ဝမ်ယွီ ၏ စိတ်ထဲတွင် ကိန်းအောင်းနေသည့် တက်ကြွလွန်းသော အတွေးစများ၊ နောက်ပြောင်လိုသည့် အကြံအစည်များနှင့် ပြဿနာရှာချင်သည့် ဆန္ဒများအားလုံးသည် ဂျီအန်းနင်း ၏ ကြည်လင်သန့်ရှင်းသော အကြည့်အောက်တွင် မည်သို့မျှ အကောင်အထည်ဖော်၍ မရနိုင်တော့ပေ။
ပြောရမည်ဆိုလျှင် ထိုဆန္ဒများအားလုံးသည် သူမ၏ အကြည့်အောက်တွင် ညှိုးနွမ်းသွားကြသယောင်ပင်။
သူသည် သွားများကို ကြိတ်ကာ မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်၊ "ဒီရက်ပိုင်းတွေမှာ မင်းအကြောင်းပဲ တွေးနေမိတာ။ နေ့ဘက်ဆိုရင်လည်း လူမှုရေးကိစ္စတွေနဲ့ အလုပ်ရှုပ်၊ ညဘက်ကျတော့လည်း မင်းအတွက် လေ့ကျင့်ရေးအစီအစဉ်တွေ ရေးဆွဲပေးနေရတယ်။ မင်းက ငါ့ဖုန်းကိုလည်း မကိုင်ဘူး၊ စာပို့ရင်လည်း ပြန်မဖြေဘူး။ တကယ်ကိုပဲ မင်းကတော့ ထူးချွန်လွန်းပါတယ်"
ဂျီအန်းနင်း ကမူ သူမဘက်မှ ခုခံကာကွယ်လျက်၊ "ကျွန်မ အလုပ်လုပ်နေချိန်မှာ ဖုန်းကိုင်လို့မရဘူးလေ၊ ပြီးတော့ ဖုန်းကို မြင်တဲ့အချိန်ကျတော့လည်း နောက်ကျနေပြီ။ ရှင်ပို့တဲ့ စာတွေကို ကျွန်မ ပြန်ဖြေထားပါတယ်"
"ပြန်ဖြေတယ်?" ဝမ်ယွီ က နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်၊ "နောက်တစ်နေ့မှ ပြန်ဖြေတာကို ပြန်ဖြေတယ်လို့ ခေါ်တာလား"
ဂျီအန်းနင်း က ရှင်းပြသည်၊ "ကျွန်မက အင်တာနက် (data) အမြဲဖွင့်မထားဘူးလေ၊ Wi-Fi ရှိမှပဲ စာတွေကို ကြည့်လို့ရတာ"
"..." ဝမ်ယွီ သည် ရုတ်တရက် စကားမပြောနိုင်ဘဲ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ဒါမျိုး အကြောင်းပြချက်ကို သူ တစ်ခါမှ မကြားဖူးပေ။
"ကျွန်မ အခု ဆင်းလို့ရပြီလား" ဟု ဂျီအန်းနင်း က မေးသည်။
ဝမ်ယွီ သည် "ဟွန့်" ဟု အသံပြုကာ ကားတံခါးကို ဖွင့်ပြီး ဆင်းသွားသည်။
သူ့တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ဂျီအန်းနင်း သည်လည်း ကားတံခါးကို ဖွင့်ကာ အပြင်သို့ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။ အေးစက်စက် လေတိုးသံနှင့်အတူ ဂျီအန်းနင်း သည် အပိုအင်္ကျီတစ်ထပ် ထပ်မဝတ်မိခဲ့သည့်အတွက် ချက်ချင်းပင် နောင်တရသွားသည်။
သူမ၏ အဘွားမှာ မှတ်ဉာဏ်ချို့ယွင်းသည့် ရောဂါဖြစ်ပွားပြီးနောက်ပိုင်းတွင် သူမ အပြင်ထွက်လျှင် အပိုအင်္ကျီ ထပ်ဝတ်ရန် သတိပေးမည့်သူ မရှိတော့ပေ။
သူမ တုန်ယင်နေစဉ်မှာပင် အင်္ကျီတစ်ထည်သည် ကောင်းကင်မှ ကျလာသကဲ့သို့ သူမပခုံးပေါ်သို့ ရောက်လာသည်။ ဂျီအန်းနင်း သည် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လက်တိုတီရှပ်သာ ဝတ်ထားသော ဝမ်ယွီ ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"ရှင် ဝတ်ထားတာ ပါးလွန်းတယ်!" ဂျီအန်းနင်း က အင်္ကျီကို ပြန်ပေးရန် ရည်ရွယ်လျက် ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ သည် အင်္ကျီစွန်းများကို ဆွဲယူကာ ဂျီအန်းနင်း ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် လက်များကိုပါ အုပ်မိသွားစေရန် ပတ်ခြုံပေးလိုက်သည်။
"ဝတ်ထားလိုက်!" သူက ပြောသည်၊ "ငါက ဆောင်းရာသီမှာတောင် လက်တိုပဲ ဝတ်တာ။ ဒီလောက် အပူချိန်က ဘာမှ မဟုတ်ဘူး"
သူ့လက်များသည် နွေးထွေးနေပြီး သူမနှင့် အလွန်နီးကပ်နေသဖြင့် ဂျီအန်းနင်း သည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်၏ အပူငွေ့ကို ခံစားနေရသည်။
သူမသည် စကားမဆိုဘဲ အင်္ကျီလက်ကို ဝတ်လိုက်ပြီး ပိုမိုတင်းကျပ်စွာ ပတ်ထားလိုက်သည်။ "ဒါဆို ကျွန်မ ပြန်တော့မယ်" ဟု သူမက ပြောကာ ဝမ်ယွီ ကို ကားမောင်းထွက်သွားစေရန်နှင့် သူမကို အေးစက်မှုမှ ခဏတာ သက်သာရာရစေရန် မျှော်လင့်လိုက်သည်။
သို့သော် ဝမ်ယွီ က သူမ၏ တံခါးဝအထိ လိုက်ပို့ပေးရန် တောင်းဆိုသည်။
သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံမှာ တကယ်ပင် ကွာခြားလှသည်။ ဂျီအန်းနင်း အနေဖြင့် ဝမ်ယွီ ၏ အင်္ကျီကို ဝတ်မှသာ ခံနိုင်ရည်ရှိသည့် အအေးဓာတ်သည် သူ့အတွက်မူ ဘာမျှမဟုတ်ပေ။ သူသည် အမှန်တကယ်ပင် အေးသည်ဟု မခံစားရပေ။
အဆောက်အအုံ၏ စင်္ကြံလမ်းထဲသို့ ရောက်သောအခါ ပိုမိုနွေးထွေးသွားသည်။
"ရှင် ပြန်တော့လေ" ဂျီအန်းနင်း က ပြောသည်။
သူမ ပြောရင်းနှင့်ပင် အင်္ကျီကို ချွတ်လိုက်ကာ ဝမ်ယွီ ထံ ပြန်ပေးလိုက်သည်၊ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"
ဝမ်ယွီ သည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သော်လည်း အင်္ကျီကို ပြန်မယူဘဲ ဂျီအန်းနင်း ၏ လက်ကိုသာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် နောက်ပြောင်သည့် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
ဂျီအန်းနင်း မှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။
ရုတ်တရက်ပင် သူမ၏ အမြင်အာရုံမှာ မှောင်ကျသွားသည်၊ ဝမ်ယွီ က သူ့လက်ဖြင့် သူမ၏ မျက်လုံးများကို အုပ်လိုက်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။
ထို့နောက် ဆေးလိပ်နံ့သင်းသင်းလေးပါသည့် နွေးထွေးသော နှုတ်ခမ်းတို့၏ ထိတွေ့မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ဂျီအန်းနင်း ထိုအရသာကို ကောင်းကောင်း မခံစားရသေးခင်မှာပင် ဝမ်ယွီ သည် သူမကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်ကာ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်၊ "ရပါတယ်"
ဂျီအန်းနင်း သည် နှစ်စက္ကန့်မျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ ဝမ်ယွီ ပြန်ယူတော့မည့် အင်္ကျီကို ပြန်ဆွဲထားလိုက်သည်။
"ရှင် အဲဒီမှာတင် ရပ်လိုက်တော့" သူမသည် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လျက် ပြောသည်၊ "ကျွန်မ ပြောမယ်၊ ရှင် ဒီလိုမျိုး ထပ်လုပ်လို့ မရတော့ဘူးနော်!"
ဝမ်ယွီ သည် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်၊ "ဘာကို လုပ်တာလဲ"
ဂျီအန်းနင်း သည် သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်၊ "ကျွန်မတို့က ချစ်သူတွေ မဟုတ်ဘူးလေ!"
"ငါသိတယ်" ဝမ်ယွီ က ရှက်ရွံ့ခြင်းမရှိသော အမူအရာဖြင့် ပြန်ဖြေသည်၊ "ငါတို့က 'သူငယ်ချင်း' တွေပဲလေ"
"ဒါပေမဲ့... ငါ့သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ဆိုရင် ငါတို့က အဝတ်အစားမပါဘဲ ရေချိုးလို့ရလောက်အောင် ရင်းနှီးကြတယ်။ မင်းက အဲဒီလို သူငယ်ချင်းမျိုး ဖြစ်ချင်တယ်ဆိုရင် ဘာလို့ အတူတူ ရေမချိုးရမှာလဲ" သူသည် ကားထဲတွင် မလုပ်နိုင်ခဲ့သည့် လူမိုက်ပုံစံမျိုးကို ယခုမူ အကောင်အထည်ဖော်နေသည်။
ဂျီအန်းနင်း စိတ်ပျက်သွားသည်။
"ရှင် ဆက်ပြီး ဒီလိုပဲ လုပ်နေဦးမယ်ဆိုရင် ကျွန်မ ဒေါသထွက်လိမ့်မယ်!" သူမသည် တင်းမာသော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"မင်းက ဘာအခွင့်အရေးရှိလို့ ဒေါသထွက်မှာလဲ" ဝမ်ယွီ သည် ဘာမျှ မကြောက်ရွံ့ပေ။ "ငါတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ဘယ်သူက အရင် စခဲ့တာလဲ၊ ဟင်~?"
သူ၏ "ဟင်" ဟူသည့် အသံတွင် အပေါ်သို့ မြှောက်ထားသည့် လေသံပါနေပြီး နောက်ပြောင်သည့် အရိပ်အယောင်များ လွှမ်းခြုံနေသည်။ သူ၏ တစ်ဝက်တစ်ပျက် အပြုံးကြောင့် လူတို့ကို ရှက်ရွံ့သွားစေသည်။
စင်္ကြံလမ်း၏ မှိန်ဖျော့သော မီးရောင်သည် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်မှုကို ပိုမိုဆိုးရွားစေသည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် ယခင်က ဤကဲ့သို့သော စိတ်အနှောင့်အယှက်မျိုးကို မကြုံဖူးခဲ့ပေ။
သူမသည် နားရွက်ဖျားတွင် တက်လာသည့် အပူဓာတ်ကို ချိုးနှိမ်လိုက်ပြီး ဝမ်ယွီ ကို တည်ကြည်သော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်၊ "ကျွန်မရှင်ကို အဆိုပြုချက်တစ်ခု ပေးခဲ့တယ်၊ ရှင်က ငြင်းပယ်ခဲ့တယ်။ ဒီကိစ္စက ပြီးသွားသင့်ပြီ။ အဲဒီတုန်းက မပြီးခဲ့ရင်တောင် ရှင် ကျွန်မကို ပြန်နမ်းခဲ့တာနဲ့ပဲ ကျွန်မတို့ တူသွားပြီ။ အခုကစပြီး ဒီလိုမျိုး ထပ်လုပ်လို့ မရတော့ဘူး"
ဂျီအန်းနင်း သည် ခိုင်မာပြတ်သားလာသည်နှင့်အမျှ ဝမ်ယွီ သည်လည်း သူတို့၏ ယခင်ဘဝကအတိုင်း ပြန်လည် တုံ့ပြန်လာသည်။
သူ၏ ရယ်မောသံမှာ ရက်စက်သည့်အရိပ်အယောင်များ ပါလာပြီး သူက တိုက်ရိုက်ပင် မေးလိုက်သည်၊ "ဂျီအန်းနင်း၊ မင်း ငါ့ကို အရန်သင့် အပိုလူအဖြစ် ထားထားဖို့ ကြိုးစားနေတာလား"
"ငါ ပြောပြမယ်" သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ကြမ်းတမ်းစွာ တောက်ပလာသည်၊ "ငါ့ရဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်းမှာ ငါ့ကို အရန်လူအဖြစ် ထားရဲတဲ့ မိန်းကလေး ဘယ်သူမှ မရှိခဲ့ဖူးဘူး"
ဤ ဝမ်ယွီ ၏ ပုံစံသည် ဂျီအန်းနင်း အတွက် ပို၍ ရင်းနှီးနေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများ ကြမ်းတမ်းစွာ တောက်ပလာချိန်တွင် သူမသည် ထူးဆန်းသော ငြိမ်းချမ်းမှုကို ခံစားရပြီး သူမ၏ စိတ်သည်လည်း ကြည်လင်သွားသည်။
"ကျွန်မမှာ အရန်လူ ထားဖို့ အချိန်နဲ့ ခွန်အား ရှိတယ်လို့ ထင်နေတာလား" ဟု သူမက ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
ထိုစကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့် ဝမ်ယွီ ၏ သံသယများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
အင်း၊ ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ။
ဝမ်ယွီ သည် "ဟွန့်" ဟု အသံပြုကာ ပြောလိုက်သည်၊ "ငါ မင်းကို နားမလည်နိုင်ဘူး။ မင်းက ငါ့ကို မုန်းတာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ သေချာတယ် မဟုတ်လား?"
ဂျီအန်းနင်း သည် ဝမ်ယွီ ကို နမ်းခဲ့ပြီး ဝမ်ယွီ သည် ဂျီအန်းနင်း ကို နမ်းခဲ့သည်။ နှစ်ကြိမ်စလုံးမှာ နှုတ်ခမ်းကို အသာအယာ ထိရုံမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ဝမ်ယွီ သည် ဂျီအန်းနင်း သူ့ကို မုန်းတီးခြင်း မရှိကြောင်း သေချာပေါက် ပြောနိုင်ပေသည်။
"မုန်းတီးခြင်း" ဟုဆိုရာတွင် ဝမ်ယွီ က လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ အရွံရှာမှုကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို လိင်ပိုင်းအရ လက်ခံနိုင်စွမ်း မရှိခြင်းကို ဆိုလိုသည်။
ဥပမာအားဖြင့် လူအများစုသည် အကြောင်းသိစုံတွဲများအဖြစ် တွေ့ဆုံကြသည်။ တစ်ဖက်လူတွင် အရည်အချင်းကောင်းများ ရှိနိုင်ပြီး ရုပ်ရည်လည်း သင့်တော်ကောင်းမွန်နိုင်သော်လည်း ရင်ခုန်စရာ ဓာတုဗေဒ အငွေ့အသက်မျိုး လုံးဝ မရှိခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဆွဲဆောင်မှု မရှိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ယောက်ျားတစ်ယောက်နှင့် မိန်းမတစ်ယောက်ကြားတွင် လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဆွဲဆောင်မှု မရှိပါက အတင်းအကျပ် ပေါင်းသင်းနေထိုင်လျှင်ပင် အလွန်မသက်မသာ ဖြစ်ရပြီး နာကျင်ရတတ်သည်။
ဝမ်ယွီ သည် သူနှင့် ဂျီအန်းနင်း ကြားတွင် လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေကြောင်း အာမခံနိုင်လောက်အောင် ယုံကြည်မှု ရှိနေသည်။
ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူမအပေါ် သူ့ဆွဲဆောင်မှုသည် သူမက သူ့အပေါ် ရှိသည့် ဆွဲဆောင်မှုလောက် မပြင်းထန်ပေလိမ့်မည်၊ သို့သော် ဟော်မုန်းဓာတ်များ စီးဆင်းနေသည်မှာမူ အသေအချာပင်!
ထို့ကြောင့် ဝမ်ယွီ သည် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေရခြင်းဖြစ်သည်။
သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးမှာ အိမ်ထောင်မရှိ၊ တစ်ကိုယ်ရေဖြစ်ကြပြီး အပြန်အလှန် ဆွဲဆောင်မှု ရှိကြသည်။ ပြီးတော့ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် အရန်လူအဖြစ် ထားထားဖို့ ကစားနေကြတာလည်း မဟုတ်။ အဘယ်ကြောင့် ဂျီအန်းနင်း သည် သူ့ကို ငြင်းဆန်နေရသနည်း။
ဂျီအန်းနင်း သည် သက်ပြင်းကို ညင်သာစွာ ချလိုက်သည်။
"ဘာလို့ သက်ပြင်းချနေတာလဲ" ဝမ်ယွီ သည် မျက်ခုံးပင့်ကာ မေးသည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် သူ့ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်၊ "ကျွန်မ ရှင်နဲ့ အရမ်းရင်းနှီးသွားရင် လူတွေက ကျွန်မကို ဘယ်လိုမြင်ကြမလဲဆိုတာ ရှင် သိလား"
ဝမ်ယွီ သည် မျက်ခုံးကို ပိုမိုမြင့်အောင် ပင့်လိုက်ပြီး လှောင်ပြောင်လိုက်သည်၊ "ဘာလို့ သူများတွေ ဘယ်လိုမြင်လဲဆိုတာ ဂရုစိုက်နေရမှာလဲ။ မင်းက သူတို့အတွက် အသက်ရှင်နေတာ မဟုတ်ဘူးလေ"
ဂျီအန်းနင်း သည် ဝမ်ယွီ ၏ မျက်လုံးထဲတွင်ရှိသော ယုံကြည်မှုကို ကြည့်ကာ အားမလိုအားမရဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။
"ကျွန်မက ရှင်နဲ့ မတူဘူး" သူမက ညင်သာစွာ ပြောသည်၊ "ကျွန်မလည်း စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ်နဲ့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နေချင်တာပေါ့၊ သူများပြောတာတွေ၊ သူများကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေကို ဂရုမစိုက်ဘဲနဲ့ပေါ့... ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ မလုပ်နိုင်ဘူး"
ဂျီအန်းနင်း ၏ အသံမှာ နူးညံ့သိမ်မွေ့နေသည်။
သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အားကိုးရာမဲ့သည့် အရိပ်အယောင်များ၊ မိမိကိုယ်ကို လှောင်ပြောင်သည့် အပြုံးနှင့်အတူ ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်နေသည်။
ဝမ်ယွီ ကို အမြဲတမ်း ဒေါသထွက်အောင် လုပ်တတ်သည့် တင်းမာသော ဂျီအန်းနင်း နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဂျီအန်းနင်း ၏ ဤနူးညံ့သော ဘက်ခြမ်းသည် သူ့နှလုံးသားကို လှုပ်ခတ်သွားစေသည်။
ဝမ်ယွီ ၏ အကြည့်များမှာ အေးစက်သွားသည်။
"မင်းရဲ့ အတန်းထဲက တစ်ယောက်ယောက်က မင်းကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ပေးတာလား" သူက မေးသည်၊ "ဘယ်သူလဲ။ နာမည် ပြော!"
"ပြီးတော့ရော?" ဂျီအန်းနင်း က မေးသည်၊ "ရှင် သူ့ကို ရိုက်နှက်ဖို့ စီစဉ်နေတာလား? ဒါမှမဟုတ် ရှင်တို့ မိသားစုရဲ့ အရှိန်အဝါကို သုံးပြီး သူ့ကို အပြစ်ပေးဖို့လား? ကျောင်းထုတ်တဲ့အထိပေါ့?"
ဝါး၊ သူက သူ့ကို တကယ်ပဲ နားလည်တာပဲ!
ဝမ်ယွီ က ပြောသည်၊ "မင်းပဲ ရွေးလိုက်"
ဂျီအန်းနင်း စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။
သူမက လှောင်ပြောင်ရုံသာ ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ဝမ်ယွီ ကမူ ၎င်းကို အမှန်တကယ်ပင် လုပ်ဆောင်ပေးနိုင်သည်။
သူ၏ တွေးခေါ်ပုံနှင့် ကမ္ဘာ့အမြင်တို့သည် သူမနှင့် လုံးဝ ကွာခြားသည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် အားအင်ကုန်ခမ်းသလို ခံစားရသည်။
သူမ၏ အမြင်တွင် ဝမ်ယွီ သည် သူမစကားကို ဘယ်တော့မှ နားမထောင်သူဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ယခင်ဘဝက သူမ ဘာပဲပြောပြော အလကားသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူသည် သူလုပ်ချင်ရာကိုသာ လုပ်ပြီး သူမ၏ ခံစားချက်နှင့် အခြေအနေကို လုံးဝ ထည့်မတွက်ခဲ့ပေ။
"နောက်မပြောင်ပါနဲ့တော့၊ ရမလား?" သူမသည် ယခင်ဘဝက ခံစားခဲ့ရသည့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများ သူမ၏ နှလုံးသားထဲသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်ကို ခံစားရင်း ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်၊ "ကျွန်မရဲ့ အခြေအနေကို နည်းနည်းလောက် ထည့်စဉ်းစားပေးလို့ မရဘူးလား? ကျွန်မက ဆင်းရဲတဲ့ နောက်ခံက လာတာ၊ ရှင်တို့လို ချမ်းသာတဲ့ သခင်လေးနဲ့ တွဲနေရင် လူတွေက ကျွန်မအကြောင်း ဘယ်လောက်တောင် ဆိုးဆိုးရွားရွား ပြောကြမလဲဆိုတာ ရှင် သိလား? သူတို့ပြောတာက ရှင့်အကြောင်း မဟုတ်တဲ့အတွက် ရှင့်အတွက်တော့ ဘာမှ မဖြစ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကော? ကျွန်မ ခံစားချက်ကို တစ်ခါလောက်မှ တွေးဖူးလား?"
"ရှင် လုပ်ပြနေတဲ့ အပြုအမူတွေ၊ ပန်းတွေ လက်ဆောင်တွေ ပို့ပေးတာ၊ ကားနဲ့ လာကြိုတာတွေက ကျွန်မ တကယ်တမ်း ဘယ်လို နေထိုင်နေရလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မမြင်နိုင်ဘူး။ သူတို့က ရှင့်ကိုပဲ မြင်နေတာ"
"ကျွန်မ ကိုယ့်အားကိုယ်ကိုးဖို့ ဘယ်လောက်ပဲ ကြိုးစားပါစေ၊ သူတို့က မမြင်ဘူး။ သူတို့က 'ဂျီအန်းနင်း က သူဌေးသားတစ်ယောက်နဲ့ တွဲနေတယ်' လို့ပဲ ပြောကြတယ်"
"'ဂျီအန်းနင်း က ပိုက်ဆံမက်တဲ့ မိန်းမ'"
"ဝမ်ယွီ၊ ဒီလိုမျိုးတွေ ကျွန်မအပေါ် ထပ်မဖြစ်စေရဘူးလို့ ကတိပေးပါ၊ ရမလား?"
သူမ၏ အသံမှာ နူးညံ့သော်လည်း စကားလုံးများထဲတွင် မကျေနပ်မှုများ ပါဝင်နေသည်။ ဤမကျေနပ်မှုများသည် ယခင်ဘဝကတည်းက စုပုံလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း သူမသည် ဝမ်ယွီ ကို ပြောပြရန် အခွင့်အရေး မရခဲ့ပေ။
ယခင်ဘဝက သူမသည် အမြဲတမ်း တင်းမာနေခဲ့ပြီး သူ့ရှေ့တွင် အားနည်းချက်ကို ဘယ်တော့မှ မပြခဲ့ပေ။
ဒါကြောင့်ပဲ သူမသည် သူ့ကို ငွေကြေးသုံးပြီး သူမကို အနိုင်ယူရန် အစကတည်းက တားမြစ်ထားခဲ့ခြင်းလော။
သူမသည် ယခင်ကလည်း ချမ်းသာသော သူဌေးသားများ၏ ပျော်ပါးခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး အလွန်အမင်း ဒုက္ခရောက်ခဲ့ဖူးသလော။
ဘယ်မိုက်မဲသူက ဂျီအန်းနင်း ကို ဒီလောက်တောင် ဝမ်းနည်းကြေကွဲအောင် လုပ်ခဲ့တာလဲ။ သူ တစ်ခါမှ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ဒီလိုမျိုး လိုက်ပိုးပန်းတာ မမြင်ဖူးဘူး!
အဲဒီမိုက်မဲတဲ့ကောင်က ကျရှုံးဖို့ ထိုက်တန်တယ်!
ဝမ်ယွီ သည် ဒေါသ၊ ဝမ်းနည်းမှုနှင့် ထိုမိုက်မဲသူအပေါ် ထားရှိသည့် လျှို့ဝှက်သော ပျော်ရွှင်မှုတို့ ရောထွေးလျက် ခံစားလိုက်ရသည်။
သူ၏ လေသံမှာ ပိုမိုနူးညံ့သွားပြီး ပြောလိုက်သည်၊ "မင်း အဲဒီလို ပြောလိုက်ရင် ငါ ဘယ်လို ဆက်လုပ်ရမလဲ? ငါက အရူးမဟုတ်ဘူးလေ!"
"ဒါပေမဲ့" သူသည် ခဏရပ်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်၊ "အရင်က မင်းပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဘယ်သူတွေ ရှိနေတာလဲ? တခြားလူတွေရဲ့ ကိစ္စမှာ ပါဝင်ပတ်သက်ဖို့ မင်းမှာ ဘာလို့ အချိန်တွေ အဲဒီလောက် ပိုနေရတာလဲ? မင်းမှာ လုပ်စရာ အိမ်စာတွေ မလုံလောက်ဘူးလား"
ဂျီအန်းနင်း သည် ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။
သူမ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာက သူမသည် အရှုံးများ၊ အနိုင်ကျင့်ခံရမှုများနှင့် စိတ်ဒုက္ခများ ကြုံတွေ့ခဲ့ရကြောင်း ထင်ရှားစွာ ပြသနေသည်။ ၎င်းက ဝမ်ယွီ ကို စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေသည်။ သူသည် ဂျီအန်းနင်း ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ပေးခဲ့သည့် ထိုမိုက်မဲသူကို ဆွဲခေါ်ပြီး ရိုက်နှက်ပစ်ချင်သည့် ဒေါသများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
"ကောင်းပြီ၊ ငါ နားလည်တယ်" သူ၏ အသံမှာ ပိုမိုနူးညံ့သွားပြီး ဂျီအန်းနင်း ၏ ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးလိုက်သည်။ သူ၏ လုပ်ရပ်များတွင် နူးညံ့မှု အနည်းငယ် ပါဝင်နေသည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါ့အကန့်အသတ်ကို ငါ သိပါတယ်။ တခြားသူတွေ မင်းအကြောင်း နောက်ကွယ်ကနေ ပြောဆိုတာမျိုး ငါ ခွင့်မပြုဘူး"
ဝမ်ယွီ ၏ ဤနူးညံ့သော ဘက်ခြမ်းသည် ဂျီအန်းနင်း ကို စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားစေသည်။
သူမသည် သူ့ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။
"ဘာဖြစ်တာလဲ" ဝမ်ယွီ သည် မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် သတိပြန်ဝင်လာပြီး ရေရွတ်လိုက်သည်၊ "ဝမ်ယွီ၊ တကယ်တော့... ရှင်က... အဲလောက်လည်း မဆိုးပါဘူး"
" damn!" ဝမ်ယွီ သည် ရက်စက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်၊ "မင်း ငါ့ကို 'လူကောင်း' ကတ် ပေးဖို့ ကြိုးစားနေတာလား?"
'လူကောင်း' ကတ်ကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် ဝမ်ယွီ သည် သူ၏ နေရာသို့ ပြန်သွားသည်။
အင်္ကျီကို ချွတ်ကာ ချိတ်တွင် ချိတ်လိုက်ချိန်တွင် သူသည် ယနေ့ည ဂျီအန်းနင်း သူ့အင်္ကျီကို ဝတ်ထားသည်ကို သတိရသွားသည်။ အင်္ကျီက သူမ၏ ပိန်သွယ်သော ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် မလိုက်အောင် ကြီးနေပြီး သူမသည် အအေးဒဏ်ကို ကြောက်နေသလို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပတ်ထားသည်ကို မြင်ယောင်မိသည်။
သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု မသိမသာ ပေါ်လာသည်။
ရေနွေးနွေးဖြင့် ရေချိုးပြီး အိပ်ရာဝင်လိုက်သောအခါ သူသည် လျင်မြန်စွာ အိပ်ပျော်သွားသည်။
သူသည် အိပ်မက်ထဲတွင် ဂျီအန်းနင်း ကို မြင်ချင်နေပြီး သူမျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် သူမကို မြင်လိုက်ရသည်။
သို့သော် သူ ရိုမန်တစ်ဆန်သော အိပ်မက်ဟု ထင်ထားသည့်အရာမှာ သူ မျှော်လင့်ထားသလို ဖြစ်မလာပေ။
"တစ်ညကို သုံးထောင်? သူမက အဲဒီလောက် တန်လို့လား?" ဤစကားကို ပြောသည့် မိန်းကလေးကို သူ အရင်က မြင်ဖူးသည်။ သူမသည် ဂျီအန်းနင်း နှင့် အတန်းတူဖြစ်ပြီး သူ့အပေါ်တွင် အလိုလို သိသာထင်ရှားစွာ ပယောဂဝင်နေသည့် Sun တစ်စုံတစ်ယောက် မဟုတ်လား?
"သူမက တန်ပါတယ်" ဟု ထိုကောင်လေးက နောက်ပြောင်သည့် အပြုံးဖြင့် ပြောသည်၊ "ငါ့မှာ ပိုက်ဆံသာ ရှိရင် သုံးထောင်ပေးဖို့ ဝမ်းသာအားရပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာ ပိုက်ဆံ မရှိဘူး"
လူတိုင်းက ရယ်မောလိုက်ကြသည်။
...
F*ck!
ဝမ်ယွီ ဒေါသထွက်သွားသည်။
သူ၏ စိတ်နေစိတ်ထားအရဆိုလျှင် ထိုစကားကို ပြောသည့်သူကို ယခုချက်ချင်း ကန်ချလိုက်မည်ဖြစ်သည်။
သို့သော် အိပ်မက်ထဲတွင် သူ ဘာကိုမျှ ထိန်းချုပ်၍ မရပေ။ သူသည် ထိုလူများရှေ့တွင် အားမလိုအားမရ ဖြစ်နေပြီး ဒေါသများသာ တောက်လောင်နေသည်။
ထို့နောက် သူသည် ဂျီအန်းနင်း ကို မြင်လိုက်ရသည်။
အနည်းငယ် ဟနေသည့် အတန်းခန်း တံခါးမှတစ်ဆင့် ဝမ်ယွီ သည် ဂျီအန်းနင်း တံခါးအပြင်ဘက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမသည် အရာအားလုံးကို ကြားလိုက်ရသည်။
သူမ၏ ဖြူဖွေးသော ပါးပြင်များမှာ အရောင်အသွေး ကင်းမဲ့သွားပြီး သူမ၏ အမူအရာမှာ ယခင်ကတည်းက ရင်းနှီးနေသကဲ့သို့ ထုံထိုင်းလျက် ရှိနေသည်။
ဤဂျီအန်းနင်းသည် ယခုလက်ရှိ သူ၏ရှေ့တွင် ပြုံးရွှင်စွာ ဆူပူတတ်သည့် ဂျီအန်းနင်းနှင့် လုံးဝမတူညီပေ။ သူမသည် ကျောင်းစတက်စက သူနှင့်စတင်တွေ့ဆုံခဲ့ရသည့်၊ အေးစက်စက်နှင့် လူတိုင်းကို အလေးမထားတတ်သည့် ဂျီအန်းနင်းနှင့် ပို၍ဆင်တူနေသည်။
ဝမ်ယွီ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုက ဆုပ်နယ်ထားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး နာကျင်မှုနှင့်အတူ စိတ်မကောင်းဖြစ်မှုများ လှိုက်တက်လာသည်။