"နေစမ်းပါဦး၊ ဆန်းယားရှန်းတစ်ယောက် ရူးသွားတာလား။ ဘာလို့ သူမမျက်လုံးတွေကို အဲဒီလို ထူးဆန်းတဲ့ပုံစံနဲ့ ကြည့်နေရတာလဲ။" ဘိုင်လူက လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး မန့်ရှင်းယွီနဲ့ ဂျီအန်းနင်း ဆီသို့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
မန့်ရှင်းယွီနဲ့ ဂျီအန်းနင်း တို့သည်လည်း ထိုနေ့မနက်က ဆန်းယားရှန်း၏ ထူးဆန်းသော အပြုအမူကို သတိထားမိနေကြသည်။ သူမသည် ဂျီအန်းနင်း အနားက ဖြတ်လျှောက်သွားတိုင်း သူမကို တစ်ချက်စီ ပြုံးကြည့်သွားလေ့ရှိသည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် လမ်းကြားတစ်ဖက်မှနေ၍ သူမကို ခဏတာ စောင့်ကြည့်နေလိုက်ရာ မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ဆန်းယားရှန်းသည် ဆံပင်ကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး သူမကို ခိုးကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ပရိယာယ်များ၊ အောင်နိုင်သူတစ်ယောက်ကဲ့သို့သော လှောင်ပြောင်မှုများ ရောယှက်နေသည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် မျက်ခုံးကို အနည်းငယ် တွန့်ချိုးလိုက်သည်။
ဆန်းယားရှန်း၏ အကြည့်များကို ဘိုင်လူက 'ထူးဆန်းသည်' ဟု ဖော်ပြခဲ့ခြင်းမှာ မှားယွင်းခြင်း မရှိပေ။
ဂျီအန်းနင်း သည် ဆန်းယားရှန်း၏ ပြောင်းလဲမှုသည် ဝမ်ယွီ နှင့် ပတ်သက်နေမည်ဟု ခံစားမိသည်။ သို့သော် အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီးနောက်တွင် သူမသည် ဆံပင်ကို နားနောက်သို့ သပ်တင်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည် - "ဘယ်သူသိမှာလဲ၊ သူ့သဘောအတိုင်းပဲ ထားလိုက်ပါ။"
ဆန်းယားရှန်းသည် တိမ်ပြီး ဟန်ဆောင်တတ်သူ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ တစ်ခုတည်းသော အရည်အချင်းမှာ သူတစ်ပါးအကြောင်း နောက်ကွယ်မှ ပြောဆိုခြင်းနှင့် ကောလာဟလများ ဖြန့်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ဝမ်ယွီ ကိုလည်း ထိခိုက်အောင် မလုပ်နိုင်သလို၊ ဤတစ်ဘဝလုံးတွင် ဂျီအန်းနင်း ကိုလည်း ဘာမှ လုပ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
ဂျီအန်းနင်း သည် သူမကို လုံးဝ ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိချေ။
ဆန်းယားရှန်းသည် ဆံပင်ကို ခါယမ်းကာ ဂျီအန်းနင်း ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် ဘာမှ မသိနားမလည်သည့်ပုံစံ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် အတွင်းစိတ်ထဲမှနေ၍ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။
ဤလောကတွင် မရနိုင်သော ပစ်မှတ်ဟူ၍ မရှိပေ။
ဝမ်ယွီ သည် သူမအပေါ် ခံစားချက် လုံးဝမရှိဟု သူမ မယုံကြည်ပေ။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ အချိန်အခါ မသင့်တော်ခြင်း သို့မဟုတ် သူမ ပြောလိုက်သော စကားတစ်ခုခုက သူ့ကို ဒေါသထွက်စေခဲ့ခြင်းကြောင့်သာ သူမကို အေးစက်စွာ ဆက်ဆံခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေမည်။
မနေ့ညက KFC မှ ထွက်လာသည်နှင့် သူမသည် ဝမ်ယွီ က ဂျီအန်းနင်း ကို အိမ်ပြန်ပို့ပေးနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမသည် ကျောင်းပေါက်ဝအနီးတွင် တမင်တကာ နှောင့်နှေးနေလိုက်ရာ ဝမ်ယွီ ၏ အာရုံစိုက်မှုကို အမှန်တကယ်ပင် ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ့၏ သဘောထားမှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
"မင်းက...?" ဝမ်ယွီ သည် အခုမှ သတိရသွားသည့်အတိုင်း ဟန်ဆောင်ကာ ပြောလိုက်သည် - "အော်၊ မင်းက ဟိုတစ်ခေါက်က တစ်ယောက်ပဲ မဟုတ်လား..."
သူသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ကားနောက်ခန်းကို ဖွင့်လိုက်ပြီး သတ္တုဓာတ်ပါသော ရေဘူးတစ်ဘူးကို ထုတ်ယူကာ အဖုံးကို လိမ်ဖွင့်ပြီး တစ်ငုံသောက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် "ဒီလောက် နောက်ကျတဲ့အထိ ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
သူ၏ လေသံမှာ တိုက်ခိုက်ရေးကလပ်တွင် သူမကို အေးစက်စွာ ဆက်ဆံခဲ့စဉ်ကထက် များစွာ နူးညံ့သွားခဲ့သည်။ ဆန်းယားရှန်း၏ မျက်ဝန်းများ တောက်ပသွားပြီး သူမသည် ရှေ့သို့ တိုးကာ ကားနောက်ဘက်တွင် ရပ်လိုက်ရင်း "KFC မှာ စာသွားလုပ်တာပါ၊ အခုပဲ အိမ်ပြန်တော့မလို့" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ကျောင်းလမ်းတစ်ဖက်တွင် KFC ဆိုင်တစ်ဆိုင်ရှိပြီး ၎င်းသည် ဂျီအန်းနင်း နေ့စဉ် ဖြတ်သွားနေကျ လမ်းကြောင်းတွင် တည်ရှိသည်။ ကျောင်းနှင့် နီးကပ်သည့်အတွက် ကျောင်းသားအများစုသည် ထိုနေရာကို စာကျက်ခန်းတစ်ခုကဲ့သို့ အသုံးပြုကြသည်။
"တော်လိုက်တာ၊ ဟုတ်လား" ဝမ်ယွီ သည် ရေဘူးအဖုံးကို အနည်းငယ် အားစိုက်၍ ပိတ်လိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။
ဆန်းယားရှန်းသည် ဟိုတစ်ခေါက်က သူ့၏ အေးစက်သော ဆက်ဆံမှုကြောင့် ကြောက်ရွံ့မှု အနည်းငယ် ကျန်နေသေးသဖြင့် ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ့ကို သေချာ ဂရုတစိုက် လေ့လာလိုက်သည်။ ဝမ်ယွီ သည် သူမကို စိတ်ရင်းဖြင့် ပြုံးပြနေသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် သတိကြီးစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည် - "ဟုတ်ကဲ့၊ နောက်ဆုံးစာမေးပွဲမှာ ပညာသင်ဆု ရနိုင်မလားဆိုပြီး ကြိုးစားကြည့်မလို့ပါ။"
ဝမ်ယွီ သည် ရေဘူးအဖုံးကို ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
အနည်းဆုံးတော့ သူမသည် ပညာရေးနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် ရှင်းလင်းသော အတွေးအခေါ် ရှိသူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ ထိုအရာနှင့် ယှဉ်လျှင် ဂျီအန်းနင်း မှာမူ အနည်းငယ် ဝေဝါးနေပုံရသည်။
ဝမ်ယွီ သည် ဆန်းယားရှန်းကို ခဏတာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် ခေတ်ဆန်သော အမှတ်တံဆိပ်များကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မိတ်ကပ်များ လိမ်းခြယ်ထားသည်။ သူမ ချမ်းသာမချမ်းသာကို ပြောရခက်သော်လည်း သူမမှာ ငွေကြေး အခက်အခဲ မရှိသည်မှာမူ သေချာသည်။
အနည်းဆုံးတော့ သူမမှာ မိဘများ ရှိသည်။ မိဘများက ကိုယ့်ကလေးကို စောင့်ရှောက်ပေးနေခြင်းသည် အားနည်းချက်၊ ချို့ယွင်းချက် ရှိနေပါစေဦးတော့ ဘဝအတွက် ပိုမိုရှင်းလင်းသော အစီအစဉ် ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ဂျီအန်းနင်း မှာမူ ထိုအရာများ မရှိပေ။
သူမသည် ပိတ်လှောင်နေပြီး တိတ်ဆိတ်နေတတ်သည်။ နွားအိုကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခေါင်းငုံ့ကာ ကြိုးစားလုပ်ကိုင်ရမှန်းသာ သိပြီး သူမကိုယ်တိုင် လမ်းပျောက်နေသည်ကိုပင် မသိရှိရှာပေ။ သူမသည် ဘဝကို ရှုပ်ထွေးစွာ ဖြတ်သန်းနေရသည်။
ဝမ်ယွီ သည် ဆန်းယားရှန်းကို ကြည့်ရင်း ဂျီအန်းနင်း အတွက် သနားစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာမိသည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာပင် ဂျီအန်းနင်း သည် သူ့ကို တွေ့ဆုံခဲ့ရသည်။
"ငါ South Bridge လမ်းဘက်ကို သွားမလို့၊ လိုက်မလား" သူသည် ခလုတ်တစ်ခုကို နှိပ်လိုက်ပြီး ကားနောက်ခန်း အလိုအလျောက် ပိတ်သွားသည်ကို ကြည့်ကာ ဆန်းယားရှန်းကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်သည်။
"ဘားတစ်ခုလား" ဆန်းယားရှန်းက ပြန်မေးသည်။
"ဟုတ်တယ်" ဝမ်ယွီ က ပြောသည် - "လိုက်မလား"
ဆန်းယားရှန်း၏ နှလုံးသားမှာ တစ်ချက်ခုန်သွားသော်လည်း သူမသည် ယနေ့တွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝတ်ဆင်ထားမိပြီး ဆံပင်ကိုလည်း ခေါင်းမလျှော်ရသေးသည်ကို သတိရသွားသည်။
"မလိုက်တော့ပါဘူး၊ နောက်တစ်ခါမှပေါ့" သူမသည် အောင့်အီးကာ ပြောလိုက်သည် - "ဒီနေ့တော့ စာပြန်လုပ်ရဦးမှာမို့ပါ။"
ဆန်းယားရှန်းသည် သူမကိုယ်သူမ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ပြီး တည်ငြိမ်သည်ဟု ထင်နေသော်လည်း၊ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ စိတ်ဝင်စားမှုမှသည် တွေဝေမှု၊ ထို့နောက် အောင့်အီးမှုသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို ဝမ်ယွီ က အကုန်လုံး သတိထားမိနေသည်။
ဝမ်ယွီ သည် ဂျီအန်းနင်း ကို သူ့အား အခွင့်အရေးပေးသယောင် လှည့်စားသည်ဟု မကြာခဏ နောက်ပြောင်လေ့ရှိသော်လည်း၊ အမှန်တကယ်တွင်မူ သူကိုယ်တိုင်ကသာ သူတစ်ပါးကို အခွင့်အရေးပေးသယောင် လှည့်စားခြင်းတွင် ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်သည်။
သူသည် အတွင်းစိတ်ထဲတွင် ရယ်မောလိုက်သော်လည်း နောက်ထပ် ဘာမှ မပြောတော့ဘဲ ခေါင်းသာညိတ်ကာ "အော်၊ ဒါဆိုရင် သွားတော့မယ်နော်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူသည် ကားထဲသို့ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
"..." ဆန်းယားရှန်းသည် ကားနောက်သို့ လိုက်သွားကာ "ရှစ်ရှုံ၊ ရှစ်ရှုံ!" ဟု ခေါ်လိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ သည် ကားထဲသို့ ရောက်နှင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။ "ဘန်း" ဟု အသံမြည်အောင် တံခါးကို ပိတ်လိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်ကို ချကာ "ဘာများ ရှိသေးလို့လဲ" ဟု ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်သည်။
မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ဝမ်ယွီ သည် အေးစက်သောပုံစံကို ဆက်လက် ထိန်းထားသဖြင့် ဆန်းယားရှန်းကပဲ အစပြုလိုက်ရသည်။ သူမသည် ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်ပြီး စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် "ဒီနေ့တော့ တကယ်ပဲ အချိန်မရလို့ပါ၊ နောက်တစ်ခါမှ ချိန်းကြတာပေါ့။ ရှစ်ရှုံ၊ WeChat အရင် ချိန်းထားရအောင်လေ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
ဆန်းယားရှန်းသည် ဆံပင်ကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး ဂျီအန်းနင်း ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ အတွင်းစိတ်ထဲမှ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ က ဂျီအန်းနင်း ကို ခင်မင်ရင်းနှီးနေလျှင် ဘာဖြစ်သလဲ။ မနေ့ညက သူမသည် သူ့ဖုန်းနံပါတ်ကို ရခဲ့ပြီး WeChat တွင်လည်း Add ထားပြီးဖြစ်သည်။ သူသည် နောက်တစ်ခါ အတူတူ အပြင်သွားဖို့ပင် ပြောထားသေးသည်။
သူမသည် နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ် စူလိုက်ပြီး ခေါင်းကို လှည့်လိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် ဆန်းယားရှန်းကို ဂရုစိုက်ရန် အချိန်မရှိပေ။ သူမသည် မန့်ရှင်းယွီ၏ မှတ်စုများကို ငှားရမ်းကာ စောစောပြန်ခဲ့ရ၍ လွဲချော်သွားသော အပိုင်းများကို အပြေးအလွှား လိုက်ဖြည့်နေသည်။
ယခင်ဘဝက သူမသည် အတန်းဖော်များနှင့် မရင်းနှီးသဖြင့် မှတ်စုများတွင် လိုအပ်နေသော အပိုင်းများကို အိမ်တွင် ကိုယ်တိုင်လေ့လာကာ ဖြည့်ဆည်းခဲ့ရသည်။
ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ မန့်ရှင်းယွီ၏ မှတ်စုကို ငှားလိုက်ရသဖြင့် "ရှင်းယွီ၊ မင်း မှတ်စုမှတ်တဲ့ ပုံစံက တကယ်ကောင်းတာပဲ" ဟု ချီးကျူးမိသည်။ မှတ်စုများမှာ ရှင်းလင်းပြီး ပြည့်စုံသည်။
မန့်ရှင်းယွီသည် ဂုဏ်ယူစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ဘိုင်လူက "ဒါပေါ့၊ ရှင်းယွီက ထိပ်တန်းကျောင်းသူလေ။ သူက ပညာသင်ဆု ရဖို့ ကြိုးစားနေတာ" ဟု ဝင်ပြောသည်။
ဂျီအန်းနင်း က "ဝါး!" ဟု အံ့အားသင့်စွာ အော်လိုက်သည်။
မန့်ရှင်းယွီက "ငါ့အဖေက အိမ်ကိစ္စတွေအတွက် စိတ်မပူနဲ့၊ သူရှိတယ်လို့ ပြောတယ်။ သင့်တော်တဲ့ အချိန်ပိုင်းအလုပ် ရှိရင်တော့ လုပ်ပေါ့၊ မရှိရင် စာကိုပဲ အာရုံစိုက်တဲ့။ သူက ငါ ပညာသင်ဆု ရစေချင်တာ၊ အဲဒီလိုဆိုရင် စာလည်း လေ့လာနိုင်သလို ပိုက်ဆံလည်း ရမယ်၊ နှစ်ဦးနှစ်ဖက် အကျိုးရှိတာပေါ့" ဟု ပြောပြသည်။
"မင်းအဖေက တကယ်ကို သဘောကောင်းတာပဲ" ဂျီအန်းနင်း သည် မနာလိုဖြစ်ပြီး စိတ်မကောင်းဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြလိုက်သည်။
"ဟေး၊ အခု မင်းက စားဖိုချောင်မှာ လုပ်နေတာဆိုတော့ အဲဒီ အစားအသောက် ပို့တဲ့အလုပ်ကို မလုပ်တော့ဘူးလား" မန့်ရှင်းယွီက မေးသည်။
သူတို့သည် ယနေ့မနက် စားဖိုချောင်သို့ မနက်စာစားရန် သွားစဉ် ဂျီအန်းနင်း ကို ကောင်တာနောက်ကွယ်တွင် မမျှော်လင့်ဘဲ တွေ့လိုက်ရသည်။ ဂျီအန်းနင်း သည် စားဖိုချောင်၏ အလုပ်သင် အစီအစဉ်တွင် နေရာတစ်ခု ရထားကြောင်း သိလိုက်ရသည်။
"အဲဒီလိုဆိုရင် မင်း အချိန်ကို ကောင်းကောင်း စီမံခန့်ခွဲသင့်တယ်။ ငါပြောမယ်၊ ပညာသင်ဆုက အတော်လေး များတယ်။ မင်းလည်း ကြိုးစားကြည့်သင့်တယ်" မန့်ရှင်းယွီက ပြောသည်။
"ငါက..." ဂျီအန်းနင်း သည် ယုံကြည်မှု အားနည်းနေသည်။
အတန်းထဲတွင် သူမ၏ အမှတ်များမှာ သာမန်မျှသာ ဖြစ်သည်။ ကျောင်းတက်သည်မှာ တစ်လသာ ရှိသေးသဖြင့် သိပ်မသိသာသော်လည်း ဂျီအန်းနင်း သည် သူမကိုယ်သူမ သိသည်။ သူမ၏ အမှတ်များမှာ ပျမ်းမျှသာ ဖြစ်ပြီး ဘာသာရပ်တစ်ခုမျှ မကျရှုံးစေရန်သာ ဆုတောင်းနေရသည်။
သူမသည် မန့်ရှင်းယွီကဲ့သို့ ထိပ်တန်းကျောင်းသူများနှင့် မယှဉ်နိုင်ပေ။ မန့်ရှင်းယွီသည် ဤစာသင်နှစ်အတွက် ပညာသင်ဆု ရရှိလိမ့်မည်ကိုလည်း သူမ မှတ်မိနေသည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် အထက်တန်းကျောင်း တတိယနှစ်တွင် တခြားလမ်းမရှိတော့သည်ကို သိသဖြင့် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ရပြီး ဟွာတက္ကသိုလ် သို့ တက်ရောက်နိုင်ခဲ့သည်ကို ပြန်တွေးမိသည်။ တက္ကသိုလ် ရောက်ပြီးနောက်တွင်မူ ထိုဇွဲလုံ့လများ ပျောက်ဆုံးသွားပြီး ငွေကြေး အခက်အခဲများကိုသာ ဖြေရှင်းနေရသဖြင့် စာကို အာရုံစိုက်ရန် ခက်ခဲနေခဲ့သည်။
ထိုအကြောင်းများကို တွေးတောရင်း ဂျီအန်းနင်း သည် ဝမ်ယွီ က သူမ၏ လမ်းကြောင်းကို ပြုပြင်ပေးခဲ့သည်အတွက် ကံကောင်းသည်ဟု ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် အတွေးကို ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး မန့်ရှင်းယွီကို "ငါ ကြိုးစားကြည့်မယ်။ ရဖို့ အခွင့်အလမ်း နည်းပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ ကြိုးစားကြည့်သင့်တာပေါ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဤတစ်ဘဝတွင် "ပိုကောင်းသည်" ကို မရနိုင်လျှင်ပင် အနည်းဆုံးတော့ "ပိုကောင်းအောင်" ကြိုးစားဖို့ လိုအပ်ပေသည်။
နေ့လယ်စာ စားရန် စားဖိုချောင်သို့ သွားစဉ်တွင် ချန်ဟောင် က "အန်းနင်း! အန်းနင်း!" ဟု ကျယ်လောင်စွာ ခေါ်ကာ လမ်းတွင် ကြားဖြတ် တားလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ သည် အစက ဂျီအန်းနင်း ကို ခေါ်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း သူမသည် အတန်းဖော်များနှင့် ပျော်ရွှင်စွာ စကားပြောနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမအကြောင်းကို သူတစ်ပါးတို့ ကောလာဟလ မပြောစေရဟူသော ကတိကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။ ကျောင်းတွင် နာမည်ကြီးသူတစ်ယောက် ဖြစ်သည့်အတွက် သူသည် လူများစွာကို သိကျွမ်းထားပြီး ချန်ဟောင် ကို ဂျီအန်းနင်း ကို ခေါ်ပေးရန် တွန်းလိုက်သည်။
ချန်ဟောင် သည် တာဝန်ကို ကျေပွန်စွာ ထမ်းဆောင်ကာ "သွားကြမယ်၊ အတူတူ ထမင်းစားကြမယ်။ ဝမ်ကောနဲ့ ချိန်းထားတာ မဟုတ်လား" ဟု ပြောလိုက်သည်။ သူသည် ဂျီအန်းနင်း ကို မျက်စိမှိတ်ပြကာ ဝမ်ယွီ နှင့် သူမ၏ ကတိကို သတိပေးလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် တွေဝေသွားသည်။ သူမသည် ဝမ်ယွီ နှင့် ထမင်းစားရန် သဘောတူထားသော်လည်း မန့်ရှင်းယွီတို့နှင့်လည်း စားချင်နေသည်။ ၎င်းသည် သူမ၏ ယခင်ဘဝက ဘယ်သောအခါမှ မခံစားဖူးသော ဆက်ဆံရေးမျိုး ဖြစ်ပြီး သူမသည် အထီးကျန်ခြင်းကိုသာ ကျင့်သားရနေခဲ့သည်။ ယနေ့တွင် မန့်ရှင်းယွီနှင့် ဘိုင်လူတို့က သူမ အစားအသောက် မှာပေးစရာ မလိုတော့ကြောင်း သိသွားပြီးနောက် အတူတူ စားရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ကြသည်မှာ သူမ အလွန်တောင့်တခဲ့သော အရာ ဖြစ်သည်။
ဝမ်ယွီ သည် အကဲခတ်ကောင်းသူ ဖြစ်သည့်အတွက် ဂျီအန်းနင်း ၏ အနည်းငယ် တွေဝေနေမှုကို သတိထားမိသည်။ သူသည် မန့်ရှင်းယွီနှင့် ဘိုင်လူကို ပြုံးပြပြီး "အတူတူ စားကြမလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ ကို မေးစရာ မလိုပေ။ ချန်ဟောင် သည်လည်း တိုက်ခိုက်ရေး အားကစားကလပ်မှ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ရုပ်ရည်သန့်ပြန့်သူ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ရုပ်ရည်ကို မပြောနှင့်၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တည်ဆောက်ပုံသည်ပင် ဂုဏ်ယူစရာ ကောင်းလှသည်။
ဂျီအန်းနင်း ပြန်မဖြေခင်မှာပင် မန့်ရှင်းယွီက ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး ဘိုင်လူက ဂျီအန်းနင်း ကို နောက်မှနေ၍ တံတောင်နှင့် ထိုးလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် သူတို့နှစ်ယောက်လုံး သဘောတူကြောင်း နားလည်လိုက်သဖြင့် "ကောင်းပြီလေ၊ အတူတူ စားကြတာပေါ့" ဟု ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။ ယခုဆိုလျှင် သူမသည် နှစ်ဖက်လုံးကို အဆင်ပြေအောင် လုပ်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။
စားဖိုချောင်တွင် ဂျီအန်းနင်း သည် ဝမ်ယွီ နှင့် ထမင်းစားနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသော ဆန်းယားရှန်းသည် လှောင်ပြုံး ပြုံးကာ ထွက်ခွာသွားသည်။
မန့်ရှင်းယွီနှင့် သူမ၏ သူငယ်ချင်းများသည်လည်း အကဲခတ်ကောင်းသူများ ဖြစ်သည်။ ထမင်းစားပြီးနောက် သူတို့သည် ချန်ဟောင် နှင့် ခဏတာ စကားပြောပြီးနောက် အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေရန်အတွက် နှုတ်ဆက် ထွက်ခွာသွားကြသည်။
ဝမ်ယွီ သည် ဂျီအန်းနင်း ကို ချီးကျူးကာ "မင်းက အတန်းဖော်တွေနဲ့ အဆင်ပြေသားပဲ" ဟု ပြောသည်။ စားပွဲဝိုင်းတွင် သူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် မိန်းကလေးများအချင်းချင်း ဆက်ဆံရေး ကောင်းမွန်ကြောင်း သိသာနေသည်။
ဂျီအန်းနင်း ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ကွေးညွတ်သွားပြီး "သူတို့နဲ့ အတူတူ ထမင်းစားတာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
သူမသည် ပျော်ရွှင်နေသည်။ သူမ၏ အပြုံးသည် ချိုမြိန်ပြီး မျက်နှာမှာလည်း တောက်ပနေသည်။
ဝမ်ယွီ သည် သူမသည် ကျောင်းစတက်စကထက် လုံးဝ ကွဲပြားသွားသည်ဟု ခံစားရသည်။ သူ၏ အိပ်မက်ထဲတွင် မြင်ခဲ့ရသော ပုံစံနှင့်ပင် မတူတော့ပေ။
ဝမ်ယွီ သည် နှုတ်ခမ်းကို ပြုံးလိုက်သော်လည်း သူ၏ အကြည့်သည် ရုတ်တရက် ရွှေ့လျားသွားပြီး စားပွဲအနည်းငယ် အကွာတွင် ထိုင်နေသော ဆန်းယားရှန်းဆီသို့ ကျရောက်သွားသည်။
ဆန်းယားရှန်းသည် သူ့ကို ကြည့်နေသည်။ သူမ သူ့ကို သတိထားမိလိုက်သောအခါတွင်မူ ကျော့ရှင်းစွာ ထရပ်လိုက်ပြီး သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ထွက်ခွာသွားသည်။
ဝမ်ယွီ သည် မျက်ခုံးကို ပင့်လိုက်ရာ သူ၏ ဖုန်းမှာ ရုတ်တရက် မြည်လာသည်။
သူသည် "ဟယ်လို" ဟု ဖုန်းကို ကိုင်လိုက်သည်။
သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က စနေ၊ တနင်္ဂနွေတွင် တစ်ခုခု လုပ်ရန် ဖိတ်ခေါ်နေခြင်း ဖြစ်ပုံရသည်။ ဂျီအန်းနင်း သည် သူမ နားထဲသို့ "ယန်ဘို" ဟူသော အမည် ရောက်လာသည်အထိ အာရုံမစိုက်ခဲ့ပေ။ သူမ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည်။
"သူနဲ့ ခင်တာလား" ဝမ်ယွီ က မေးလိုက်သည်။ "နည်းနည်းတော့ သိတယ်။ အတူတူ ထမင်းစားဖူးတယ်။ ကောင်းပြီ၊ ဒါဆို စနေနေ့ပေါ့။"
သူသည် ဖုန်းကို ချလိုက်ပြီး ဂျီအန်းနင်း က သူ့ကို ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် "ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း က "စနေနေ့မှာ ဘာလုပ်ဖို့လဲ" ဟု မေးသည်။
"အားကစား လုပ်မလို့" ဝမ်ယွီ က ပြောသည် - "Squash ကစားမလို့။ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ပေါ့။"
ဂျီအန်းနင်း သည် ခဏတာ တွေဝေသွားသည်။ သူမသာ ယန်ဘိုအကြောင်း တိုက်ရိုက် မေးလိုက်လျှင် ဝမ်ယွီ သည် ပြင်းထန်စွာ တုံ့ပြန်လာနိုင်သည်။ ဟိုတစ်ခေါက်က သူမသည် ယန်ဘိုကို ရုပ်ချောသည်ဟုသာ ပြောလိုက်မိရာ သူသည် ချက်ချင်းပင် ဒေါသထွက်သော မျက်နှာထား ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
သူမသည် စကားလုံးများကို သေချာ ရွေးချယ်ကာ - "Squash ကစားတာ ပျော်စရာကောင်းလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ သည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။
ဂျီအန်းနင်း ၏ အေးစက်သော သဘောသဘာဝကို သိထားသဖြင့် သူမ စိတ်ဝင်စားလိမ့်မည် မဟုတ်ဟု ထင်ကာ သူသည် အရင်က မမေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
"ပျော်စရာကောင်းတယ်" သူသည် အနည်းငယ် အကဲခတ်လိုက်ရင်း မြေခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပြုံးလိုက်ကာ "စနေနေ့မှာ အချိန်ရလား။ ငါနဲ့ လိုက်မလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
Sansukini: ဂျီအန်းနင်း ကတော့ Detective Conan စတိုင်လ် ဖြစ်နေပြီ... ဝူးဟူး! *｡೨⋆*✩ အခန်း ၄၀ ပြည့်သွားပြီနော်။ *｡೨⋆*✩
NovelUpdates စာမျက်နှာကို မဝင်ဖြစ်တာ ကြာပြီဖြစ်ပေမဲ့ အခု တစ်ခေါက် ဝင်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ အပြုသဘောဆောင်တဲ့ သုံးသပ်ချက်တွေ အများကြီးတွေ့လိုက်ရလို့ တကယ်ကို စိတ်လှုပ်ရှားမိပါတယ်။ သုံးသပ်ချက်တွေ ရေးပေးကြပြီး ကြယ် ၅ ပွင့် ပေးကြတဲ့သူအားလုံးကို ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်။ ကြယ် ၁ ပွင့် ပေးထားတဲ့ ၂ ယောက်က ဘယ်သူတွေလဲဆိုတာတော့ မသိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ NovelUpdates လင့်ခ်တွေကို စတင်တင်တုန်းကလည်း တစ်ယောက်ယောက်က အဆင့်သတ်မှတ်ချက် ပေးပြီးတာနဲ့ ရက်အနည်းငယ်အကြာမှာ အလိုအလျောက် ကြယ် ၁ ပွင့် ဖြစ်သွားတတ်တာကို သတိထားမိလိုက်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် NovelUpdates ဘက်ကနေပဲ အမှတ်ပြည့် ၅ ပွင့် မရအောင် လုပ်ထားတာများလားလို့ တွေးမိပါတယ်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် တစ်ယောက် ဒါမှမဟုတ် နှစ်ယောက်လောက်ကတော့ စိတ်တိုတတ်တဲ့ စာဖတ်သူတွေ ရှိနေမှာပါပဲ၊ ဘာကိုများ မကြိုက်စရာ ရှိနေတာလဲဆိုတာတော့ ကျွန်မလည်း နားမလည်ပါဘူး။
လာရောက်ဖတ်ရှုပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒီဇာတ်လမ်းကို သဘောကျတယ်ဆိုရင်တော့ ရှက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ NovelUpdates မှာ ဝင်ရောက်ပြီး ကြယ် ၅ ပွင့် သုံးသပ်ချက်လေး ပေးပေးဖို့ တောင်းဆိုပါရစေ။ (人❛ᴗ❛)♪тнайк чоц♪(❛ᴗ❛*人)