စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသည်မှာ ယနေ့တွင် ဂျီအန်းနင်း သည် သူမ၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုပုံစံကို ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး ပွပွချောင်ချောင် အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားခြင်းပင်ဖြစ်သည်။
အားလပ်ရက်အတွင်းက သူမသည် ပြည်နယ်မြို့တော်ရှိ နာမည်ကြီး အဝတ်အထည်ဈေးသို့ အထူးသွားရောက်ခဲ့သည်။ ထိုဈေးသည် ကြီးမားပြီး လူသိများလှသဖြင့် ပြည်နယ်မြို့တော်သို့ လာရောက်လည်ပတ်သူ အများအပြားသည် အဝတ်အစားများ ဝယ်ယူရန် ထိုနေရာသို့ သွားလေ့ရှိကြသည်။
၎င်းသည် ဈေးနှုန်းချိုသာခြင်းကြောင့် ကျော်ကြားသည်။
ယခင်ဘဝတွင် ဂျီအန်းနင်း သည် မိမိကိုယ်ကို အလွန်အမင်း တင်းကျပ်ခဲ့ပြီး စွဲလမ်းသည်အထိပင် ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဤဘဝတွင်မူ သူမသည် ပြောင်းလဲရန် ဆုံးဖြတ်ချက်ချထားပြီး မိမိအတွက် အဝတ်အစားအသစ်အချို့ကို ဝယ်ယူလိုက်သည်။
ဈေးပေါသော ပစ္စည်းများသည် အရည်အသွေးကောင်းမွန်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ အရည်အသွေး ညံ့ဖျင်းခြင်းနှင့် ချုပ်လုပ်မှုကြမ်းတမ်းခြင်းတို့ကို မျက်စိဖြင့်ပင် ထင်ရှားစွာ မြင်နိုင်ပြီး သူမ ဆက်လက်ဝတ်ဆင်နိုင်သေးသည့် အနည်းငယ်ကျပ်နေသော ကလေးအဝတ်အစား အကြီးစားများထက်ပင် ပိုမိုညံ့ဖျင်းနေသည်။ သို့သော် လှပသော မိန်းကလေးတစ်ယောက်က ဂုန်နီအိတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားလျှင်ပင် ၎င်းသည် ဖက်ရှင်ကျသွားတတ်သည်။ ရုပ်ရည်က လုံလောက်အောင် ကောင်းမွန်နေလျှင် အခြားသူများသည် ထိုလှပသော မိန်းကလေး၏ ကျန်အချက်အလက်အားလုံးကို အလိုအလျောက် လျစ်လျူရှုလိုက်ကြတော့သည်။
"ကျွန်မ နောက်မှ ဒါရိုက်တာရှုဆီ သွားလိုက်ဦးမယ်" ဟု ဂျီအန်းနင်း က တူကို ကိုက်လျက် ပြောလိုက်သည်။
"ဟင်" ဟု ဝမ်ယွီ က မေးလိုက်သည်၊ "ကျွန်တော်တို့ဌာနက ဒါရိုက်တာရှုလား။ ဘာလို့လဲ"
"မဟုတ်ဘူး၊ ထောက်ပံ့ရေးဌာန (Logistics) က ဒါရိုက်တာရှုပါ" ဟု ဂျီအန်းနင်း က ရှင်းပြသည်။ "ကျောင်းစားသောက်ဆိုင်မှာ အချိန်ပိုင်းအလုပ် လုပ်ကိုင်နိုင်တဲ့ နေရာအချို့ ရှိပေမဲ့ အရေအတွက်က နည်းပြီး လူတိုင်းလိုချင်ကြတဲ့ နေရာမျိုးတွေ ဖြစ်နေတယ်။ စာသင်နှစ် အစတုန်းက ကျွန်မအဖွားက ပတ်ဝန်းကျင်သစ်နဲ့ မရင်းနှီးသေးတော့ ကျွန်မ အဖွားကို ပြုစုစောင့်ရှောက်နေရတယ်။ အလုပ်လျှောက်ဖို့ သွားတဲ့အချိန်မှာတော့ နေရာတွေက မရှိတော့ဘူး။ နောက်မှပဲ သူ့ကို သွားတွေ့ကြည့်လိုက်ဦးမယ်၊ တစ်နေရာရာ လစ်လပ်သွားမလားလို့ပါ"
ဂျီအန်းနင်း ပြန်လည်မွေးဖွားလာပြီးနောက် ထိုအချိန်သည် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး သူမသည် ကျောင်းတွင် အစားအသောက် ပို့ဆောင်ပေးသည့် လုပ်ငန်းကို စတင်နေပြီဖြစ်သည်။
ဝမ်ယွီ သည် မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ အကယ်၍သာ သူက သူမကို ထိုအစားအသောက်ပို့သည့် လုပ်ငန်းကို ရပ်တန့်ခိုင်းလျှင် သူမ တကယ်ပဲ နားထောင်ပါ့မလား။
ဝမ်ယွီ သည် စိတ်ကြည်လင်နေသည်။ "ကျွန်တော် လိုက်ပို့ပေးမယ်"
ဝမ်ယွီ သည် ထောက်ပံ့ရေးဌာနမှ ဒါရိုက်တာရှုနှင့် ပတ်သက်၍ အမှတ်တရ ရှိနေသည်။ ဝမ်ကော်အန်းသည် ဟွာဒါတက္ကသိုလ် သို့ စမ်းသပ်ခန်းအဆောက်အအုံသစ် ဆောက်လုပ်ရန် ငွေလှူဒါန်းခဲ့စဉ်က ဤဒါရိုက်တာရှုနှင့် အတော်လေး ရင်းနှီးခဲ့ဖူးသည်။
"ဝင်ခဲ့" ဒါရိုက်တာရှုသည် နေ့လယ်စာစားပြီးနောက် ခဏတာ အိပ်စက်ရန် ပြင်ဆင်နေချိန်တွင် တံခါးခေါက်သံ ကြားလိုက်ရသဖြင့် အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားသည်။
ဝင်လာသူမှာ သူနှင့် ရင်းနှီးသူဖြစ်နေသည်။ သူမမှာ ဂျီအန်းနင်း ဖြစ်ပြီး အဖွားအကြောင်း တိုင်ကြားခဲ့ဖူးသည့် မိန်းကလေးဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က သူမအတွက် နေထိုင်ရေးကို သူ စီစဉ်ပေးခဲ့ဖူးသည်။
"ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ" ဟု သူ မေးလိုက်သည်။
ဒါရိုက်တာရှုသည် ဆရာတစ်ဦးမဟုတ်ပေ။ သူသည် အုပ်ချုပ်ရေးပိုင်းဆိုင်ရာ ဝန်ထမ်းသက်သက်သာ ဖြစ်သည်။ ထောက်ပံ့ရေးလုပ်ငန်းများကို လုပ်ကိုင်ရသဖြင့် စိတ်ကူးယဉ်ဆန်သော ပါမောက္ခများနှင့် ယှဉ်လျှင် သူသည် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်တစ်ဦးနှင့် ပိုတူသည်။ သူသည် ကျောင်းသားများထက် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်များနှင့် ပိုမိုဆက်ဆံရသဖြင့် သူ၏ပြောဆိုပုံမှာ ပညာရှင်ဆန်ခြင်းထက် ပိုမိုပြေပြစ်ပြီး လုပ်ငန်းပိုင်းဆိုင်ရာ ဆန်နေသည်။
ဂျီအန်းနင်း ၏ ပြောပြချက်ကို ကြားပြီးနောက် သူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "ဆရာတွေက မင်းကို မကူညီချင်တာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ နေရာတွေက အစကတည်းက ကန့်သတ်ချက် ရှိနေတာလေ။ မင်း အစောကြီးကတည်းက လာမလျှောက်ရင် ငါလည်း မထည့်ပေးနိုင်ဘူး။ မင်း အခက်အခဲရှိတာ ငါသိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျောင်းမှာ မင်းတစ်ယောက်တည်း အခက်အခဲရှိတာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ့ဆီ အကူအညီတောင်းလာတဲ့သူတိုင်းက မိသားစုအခက်အခဲရှိတဲ့ ကျောင်းသားတွေချည်းပဲ..."
သူသည် ရုံးလုပ်ငန်းသုံး စကားလုံးများဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ဂျီအန်းနင်း သည် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားပြီး "တစ်ယောက်ယောက် ထွက်သွားလို့ နေရာလွတ်လာရင် ကျွန်မကို အကြောင်းကြားပေးလို့ ရမလားရှင့်" ဟုသာ တောင်းဆိုနိုင်ခဲ့သည်။
ဒါရိုက်တာရှုသည် အလုပ်များသူတစ်ဦးဖြစ်၍ ထိုကဲ့သို့သော အသေးစိတ်ကိစ္စများကို ဂရုစိုက်မည်မဟုတ်ပေ။ သူက ငြင်းပယ်လိုက်ပြီး "အချိန်တန်ရင် စားသောက်ဆိုင်က ကြေညာချက် ကပ်ပေးလိမ့်မယ်။ မင်းကိုယ်တိုင်ပဲ ဂရုစိုက်ကြည့်ထားရမှာပေါ့။ မဟုတ်ရင် လူတိုင်းက ငါ့ဆီလာပြီး ဦးစားပေးဖို့နဲ့ အကြောင်းကြားပေးဖို့ တောင်းဆိုနေရင် ဘယ်သူ့ကို ဦးစားပေးရမလဲ" ဟု ပြောသည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် သူတစ်ပါး၏ မျက်နှာရိပ်မျက်နှာကဲကို နားမလည်သူ မဟုတ်သော်လည်း တစ်ခါတစ်ရံတွင် မျက်နှာပျက်ခံရန်ပင် မတတ်နိုင်တော့သည့် အခြေအနေမျိုး ရှိတတ်သည်။ အကူအညီတောင်းခံသည့်အခါ အေးစက်စက် ဆက်ဆံခံရသည့် အခြေအနေမျိုးကို သူမ တစ်ကြိမ်ထက်မက ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသည်။
"စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေမိလို့ တောင်းပန်ပါတယ်" ဟု ပြောရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် ဝမ်ယွီ ၏ အသံကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။ "ဒါရိုက်တာရှု၊ ကျွန်တော်တို့ကို ကူညီပေးပါဦး"
နှစ်ယောက်စလုံး တံခါးဝဆီသို့ တစ်ပြိုင်နက် ကြည့်လိုက်ကြရာ ဝမ်ယွီ သည် တံခါးကိုမှီရင်း ရွှင်လန်းစွာ ပြုံးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"အော်? ဝမ်ယွီ လား" ဒါရိုက်တာရှုမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး ဝမ်းသာသွားသည်။ "မင်း ဘာလို့ ဒီရောက်နေတာလဲ။ တကယ်ပြောရရင် မင်း ငါ့ဆီ မလာတာ တော်တော်ကြာပြီနော်"
"အခု ရောက်လာပြီလေ" ဟု ဝမ်ယွီ က ရွှင်လန်းစွာ ပြုံးပြီး ပြောသည်။
ဒါရိုက်တာရှုမှာ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားပြီး ဂျီအန်းနင်း ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ဝမ်ယွီ ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "သူတို့က ဘယ်သူတွေလဲ..."
ဝမ်ယွီ သည် ဒါရိုက်တာရှုကို "သူက ကျွန်တော့်ရည်းစားပါ" ဟု တကယ် ပြောချင်နေသော်လည်း ဂျီအန်းနင်း သည် ခေါင်းမာသူဖြစ်၍ သဘောကျမည်မဟုတ်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။ သူသည် အနားသို့ လျှောက်သွားပြီး ဒါရိုက်တာရှုအား "သူက ကျွန်တော့်ကလပ်က ဂျူနီယာညီမလေးပါ" ဟု ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။
"ရည်းစား" ဟု တိုက်ရိုက် မပြောသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူမအောင့်မထားနိုင်တော့ဘဲ ဂျီအန်းနင်း ၏ ပခုံးပေါ်သို့ လက်တင်ကာ ပြုံးစိစိ လုပ်လိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း: "..."
"အော်... ဒီလိုလား..." ဒါရိုက်တာရှုမှာ ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားပြီး အားပါးတရ ပြောလိုက်သည်၊ "ငါ နောက်မှ စားသောက်ဆိုင်ဘက်ကို ပြောပေးလိုက်ပါ့မယ်။ မင်းတို့နှစ်ယောက် အရင်ပြန်နှင့်၊ ငါ ဖုန်းဆက်လိုက်မယ်"
ဂျီအန်းနင်း ၏ ကိစ္စဖြစ်သော်လည်း ဒါရိုက်တာရှုက ဝမ်ယွီ ကိုသာ "ငါ ဖုန်းဆက်လိုက်မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ သည် ရွှင်လန်းစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ကျေးဇူး အများကြီးတင်ပါတယ်"
ဒါရိုက်တာရှု၏ ရုံးခန်းမှ ထွက်လာပြီး တစ်ထပ်ဆင်းလာသောအခါ ဂျီအန်းနင်း က မေးလိုက်သည်၊ "ဒါရိုက်တာရှုနဲ့ ရင်းနှီးတာလား"
"သိပ်တော့ မရင်းနှီးပါဘူး" ဝမ်ယွီ က ပြုံးရင်း ဖြေသည်။ "ကျွန်တော့်မိသားစုက ကျောင်းကို အဆောက်အအုံတစ်ခု လှူထားဖူးလို့ပါ"
"..." ဂျီအန်းနင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"
"အခုတော့ အဆင်ပြေသွားပြီလေ၊ ဘာလို့ သက်ပြင်းချနေတာလဲ" ဝမ်ယွီ က မေးလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် နှုတ်ခမ်းစူလိုက်ပြီး သူမ၏ နဖူးဆံပင်များကို ခဏမျှ မှုတ်ထုတ်လိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်၊ "ရုံးခန်းထဲက ထွက်လာတုန်းက ကျွန်မ ဘာတွေ တွေးမိနေလဲ သိလား"
"ဘာများလဲ" ဝမ်ယွီ က မေးလိုက်သည်။
"ကျွန်မ တွေးနေတာက" ဂျီအန်းနင်း သက်ပြင်းချရင်း ပြောသည်၊ "ပိုက်ဆံရှိတာ တကယ်ကို ကောင်းတာပဲ။ ဘယ်နေရာသွားသွား လူတိုင်းက ပြုံးပြကြတယ်၊ အဆင်ပြေအောင် လမ်းဖွင့်ပေးကြတယ်၊ စကားတစ်ခွန်းတည်းနဲ့ ကိစ္စတွေက ပြီးသွားတယ်။ ပိုက်ဆံက လူတွေရဲ့ စိတ်နှလုံးကို ဒီလောက်ထိတောင် အလွယ်တကူ ဖျက်ဆီးနိုင်တယ်ဆိုတာ တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းတယ်။ ကျွန်မတောင် ဒီလိုမျိုး တွေးနေမိလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး"
“မင်းက အကျင့်ပျက်သွားပြီဆိုမှတော့ ငါ့ရည်းစားပဲ လုပ်လိုက်ပါလား။” ဝမ်ယွီ က နှုတ်ခမ်းတစ်ဖက်ကိုတွန့်ကာ ရယ်သွမ်းသွေးလိုက်သည်။ “ငါက ငွေနဲ့လူတွေကို အကျင့်ပျက်အောင် လုပ်ရာမှာ အတော်လေး ကျွမ်းကျင်တယ်လေ။”
သူ့မှာ ဟာသပြောတတ်တဲ့ အရည်အချင်းကတော့ လုံးဝမရှိပါဘူး!
ဂျီအန်းနင်း က သူ့ကို အထင်သေးတဲ့အကြည့်နဲ့ ကြည့်လိုက်ပြီး လျင်မြန်စွာပဲ လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။
အကြိမ်ကြိမ် အငြင်းခံနေရသော်လည်း ဝမ်ယွီ ရဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေကတော့ ပိုလို့တောင် တိုးပွားလာခဲ့သည်။ သူက သူမရဲ့ တက်ကြွလန်းဆန်းတဲ့ ပုံစံမျိုးကို အသည်းအသန် ကြိုက်နှစ်သက်နေတာဖြစ်သည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း မသိလိုက်ရအောင်ပဲ သူဟာ အနည်းငယ် ဆာဒီဇင် (အနိုင်ကျင့်ပြီး ပျော်မွေ့ခြင်း) စိတ်ဝင်လာနေမှန်း မသိလိုက်ပေ။ ဂျီအန်းနင်း ရဲ့ အထင်သေးတဲ့အကြည့်က သူ့နှလုံးသားကို ယားယံစေသည်။ သူက အပြုံးမပျက်ဘဲ သူမနောက်ကို လိုက်သွားရင်း “ဟေ့၊ ခဏစောင့်ပါဦး! အားလပ်ရက်ပြီးလို့ ကျောင်းပြန်တက်တဲ့ ပထမဆုံးနေ့ပဲ၊ မင်းက ရှုချန်းဆီ သွားဦးမှာလား။ ဒီည Fighting Club ကို လာဦးမှာလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
မွန်းလွဲပိုင်း အနားယူချိန်တွင် ဂျီအန်းနင်း ထံသို့ ဝမ်ယွီ ဆီမှ ဖုန်းဝင်လာသည်။ “ကိစ္စပြီးပြီ။ ကန်တင်းကိုသွားပြီး မန်နေဂျာဟူကို ရှာလိုက်ပါ။ သူက မင်းရဲ့ အချိန်ဇယားကို စီစဉ်ပေးလိမ့်မယ်။ အဆင်ပြေသွားရင်တော့ ငါ့ကို အသေးစိတ် ပြန်ပြောပေးပါ။”
“ဟုတ်ကဲ့၊ ညနေ ကျောင်းဆင်းရင် သွားလိုက်ပါ့မယ်” ဟု ဂျီအန်းနင်း က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“အို၊ နောက်တစ်ခု ပြောစရာရှိသေးတယ်!” ဝမ်ယွီ က ဘာကိုမှ အလကား မလုပ်တတ်သူဖြစ်သည်။ “ငါက မင်းအတွက် ဒီကိစ္စကို ကူညီပေးထားတာဆိုတော့ ဆုလာဘ်အနေနဲ့ နောက်ကျရင် ငါနဲ့အတူ ထမင်းစားပေးရမယ်!”
တကယ်တော့ ဂျီအန်းနင်း က ဝမ်ယွီ နဲ့ အတူတူ ထမင်းစားရမယ့်ကိစ္စကို အခုထိ ရှောင်လွှဲလို့မရသေးပေ။ သူမအတွက်တော့ ဘာမှထူးခြားတာ မရှိပါ။ ထို့ပြင် သူမက ဝမ်ယွီ နဲ့ ပိုပြီး ဆက်ဆံရေး တိုးမြှင့်သွားဖို့ စိတ်ကူးထားပြီးသား ဖြစ်သည်။
ယခင်ဘဝက ဝမ်ယွီ နဲ့ ယန်ဘိုတို့ကြားမှာ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ သူမ အတိအကျ မသိပေမယ့် ပြန်လည်မွေးဖွားလာခြင်းရဲ့ အားသာချက်နဲ့ အနာဂတ်ကို ကြိုသိနေတဲ့ အသိဉာဏ်ကို အသုံးပြုပြီး သူ့ကို သတိပေးဖို့ ကြိုးစားရပေတော့မည်။
“ကောင်းပါပြီ” ဟု သူမက ဝမ်းသာအားရ သဘောတူလိုက်သည်။
ဖုန်းချလိုက်ပြီးနောက် ဂျီအန်းနင်း က နောက်ထပ် ကိစ္စတစ်ခုကို သတိရသွားသည်။
“ရှင်းယွီ၊ ရှင်းယွီ” ဟု သူမက မ Meng Xinyu ကို ခေါ်လိုက်ပြီး “မင်းဖုန်းရဲ့ ကင်မရာ အရည်အသွေးက ဘယ်လိုလဲ။ ငါ့ကို ဓာတ်ပုံလေး တစ်ပုံလောက် ရိုက်ပေးလို့ ရမလား။ အလုပ်လျှောက်ဖို့ လိုအပ်လို့ပါ” ဟု မေးလိုက်သည်။
သူမရဲ့ ဖုန်းကတော့ ကင်မရာ အရည်အသွေး အလွန်ညံ့တဲ့ အတုအယောင်ဖုန်းမျိုးသာ ဖြစ်သည်။
Meng Xinyu ရဲ့ ဖုန်းကလည်း ဂျီအန်းနင်း ရဲ့ ဖုန်းလိုပင် ညံ့ဖျင်းလှသည်။
“ငါ ရိုက်ပေးမယ်လေ။” Meng Xinyu ရဲ့ အခန်းဖော်တစ်ဦးဖြစ်သူ Bai Lu က သူမရဲ့ ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်သည်။
Bai Lu က iPhone ကိုင်ထားသူဖြစ်ပြီး သူမ ရိုက်ပေးတဲ့ပုံတွေက ပိုကောင်းနေသည်။
“မင်းက တကယ့်ကို ဓာတ်ပုံရိုက်ရင် လှတဲ့ပုံစံပဲ” ဟု Bai Lu က ဓာတ်ပုံတွေကို ဂျီအန်းနင်း ထံ ပို့ပေးရင်း ချီးကျူးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမက စကားစပ်မိ၍ “ဘာအလုပ်အတွက် ဓာတ်ပုံတွေ လိုတာလဲ။ ဧည့်ကြိုအလုပ်နဲ့များ ဆိုင်တာလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
“မဟုတ်ပါဘူး၊ ဖက်ရှင်မော်ဒယ်အလုပ်ကို လျှောက်ကြည့်မလို့ပါ” ဟု ဂျီအန်းနင်း က ဖြေသည်။
Meng Xinyu နှင့် Bai Lu တို့နှစ်ယောက်လုံး အံ့အားသင့်သွားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသည်။ “မော်ဒယ်လား? ဝါး၊ Runway ပေါ် လမ်းလျှောက်ရတဲ့ ပုံစံမျိုးလား?”
မိန်းကလေးတိုင်းမှာ မော်ဒယ်လ်လုပ်ချင်တဲ့ စိတ်ဆန္ဒ အထူးရှိကြပုံရသည်။ ဂျီအန်းနင်း က ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ သိထားသမျှကို ပြောပြလိုက်သည်။ “...အဲ့ဒါက အွန်လိုင်းဆိုင်တွေအတွက် အဝတ်အစားတွေ ဝတ်ပြပြီး ဓာတ်ပုံရိုက်ရုံလောက်ပါပဲ။”
Meng Xinyu က “ငါကတော့ မော်ဒယ်အေဂျင်စီတွေက ငှားထားတဲ့ ပရော်ဖက်ရှင်နယ် မော်ဒယ်တွေပဲ ဖြစ်မယ် ထင်နေတာ” ဟု ဆိုသည်။
“မဖြစ်မနေတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် လျှောက်လို့ရတယ်၊ သူတို့က မင်းကို သင့်တော်တယ်လို့ ထင်ရင် ဓာတ်ပုံရိုက်ဖို့ စီစဉ်ပေးမှာပါ” ဟု ဂျီအန်းနင်း က ရှင်းပြသည်။ “အရင်က ဒီအလုပ် လုပ်ဖူးတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်က ငါ့ကို ပြောပြတာ။ ရွေးချယ်ခံရမလား မရွေးချယ်ခံရမလားတော့ ငါလည်း မသိဘူး။”
“မင်း စိုးရိမ်စရာ လိုလို့လား။” Bai Lu က သူမရဲ့ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်လိုက်သည်။ “ငါ့ရဲ့ ဓာတ်ပုံရိုက်တဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုနဲ့ဆိုရင် မင်းကို အလှဆုံး ဖြစ်အောင် ရိုက်ပေးထားတာပဲ! မင်းက မုချဧကန် တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ မျက်စိကျခံရမှာပါ!”
“ထားလိုက်ပါတော့၊ အဲ့ဒါက သူမရဲ့ သဘာဝအတိုင်း လှနေလို့ပါ!” Meng Xinyu က ရယ်မောရင်း Bai Lu ရဲ့ ခေါင်းကို ခေါက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဂျီအန်းနင်း ကို မေးလိုက်သည်၊ “မင်းက နောက်ထပ် အလုပ်သစ် ရှာနေပြန်ပြီလား။ အလုပ် ဘယ်နှခုလောက်တောင် လုပ်ပြီးသွားပြီလဲ။”
Meng Xinyu က အချိန်ကိုက် မေးလိုက်သဖြင့် ဂျီအန်းနင်း အနေဖြင့် “ငါ ဘားမှာလုပ်တဲ့ အချိန်ပိုင်းအလုပ်ကို ထွက်လိုက်ပြီ” ဟု ပြောပြခွင့် ရသွားသည်။
“အော်၊ ထွက်လိုက်ပြီလား။ အဲ့ဒီမှာ အများကြီး ရတယ်လို့ ပြောနေတာ မဟုတ်ဘူးလား” Meng Xinyu က အံ့ဩသွားသည်။
“ဒါမှမဟုတ်လည်း အဲ့ဒီပတ်ဝန်းကျင်က မကောင်းတော့ စိတ်မလုံခြုံသလို ခံစားရလို့ပါ” ဟု ဂျီအန်းနင်း က ပြောသည်။
“ဟုတ်တယ်၊ အဲ့ဒီနေရာက အရမ်းကို ရှုပ်ထွေးတာ” ဟု Bai Lu က ထောက်ခံသည်။ “တကယ်တော့ ငါတို့ မင်းအတွက် အတော်လေး စိုးရိမ်နေခဲ့တာ။”
Bai Lu ပြောလိုက်တဲ့ လေသံက အလွန်သဘာဝကျပြီး သူမရဲ့ စိတ်ရင်းအတိုင်း ဖြစ်နေတာကြောင့် ဂျီအန်းနင်း ခဏတာ ငြိမ်သက်သွားသည်။
ဂျီအန်းနင်း ရဲ့ အမှတ်တရထဲတွင် Bai Lu က ယခင်ဘဝတုန်းက ကောလာဟလတွေကို တက်တက်ကြွကြွ မဖြန့်ခဲ့သော်လည်း သူတစ်ပါးပြောနေသည့်အခါမျိုးတွင် ပါဝင်ပြောဆိုလေ့ရှိသည်။ သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ Bai Lu က သူမကို ကြည့်နေသည့် မျက်လုံးများမှာ အလွန်ပင် ကြည်လင်ရိုးရှင်းနေပြီး ကျောင်းနေဖက်မိတ်ဆွေတစ်ယောက်အပေါ် စစ်မှန်သော စိုးရိမ်မှုကို ဖော်ပြနေသည်။
အရာအားလုံးက ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။ ဒီဘဝမှာတော့ အရာရာတိုင်းက ကွဲပြားသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
“ငါ့မျက်နှာမှာ ဘာများပေနေလို့လား။” Bai Lu က သူမကို စိုက်ကြည့်နေသော ဂျီအန်းနင်း ကို ကြည့်ရင်း သူမရဲ့ မျက်နှာကို စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း က သူမရဲ့ အတွေးတွေကို ဖုံးကွယ်ဖို့အတွက် ပြုံးလိုက်ပြီး ခဏတာ စဉ်းစားကာ ကျောက် ချန်းအကြောင်းကို စကားစပ်မိအောင် ပြောလိုက်သည်။ “တကယ်တော့ အားလပ်ရက် မတိုင်ခင်လေးက ငါအလုပ်လုပ်တဲ့ ဘားကို ကျောင်းက ကျောင်းသားတစ်ယောက် ရောက်လာပြီး တော်တော်လေး... စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာ ကောင်းခဲ့တယ်။”
“ဘယ်သူလဲ။ မင်း သူ့ကို သိလား” Meng Xinyu က အံ့ဩစွာ မေးသည်။
“သူက သူ့နာမည်ကို ကျောက် ချန်းလို့ ပြောတယ်၊ ဒုတိယနှစ် ကျောင်းသားတဲ့။ သူက ငါ့ဖုန်းနံပါတ်ကို ပေးဖို့ အတင်းတောင်းဆိုနေတာ... ငါက အဲ့လိုလူမျိုးတွေကို တကယ်ကို မုန်းတာပဲ” ဟု ဂျီအန်းနင်း က ပြောရင်း မသိစိတ်က သူမရဲ့ လက်မောင်းတွေကို ဖက်ထားကာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။
ရွံရှာစရာကောင်းတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို သတိရလိုက်တဲ့အခါ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ သဘာဝတုံ့ပြန်မှုမျိုးပင် ဖြစ်သည်။
Meng Xinyu နှင့် Bai Lu တို့က ဂျီအန်းနင်း ရဲ့ ခံစားချက်တွေကို နားလည်လိုက်သည်။
“ပြီးတော့ ဘာဆက်ဖြစ်လဲ။” သူတို့က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးကြသည်။
“အဲ့ဒီနောက်မှာ ငါလည်း စိတ်မလုံခြုံတော့ဘူး၊ သူကလည်း အရက်မူးနေတာလေ... ဒါနဲ့ ငါ ဝမ်ယွီ ကို ဖုန်းဆက်လိုက်တယ်” ဟု ဂျီအန်းနင်း က ပြောသည်။
မိန်းကလေးနှစ်ယောက်စလုံး စိုးရိမ်နေရာမှ ရုတ်တရက် အံ့ဩတကြီး ဖြစ်သွားပြီး “ဝါး~” ဟု စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်ကာ အသေးစိတ်ကို ဆက်မေးကြသည်။ “ပြီးတော့ရော? ပြီးတော့ရော? သူက အလှပဂေးကို ကယ်ဖို့ ရောက်လာတာလား။”
ဇာတ်လမ်းရဲ့ အဆုံးသတ်ကို သိလိုက်ရတဲ့အခါ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားကြပြီး “သူ တကယ် ရောက်လာတာပဲ၊ ဝါး...” ဟု ဆိုကြသည်။
အနည်းငယ် စိတ်ကူးယဉ်ဆန်သွားသော Bai Lu က ဂျီအန်းနင်း ကို အကြံပေးသည်။ “အန်းနင်း၊ အစ်ကို ဝမ်ယွီ က အတော်လေး ကောင်းတာပဲ၊ မင်း သူ့ကို လက်လွတ်မခံနဲ့နော်။ ကိုယ့်ကို ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံပေးတဲ့သူဆိုရင် ဘာမှ အများကြီး တွေးမနေနဲ့တော့။”
Meng Xinyu ကတော့ အာရုံစိုက်ပုံချင်း မတူပေ။ သူမက “လူ့လောကကြီးထဲမှာ လူဆိုးတွေကတော့ အများကြီးပဲ၊ ကျောင်းထဲက အဲ့ဒီ စိတ်အနှောင့်အယှက်ပေးတဲ့ ကောင်တွေလိုမျိုးပေါ့။ ငါ့ရွာသူငယ်ချင်းကိုလည်း သွားပြောရမလား။ ဘားမှာ အလုပ်မလုပ်ဖို့ ပြောရမယ်။ သူတို့မိသားစုအခြေအနေကလည်း သိပ်မဆိုးပါဘူး၊ သူက ငွေသုံးရတာကိုပဲ ကြိုက်နေတာ...” ဟု ဆိုသည်။
သူမက Yu Xia အကြောင်းကို ပြောလိုက်တဲ့အခါ ဂျီအန်းနင်း ရဲ့ အကြည့်တွေက တစ်ဖန် ပြန်လည် တောင့်တင်းသွားခဲ့သည်။