက်ကလေးတစ်ကောင်သာ ဖြစ်သည်။
ဆန်းယားရှန်းတွင် အမျိုးမျိုးသော အတွေးအမြင်သေးသေးလေးများ ရှိနေသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် သူမသည် အထက်တန်းကျောင်းမှ တက္ကသိုလ်သို့ တက်ရောက်လာသည်မှာ တစ်လသာ ရှိသေးသည်။
ဤကဲ့သို့ စည်ကားသိုက်မြိုက်သော နေရာမျိုးတွင် လူအချင်းချင်း ဆက်ဆံပုံနှင့် သတိထားရမည့် အချက်များ၌ပင် သူမ၏ သတိဝီရိယမှာ ဂျီအန်းနင်းထက် အဆပေါင်းများစွာ လျော့နည်းနေသည်။
ချန်ဟောက်ရန်သည် သူမ၏ အရက်ခွက်ထဲသို့ ဆေးခတ်ခြင်းမျိုးအထိတော့ လုပ်မည့်သူ မဟုတ်ပေ။ သူတို့ကဲ့သို့သော လူများအတွက် ဆန်းယားရှန်းကဲ့သို့သော အပျော်တမ်း မိန်းကလေးမျိုးမှာ သိသာထင်ရှားသည့် အတ္တမာနရှိကြသဖြင့် အလွယ်ကူဆုံး ပစ်မှတ်များ ဖြစ်ကြသည်။
သူတို့သည် အပေါဆုံးနှင့် အလွယ်ဆုံး ရနိုင်သည့်အမျိုးအစားများ ဖြစ်ပြီး တစ်စုံတစ်ရာသော အခွင့်အရေး သို့မဟုတ် အပြုအမူလေး ပြလိုက်ရုံဖြင့် သူတို့ဆီသို့ ပြေးလာကြလိမ့်မည်။
ဝမ်ယွီက “မင်းသဘောပဲ” ဟု ပြောလိုက်သည့်အချိန်ကတည်းက သူ ဤအချက်ကို နားလည်ပြီးဖြစ်သည်။