ဝမ်ယွီ သည် သူ့ရဲ့အရပ်ရှည်ရှည် ခြေတံရှည်ရှည်တို့ဖြင့် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ဂျီအန်းနင်း ကို အမီလိုက်သွားခဲ့သည်။
"စောင့်ဦး!" သူက သူမ၏လက်ကို လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။ "မင်း စိတ်ဆိုးနေတာလား။"
ဂျီအန်းနင်း က ဝမ်ယွီ ထံသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏နှုတ်ခမ်းထောင့်များတွင် အပြုံးတစ်ခု ရှိနေဆဲဖြစ်သလို အားကိုးရာမဲ့နေသည့် အမူအရာလည်း ပါဝင်နေသည်။ သို့သော်လည်း သူမ အမှန်တကယ် စိတ်ဆိုးနေခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။
ဝမ်ယွီ က သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။
"မင်း ဖုန်းကျန်ခဲ့တယ်လေ" သူက လက်ထဲက ပစ္စည်းလေးကို ဝှေ့ယမ်းပြရင်း ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနှင့် ဝင်ပြောလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း မှာ သူ့ကိုကြည့်ပြီး ရယ်ရမလို ငိုရမလိုပင် ဖြစ်သွားရသည်။ သူမ၏မျက်နှာကို အားနာပါးနာ ပွတ်သပ်လိုက်ရင်း ခေတ္တမျှ စဉ်းစားကာ "ကျေးဇူးပါပဲကွာ၊ အလုပ်ရှုပ်သွားတာပေါ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"ဟင်?" ဝမ်ယွီ က နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဂျီအန်းနင်း က တိုးညှင်းသော ድምፅဖြင့် ဆက်ပြောသည် — "ငါ့ရဲ့ တန်ဖိုးထားမှုလေးကို ထည့်တွက်ပေးလို့..." [၁]
သူမ၏ အသေးအမွှားလေးဖြစ်သော မာနအတွက် ဤကဲ့သို့ မောက်မာပြီး သဘောကျသလို နေတတ်သည့် လူငယ်လေးတစ်ယောက်က ဤမျှအထိ ဟန်ဆောင်ပေးရသည့် အလုပ်ကို လုပ်ခဲ့ရလေသည်။
"မာနလေး" ဆိုသည့် စကားလုံးလေး လေးလုံးက ခါးသက်သက် ခံစားချက်ကို သယ်ဆောင်လာသကဲ့သို့ ရှိသည်။ ဝမ်ယွီ က ၎င်းကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ချက်ချင်းပင် နောင်တရသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိတတ်သည့် သူတစ်ယောက်အနေဖြင့် ယခုအခါတွင်မူ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်လာရသည်။
သူ သူမကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေခဲ့မိတာလား။
ဂျီအန်းနင်း က သူမ၏ ဆံပင်များကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ပြီး အားနာသလို ပြုံးကာ "ငါက ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင် လုပ်တတ်လို့လား" ဟု မေးလိုက်သည်။
"အဟမ်း... အဲလောက်ကြီးတော့ မဟုတ်ပါဘူး" ဝမ်ယွီ က အခက်တွေ့နေဟန်ဖြင့် "သာမာန်လောက်ပါပဲ" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
သူ၏ ရှေ့နောက်မညီသော အဖြေကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဂျီအန်းနင်း က သဘောပေါက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။
သူမ တကယ်တမ်းတွင် စိတ်ဆိုးနေခြင်း သို့မဟုတ် စိတ်ညစ်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။ အရာရာကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး သေခြင်းတရားကိုပင် ရင်ဆိုင်ခဲ့ဖော်ရter ဖြစ်ခဲ့ရပြီးနောက် သူမသည် အတိတ်ဘဝကကဲ့သို့ သူမ၏မာနအပေါ် အလွန်အမင်း အထိခိုက်မခံတော့ပေ။
ယနေ့တွင်မူ ဝမ်ယွီ ၏ မတူညီသော ဘက်ခြမ်းကို သူမ မြင်တွေ့ခဲ့ရခြင်းက သူမကို ပို၍ ရင်ခုန်လှုပ်ရှားစေခဲ့သည်။
ဂျီအန်းနင်း ၏ စိတ်ထဲတွင် ဝမ်ယွီ ဆိုသည်မှာ သူတစ်ပါး၏ ခံစားချက်ကို ဂရုမစိုက်တတ်ဘဲ မိမိစိတ်ကြسိုက် လုပ်တတ်ကာ ခေါင်းမာသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူက သူမ၏ နုနယ်လှသော မာနကို ဤမျှ သတိကြီးစွာဖြင့် ကာကွယ်ပေးလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။
ဖြစ်ပျက်ပုံက အနည်းငယ် အဆင်မပြေ၊ ရယ်စရာကောင်းနေသော်လည်း သူမ ရယ်မောနေစဉ်မှာပင် သူမ၏ရင်ထဲတွင် ဖော်ပြမရနိုင်သော ခါးသီးမှု အနည်းငယ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့်ပင် သူမသည် ယခုလေးတင် ထွက်ပြေးခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး သူမကိုယ်တိုင်အတွက် အသက်ရှူစရာ အခွင့်အလမ်းနှင့် အချိန်အနည်းငယ်ကို ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ဂျီအန်းနင်း က ဝမ်ယွီ ၏ ထူထဲသော ဘုရင့်မျက်ခုံးမွှေးများနှင့် လှပသော မျက်ဝန်းတို့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ မြူခိုးဝေနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ထိုမျက်ဝန်းနက်များအောက်တွင် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် အသိဉာဏ်ဖြင့် ခွဲခြားမရနိုင်သော ခံစားချက်များ ပုန်းကွယ်နေသည်။
ဤနူးညံ့သိမ်မွေ့သော အကြည့်အောက်တွင် ဝမ်ယွီ က အချိန်များ နှေးကွေးသွားသည်ဟု ခံစားရပြီး သူ၏ နှလုံးခုန်သံများပင် ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ နှေးကွေးသွားခဲ့သည်။ သူ သူမထံမှ သူ့အပေါ်ထားရှိသည့် ခံစားချက်များကို ရရှိခဲ့ပြီဆိုသည်ကို သူ သိလိုက်သည်။
လေပြေက ဂျီအန်းနင်း ၏ နဖူးပေါ်မှ ဆံနွယ်များကို လွင့်စင်စေပြီး သူမ၏ အကြည့်များက သူ့ကို သူမအား အနမ်းပေးချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်လာစေသည်။
သို့သော် သူ မလုပ်ရဲပေ။ ဝမ်ယွီ က မလုပ်ရဲသလို ဤခဏတာ ငြိမ်းချမ်းမှုကိုလည်း မဖျက်ဆီးလိုပေ။ သူက အလွန်တရာမှ နူးညံ့သိမ်မွေ့နေပုံရသည့် ဤမိန်းကလေးထံသို့ ကြမ်းတမ်းစွာ ချဉ်းကပ်လိုစိတ် မရှိခဲ့ပေ။
သူမ အားမာန်ပြည့်နေချိန်တွင် သူက သူမကို အနိုင်ယူလိုခဲ့သည်၊ ဖျက်ဆီးလိုခဲ့သည်၊ ပိုင်ဆိုင်လိုခဲ့ပြီး သူမ၏ မျက်နှာဖုံးအားလုံးကို ဆွဲခွာပြချင်ခဲ့သည်။
သို့သော် ယခုကဲ့သို့ သူမ အလွန်နူးညံ့ပျော့ပြောင်းနေချိန်တွင်မူ သူသည် မည်သည့် ရမ်းကားသည့် အပြုအမူကိုမျှ လုပ်ဝံ့ခြင်းမရှိဘဲ အလွန်တရာမှ သတိကြီးစွာဖြင့် လှုပ်ရှားနေရတော့သည်။
ဤသို့ နူးညံ့လှပသော အကြည့်စက်သည် ရုတ်တရက် တိုက်ခတ်လာသော ညလေညင်းကြောင့် ပြီးဆုံးသွားခဲ့ရသည်။
သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ပြီးစဖြစ်ကာ ဆံပင်ရင်းများတွင် ချွေးစို့နေဆဲဖြစ်ပြီး အေးစက်သော လေတိုက်ခတ်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် ဝမ်ယွီ နှင့် ဂျီအန်းနင်း တို့သည် ခေါင်းလှည့်ကာ တပြိုင်နက်တည်း နှာချေလိုက်ကြသည်။
ဂျီအန်းနင်း မှာ မနေ့ညက အအေးမိခဲ့သဖြင့် ယနေ့တွင် အင်္ကျီကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ထပ်ဝတ်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ဦးထုပ်ကို လှမ်းဆွဲရန် အမြန်လက်လှမ်းလိုက်သော်လည်း သူမ မထိမိခင်မှာပင် ဝမ်ယွီ က သူ၏လက်ကို မြှောက်ကာ သူမ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ဦးထုပ်ကို ဆောင်းပေးလိုက်သည်။
"မင်းရဲ့ ဂျာကင်ကို အမြန်ဇစ်တင်လိုက်စမ်းပါ" ဟု သူက ပြောသည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် ဇစ်ဆီသို့ လက်လှမ်းလိုက်သော်လည်း သူမ ငုံ့ကြည့်နေစဉ် ဝမ်ယွီ က ဘာမှ အလေးမထားဘဲ ဖုန်းအသစ်ကို တစ်ဝက်ဟနေသော ကျောပိုးအိတ်ထဲသို့ အတင်းထိုးထည့်လိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း က သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ က ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် အောင်မြင်သွားသည်ဟူသော စိတ်ကျေနပ်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
"မင်းက အယောင်ဆောင်ချင်ရင်လည်း အယောင်ဆောင်ပေါ့။ ကိုယ်က ဂရုမစိုက်ဘူး" ဟု သူက အမှောင်ထဲတွင် ဆိုးသွမ်းသော တောက်ပမှုများဖြင့် ဝင်းလက်နေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ အပြုံးတွင် ယုံကြည်မှုတို့ အပြည့်ရှိနေသည်။ "မင်း အယောင်ဆောင်ချင်သလောက် ယောင်ဆောင်နိုင်ပါတယ်။ တကယ်တော့ ကိုယ်က မင်းရဲ့ အယောင်ဆောင်တတ်တဲ့ ပုံစံကို သဘောကျတာ"
"ကြည့်စမ်း၊ ကိုယ် ဒီလိုဖြစ်နေတာတောင် မင်းရင် မခုန်ဘူးလား" သူက ရှက်ကြောက်ခြင်းကင်းမဲ့စွာဖြင့် ထပ်မံ၍ အခွင့်ကောင်းယူလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင်လေ ကိုယ့်ရဲ့ காgirlfriend လေး လုပ်ပေးပါလား"
ဂျီအန်းနင်း မှာ သူ့ရဲ့ အပြုအမူတွေကြောင့် မရယ်ဘဲ မနေနိုင် ဖြစ်သွားရသည်။ ညဉ့်ယံထဲတွင် သူမ၏ အပြုံးသည် လရောင်ကဲ့သို့ စင်ကြယ်လှပနေပြီး ဝမ်ယွီ ၏ ရင်ခုန်သံကို ရပ်တန့်သွားစေသည်အထိ ဖြစ်စေသည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် တကယ်ပင် ရင်ခုန်မိသော်လည်း အပြုံးဖြင့်သာ ငြင်းပယ်လိုက်သည်၊ "မလုပ်ဘူး။"
ဝမ်ယွီ: "..."
ဝမ်ယွီ တစ်ယောက် တစ်ခုခုနဲ့ လည်ချောင်းထဲမှာ သီးသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
သို့သော် ဂျီအန်းနင်း က လက်လှမ်းကာ ဝမ်ယွီ ၏ အင်္ကျီ ကော်လံကို ဆွဲယူပြီး သူ့အတွက် ပြန်စေ့ပေးလိုက်သည်။ "အင်္ကျီကို သေသေချာချာ ဝတ်စမ်းပါ။"
ဝမ်ယွီ ၏ အင်္ကျီမှာ ဟနေဆဲဖြစ်ပြီး အတွင်းမှ လက်တိုအင်္ကျီကိုသာ မြင်နေရသည်။ လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း အပူချိန်မှာ သိသိသာသာ ကျဆင်းသွားခဲ့သော်လည်း သူက အထပ်ထပ် မဝတ်ထားပေ။ သူက အခုထိ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးသာ ဝတ်ဆင်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။
ဝမ်ယွီ သည် စိတ်ထဲတွင် သူမ၏ ဂရုစိုက်မှုကို တကယ်ပင် ကျေးဇူးတင်မိသော်လည်း တစ်ကြိမ်တခါ ငြင်းပယ်ခံထားရုံရှိသေးသော လူငယ်သခင်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူ၏ မာနမှာ ထိခိုက်သွားခဲ့ရသည်။ သူက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ဦးထုပ်ကို ဆွဲချကာ မကျေမနပ် အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်၊ "ကိုယ့်ကိစ္စ ကိုယ်ရှင်းပါ! မင်းက ကိုယ့်အတွက် အရေးပါတဲ့ လူမှ မဟုတ်တာ။"
ယခင်ဘဝက ဒီကောင်လေးသည် သူမ၏ရှေ့တွင် အမြဲတမ်း မှိုင်းညို့ပြီး ပြင်းထန်ကာ ဤကဲ့သို့ ခေါင်းမာပြီး ကလေးဆန်သော ပုံစံမျိုးကို ဘယ်သောအခါမှ မပြခဲ့ဖူးပေ။ ဂျီအန်းနင်း မှာ ၎င်းကို အတော်လေး ချစ်စရာကောင်းသည်ဟု မခံမရပ်နိုင်အောင် ထင်မိသဖြင့် သူမ၏ ရယ်သံကို အတင်းမျိုသိပ်လိုက်ရသည်။
ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစားကောင်းပြီး အတော်လေး စွမ်းဆောင်နိုင်ရည်ရှိသည်။ ဂျီအန်းနင်း သည် သူ့ဘက်သို့ စောင်းငဲ့ကြည့်ရင်း နှုတ်ခမ်းထောင့်လေး တွန့်သွားသည်။ "ကြိုက်တာ လုပ်လေ။"
သူမ၏ စကားများသည် ဝမ်ယွီ ၏ ရင်ဘတ်ကို တည့်တည့်မတ်မတ် ထိမှန်သွားကာ သူ့ကို ယားယံသွားစေတော့သည်!
ဝမ်ယွီ က သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်၊ "မင်းက အမြဲတမ်း ကိုယ့်ကို မျှော်လင့်ချက်ပေးနေတာပဲ။"
သူပြောနေစဉ်မှာပင် သူ၏ လက်မသည် သူမ၏ ချောမွေ့သော လက်ကောက်ဝတ်လေးကို ပွတ်သပ်လိုက်ရာ အလွန်ပင် နုနယ်လှပသဖြင့် လူတစ်ယောက်၏ ရင်ကို တုန်လှုပ်စေသည်။
"မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ဂျီအန်းနင်း က ငြင်းဆိုလိုက်သည်။ "အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ မပြောနဲ့။"
ဝမ်ယွီ က နှာမှုတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်၊ "ဒါဆိုရင်လည်း ကိုယ့်နဲ့ ဝေးဝေးနေစမ်းပါ! ကိုယ့်ကို စကားမပြောနဲ့၊ ကိုယ့်ကို လာမရှုပ်နဲ့၊ ကိုယ့်ကို ဘယ်လိုမျှော်လင့်ချက်မှလည်း မပေးနဲ့!"
ဂျီအန်းနင်း မှာ စကားပင် ဆက်မပြောနိုင်တော့ပေ။
သူမ တကယ်တော့ ဒါမျိုး မလုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူ့ထံမှ ဝေးရာသို့ ရှောင်ဖယ်သွားရန် မစွမ်းသာသည်သာမက သူမသည် ဝမ်ယွီ အနားသို့ ပို၍တိုးကပ်ချင်နေပြီး သူ့အကြောင်း၊ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က လူများအကြောင်းနှင့် သူ့ပတ်လည်တွင် ဖြစ်ပျက်နေသော အရာများအကြောင်းကို ပိုမိုလေ့လာလိုနေခဲ့သည်။ သူတို့၏ ယခင်ဘဝက ကျောင်းမှ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားရခြင်းအကြောင်းရင်းမှာ အဘယ်နည်း၊ သူဘယ်ကိုသွားခဲ့ပြီး ဘာတွေလုပ်ခဲ့သလဲ ဆိုသည်ကို သူမ သိလိုခဲ့သည်။ ယာ့ဗိုးနှင့် သူ့ကြားတွင်ရော ဘယ်လိုဇာတ်လမ်းတွေ ရှိခဲ့တာလဲ။ ဘယ်လိုရန်ငြိုးတွေ ဒါမှမဟုတ် ပဋိပက္ခတွေ ရှိခဲ့ကြတာလဲ။
အကယ်၍ ဖြစ်နိုင်လျှင် ကြိုတင်၍ ရှောင်ရှားနိုင်စေရန် သူ့ကို သတိပေးကူညီနိုင်ရန်အတွက် အမှန်တရားကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းနိုင်မည့် အရိပ်အမြွက်များနှင့် သဲလွန်စဟူသမျှကိုပင် သူမ ရှာဖွေတွေ့ရှိချင်နေခဲ့သည်။
ဒီဘဝမှာတော့ သူမသည် သူ့ကို ပျော်ရွှင်စေလိုခဲ့သည်။
ထိုသို့ဖြစ်စေရန်အတွက် သူမသည် သူ့ထံမှ ဝေးဝေးတွင် နေ၍ မဖြစ်နိုင်ပေ။
"ကြည့်စမ်း၊ ရှင် ဝေးဝေးမှာ မနေနိုင်ဘူး မဟုတ်လား" ဝမ်ယွီ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားကာ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အထဟန်ပါသော အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ "ကိုယ့်ကို သဘောကျနေတာပဲလေ၊ ကိုယ်သိတာပေါ့!"
သူ့ကိုယ်သူ အလွန်အမင်း အထင်ကြီးနေပုံက ဂျီအန်းနင်းကို ခေါင်းကိုက်လာစေသည်။
ဂျီအန်းနင်းမှာ စကားပင်မပြောနိုင်တော့ပေ။ သူမသည် လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်ရင်း "ရှင်က စိတ်ကူးယဉ်လွန်နေတာပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် ဦးထုပ်ကို ဆွဲချလိုက်ရာ ဦးထုပ်အစွန်းက လမ်းမီးတိုင်မှ မှေးမှိန်သော အလույကို ကာဆီးထားလိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ဖဝါးဆံ့ရုံမျှသာရှိသော မျက်နှာလေးကို အရိပ်အောက်တွင် ဖုံးကွယ်သွားစေသည်။
"ဟွန့်" ဝမ်ယွီက ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ့်ကို ဝန်ခံမှာ မဟုတ်မှန်း ကိုယ်သိပါတယ်ကွာ။"
သူ့ကိုယ်သူ အလွန်အမင်း အထင်ကြီးတတ်သူ တစ်ယောက်တော့ မဟုတ်ပေ။ ဂျီအန်းနင်းက သူ့ကို သဘောမကျဘဲ မနေသည်ကို သူ ခံစားမိနေဆဲပင် ဖြစ်သည်— သူမက သူ့ကို မလွှဲမရှောင်သာ သဘောကျနေပုံ မပေါ်လျှင်တောင်မှပေါ့။ သူမ အဘယ်ကြောင့် သူ့ကို ဆက်လက်တွန်းလှန်နေသည်ကိုတော့ သူ နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။
သူမတွင် တစ်စုံတစ်ရာသော ပြောပြ၍မရသည့် လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။
ဝမ်ယွီသည် မကြာခဏဆိုသလို အနိုင်ကျင့်လိုသည့် ပုံစံမျိုးဖြင့် ပြုမူတတ်သော်လည်း တစ်စုံတစ်ယောက်၏ စစ်မှန်သော ခံစားချက်များကို အတင်းအကျပ် ဖော်ထုတ်ခိုင်း၍ မရနိုင်ကြောင်း သူ နက်နက်နဲနဲ နားလည်ထားပေသည်။ သူတို့ အမှန်တကယ် ပြောပြချင်လာမည့်နေ့ကိုသာ စောင့်ရပေမည်။
ထို့ကြောင့် သူသည် ဂျီအန်းနင်းကို ဖိအားမပေးခဲ့ပေ။
သို့သော် သူ ပြန်တွေးကြည့်မိချိန်တွင် လွန်ခဲ့သောနှစ်များအတွင်း အခြားမိန်းကလေးများကို ဤမျှလောက် သည်းခံပေးဖူးခြင်း လုံးဝမရှိခဲ့ပေ။
သူမကတော့ ထူးခြားနေခဲ့သည်။
ဂျီအန်းနင်းသည် သူမ၏ ဦးထုပ်ကို ဆွဲစွပ်လိုက်ပြီး လမ်းမီးရောင်အောက်တွင် ခေါင်းကို ငုံ့လျက် လျှောက်သွားနေခဲ့သည်။ သူမ၏ ခြေဖဝါးအောက်ရှိ သူမ၏ အရိပ်သည် တစ်ခါတရံ ရှည်ထွက်လာပြီး တစ်ခါတရံ တိုသွားတတ်ကာ သူမ၏ ပြောင်းလဲနေသော စိတ်ခံစားချက်များနှင့် ဆင်တူလှပေသည်။
အကယ်၍သာ ရှေ့တွင် မသိရသေးသော မြူခိုးကဲ့သို့သော အခြေအနေများ မရှိခဲ့ပါက ဤဘဝတွင် ဝမ်ယွီကို လက်ခံလိုက်ခြင်းမှာ မဖြစ်နိုင်စရာ မရှိပေ။
သို့သော်လည်း ဝမ်ယွီက လာမည့်နှစ်တွင် ကျောင်းမှ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မည်။
ပိုဆိုးသည်မှာ ဂျီအန်းနင်းသည် ဝမ်ယွီ ပြန်ပေါ်လာမည့်အချိန်ကို မသိရခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။
သူမ ဝိညာဉ်ဘဝတွင် ရှိစဉ်က အချိန်ကို မခံစားခဲ့ရဘဲ ခေါ်ယူခံရသည့်အခါမှသာ ရှင်းလင်းလာခဲ့ပြီး အခြားအချိန်များတွင်မူ တစ်ပိုင်းတစ်စ အိပ်မက်မက်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
ဝမ်ယွီက သူမ၏ အဘွားထံသို့ ဝင်ရောက်လာရန် ပေါ်လာသည့်အခါမှသာ သူမ သိခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ၏ အဘွားအတွက် အရာရာကို စီစဉ်ပေးပြီးနောက် သူသည် ချက်ချင်းပင် ထွက်သွားခဲ့သည်။
သူမ၏ အဘွားက တစ်ခါတရံ သူမ၏နာမည်ကို ခေါ်တတ်ပြီး ထိုအချိန်ကျမှသာ သူမ သတိပြန်ဝင်လာတတ်သည်။ သို့သော် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ အဘွား၏ ခေါ်ယူမှုနှုန်းမှာ နည်းပါးလာခဲ့သည်။ သူမသည် ဤလောကထဲမှ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့မည်ဟု သူမ ထင်ခဲ့မိသည်။
ဝမ်ယွီက ကျောက်ချန်းကို ရင်ဆိုင်စဉ် သူမ၏နာမည်ကို ရွတ်ဆိုခဲ့ခြင်းကြောင့် သူမကို ဟိုတယ်ခေါင်မိုးပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာစေရန် ခေါ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ပြီး ထိုနေရာတွင် သူမ မတော်တဆ ခြေချော်ကာ အသေရောက်သွားခဲ့ရသဖြင့် သူ့ကို သူမ ပြန်လည်တွေ့ရှိခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ကြားထဲတွင် အချိန်မည်မျှ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီနည်း။ တစ်လလား။ တစ်နှစ်လား။ သုံးနှစ်လား။ ငါးနှစ်လား။ ဂျီအန်းနင်း မသိခဲ့ပေ။
ထို့နောက် ဝမ်ယွီအနေဖြင့် အရာရာကို စီစဉ်ပြီး ဘေးကင်းစွာ ထွက်ပြေးခဲ့ရမည်ဖြစ်သော်လည်း သူသည် ဖမ်းဆီးခံရကာ အကျဉ်းချခံခဲ့ရပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကွပ်မျက်ခံခဲ့ရသည်။ ထိုကာလအတွင်း အချိန်မည်မျှ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သနည်း။ ဝိညာဉ်တစ်ပါးအနေဖြင့် အချိန်ကို ခံစားသိရှိနိုင်စွမ်းမှာ အလွန်တရာ မှေးမှိန်လွန်းလှသဖြင့် ဂျီအန်းနင်းလည်း မသိခဲ့ပေ။
မသိရသေးသော အကြောင်းရင်းများ အလွန်များပြားလှသည်။ ဂျီအန်းနင်း၏ နှလုံးသားမှာ ရှုပ်ထွေးနေပြီး ယခုအချိန်တွင် ဝမ်ယွီကို လက်ခံကာ သူ့ဘေးတွင် အတူတကွ ရှိနေရန် မစွမ်းသာသေးပေ။
ဝမ်ယွီသည် ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းဖြင့် ဂျီအန်းနင်းကို မှီလိုက်ပြီး သူမ၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ရန် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ ဂျီအန်းနင်းက ခဏမျှ ရုန်းကန်ကြည့်သော်လည်း ရုန်းမထွက်နိုင်ခဲ့ပေ။
သူက သူမကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။
"ခဏလောက် လက်ဆုပ်ထားရုံပါပဲ" ဝမ်ယွီက ပြောလိုက်သည်။ "ဒီလမ်းဆုံကို ရောက်တဲ့အထိပေါ့။ ဒီလမ်းက မှောင်နေပြီး ကိုယ်က အမှောင်ကို ကြောက်လို့ပါ။"
လက်ဝှေ့ကလပ်၏ အဆောက်အအုံငယ် တည်နေရာမှာ ခေါင်ဖျားကျပြီး ဤလမ်းတစ်လျှောက်ရှိ သစ်ပင်များမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက ရှိနေပုံရကာ သစ်ကိုင်းထူထပ်မှုများက လမ်းမီးတိုင်မှ အလင်းရောင်ကို ဖုံးကွယ်ထားကြသည်။ ညဉ့်နက်သန်းခေါင် အမှန်တကယ်ပင် မှောင်မည်းနေခဲ့သည်။
သို့သော် ဝမ်ယွီ၏ စကားများမှာ ရှက်စရာကောင်းလှသည်။ သူကဲ့သို့ ရုပ်ရည်ခန္ဓာကိုယ် ကြီးမားသန်မာသူ တစ်ယောက်က အမှောင်ကို ကြောက်တယ်တဲ့လား။ အမှောင်ကသာ သူ့ကို ကြောက်သင့်သည်!
သို့သော်လည်း သူသည် ဂျီအန်းနင်း၏ လက်ကို တင်းကျပ်လွန်းသော အားဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့သည်။ သူမ ရုန်းမထွက်နိုင်အောင် တားဆီးထားသော်လည်း မည်သည့်နာကျင်မှုကိုမျှ ဖြစ်ပေါ်စေခြင်း မရှိပေ။
သူသည် သတိထားနေခဲ့ပြီး သူ့အာဏာကိုပင် စေ့စေ့စပ်စပ် ထိန်းချုပ်ထားခဲ့သည်။
ဂျီအန်းနင်းသည် ယခင်ဘဝက သူ သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ညှစ်မိ၍ နီရဲသွားစေခဲ့ဖူးသည်ကို မမှတ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ သူ့မျက်လုံးများတွင် နောင်တရိပ်ရိပ် ထင်ဟပ်နေပြီး နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားကာ သူ၏မာနကို လွှတ်ချပြီး တောင်းပန်စကားများကို မပြောဆိုနိုင်ခဲ့ပေ။
ဂျီအန်းနင်းသည် ထိုမြင်ကွင်းကို ပြန်ပြောင်းတွေးတောမိသော်လည်း ထိုစဥ်က ခံစားခဲ့ရသော ဒေါသများ လုံးဝ မရှိတော့ပေ။ သူမသည် ဝမ်ယွီ၏ အပြုအမူကိုပင် ရယ်စရာတစ်ခုသလို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။
သူသည် သူမ မတတ်နိုင်အောင် ဆော့ကစားတတ်ပြီး ရှက်ကြောက်ခြင်းကင်းမဲ့စွာ ပြုမူတတ်သူ တစ်ဦး ဖြစ်နေဆဲပင်။
မြှောက်တက်နေသော မျက်ခုံးနှင့် ရစရာမရှိအောင် ပြုံးပြနေသည့် အပြုံးက သူမ၏ နှလုံးသားကို ရေအိုင်လေးတစ်ခုကဲ့သို့ နူးညံ့သွားစေခဲ့သည်။ သူမက တိုးတက်သော အသံဖြင့် "လမ်းဆုံအထိပဲနော်..." ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ၏ မျက်နှာမှာ ဝမ်းသာအားရ ထွန်းလင်းသွားတော့သည်။
ဝမ်ယွီသည် ဂျီအန်းနင်းကို အိမ်အထိ လိုက်ပို့ပေးခဲ့ပြီး သူမ အဆောက်အအုံထဲသို့ ဝင်သွားမှသာ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ တစ်လမ်းလုံး သူ့စိတ်ထဲတွင် ပျော်ရွှင်ကြည်နူးနေခဲ့သည်။
သူသည် ပုံမှန်အားဖြင့် ကျောင်းဂိတ်အနီးတွင် ကားရပ်လေ့ရှိပြီး ကားဆီသို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါ ပုံမှန်အတိုင်း စီးကရက် တစ်လိပ်ကို ညှิသောက်လေ့ရှိသည်။ သူသည် ဂီယာပြောင်းလိုက်ပြီး မျက်လုံးကို မြှောက်ကာ ကြည့်လိုက်စဥ် နောက်ကြည့်မှန်ထဲတွင် ပုံရိပ်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။
ထိုလူမှာ ကျောင်းဂိတ်၏ မီးရောင်အောက်တွင် ရှင်းလင်းစွာ ထင်ရှားနေပြီး သွယ်လျ၍ ဖြူစင်ကာ အလွန်လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ဖက်ရှင်စတိုင်လ်မှာ ဂျီအန်းနင်းထက် အဆင့်ပေါင်းများစွာ သာလွန်နေပြီး ကျောင်းသူသစ်များတွင် တွေ့ရလေ့ရှိသော အောက်တန်းကျသည့် အနေအထူးများကို လုံးဝ ကင်းစင်နေပေသည်။
သို့သော် သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ အလွန်တရာ အသက်ဝင်လှသည်၊ ပို၍တိတိကျကျဆိုရသော် အလွန်အမင်း အသက်ဝင်လွန်းနေကာ အတွေးလေးများနှင့် တွက်ချက်မှုလေးများစွာကို ဖော်ပြနေပေသည်။ တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သူမ၏ အတွေးများကို ဖတ်ပြနိုင်သကဲ့သို့ ရှိနေသဖြင့် ပြုံးမိရန် ခက်ခဲစေခဲ့သည်။
ဝမ်ယွီသည် KFC အိတ်တစ်အိတ်ကို ကိုင်လျက် သူ့ကားနောက်သို့ ရှေ့တိုးနောက်ဆုတ် လျှောက်နေသည်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း နောက်ကြည့်မှန်ကို ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။ သူမသည် ချဉ်းကပ်ချင်သော်လည်း ရဲတင်းမှု မရှိဘဲ တွန့်ဆုတ်နေခဲ့သည်။ သူမ နေရစ်ခဲ့သော်လည်း ထွက်သွားရန် ဝန်လေးနေခဲ့သည်။
ဝမ်ယွီသည် ဤမိန်းကလေးက ဂျီအန်းနင်းကို စွပ်စွဲပြောဆိုခဲ့ပြီး သူမ၏ အသက်ဝင်သော မျက်လုံးများတွင် သိသာထင်ရှားသော မာယာများ အပြည့်ရှိနေခဲ့သည့် ထိုအိပ်မက်ကို ပြန်လည်သတိရလိုက်သည်။
အိပ်မက်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်၊ ဘာမှမဟုတ်ပေ။
ဝမ်ယွီသည် သူ့ကိုယ်သူ နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။ သူသည် စီးကရက်ကို နောက်တစ်ချက် ဖွာရှိုက်ကာ ကားကို စတင်မောင်းနှင်ချင်နေခဲ့သည်။
သို့သော် သူသည် မျက်လုံးများကို ထပ်မံမြှောက်ကာ နောက်ကြည့်မှန်ကို မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် ဆွန်ယာရှန်ကို မြင်ရုံသာမက သူ့ကိုယ်ပိုင်မျက်လုံးများကိုပါ မြင်လိုက်ရသည်။
သူ့မျက်လုံးများမှာ မင်ကဲ့သို့ အလွန်နက်မှောင်နေပြီး နက်နဲသော ဆိုးသွမ်းမှုတစ်ခုကို ဝှက်ဖုံးထားကြသည်။ ဤမျက်လုံးများက ဝမ်ယွီ ကိုယ်တိုင်ပင် ထိတ်လန့်သွားစေခဲ့ပြီး သူသည် အလိုလိုနေရင်း မျက်နှာလွှဲလိုက်ကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။
မြင်ကွင်းတစ်ခုသည် သူ့စိတ်ထဲတွင် လက်ခနဲ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။
ထိုအရာမှာ ဂျီအန်းနင်း၏ မျက်ရည်စိုနေသော မျက်နှာပင် ဖြစ်ပေသည်။
"နောက်ဘဝဆိုတာ တစ်ခုခုများ ရှိခဲ့မယ်ဆိုရင်လေ..." ဟု သူမက ဆိုခဲ့သည်။
ဝမ်ယွီ သည် သူ၏မျက်လုံးများကို ရုတ်တရက် ဖွင့်လိုက်သည်။
ထိုအရာမှာ နောက်ထပ် အိပ်မက်တစ်ခုပင် ဖြစ်ပြီး ဂျီအန်းနင်း နှင့် ပတ်သက်သည့် အခြားသော အိပ်မက်တစ်ခုပင်တည်း။ နိုးထလာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားတတ်သော အိပ်မက်မျိုးဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ သူ အားလုံးကို ပြန်လည် သတိရနေမိသည်။
ဝမ်ယွီ သည် နောက်ကြည့်မှန်ထဲမှ သူ့ကိုယ်သူ တစ်ဖန် ပြန်လည်ကြည့်လိုက်သည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ၏မျက်လုံးများမှာ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ၏ ရင်ထဲတွင် ကိန်းအောင်းနေသော ရန်လိုမှုများကိုမူ မည်သို့မျှ ဖိနှိပ်မထားနိုင်ခဲ့ပေ။
ဝမ်ယွီ သည် မှန်ထဲတွင် ပေါ်နေသော သူ့ကိုယ်သူ စိုက်ကြည့်ရင်း ဂီယာကို ပြန်ချရန် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ကာ ကားတלתကို ဖွင့်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။
"ဂျွမ်း" ဟု အသံမြည်အောင် ကားတံခါးကို ပိတ်လိုက်သည့် အသံက ကားနားတွင် တွေဝေပတ်သန်းနေခဲ့သော လှပသည့် မိန်းကလေးကို ထိတ်လန့်သွားစေခဲ့သည်။
"ဝမ်... ဝမ်အကိုကြီး..." ဟု ဆွန်ယာရှန်က တုန်တုန်ရီရီဖြင့် ခေါ်လိုက်သည်။
သူမ၏ နုနယ်ပြီး ကြောက်ရွံ့နေဟန်ရှိသော ပုံစံမှာ အမှန်တကယ်ပင် ချစ်စရာကောင်းနေခဲ့သည်။