ဂျီအန်းနင်း ကြောင့်သာ ချန်ဟောင် က မန်ရှင်းယုနဲ့ ဘိုင်လူးတို့ကို သိကျွမ်းခွင့်ရခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ တတိယနှစ် ကျောင်းသားတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ချစ်သူကင်းမဲ့နေသည့် ချန်ဟောင် အနေဖြင့် ထိုသို့သော ပန်းချီကားတစ်မျှ လှပသည့် ပထမနှစ်ကျောင်းသူနှစ်ဦးကို လွယ်လွယ်နဲ့ လက်လွှတ်ခံပါ့မလား။ ထို့ကြောင့် ချန်ဟောင် က အခွင့်အရေးကို အမိအရ ဖမ်းဆုပ်လိုက်တော့သည်။
သူတို့သည် စားသောက်ဆိုင်မှ ထွက်လာကြပြီး ဖုန်းနံပါတ်များ ဖလှယ်ကာ WeChat အချင်းချင်း အက်ဒ်ထားလိုက်ကြသည်။
မန်ရှင်းယုနှင့် ဘိုင်လူးတို့မှာ ပြုံးရွှင်နေကြပြီး မျက်နှာလေးများမှာလည်း အနည်းငယ် ရဲတွတ်နေကြသည်။
အချစ်ဆိုသည်မှာ လူသားတို့ အမြဲတမ်း တမ်းတနေမိသည့် အရာတစ်ခု မဟုတ်ပါလား။
နေ့လယ်ပိုင်း အနားယူချိန်တွင် ဘိုင်လူးက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဂျီအန်းနင်း ကို ပြောပြလေသည်၊ "ချန်ဟောင် က သူတို့အခန်းနဲ့ ကျွန်မတို့အခန်း အတူတူ ပျော်ပွဲစားထွက်မလားလို့ လာမေးတယ်!"
ဂျီအန်းနင်း လည်း ထိုသို့ အတူတူ ထမင်းစားဖြစ်ရုံဖြင့် ဤမျှအထိ ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။
မန်ရှင်းယုနှင့် ဘိုင်လူးတို့၏ အခန်းဖော် နောက်နှစ်ယောက်မှာ အခြားအတန်းမှ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်မှာလည်း ညနေပိုင်းတွင် ကျန်သည့်သူနှစ်ယောက်ကို မည်သို့ပြောပြရမလဲဆိုသည်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ တိုင်ပင်နေကြသည်။
ဂျီအန်းနင်း က ဝင်မပြောသော်လည်း သူတို့၏ ပျော်ရွှင်မှုကို ခံစားမိနေသည်။ သူမသည် ပါးပြင်ကို လက်ဖြင့်ထောက်ကာ သူတို့၏ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ စကားပြောနေပုံကို ကြည့်ပြီး ပြုံးနေမိသည်။
ပညာရေး၊ အချစ်၊ သူငယ်ချင်း။
ဘဝနှစ်ခုကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည့်တိုင် ယခုမှသာ ဂျီအန်းနင်း သည် ပုံမှန်တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူတစ်ယောက်၏ ဘဝကို အမှန်တကယ် ခံစားခွင့်ရခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ဂျီအန်းနင်း က ဝမ်ယွီ နှင့် နေ့လယ်စာ အတူစားမည်ဟု ကတိပေးထားသည့်အတွက် ဝမ်ယွီ က ညနေပိုင်းတွင် သူမကို မနှောင့်ယှက်တော့ရန် သဘောတူထားသည်။
ကားတစ်စီးပြီးတစ်စီးနှင့် သူတို့ရရှိနေသည့် အာရုံစိုက်မှုများမှာ တကယ်ပင် မျက်စိကျစရာကောင်းလှသည်။ ဝမ်ယွီ ၏ “မသိမသာ” ဟုဆိုသော Hummer အနက်ရောင်ကားမှာ ကျောင်းဝင်းအတွင်း နာမည်ကျော်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။
မန်ရှင်းယုနှင့် ဘိုင်လူးတို့လည်း ဝမ်ယွီ ၏ ကားအကြောင်းကို သိကြသည်။ ညစာစားပြီးနောက် သူတို့နှစ်ယောက် ကျောင်းအပြင်ဘက်တွင် လမ်းလျှောက်ထွက်ကြသည်။ ကျောင်းအနီးအနားတွင် ကျောင်းသားများအတွက် ရည်ရွယ်ဖွင့်လှစ်ထားသည့် စတိုးဆိုင်ငယ်လေးများစွာရှိပြီး အစာကြေစေရန် လမ်းလျှောက်ထွက်ခြင်းမှာ လူတိုင်း၏ အကျင့်တစ်ခုလို ဖြစ်နေသည်။
ဆိုင်ငယ်လေးများဘက်မှ ကျောင်းတံခါးဝသို့ ပြန်လျှောက်လာစဉ် ဘိုင်လူးက မန်ရှင်းယုကို တံတောင်နှင့်တွတ်ကာ ပြောလိုက်သည်၊ "ဟေ့! ဟိုမှာ ဝမ်ယွီ ရဲ့ ကားမဟုတ်ဘူးလား"
Hummer အနက်ရောင်ကားမှာ ကျောင်းတံခါးဝတွင် ရပ်ထားပြီး အခြားကားများထက် ပိုမိုမြင့်မားကာ ထင်ရှားနေသည်။
သို့သော် ဘိုင်လူး အံ့အားသင့်ရခြင်းမှာ ကားကြောင့်မဟုတ်ဘဲ ကားဘေးတွင် ရပ်နေသည့်သူကြောင့်ဖြစ်သည်။
စွန်ယားရှန်းမှာ အလှပြင်ထားပြီး ကားခေါင်းခန်းဘေးတွင် ရပ်ကာ ဝမ်ယွီ နှင့် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် စကားပြောနေသည်။
"ဒီနေ့လား" ဝမ်ယွီ က သူမ၏ ဂရုစိုက်တက်ကြွသည့် အမူအရာကို ကြည့်ပြီး ခပ်အေးအေးပင် ငြင်းပယ်လိုက်သည်၊ "ဒီနေ့ ငါအလုပ်ရှုပ်တယ်၊ နောက်နေ့မှပဲ လုပ်ကြတာပေါ့"
မနေ့က သူမကို တောင်တံတားလမ်းသို့ သွားရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သော်လည်း သူမက မလိုက်ခဲ့ပေ။ ဒီနေ့တော့ သူမက ကော်ဖီသောက်ရန် အစပြုဖိတ်ခေါ်ပြန်သည်၊ သို့သော် သူက ထပ်ငြင်းလိုက်ပြန်သည်။ ဝမ်ယွီ ၏ အေးစက်စက် အမူအရာကြောင့် စွန်ယားရှန်းမှာ စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားရသည်။
Hummer အနက်ရောင်ကား ဖုန်တထောင်းထောင်းနှင့် မောင်းထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း မနေ့ညက ဝမ်ယွီ ကို ငြင်းပယ်မိခဲ့သည်ကို သူမ နောင်တရမိသည်။ အကယ်၍ ဝမ်ယွီ သာ နောက်တစ်ကြိမ် အခွင့်အရေးပေးမည်ဆိုလျှင် သူမ ဘယ်တော့မှ ငြင်းတော့မည်မဟုတ်ပေ။
စွန်ယားရှန်းသည် ဝမ်ယွီ ကို ကျောင်းစတက်သည့်နေ့ကတည်းက သိခဲ့သည်။ ဟုတ်ပါသည်၊ တစ်ဖက်သတ် သိကျွမ်းခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
ကျောင်းဖွင့်စတွင် ကျောင်းသားသစ်များ အများအပြား ရောက်လာကြသည်။ ကျောင်းရှိ အစ်ကိုကြီးများသည် အသစ်ရောက်လာသည့် ညီမငယ်လေးများကို မျှော်လင့်ကာ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။ ထိုနေ့က ကြည့်လေရာရာ၌ အစ်ကိုကြီးများက ညီမငယ်လေးများကို လမ်းပြပေးခြင်း၊ ပစ္စည်းသယ်ပေးခြင်းတို့ဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။
စွန်ယားရှန်းကဲ့သို့ လှပသည့်မိန်းကလေးတစ်ယောက်မှာမူ ဘူတာရုံကတည်းက အစ်ကိုကြီးများ၏ ဝိုင်းဝန်းကူညီခြင်းကို ခံရသည်။ ကျောင်း၏ ကြိုဆိုရေးကားဖြင့် ကျောင်းသို့ရောက်လာချိန်တွင် ပစ္စည်းသယ်ရမည်ကို စိုးရိမ်စရာမလိုဘဲ အစ်ကိုကြီးများက သူမ၏ ခရီးဆောင်အိတ်ကို သယ်ပေးရန်ပင် အလုအယက် ဖြစ်နေကြသည်။
ကျောင်းသားသစ် ယောက်ျားလေးများမှာမူ ထိုကဲ့သို့သော အခွင့်အရေး မရကြပေ။ သူတို့ကိုယ်တိုင်သာ သယ်ရသည်။
ကျောင်းသားသစ်တစ်ယောက်မှာမူ ကျေးလက်ဒေသမှ လာသည့်ပုံစံပေါက်ပြီး အနည်းငယ် ရိုးအလွန်းနေသည်။ သူသည် ဟောင်းနွမ်းနေသည့် ခရီးဆောင်အိတ်တစ်လုံးကို ဆွဲလာပြီး အိတ်ကြီးအချို့ကိုလည်း အိတ်ပေါ်တွင် တင်ထားသည်။ အိတ်ကြီးတစ်လုံးကို ပခုံးတွင်လွယ်ကာ ကျောင်းဝင်းထဲသို့ အလောတကြီး ပြေးဝင်လာသည်။
စွန်ယားရှန်း၏ ခရီးဆောင်အိတ်မှာ အစ်ကိုကြီးများ၏ အကူအညီဖြင့် ရောက်ရှိလာပြီး သူမသည် အိတ်ငယ်လေးတစ်လုံးကိုသာ ကျော့ကျော့မော့မော့ ကိုင်ထားသည်။ သူမသည် ဤကျောင်းသားသစ်လေး အလောတကြီး ပြေးဝင်လာရင်း ကျောင်းထဲမှ အလောတကြီး ထွက်လာသည့် လူငယ်တစ်ယောက်နှင့် တိုက်မိသွားသည်ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်နေမိသည်။
ထိုလူငယ်မှာ တုံ့ပြန်မှုမြန်ဆန်ပြီး တိုက်မိသည့်အချိန်တွင် လျင်မြန်စွာပင် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ တစ်ဖက်လက်ဖြင့် ပြုတ်ကျလာသည့် အိတ်ကို ဖမ်းလိုက်ပြီး နောက်တစ်ဖက်ဖြင့် ထိုကျောင်းသား၏ ပခုံးကို ဆွဲကိုင်ကာ လဲမကျသွားအောင် ထိန်းပေးလိုက်သည်။
ထိုလူငယ် ပြသလိုက်သည့် ခွန်အားမှာ စွန်ယားရှန်း၏ နှလုံးသားကို ခုန်ပေါက်သွားစေသည်။ သူမသည် သူ့မျက်နှာကို အာရုံစိုက်ကြည့်လိုက်ရာ နှာတံစင်းစင်းနှင့် ချောမောသည့် မျက်နှာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် အိတ်ကို ကျောင်းသားထံ ပြန်ပေးလိုက်ပြီး "လမ်းကြည့်လျှောက်" ဟု စိတ်ပျက်သည့်အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူသည် စိတ်မြန်သူတစ်ယောက် ဖြစ်ပုံရသည်။
စွန်ယားရှန်း၏ အမြင်တွင် ထိုသို့သော စိတ်မြန်သည့်အမူအရာကပင် သူ့ကို ပို၍ ဆွဲဆောင်မှုရှိစေသည်။
သူ ဝတ်ဆင်ထားသည့် အမှတ်တံဆိပ်ပါ အဝတ်အစားများ၊ သူစီးသည့် Hummer ကားကဲ့သို့ပင်။
နောက်ပိုင်းတွင် စွန်ယားရှန်း စုံစမ်းကြည့်လိုက်သည်။ Hummer ကားမှာ နာမည်ကျော်နေပြီး ထိုကားပိုင်ရှင်မှာ ဝမ်ယွီ ဆိုသည့် တက္ကသိုလ်မှ ချမ်းသာသည့် တတိယနှစ်ကျောင်းသားဖြစ်ကြောင်း သူမ သိလိုက်ရသည်။
စွန်ယားရှန်း၏ နှလုံးသားမှာ နွေးထွေးနေဆဲဖြစ်ပြီး အခြားယောက်ျားလေးများကို စိတ်မဝင်စားတော့ပေ။
ဝမ်ယွီ ၏ အမူအရာမှာ တစ်ခါတစ်ရံ အေးစက်စက်၊ တစ်ခါတစ်ရံ နွေးနွေးထွေးထွေး ဖြစ်နေသည်။ စွန်ယားရှန်းမှာ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားပြီး Hummer ကား မောင်းထွက်သွားသည်ကို ခဏမျှ ကြည့်နေပြီးမှ ကျောင်းထဲသို့ ပြန်လှည့်လာခဲ့သည်။
ဂျီအန်းနင်း လည်း ဝမ်ယွီ နှင့် နေ့တိုင်း နေ့လယ်စာ အတူစားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ နံနက်ပိုင်းတွင် စားသောက်ဆိုင်၌ အလုပ်လုပ်ရုံသာမက နေ့လယ်နှင့် ညနေပိုင်းများတွင်လည်း အတန်းချိန်အလိုက် အလုပ်ချိန်များ ရှိနေသည်။ သောကြာနေ့တွင် သူမသည် နေ့လယ်ပိုင်း အလုပ်ချိန်ဖြစ်ပြီး ဝမ်ယွီ က ထိုအကြောင်းကို သိသည့်အတွက် သူမ၏ ပြတင်းပေါက်သို့ အထူးတလည် လာရောက်၍ အစားအသောက် ဝယ်ယူသည်။
သူ ရောက်လာချိန်တွင် ဂျီအန်းနင်း ၏ ပြတင်းပေါက်ရှေ့၌ အခြားပြတင်းပေါက်များထက် တန်းစီနေသူ ပိုများနေပြီး အများစုမှာ ကျောင်းသားယောက်ျားလေးများ ဖြစ်ကြသည်။
ဝမ်ယွီ: "..." သောက်ကျိုးနည်း!
ဝမ်ယွီ သည် သူ့ဗိုက်ကို ငတ်ခံနိုင်မည် မဟုတ်သလို ဂျီအန်းနင်း ကို အနီးကပ်ကြည့်ရန်နှင့် စကားနည်းနည်းပြောရန်အတွက်သာ အချိန်ကုန်ခံပြီး တန်းစီနေမည်လည်း မဟုတ်ပေ။
သူသည် ချန်ဟောင် နှင့် ဆွန်ခိုင် တို့နှင့်အတူ စားပြီးဖြစ်သည်။ သူတို့ စားသောက်ပြီးခါနီးတွင် ဂျီအန်းနင်း ၏ ပြတင်းပေါက်ရှေ့တွင် တန်းစီသူများ လျော့နည်းသွားပြီး သူမသည် ပန်းကန်များကို သိမ်းရန် တွန်းလှည်းငယ်လေးတစ်စီးကို တွန်းကာ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူတို့ဘေးမှ ဖြတ်သွားစဉ် သူမက ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
သတ္တုဗန်းများမှာ တွန်းလှည်းပေါ်ရှိ ပလတ်စတစ်ဗူးဖြူထဲတွင် ပြည့်နေပြီး အတော်လေး လေးလံသည်။ ဂျီအန်းနင်း သည် တွန်းလှည်းကို ပြန်တွန်းရာတွင် ခါးကိုင်းပြီး အားစိုက်နေရသည်။
ချန်ဟောင် နှင့် အခြားသူများမှာ ထိုနုနယ်ပျော့ပျောင်းသည့် မိန်းကလေးကို ကြည့်ရင်း သနားစိတ် ဖြစ်မိသည်။ သူတို့က "အကူအညီလိုလား" ဟု မေးမြန်းမိကြသည်။
သို့သော် ဝမ်ယွီ က ပြုံး၍ ပြန်ဖြေလိုက်သည်၊ "မလိုပါဘူး၊ ဒါသူ့အလုပ်လေ"
“သူကြိုက်တဲ့ မိန်းကလေး” ဆိုသည့် အထင်အမြင်ကို ဖယ်လိုက်လျှင် ဝမ်ယွီ သည် ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ်ရပ်တည်ပြီး ခိုင်မာသည့် စိတ်ဓာတ်ရှိသူများကို အမှန်တကယ် လေးစားသည်။
သူ့အရင်က ဂျီအန်းနင်း ကို မုန်းတီးခဲ့ခြင်းမှာ သူမ၏ အလုပ်အကိုင်ကို မနှစ်သက်ခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်ပြီး သူမ၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုကို မဟုတ်ပေ။
ဂျီအန်းနင်း သည် စားသောက်ဆိုင်၏ အဖြူရောင် apron ကို ဝတ်ဆင်ကာ ဆံပင်ကို စည်းထားပြီး အဒေါ်ကြီးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ရိုးရှင်းနေသည်။ သူမ၏ ပိန်သွယ်သည့် ခန္ဓာကိုယ်နှင့်ဆိုလျှင်ပင် သူမသည် အလွန်ခိုင်မာသည့် အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။
ထိုသည်မှာ တက်ကြွပြီး ရုန်းကန်နေရသည့် အသက်ဝင်မှုတစ်ခုဖြစ်ပြီး ကြည့်ရသည်မှာလည်း ပီတိဖြစ်စရာကောင်းလှသည်။
အမှန်ပင်၊ ဂျီအန်းနင်း သည် မည်သူ့အကူအညီမှ မလိုပေ။ သူမသည် မီးဖိုချောင်ဝန်ထမ်း ရှောင်ဝူ၏ စေတနာပါသည့် အကူအညီကို ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းပယ်လိုက်ပြီး "အဒေါ်လီ၊ ဒါတွေကို ဘယ်မှာ ထားရမလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
အဒေါ်လီ က သွားကြားထိုးတံဖြင့် ထိုနေရာကို ညွှန်ပြလိုက်သည်၊ "ဟိုဘက်မှာ၊ အိုမားဆီ သွားပို့လိုက်"
ဂျီအန်းနင်း သည် တွန်းလှည်းကို အားစိုက်၍ တွန်းသွားသည်။
စားသောက်ဆိုင်မှ အလုပ်မှာ အလုပ်သင်အစီအစဉ်အရ လုပ်ခလစာ အလွန်နည်းပြီး ပင်ပန်းသည်။ သို့သော် အကြီးမားဆုံး အားသာချက်မှာ အချိန်ဇယားကို လိုက်လျောညီထွေ လုပ်နိုင်ခြင်းဖြစ်ပြီး ဂျီအန်းနင်း ၏ အတန်းချိန်များကို မထိခိုက်စေပေ။
ဂျီအန်းနင်း တွက်ချက်ထားသည်မှာ NL မှ ဝင်ငွေမရှိလျှင်ပင် သူမ၏ ကော်ဖီဆိုင်အလုပ်၊ ကျူရှင်နှင့် စားသောက်ဆိုင်အလုပ်တို့ကို ပေါင်းလျှင် သူမ၏ စရိတ်များကို အနိုင်နိုင် ကာမိသည်။ ဤကာလအတွင်း သူမ မိုက်ခရိုဝေ့ဖ်တစ်ခုနှင့် အဝတ်အစားအသစ်အချို့ ဝယ်ထားသဖြင့် ထပ်ဆောင်းစရိတ် မရှိသင့်တော့ပေ။
သို့သော် အလုပ်ချိန် ပြောင်းလဲမှုကြောင့် သူမ အရင်ကလောက် အလုပ်မရှုပ်တော့ပေ။ အချိန်ပို ရလာသည့်အတွက် သူမ ပညာရေးကို ပိုအာရုံစိုက်နိုင်တော့မည်ဖြစ်သည်။
အရင်ဘဝနှင့် ယှဉ်လျှင် ဝင်ငွေပိုများသော်လည်း အလုပ်ရှုပ်ပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည့် စိတ်မှာမူ အချည်းနှီး ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ယခုမူ ဘဝသည် မှန်ကန်သည့် လမ်းကြောင်းပေါ် ရောက်ရှိနေသလို ခံစားရပြီး နှလုံးသားထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။
အလုပ်ပြီး၍ ပြန်ခါနီးတွင် အဒေါ်လီ က သူမကို ခေါ်ပြီး သစ်တော်သီးနှစ်လုံး ပေးကာ "ဒါယူသွားလိုက်" ဟု ပြောသည်။
၎င်းတို့မှာ ရောင်းချသည့် အစားအစာအစုံနှင့် တွဲပေးသည့် သစ်သီးများဖြစ်သည်။ ဂျီအန်းနင်း ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်နေသည်။ အဒေါ်လီ က ပြောသည်၊ "စားသောက်ဆိုင်မှာ အလုပ်လုပ်တဲ့သူတွေက ဒါမျိုးလေးတွေ မရလို့ မဖြစ်ဘူးလေ။ ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးတဲ့အချိန်တောင်မှ စားဖိုမှူးကြီးကတော့ ဝဝဖိုင့်ဖိုင့် ဖြစ်နေရဦးမှာပဲ"
သူမ ပြောနေရင်းပင် အဒေါ်လီ က သစ်တော်သီးတစ်လုံးကို ကိုက်စားလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် မျက်လုံးလေးများ ကွေးသွားအောင် ပြုံးလိုက်ပြီး သစ်တော်သီးများကို ကျောပိုးအိတ်ထဲ ထည့်ကာ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု ပြောပြီး ပျော်ရွှင်စွာ ပြေးထွက်သွားသည်။
မာစတာမာလည်း ရောက်လာပြီး သစ်တော်သီးကို ဝါးစားရင်း အဒေါ်လီ ကို ပြောလိုက်သည်၊ "ဒီကလေးမလေးက ပိန်ပိန်သေးသေးလေးနဲ့ အရမ်းတော်တာပဲ"
အဒေါ်လီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
မန်ရှင်းယုသည် ကျောပိုးအိတ်ကို သိမ်းဆည်းပြီး စာကြည့်တိုက်သို့ စာသွားဖတ်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ဘိုင်လူးက အားအင်အပြည့်ဖြင့် အခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်လာသည်။
"ရှင်းယု!" သူမက အော်ဟစ်ဝင်လာပြီး "ငါ ခုနက ဘာကြားခဲ့လဲ သိလား!"
သူမ အမောတကော ဖြစ်နေသည်ကို မြင်တော့ မန်ရှင်းယုက ရယ်မောကာ ပြောသည်၊ "အရင် ရေအရင်သောက်ဦးလေ၊ ပြီးမှ ပြော"
ဘိုင်လူးသည် အပေါ်ထပ်သို့ ပြေးတက်လာရသဖြင့် အမောဖောက်နေသည်။ သူမသည် ရေခွက်ကို ဆွဲယူကာ တစ်ကျိုက်တည်း မော့သောက်လိုက်ပြီးနောက် ရေခွက်ကို "ဒုန်း" ခနဲ ချလိုက်ကာ တန်းပြောတော့သည်၊ "စွန်ယားရှန်းက ဝမ်ယွီ ရဲ့ ကားပေါ် တက်သွားပြီး သူနဲ့အတူ ထွက်သွားတယ်!"
ဤသတင်းမှာ အလွန်တုန်လှုပ်စရာကောင်းပြီး မန်ရှင်းယု အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူမက မေးလိုက်သည်၊ "နင် ဘယ်လိုသိတာလဲ။ နင် ကိုယ်တိုင် မြင်လိုက်တာလား"
"ငါမဟုတ်ဘူး! ဟဲရှန်ဒုန်း မြင်တာ!" ဘိုင်လူးက ပြောသည်၊ "ဟဲရှန်ဒုန်းက အကင်စားရင်း သူတို့နှစ်ယောက်ကို အတူတူ တွေ့လိုက်တာ။ သူ ငါ့ကို အကုန်ပြောပြတယ်"
"ချောတဲ့ မိန်းကလေးတွေက ပစ္စည်းဥစ္စာပဲ မက်ကြတယ်" ဆိုသည့် စကားမျိုးပေါ့။
ဟဲရှန်ဒုန်းဆိုသည်မှာ ဝမ်ယွီ အိပ်မက်မက်နေသည့် လူဖြစ်သည်။ သူက ချိန်းတွေ့ဖို့အတွက် ယွမ်သုံးထောင်ပေးရမယ်ဆိုလျှင်တောင် ဝန်မလေးဘူးဟု ပြောဖူးသူဖြစ်သည်။ သူသည် စစ်ရေးလေ့ကျင့်ချိန်ကတည်းက စွန်ယားရှန်းကို လိုက်ပိုးနေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် သူက ရုပ်ရည်မရှိ၊ ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစားမကျ၊ သာမန်မိသားစုမှ ဖြစ်သည့်အတွက် စွန်ယားရှန်းက သူ့ကို စိတ်မဝင်စားပေ။
အရင်ဘဝက သူသည် စွန်ယားရှန်းနှင့်အတူ ကောလာဟလများ ဖြန့်ရာတွင် လက်တွဲဖော် ဖြစ်ခဲ့သည်။
ဤဘဝတွင် စွန်ယားရှန်းက ဝမ်ယွီ ၏ Hummer ကားပေါ် တက်သွားသည့်အတွက် သူ့မျက်လုံးထဲတွင် “ပိုက်ဆံမက်သူ” ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် လမ်းမှာတွေ့သည့် ဘိုင်လူးကို ဒေါသတကြီးနှင့် တိုင်တောနေသည်။
အကယ်၍သာ ဘိုင်လူးသည် စွန်ယားရှန်းနှင့် ဝမ်ယွီ တို့၏ အခြေအနေကို ပိုသိချင်မနေလျှင် သူ၏ ယွမ်ရာဂဏန်းဖိုး အိတ်တစ်လုံးဝယ်ပေးလိုက်တာနဲ့ ပိုက်ဆံမက်သူ ဖြစ်သွားတယ်ဆိုသည့် အဓိပ္ပာယ်မရှိသော သီအိုရီကို နားထောင်နေမည် မဟုတ်ပေ။
"စွန်ယားရှန်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဝမ်ယွီ နဲ့..." မန်ရှင်းယု စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသည်၊ "နင်ထင်တယ် ဂျီအန်းနင်း သိမလား။ ငါတို့ ပြောပြသင့်လား"
ဘိုင်လူးလည်း တွန့်ဆုတ်ပြီး စိတ်ရှုပ်နေသည်။
"ဂျီအန်းနင်း ရဲ့ နားလည်မှုအရဆိုရင်တော့ ဝမ်ယွီ က သူမကို ပိုးနေပုံပဲ... သူတို့က တရားဝင် ချစ်သူတွေတောင် မဟုတ်သေးဘူး" သူမက ပြောသည်၊ "ငါတို့သာ သွားပြောရင် သူတို့ကိစ္စကို အရမ်းဝင်စွက်ဖက်ရာ မရောက်ဘူးလား"
ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် မန်ရှင်းယု စိတ်ရှုပ်နေခြင်းဖြစ်သည်။ သူမသည် ပွင့်လင်းသူဖြစ်ပြီး အကယ်၍သာ ဂျီအန်းနင်း နှင့် ဝမ်ယွီ တို့သာ တရားဝင်တွဲနေကြပြီး ဝမ်ယွီ က စွန်ယားရှန်းနှင့် အခြေအနေ ဖြစ်နေမည်ဆိုလျှင် သူမသည် ဂျီအန်းနင်း ကို တည့်တည့်ပင် ပြောပြလိုက်ပြီး ဖြစ်မည်။
သို့သော် ဂျီအန်းနင်း နှင့် ဝမ်ယွီ တို့မှာ တရားဝင် ချစ်သူများ မဟုတ်ကြသေးပေ။ သူတို့အားလုံး ဝမ်ယွီ နှင့် ချန်ဟောင် တို့နှင့်အတူ အပြင်မှာ ထမင်းစားသွားကြချိန်တွင် ထိုနှစ်ယောက်မှာ ထိုအဆင့်ထိ မရောက်သေးကြောင်း သူတို့ ခံစားမိကြသည်။
"သူကတော့ တကယ်ကို နှစ်ခွသွားတဲ့သူပဲ" မန်ရှင်းယု စိတ်တိုသွားသည်၊ "အန်းနင်းကို ပိုးနေရင်းနဲ့ နှစ်ဖက်စလုံးကို ကစားနေတာ"
"ဟုတ်တယ်လေ။ ငါတောင် သူချောလို့ အန်းနင်းကို စဉ်းစားကြည့်ပါဦးလို့ အားပေးခဲ့မိသေးတာ" ဘိုင်လူး နောင်တတရားဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်၊ "ရုပ်ချောပြီး ချမ်းသာတဲ့ ယောက်ျားတွေကိုတော့ တကယ်ကို အားကိုးလို့ မရဘူး"
မန်ရှင်းယု ခဏမျှ စဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်သည်၊ "နောက်ထပ် နည်းနည်းလောက် စောင့်ကြည့်ရအောင်။ အကယ်၍ အန်းနင်းက ဝမ်ယွီ နဲ့ တွဲဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ရင်တော့ ငါတို့ ကောလာဟလတွေ ဖြန့်တာ ဒါမှမဟုတ် ဝင်စွက်ဖက်တာမျိုး မလုပ်တော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူမက ဝမ်ယွီ ကို လက်ခံဖို့ စဉ်းစားနေတယ်ဆိုရင်တော့ ငါတို့ မဖြစ်မနေ ပြောပြရမယ်"
ထိုအချိန်တွင် သူတို့နှစ်ယောက်လုံးမှာ ဝမ်ယွီ အပေါ် အလွန်ဆိုးရွားသည့် အမြင်သာ ရှိနေကြသည်။
စွန်ယားရှန်းအတွက်မူ... ထိုညတွင် သူမသည် အချစ်စိတ်ဖြင့် လုံးဝ ရူးသွပ်နေတော့သည်။