ဝမ်ယွီ မနက်ခင်းတွင် နိုးထလာသောအခါ ခေါင်းထဲ အနည်းငယ် ဝေဝါးနေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
အိပ်မက်ထဲက မြင်ကွင်းများသည် လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း ရင်ဘတ်ထဲမှ နာကျင်မှုနှင့် မသက်မသာဖြစ်မှုတို့ကမူ ကျန်ရစ်နေဆဲပင်။ သူသည် နားထပ်များကို ပွတ်သပ်လိုက်ရာ အနည်းငယ် သက်သာသွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် စောင်ကိုဖယ်ကာ အိပ်ရာမှ ထလိုက်သည်။
အားလပ်ရက်ပြီးနောက် အလုပ်နှင့် ကျောင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသည့် ပထမဆုံးနေ့ဖြစ်၍ လူတိုင်းလိုလို စိတ်ဓာတ်ကျနေကြသည်။ အတန်းထဲတွင် ဆရာ၏ အသံမှာပင် အားအင်မပါသလို ဖြစ်နေသည်။
ဝမ်ယွီမှာမူ ပုံမှန်အတိုင်းပင်။ သူသည် အားလပ်ရက် တစ်ရက်လုံးကို ဝမ်ကော်အန်းနှင့်အတူ ကျွန်းပေါ်ရှိ သက်ကြီးရွယ်အိုများအတွက် ကျန်းမာရေးထိန်းသိမ်းမှု အစီအစဉ်တွင် ပါဝင်ရင်း ကျန်းမာရေးနှင့် ညီညွတ်သည့် နေထိုင်မှုပုံစံအတိုင်း နေထိုင်ခဲ့ရသည်။
မနေ့က ဂျီအန်းနင်းကို အိမ်သို့ ပြန်ပို့ပြီးနောက် စောစောအိပ်ခဲ့သဖြင့် ယနေ့တွင် သူသည် လန်းဆန်းနေသည်။
ချန်ဟောင်မှာမူ တစ်မနက်လုံး စားပွဲပေါ်တွင် မှောက်လျက်သားနှင့် အားအင်ကုန်ခမ်းနေသည့်ပုံ ဖြစ်နေသည်။ နေ့လယ်စာစားချိန် ရောက်သောအခါ ဝမ်ယွီက သူ့ကို ကန်လိုက်ပြီး “ထတော့၊ စားဖို့သွားမယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ချန်ဟောင်မှာ မျက်လုံးများကို မနည်းဖွင့်လိုက်သည်။
“မင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ အားကုန်သွားတာလား။ ညက ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ” ဝမ်ယွီက သူ့ကော်လာကို ဆွဲကိုင်ကာ ထူလိုက်ပြီး မေးမြန်းလိုက်မိသည်။
ချန်ဟောင်က ဟာကနဲ ဖြစ်သွားအောင် သမ်းဝေလိုက်သည်။ “အားလပ်ရက် တစ်ရက်လုံး ဂိမ်းဆော့နေတာလေ။ တော်တော်မိုက်တယ်”
“မင်းပုံစံကို ကြည့်ဦး” ဝမ်ယွီက စကားဆက်မပြောနိုင်တော့ဘဲ “မင်းပုံစံက ဆေးလိပ်စွဲနေတဲ့လူလိုပဲ” ဟု ဆိုသည်။
အင်္ဂါနေ့ မနက်ပိုင်း နောက်ဆုံးအတန်းနှစ်ချိန်တွင် သူတို့သည် ဂျီအန်းနင်း၏ အတန်းရှိရာ အဆောက်အအုံတွင် ရှိနေကြသည်။ ဂျီအန်းနင်း ကျောင်းဆင်းသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိထားသော်လည်း သူမ၏ အတန်းဘက်သို့ ကြည့်မိနေသည်။
ဗိုက်ဆာနေကြသည့် ကျောင်းသားအုပ်စုသည် အတန်းထဲမှ စင်္ကြံလမ်းသို့ အလုအယက် ထွက်လာကြသည်။ ဝမ်ယွီက ခြေလှမ်းကို နှေးလိုက်စဉ် တစ်ယောက်ယောက်နှင့် ဝင်တိုက်မိသည်။
ဝမ်ယွီနှင့် တိုက်မိသူမှာ သူ့ထက် အရပ်ပုပြီး ပိန်သွယ်သည့် ကောင်လေးတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ သူသည် အလွန်မြန်မြန် လျှောက်နေမိသဖြင့် ဝမ်ယွီကို မတော်တဆ ဝင်တိုက်မိခြင်း ဖြစ်သည်။ သူက “တောင်းပန်ပါတယ်” ဟု အမြန်ဆိုကာ လျင်မြန်စွာ ထွက်ပြေးသွားသည်။ ထိုအချိန်တွင် စားသောက်ရန် အလုအယက် သွားခြင်းထက် ပိုအရေးကြီးသည့် ကိစ္စ မရှိတော့ပေ။
“လမ်းကို ကြည့်လျှောက်ပါလား” ချန်ဟောင်က မြည်တွန်တောက်တီးသည်။
ဝမ်ယွီက ခေါင်းလှည့်လိုက်ပြီး ထိုကောင်လေး ထွက်သွားရာဘက်ကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
“သွားရအောင်” ချန်ဟောင်က ခေါ်သည်။ “မြန်မြန်လုပ်၊ တန်းစီရမှာ နောက်ကျတော့မယ်”
သို့သော် ဝမ်ယွီက သူ့ကို ဆွဲထားပြီး “မင်း သူ့ကို သိလား” ဟု မေးသည်။
“ဟမ်? ဘယ်သူလဲ” ချန်ဟောင်မှာ နားမလည် ဖြစ်သွားသည်။
“ခုနက ငါ့ကို ဝင်တိုက်သွားတဲ့ ကောင်လေးလေ” ဝမ်ယွီက ချန်ဟောင်ကို စိုက်ကြည့်ကာ “ငါတို့ သူ့ကို အရင်က မြင်ဖူးလား” ဟု မေးသည်။
ချန်ဟောင်မှာ ခုနက လူ၏ မျက်နှာကို မမှတ်မိလိုက်ပေ။ သူသည် လှပသည့် မိန်းကလေးတစ်ယောက်လည်း မဟုတ်၊ သာမန်ကောင်လေးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် မေ့သွားနိုင်သည့် သာမန်မျက်နှာမျိုးသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ထိုအချက်က ဖြစ်နိုင်ချေရှိသည်။
သို့သော် ဝမ်ယွီမှာမူ ထမင်းစားနေရင်း မျက်နှာပျက်နေသည်။
“ဘာဖြစ်တာလဲ။ တစ်ယောက်ယောက်က မင်းဆီမှာ ပိုက်ဆံအကြွေးတင်နေလို့လား” ချန်ဟောင်က မေးလိုက်မိသည်။
ချန်ဟောင် မေးသည့်တိုင် ဝမ်ယွီက ဘာမျှ မပြောဘဲ စိတ်မကောင်းသည့် အမူအရာဖြင့်သာ ရှိနေသည်။
ထမင်းစားပြီးနောက် ချန်ဟောင်က အဆောင်ပြန်တော့မည်ဟု ပြောသည်။ ဝမ်ယွီက “မင်း အရင်သွားနှင့်၊ ငါ နောက်မှ လိုက်လာခဲ့မယ်” ဟု ဆိုသည်။
ချန်ဟောင်က သူ ဂျီအန်းနင်းကို စောင့်နေမှန်း သိသဖြင့် တစ်ယောက်တည်း ထွက်သွားသည်။
ဝမ်ယွီသည် ထိုင်ခုံတွင် မလှုပ်မယှက် ထိုင်နေသည်။
သူ့ကို ဝင်တိုက်သွားသည့် ကောင်လေးသည် ဂျီအန်းနင်း အတန်းတက်သည့် အခန်းထဲမှ ထွက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ဂျီအန်းနင်း၏ အတန်းဖော် ဖြစ်ရမည်။
ဝမ်ယွီသည် ဤကောင်လေးကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးကြောင်း အသေအချာ သိသည်။ သို့သော် ထိုကောင်လေး၏ မျက်နှာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသည့် ခဏတွင် မနေ့ညက အိပ်မက်ထဲက မြင်ကွင်းတစ်ခုသည် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပြန်လည် ပေါ်လာသည်။
“တန်ပါတယ်။ ပိုက်ဆံသာရှိရင် ယွမ်သုံးထောင်ပေးပြီး ဝယ်မှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာ ပိုက်ဆံမရှိဘူးလေ”
ဝေဝါးနေခဲ့သည့် အိပ်မက်သည် ထိုကောင်လေးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ရုတ်တရက် ပြန်လည် ကြည်လင်လာသည်။ သူသည် အိပ်မက်ထဲတွင် အတန်းထဲ၌ ဆွန်ယာရှန်နှင့်အတူ သီချင်းဆိုကာ စနောက်နေသည့် ကောင်လေး ဖြစ်သည်။
ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ ဒါက အိပ်မက်တစ်ခုတင် မဟုတ်လား။
ဝမ်ယွီမှာ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေမိသော်လည်း စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုထက် ပို၍ ပြင်းထန်သည်မှာ ရင်ဘတ်ထဲတွင် ဖိနှိပ်ထားသည့် လျှို့ဝှက်သော ဒေါသပင်။ ထိုအရာနှင့် ယှဉ်လျှင် ဤစိတ်ရှုပ်ထွေးမှုမှာ အရေးမပါတော့ပေ။
သူသည် ခေါင်းမော့လိုက်ရာ ဂျီအန်းနင်း စားသောက်ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
ဂျီအန်းနင်းက ဝမ်ယွီကို မမြင်လိုက်ပေ။ သူမသည် ထမင်းစားရန် တန်းစီသည်။ အကျင့်ပါနေသည့်အတိုင်း ဈေးပေါသည့် ဟင်းတစ်ခွက်ကိုပဲ မှာသည်။ အဒေါ်လီက “နောက်ထပ် ဘာမှ မလိုတော့ဘူးလား” ဟု မေးသည်။
ဂျီအန်းနင်းသည် ထမင်းစားကတ်ကို ကိုင်ထားရင်း ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်နေသည်။
သူမ ပြောင်းလဲချင်သည်။
ဒီဘဝမှာ သူမ မဖြစ်မနေ ပြောင်းလဲရမည်!
သူမကိုယ်သူမ ပိုကောင်းအောင် ဆက်ဆံခြင်းမှ စတင်မည်!
ဂျီအန်းနင်းသည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး “အဲဒီ ဟင်းတစ်ပွဲ ထပ်ထည့်ပေးပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
အဒေါ်လီသည် ဟင်းပြင်ပေးရင်း “အေးလေ! တစ်ခါစားရင် ဟင်းတစ်ခွက်ပဲ စားလို့ ဘယ်ဖြစ်မလဲ။ အာဟာရ မမျှတဘူး၊ ကြည့်စမ်း၊ ဘယ်လောက်တောင် ပိန်နေလဲ။ အဒေါ် ပြောမယ်၊ ခန္ဓာကိုယ်ဆိုတာ တော်လှန်ရေးရဲ့ အရင်းအနှီးပဲ။ ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်တောင် အငတ်ထားရင် ဘာကြီးကျယ်တဲ့ အလုပ်တွေ လုပ်နိုင်မှာလဲ။ ဒီသဘောတရားကို နားမလည်ကြဘူး၊ တက္ကသိုလ်တက်နေတာ အချိန်ကုန်ခံနေကြတာပဲ” ဟု မြည်တွန်တောက်တီးနေသည်။
ဂျီအန်းနင်းသည် ဗန်းကိုယူကာ ခေါင်းငြိမ့်ပြီး “အဒေါ်ပြောတာ မှန်ပါတယ်” ဟု ဆိုသည်။
အဒေါ်လီမှာ အလွန်ကျေနပ်သွားသည်။ အလယ်အလတ်နှင့် သက်ကြီးပိုင်း အမျိုးသမီးများသည် စကားနားထောင်သည့် ကလေးများကို သဘောကျကြသည်။
ဂျီအန်းနင်းသည် ဟင်းကို အနည်းငယ် စားလိုက်ရုံရှိသေး ဝမ်ယွီ ရောက်လာသည်။
“ဟေ့၊ ဒီနေ့တော့ မဆိုးဘူးပဲ၊ ဟင်းနှစ်ခွက်တောင်” သူက စနောက်သည်။
ဂျီအန်းနင်းက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ “ကလပ်အသင်းရဲ့ အကျိုးခံစားခွင့်ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်နဲ့ ကျွန်မကတ်ထဲကို ယွမ်တစ်ထောင်တောင် ထည့်ပေးထားတာလေ။ ကျွန်မက အနှိပ်စက်ခံရတာ ဝါသနာပါတဲ့သူ မဟုတ်ဘူး” ဟု ပြန်ပြောသည်။
ဝမ်ယွီ ရယ်မောလိုက်သည်။ ဂျီအန်းနင်းသည် အရင်ကလို အလွန်အကျွံ ပြုမူတော့ခြင်း မရှိတော့ဟု ခံစားရသည်။
သူမ၏ စိတ်သဘောထား ရှင်းလင်းနေသည်ကို သူ သဘောကျသည်။
ဒရာမာတွေ မရှိတော့တာက ပိုကောင်းသည်။
တိုက်စစ်ဆင်သည့် ကစားသမားတစ်ယောက်အနေဖြင့် ဂျီအန်းနင်း နောက်ဆုတ်သည့် ခြေလှမ်းတိုင်းအတွက် ဝမ်ယွီက ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးမည်။ သူက “အဲဒီ အစားအသောက်ပို့တဲ့ အလုပ်ကို ရပ်လိုက်တော့။ အဲဒါက မင်းကို ဗိုက်ဆာစေရုံတင်မကဘဲ စာသင်ချိန်ကိုပါ ထိခိုက်စေတယ်။ ဒီလို ကိုယ်လက်လုပ်အားသက်သက် အလုပ်က ဘာမှ အကျိုးမရှိဘူး။ အဲဒါကြောင့် နေမကောင်းဖြစ်ပြီး အစာအိမ်ရောဂါတွေ ဘာတွေ ဖြစ်လာရင် မတန်ဘူး။ နေ့တိုင်း ထမင်းကို စနစ်တကျ စားတာက ပိုကောင်းတယ်” ဟု ပြောသည်။
ဝမ်ယွီသည် ဤကိစ္စအတွက် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ ပိုက်ဆံလည်း သိပ်မရသလို ဂျီအန်းနင်းနှင့်အတူ ထမင်းစားခွင့်လည်း မရနိုင်တော့ပေ။
ဝမ်ယွီက ဂျီအန်းနင်း ငြင်းဆန်လိမ့်မည်၊ သို့မဟုတ် အနည်းဆုံးတော့ ငြင်းခုန်ကြလိမ့်မည်ဟု ထင်ထားသည်။
သို့သော် ဂျီအန်းနင်းက သူမ၏ တူကို ခဏရပ်လိုက်ပြီး နှစ်စက္ကန့်လောက် စဉ်းစားကာ အကြည့်ကို ချလိုက်ရင်း “... မင်းပြောတာ မှန်ပါတယ်” ဟု ပြောလာလိမ့်မည်ဟု သူမထင်ထားခဲ့ပေ။
“...” ဝမ်ယွီမှာ အနည်းငယ် စိုးရိမ်စိတ် ဝင်လာသည်။
“မင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ” သူသည် ဂျီအန်းနင်း၏ နဖူးကို စမ်းကြည့်ရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်းက သူ့လက်ကို ရိုက်ချလိုက်ပြီး မျက်စောင်းထိုးကာ “ဘာလုပ်တာလဲ” ဟု မေးသည်။
“ဖျားနေလားလို့ စမ်းကြည့်တာပါ။ ဒီနေ့ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စကားနားထောင်နေတာလဲ” ဝမ်ယွီက လျှာသပ်လိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်းသည် ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်ပြီး “ကျွန်မ... အမြဲတမ်း ခက်ခဲတဲ့သူ ဖြစ်နေလား” ဟု မေးသည်။
“အင်း၊ မင်းက ပိန်ပိန်ပါးပါးနဲ့ နူးညံ့ပေမဲ့ ပုန်ကန်ချင်တဲ့ စိတ်ရှိတဲ့ပုံ ပေါက်နေတယ်” ဝမ်ယွီသည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် “ဆန့်ကျင်ဘက် သဘောထားမျိုး ရှိတတ်တယ်” ဟု ဆိုသည်။
ရုတ်တရက် သူ တစ်ခုခု သဘောပေါက်သွားပြီး ဂျီအန်းနင်းကို စိုက်ကြည့်ကာ “မင်းက လူတိုင်းကို ဒီလိုပဲ ဆက်ဆံတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါ့ကိုပဲ ဒီလို ဆက်ဆံတာလား” ဟု မေးသည်။
“ဖြစ်နိုင်တာကတော့ မင်းကိုပဲ ဖြစ်မှာပါ” ဂျီအန်းနင်း သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး “ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ပိုက်ဆံရှိတာနဲ့တင် ကျွန်မက သူတို့ရဲ့ ရည်းစား ဖြစ်ပေးရမယ်လို့ ထင်နေတဲ့သူက မင်းတစ်ယောက်ပဲ ရှိတာကိုး” ဟု ပြောသည်။
ဝမ်ယွီက ဘာမျှ မကြားလိုက်သလို ဟန်ဆောင်ကာ အဝေးကို ငေးကြည့်နေသည်။
ဂျီအန်းနင်းက သူ့ကို လျစ်လျူရှုကာ ခေါင်းငုံ့ပြီး ဆက်စားသည်။
ဝမ်ယွီက ရုတ်တရက် “အဲဒီမိန်းကလေးက မင်းအတန်းထဲကလား” ဟု မေးသည်။
ဂျီအန်းနင်းမှာ လန့်သွားပြီး သူညွှန်ပြရာဘက်သို့ ကြည့်ကာ “ဘယ်သူလဲ” ဟု မေးသည်။ သို့သော် စကားဆုံးသည်နှင့် ဆွန်ယာရှန်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
“အဲဒီတစ်ယောက်၊ ပိန်ပိန်လေးနဲ့ ဖြူဖြူလေး၊ သူ့နာမည် ဘာလဲ” ဝမ်ယွီက မေးသည်။
ဂျီအန်းနင်းက “ဆွန်ယာရှန်လား” ဟု ပြန်ဖြေသည်။
ဝမ်ယွီက “ဟုတ်တယ်၊ အဲဒီသူပဲ” ဟု ဆိုသည်။
ဂျီအန်းနင်းမှာ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီး “ဘာလို့ သူ့အကြောင်း မေးတာလဲ” ဟု ပြန်မေးသည်။
ဝမ်ယွီသည် သူမ၏ လေသံ မမှန်ကြောင်း ရိပ်မိပြီး သူမကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အရောင်တောက်နေသည်။ “အို၊ မင်း မနာလိုတာလား”
ဂျီအန်းနင်းက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ ဟင်းကို တူနှင့် ထိုးဆွလိုက်သည်။ “သူ မင်းနဲ့ ရင်းနှီးဖူးတယ် မဟုတ်လား။ တိုက်ခိုက်ရေး ကလပ်ကို ရောက်လာသေးလား”
“သူက အတော်လေး စိတ်ညစ်ဖို့ ကောင်းတယ်၊ ငါတော့ သူ့ကို ဂရုမစိုက်ဘူး” ဝမ်ယွီက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ “မင်းတို့ သူနဲ့ အဆင်မပြေဘူး မဟုတ်လား”
ဂျီအန်းနင်းက “အင်း” ဟု ခပ်တိုးတိုး ဆိုကာ “သူ အတန်းပြန်ရောက်လာပြီး တိုက်ခိုက်ရေး ကလပ်က မိန်းကလေးတွေကို မလက်ခံဘူးလို့ ပြောတယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်မက မင်းနဲ့ နီးစပ်အောင် လုပ်ပြီး စိတ်ကစားနေတယ်၊ မင်းကို လှည့်စားနေတယ်လို့ စွပ်စွဲတယ်” ဟု ဝန်ခံသည်။
ဝမ်ယွီ ရယ်မောလိုက်သည်။ “ငါ့ကို လှည့်စားနိုင်တယ်လို့ ထင်တဲ့သူကတော့ ဒီလောက်နဲ့ မွေးလာဦးမှာ မဟုတ်သေးဘူး”
ဤလူမှာ အလွန်ပင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုလွန်ကဲပြီး မောက်မာလှသည်။
သို့သော် ဝမ်ယွီသည် မျက်လုံးကိုမှေးကာ အဝေးက ဆွန်ယာရှန်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမကို မနှစ်မြို့ဖြစ်မိသည်။
“မင်းအတွက် ဒေါသဖြေပေးရမလား” သူက မေးသည်။
“မလိုပါဘူး” ဂျီအန်းနင်း၏ နှုတ်ခမ်းများ ကွေးတက်သွားသည်။ “ကျွန်မ ပြန်တိုက်ခိုက်ပြီးပြီ”
သူမ၏ မျက်လုံးများမှာလည်း ကွေးညွတ်သွားပြီး လိမ္မာပါးနပ်သည့် အရိပ်အယောင်ကို ပြသနေသည်။
ဝမ်ယွီ ရယ်မောလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်းသည် ဆွန်ယာရှန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် အေးဆေးပြီး အနိုင်ကျင့်ရလွယ်သည့်ပုံ ပေါက်သည်။ သို့သော် ဝမ်ယွီသည် သူမ၏ စရိုက်ဆိုးများကို ကိုင်တွယ်ပုံကို မြင်ဖူးသည်။ သူမ ပြန်တိုက်ခိုက်သည့်အခါ အထူးသဖြင့် ဝမ်ယွီ၏ အကြိုက်အတိုင်းပင် အတော့်ကို ရက်စက်သည်။
ထိုသို့ ရက်စက်မှုက ဂျီအန်းနင်းကို အသက်ဝင်စေသည်။
၎င်းမှာ သူ၏ အိပ်မက်ထဲတွင် တံခါးအပြင်ဘက်၌ ရပ်ကာ အတန်းဖော်များက သူမကို ရှက်မရှိ စွပ်စွဲနေသည်ကို နားထောင်နေရသည့် အားအင်ကုန်ခမ်းနေသော မိန်းကလေးနှင့် လုံးဝ မတူညီပေ။
အိပ်မက်ထဲက ဂျီအန်းနင်းကို တွေးမိလိုက်သောအခါ ဝမ်ယွီ၏ ရင်ထဲတွင် ခါးသက်သက် ခံစားချက်တစ်ခု ပြန်ပေါ်လာသည်။
ဝမ်ယွီသည် ၎င်းမှာ အိပ်မက်တစ်ခုသာ ဖြစ်ကြောင်း မိမိကိုယ်ကို အကြိမ်ကြိမ် ပြောနေသော်လည်း အဝေးက ဆွန်ယာရှန်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဒေါသစိတ်များ တိုးပွားလာသည်။
ဂျီအန်းနင်းသည် ထမင်းကို မြိုချလိုက်ပြီး မျက်လုံးကို မော့လိုက်သည်နှင့် ဝမ်ယွီ၏ မျက်လုံးများမှာ အနက်ရောင် ချောက်ကမ်းပါးကဲ့သို့ နက်မှောင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
သူမ၏ နှလုံးသားမှာ တစ်ချက်ခုန်သွားပြီး သူ့ကို စိုက်ကြည့်ကာ “မင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ” ဟု ခေါ်လိုက်သည်။
ဝမ်ယွီသည် ဂျီအန်းနင်းက သူ၏ စိတ်ခံစားချက် အပြောင်းအလဲကို ရိပ်မိသွားသည့်အတွက် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူသည် မိမိကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်သူဟု ထင်ထားသော်လည်း ကျောင်းတွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နေလွန်း၍ ဖြစ်မည်လော။
တကယ်ပင် သူသည် ကျောင်းတွင် အလွန်အမင်း တည်ငြိမ်နေခြင်း မရှိပေ။
“ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး” ဝမ်ယွီက ပြုံးကာ လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်းက ဆွန်ယာရှန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဝမ်ယွီကို “ကျွန်မကိစ္စအတွက် စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး။ ကျွန်မဘာသာ ဖြေရှင်းနိုင်ပါတယ်” ဟု ပြောသည်။
ဒီဘဝတွင် သူမသည် အစကတည်းက အသာစီးရထားပြီး သူမပတ်ဝန်းကျင်က လူအများ၏ အမြင်ကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်သည်။
လူထုအမြင်ဆိုသည်မှာ အမှန်တကယ် ဘာလဲ။
ဂျီအန်းနင်းသည် ၎င်းမှာ အလိုအလျောက် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် စွမ်းအားတစ်ခုဖြစ်ပြီး လူများက မည်သို့ အသုံးပြုသည်၊ မည်သည့်နေရာသို့ ညွှန်ပြသည်ပေါ် မူတည်ကြောင်း သဘောပေါက်သည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဆွန်ယာရှန်ကို လှောင်ပြောင်နေကြသည့် လူများမှာ အမှန်တကယ်တော့ သူမ၏ ယခင်ဘဝတွင် သူမကို စွပ်စွဲခဲ့သူများပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူတို့အားလုံး သူမ၏ ဘက်တွင် ရပ်တည်နေကြသည်။
တကယ်တော့ ယခင်ဘဝတွင် မည်သူမျှ သူမကို အငြိုးမထားကြသလို မည်သူမျှ သူမကို စွပ်စွဲရန် မကောင်းသည့် ရည်ရွယ်ချက် မရှိကြပါ။ ၎င်းမှာ ပေါ့ပေါ့တန်တန် ပြောဆိုလိုက်သည့် စကားများသာ ဖြစ်သည်။ စကားတစ်ခွန်းက ဘယ်လောက်ကြာကြာ ခံမှာလဲ။ ငါးစက္ကန့်လား။ ဆယ်စက္ကန့်လား။ နှစ်ဆယ်စက္ကန့်လား။ မိနစ်ဝက်တောင် မကြာပါ။ စဉ်းစားစရာ မလို၊ ပြောလိုက်သည့် စကားအချို့သာ ဖြစ်ပြီးနောက် ခေါင်းငုံ့ကာ မှတ်စုယူခြင်း၊ စာဖတ်ခြင်း၊ စာလေ့လာခြင်းတို့ကိုသာ ဆက်လုပ်ကြသည်။
ထိုသို့ဖြင့် လူတိုင်းမှာ “လူအုပ်ကြီး” ဖြစ်လာကြသည်။
ဤဘဝတွင်မူ ဂျီအန်းနင်းသည် လူအုပ်ကြီးကို ဦးဆောင်သူ ဖြစ်ချင်သည်။
သူမ လုပ်နိုင်ပါသည်။ ဤကိစ္စတွင် ဝမ်ယွီ ဝင်ပါစရာ မလိုပေ။
ဂျီအန်းနင်း၏ မျက်လုံးများတွင် အသက်ဝင်မှုနှင့် ပြတ်သားမှုတို့ ပြည့်နှက်နေပြီး ဝမ်ယွီ၏ အိပ်မက်ထဲက မိန်းကလေးနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားသည်။ ဝမ်ယွီသည် သူမကို စိုက်ကြည့်ရင်း ရင်ထဲမှ မငြိမ်သက်မှုနှင့် ဒေါသစိတ်တို့ ငြိမ်ကျသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
“မင်း လုပ်နိုင်တာတွေကို ကြည့်ဦး” သူက သူမကို ရယ်မောလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီသည် ဂျီအန်းနင်းဘေးက ဆွန်ယာရှန်ကို သတိထားမိလိုက်ပြီး ဂျီအန်းနင်းကို ဝမ်ယွီနှင့်အတူ ရှိနေသည့် ယန်ဘိုကို သတိရစေသည်။
တကယ်တော့ သူမသည် ဤရက်ပိုင်းအတွင်း ယန်ဘိုအကြောင်းကို တွေးနေခဲ့သော်လည်း ဝမ်ယွီကို ပြောပြရန် အခွင့်အရေး ကောင်းကောင်း မရခဲ့ပေ။
သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်သော်လည်း ယန်ဘိုအကြောင်းကို ဝမ်ယွီကို မည်သို့ ပြောရမှန်း မသိသေးပေ။
သူမသည် ဝမ်ယွီနှင့် ပိုမိုနီးကပ်အောင် နေရမည်၊ ပိုမို ထိတွေ့မှု ရှိရမည်၊ သို့မှသာ ယန်ဘိုနှင့် ပတ်သက်သည့် အချက်အလက်များကို စုဆောင်းရန် အခွင့်အရေး ရလိမ့်မည်ဟု သူမ ခေါင်းငုံ့ရင်း တွေးလိုက်သည်။
အဝေးတွင် ဆွန်ယာရှန်က တစ်ချက်လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ အခန်းဖော်ကို ဒေါသတကြီးဖြင့် “ကြည့်စမ်း၊ သူတို့ကတော့ မြင့်မြတ်သယောင် ဟန်ဆောင်နေကြတာပဲ၊ ထမင်းစားချိန်တိုင်းမှာလည်း အတူတူပဲ မဟုတ်လား” ဟု ပြောလိုက်သည်။
အခန်းဖော်များ အချင်းချင်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး တစ်ယောက်က “တကယ်လား။ ငါမြင်လိုက်တာက ဂျီအန်းနင်း က အစားအသောက်တွေ လာပို့ပေးပြီးတဲ့နောက် သူ့ဘာသာ သူ စားဖို့ ပြင်ဆင်ပြီး ထိုင်နေတာ၊ ပြီးတော့မှ ဝမ်ယွီ က သွားပြီး သူ့ဘေးမှာ ထိုင်လိုက်တာလေ” ဟု ပြောသည်။
ဝမ်ယွီ က ဂျီအန်းနင်း ကို တကယ်ပဲ လိုက်နေပုံရသည်။
“ပြီးတော့ အဲဒီ ဝမ်ယွီ လေ၊ သူက အရမ်းချောတယ် မဟုတ်လား။ ပြီးတော့ သူက အတော်လေး ချမ်းသာတယ်လို့လည်း ကြားထားတယ်”
“အို၊ အဲဒီလို အကြီးကောင်မျိုးက လိုက်နေတာဆိုတော့ ဂျီအန်းနင်း တော့ အရမ်းပျော်နေမှာပဲ။ ဆွန်ယာရှန်က ဒီလောက်တောင် တက်တက်ကြွကြွ လှုပ်ရှားနေတာ မထူးဆန်းတော့ပါဘူး၊ သူတို့သာ လှပတဲ့ရုပ်ရည် ရှိနေရင် သူတို့လည်း စိတ်ဝင်စားမှာပဲလေ။ ကံမကောင်းတာက သူတို့မှာ အဲဒါမျိုး မရှိဘူးပေါ့”
ဝမ်ယွီ လိုမျိုး ရုပ်ရည်ရှိတဲ့ ချောမောတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်အတွက်ဆိုရင်တော့ မိန်းကလေးတွေက ဂျီအန်းနင်း တို့၊ ဆွန်ယာရှန်တို့လိုမျိုး အရည်အချင်း မရှိသရွေ့တော့ သူတို့ရဲ့ စိတ်ဝင်စားမှုကို ထုတ်ဖော်ပြသဖို့ မဝံ့ရဲကြဘူးဟု သူတို့ တွေးလိုက်မိကြသည်။
“ဒါပေမဲ့ ပြောရရင် ဟိုဘက်ကနေ လှမ်းကြည့်လိုက်ရင် ဝမ်ယွီ နဲ့ ဂျီအန်းနင်း က… တကယ်ကို လိုက်ဖက်ညီတဲ့ စုံတွဲပဲ”
“သူမအကြောင်း မေ့လိုက်စရာ၊ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းတို့နှစ်ယောက်နဲ့တော့ သူနဲ့က အဆင်မပြေဘူးလေ” ဟု အခန်းဖော်တစ်ယောက်က ပြောလိုက်သည်။
အတန်းထဲမှာ လှပတဲ့ မိန်းကလေး နှစ်ယောက် ရှိနေတာက တကယ့်ကို ပြဿနာပါပဲ။ တကယ်တော့ ဂျီအန်းနင်း က အာရုံစိုက်ခံရဖို့ ယှဉ်ပြိုင်လိုတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် ရှိပုံမရပေမဲ့ ဆွန်ယာရှန်ကတော့ အမြဲတမ်း တက်တက်ကြွကြွ ရှိနေသည်။ ဒါပေမဲ့ ဆွန်ယာရှန်က သူတို့ရဲ့ အခန်းဖော် ဖြစ်နေပြီး အမြဲတမ်း အတူတူ ရှိနေကြတာကြောင့် သူတို့က ဂျီအန်းနင်း ဘက်ကနေ ထောက်ခံပြီး ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မပြောရဲကြဘဲ စိတ်ထဲမှာသာ လျစ်လျူရှုထားလိုက်ကြသည်။
နောက်အခန်းဖော်တစ်ယောက်က စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်ပြီး “ဒီနေ့ မင်းဝတ်ထားတဲ့ အဝတ်အစားက တကယ် လှတာပဲ” ဟု ပြောသည်။
“အို၊ တကယ်လား” ဆွန်ယာရှန်၏ မျက်နှာမှာ ဝင်းပသွားသည်။ “ငါလည်း ဒါလေးက လှတယ်လို့ ထင်တယ်”
စားသောက်ခန်းထဲတွင် အပူချိန် မြင့်မားနေသဖြင့် ဆွန်ယာရှန်က သူမ၏ အပေါ်ထပ်အင်္ကျီကို ချွတ်လိုက်ပြီး အတွင်းတွင် ကိုယ်ကျပ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ ထိုအင်္ကျီမှာ အနည်းငယ် ဆန့်နိုင်ပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ကပ်နေသဖြင့် သူမ၏ ပုံမှန်စတိုင်ထက် ပိုမို ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေသည်။
အခန်းဖော်များက ပြုံးလိုက်ကြပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် လျှို့ဝှက်စွာ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။
ဒီဝတ်စားဆင်ယင်မှုက… သူမက ဂျီအန်းနင်း ကို အတုခိုးနေတာလား။