ထိုနေ့တွင် နံနက်ပိုင်း၌ လေ့ကျင့်ခန်းများပြုလုပ်ရပြီး နေ့လယ်နှင့် ညနေပိုင်းတို့တွင်မူ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လှသော အလုပ်များကို လုပ်ကိုင်ခဲ့ရသဖြင့် ဂျီအန်းနင်း မှာ ကိုယ်ရောစိတ်ပါ အတော်ပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေခဲ့သည်။
သူမသည် နက်ဖြန်တွင် ဆက်လက်လေ့ကျင့်ရန် ဝမ်ယွီ နှင့် ချိန်းဆိုထားပြီးဖြစ်သည်။
ကံကောင်းသည်မှာ ညနေပိုင်းတွင် ဝမ်ယွီ က သူမထံ ဖုန်းဆက်လာပြီး “ကျွန်တော့်မှာ ရက်အနည်းငယ်လောက် အရေးတကြီးကိစ္စလေးတွေ ပေါ်လာလို့ပါ။ အကယ်၍ လေ့ကျင့်ခန်းခန်းကို သုံးချင်ရင် ချန်ဟောင် ကို သွားရှာလိုက်ပါ။ သူက အားလပ်ရက်မှာ နယ်မပြန်ဘဲ ကျောင်းမှာပဲ နေမှာတဲ့” ဟု ပြောသည်။
ဂျီအန်းနင်း လည်း စိတ်အေးသွားပြီး “ဟုတ်ကဲ့၊ သိပါပြီ” ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
သို့သော် ဝမ်ယွီ စကားဆုံးပြီးနောက်တွင်မူ သူသည် နောင်တရသွားဟန်ဖြင့် “ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော် ပြန်လာတဲ့အထိ စောင့်နေလိုက်ပါ။ ဒီရက်ပိုင်းအတွင်းမှာပဲ မင်းနဲ့ ဘာက ပိုသင့်တော်မလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် စဉ်းစားပေးထားမယ်” ဟု ဆိုပြန်သည်။
သူသည် သူမ၏ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ခုခံကာကွယ်မှုဆိုင်ရာ လေ့လာလိုစိတ်ကို တကယ်ပင် ဂရုစိုက်ပေးနေခြင်းဖြစ်သည်။ ဂျီအန်းနင်း ကမူ အနည်းဆုံးတော့ သူသည် မိမိကိုယ်ကျိုးအတွက် အခွင့်အရေးယူနေခြင်းမျိုး မဟုတ်ကြောင်း တွေးမိသည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် ဝမ်ယွီ အပေါ် သူမ၏ သည်းခံနိုင်စွမ်းမှာ အလွန်ပင် နိမ့်ကျသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သတိမထားမိခဲ့ပေ။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ဝမ်ယွီ အနေဖြင့် လူသတ်မှု၊ မီးရှို့မှုကဲ့သို့သော ပြစ်မှုများ မကျူးလွန်သရွေ့၊ လူမိုက်ဆန်ဆန် ပြုမူခြင်းမျိုး မလုပ်သရွေ့တော့ သူ့ကို တစ်သက်လုံး လူကောင်းတစ်ယောက်အဖြစ် သတ်မှတ်ပေးနိုင်သည်ဟု ယူဆထားသည်။
သူမသည် “အင်း” ဟု ခပ်တိုးတိုးလေးသာ ပြန်ဖြေပြီး “ဒါဆိုရင် ရှင် ပြန်လာတဲ့အထိ စောင့်နေပါ့မယ်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။
အေးစက်စက် အလှပဂေးလေးက ရံဖန်ရံခါတွင် နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြလိုက်သဖြင့် ဝမ်ယွီ တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးများ ထသွားရပြီး ရေနွေးနွေးထဲတွင် စိမ်ထားသော သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း တုံ့ပြန်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာရသည်။
ဤဘဝတွင် ဝမ်ယွီ မည်မျှပင် ပြောင်းလဲသွားပါစေ၊ သူ၏ လူမိုက်ဆန်သော သဘာဝမှာမူ မူလအတိုင်း ရှိနေဆဲပင်။
ဖုန်းထဲမှ ဂျီအန်းနင်း ၏ “ဝမ်ယွီ?” ဟု ခေါ်လိုက်သည့် အသံကို ကြားမှသာ ဝမ်ယွီ တစ်ယောက် ချောင်းဟန့်ကာ ရယ်မောရင်း “ကောင်းပါပြီ၊ ဒါဆိုရင် မင်း စောင့်နေလိုက်ပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ ၏ ရယ်သံတွင် အမြဲတမ်း ထူးဆန်းသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်နေတတ်သည်။ ဖုန်းချလိုက်ပြီးနောက် ဂျီအန်းနင်း သည် သူမ၏ ဖုန်းကို ကြည့်ရင်း အံ့ဩမိနေသည်။
ဤအားလပ်ရက် ရက်အနည်းငယ်မှာ အလွန်ပင် ပင်ပန်းခဲ့သော်လည်း အချည်းနှီးတော့ မဖြစ်ခဲ့ပါ။ ဂျီအန်းနင်း ၏ အပိုအလုပ်များသည် အချိန်ပိုအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရပြီး အားလပ်ရက် လုပ်ခမှာလည်း နှစ်ဆ ရရှိခဲ့သည်။ ဝင်ငွေအကောင်းဆုံးဖြစ်သည့် NL တွင် အလုပ်လုပ်ရခြင်းကို လက်လွှတ်လိုက်ရသော်လည်း အပိုဝင်ငွေလေး ရလိုက်သည့်အတွက် သူမ ကျေနပ်နေမိသည်။
ဝမ်ယွီ က သူမကို ချိန်းထားရာမှ ပျက်ကွက်ခဲ့သဖြင့် နံနက်ပိုင်းတွင် လေ့ကျင့်ရန် မလိုတော့ပေ။ ဂျီအန်းနင်း သည် ကျောင်း၏ ကွန်ပျူတာခန်းသို့ အင်တာနက် သုံးရန် သွားလိုက်သည်။
သူမတွင် ကိုယ်ပိုင်ကွန်ပျူတာ မရှိပေ။ ယခင်က အိမ်တွင်သုံးခဲ့သော ကွန်ပျူတာမှာ အခြားသော အိမ်သုံးလျှပ်စစ်ပစ္စည်းကြီးများနှင့်အတူ ကြွေးရှင်များက သိမ်းယူသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
ပြီးခဲ့သည့် နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ကျောင်းတွင် သင်ကြားရသည့် ကွန်ပျူတာအတန်းမှလွဲ၍ ဂျီအန်းနင်း သည် ကွန်ပျူတာကို မထိတွေ့ရသလောက်ပင် ဖြစ်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ လိုအပ်လျှင် အင်တာနက်ဆိုင်သို့ သွားနိုင်သည်။ တက္ကသိုလ်တွင်မူ ကျောင်းဝင်းအတွင်း ကွန်ပျူတာခန်းများ ရှိသဖြင့် အထက်တန်းကျောင်းထက် ပို၍ အဆင်ပြေသည်။
နေ့စဉ် သတင်းအချက်အလက် ရှာဖွေရန်အတွက်မူ သူမ၏ စမတ်ဖုန်းအသေးစားလေးကိုသာ အဓိက အားထားရသည်။ စမတ်ဖုန်း ဖြစ်သော်ငြားလည်း ကွန်ပျူတာရှိသလောက်တော့ မတွင်ကျယ်ပေ။
NL တွင် အလုပ်လုပ်ခြင်းကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီးနောက် အွန်လိုင်းတွင် မည်သည့်အလုပ်မျိုး ရှာနိုင်မည်ကို သူမ ကြိုးစားကြည့်ရှုပြီး အားလပ်ရက်ကုန်ဆုံးလျှင် ဆက်သွယ်ရန် ဖုန်းနံပါတ်အချို့ကို မှတ်သားထားလိုက်သည်။
သူမသည် ကျောင်း၏ ကြော်ငြာသင်ပုန်းကိုလည်း ဂရုစိုက်ကြည့်ရန် စဉ်းစားထားသည်။ အခမ်းအနားနှင့် အရောင်းမြှင့်တင်ရေး အလုပ်များနှင့် ပတ်သက်သည့် ကြော်ငြာစာရွက်များတွင် ဆက်သွယ်ရန် ဖုန်းနံပါတ်များ အများအပြား ရိုက်နှိပ်ထားသော်လည်း ပြိုင်ဆိုင်မှု လျော့ကျစေရန်အတွက် တစ်စုံတစ်ယောက်က ဖုန်းနံပါတ်များကို အကုန်ဆွဲဖြဲသွားတတ်ကြသည်။
သူမသည် Meng Xinyu ထံမှလည်း အဆင့်မြင့်ကျောင်းသားအချို့မှာ ကျွမ်းကျင်မှုပိုင်းဆိုင်ရာ အလုပ်များကို လုပ်ကိုင်နိုင်စွမ်းရှိနေကြပြီး ထိုကဲ့သို့သော ပင်ပန်းသည့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အလုပ်များမှ လွတ်မြောက်နေကြကြောင်း ကြားသိထားရသည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် စိတ်ထဲတွင် အားကျမိသည်။ ဤအချက်က ဝမ်ယွီ ပြောခဲ့သည်ကို ပို၍ အတည်ပြုပေးလိုက်သလို ဖြစ်နေပြီး သူမအနေဖြင့် ပညာရေးတွင် ပို၍ စွမ်းအားစိုက်ထုတ်သင့်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် Shu Chen က ဤကိစ္စတွင် သူမကို ထပ်မံ၍ ကူညီပေးလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။
အားလပ်ရက် နောက်ဆုံးနေ့တွင် Shu Chen က သူမကို “မင်း မော်ဒယ်လ်လုပ်ဖို့ တစ်ခါမှ မစဉ်းစားဖူးဘူးလား” ဟု မေးသည်။
ဂျီအန်းနင်း အနည်းငယ် အံ့ဩသွားပြီး “မော်ဒယ်လ်လား။ မော်ဒယ်လ်တွေက အရပ် ၁.၈ မီတာထက် ပိုမြင့်ရတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ကျွန်မက ၁.၆၃ မီတာပဲ ရှိတာလေ” ဟု ပြန်မေးလိုက်သည်။
“ဒါက catwalk မော်ဒယ်လ်မျိုး မဟုတ်ပါဘူး၊ print မော်ဒယ်လ်မျိုးပါ” ဟု Shu Chen က ရှင်းပြသည်။ “မဂ္ဂဇင်းတွေထဲက ကြော်ငြာတွေလိုမျိုးလေ၊ အမှန်တော့ ကျွန်တော် ပြောချင်တာက အွန်လိုင်းဆိုင်တွေအတွက် မော်ဒယ်လ်လုပ်ပေးတာမျိုးပါ”
သူက ဆက်ပြောသည်၊ “ကျွန်တော့်မှာ anime ဂရုတစ်ခု ရှိတယ်၊ အဟွတ် အဟွတ်... အင်း... chat ဂရုတစ်ခုပေါ့၊ အဲဒီထဲမှာ X Bao အွန်လိုင်းဆိုင်တစ်ခုအတွက် အဝတ်အစားကြော်ငြာ မော်ဒယ်လ်လုပ်ပေးနေတဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက် ရှိတယ်။ သူက မင်းထက်တောင် အရပ်ပုသေးတယ်၊ ၁.၆၁ မီတာပဲ ရှိတယ်လို့ ပြောတယ်”
ဂျီအန်းနင်း သည် ဘာမှ နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။
ဘာကြောင့်ဆိုသော် ထိုအချိန်တွင် X Bao ၏ X Girls ပလပ်ဖောင်းမှာ အွန်လိုင်းဆိုင်များအတွက် မော်ဒယ်လ်ခေါ်ယူသည့် အစီအစဉ်ကို မစတင်ရသေးဘဲ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်ခြင်း (live streaming) မှာလည်း အင်တာနက်ကို အချိန်ပေးသုံးစွဲသော လူနည်းစုအတွက်သာ ကန့်သတ်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် နာမည်ကြီးလာမည့် တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်သည့် ဝက်ဘ်ဆိုက်နှစ်ခုအနက် တစ်ခုမှာ ဗီဒီယိုတိုများအတွက် အသိုင်းအဝိုင်းအဖြစ်သာ ပြောင်းလဲထားပြီး နောက်တစ်ခုမှာ သုံးနှစ်ကြာမှသာ တရားဝင် စတင်လည်ပတ်မည်ဖြစ်သည်။
ထိုအချိန်တွင် anchor (အစီအစဉ်တင်ဆက်သူ) ဟူသော အလုပ်အကိုင်မှာ နေရာတိုင်းတွင် မမြင်တွေ့ရသေးသလို “သာမန်လူတွေက သူတို့ရဲ့ ရုပ်ရည်ကို ငွေအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်တယ်” ဟူသော အယူအဆမှာလည်း ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် မသိရှိကြသေးသလို လက်ခံခြင်းလည်း မရှိသေးပေ။
ဤအချက်က ဂျီအန်းနင်း ၏ ကန့်သတ်ချက်အချို့ကို ဖော်ပြနေသည်။ သူမသည် ကွန်ပျူတာပင် မရှိသူတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ယခင်ဘဝတွင်လည်း ကျောင်း၌ တစ်ကိုယ်တည်းနေသူဖြစ်ကာ သူတစ်ပါးနှင့် ဆက်ဆံရေး မရှိခဲ့သဖြင့် သူမ ရရှိနိုင်သော သတင်းအချက်အလက်များမှာ အမှန်တကယ်ပင် အလွန်ကန့်သတ်ချက် ရှိနေခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့် တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားများ ပြန်ပေးဆွဲခံရခြင်း သို့မဟုတ် လိမ်လည်လှည့်ဖြားခံရခြင်း သတင်းများကို ကြားရသည့်အခါ လူများက “သူတို့က တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတွေ ဖြစ်နေပြီကို ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အပြင်လောကကို နားမလည်တာလဲ” ဟု အံ့ဩတကြီး ပြောဆိုတတ်ကြသည်။ အမှန်စင်စစ်တွင် ကြိုးစားပန်းစား ပညာသင်ယူခြင်းက တက္ကသိုလ်ရောက်အောင် ပို့ဆောင်ပေးနိုင်သော်လည်း လူမှုရေးဆိုင်ရာ သတင်းအချက်အလက်များနှင့် ဘဝအတွေ့အကြုံများကို အလိုအလျောက် ပေးအပ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
ဂျီအန်းနင်း သည် အင်တာနက်နှင့် ပတ်သက်သော ခေတ်ဆန်သည့်၊ အဆင့်မြင့်သည့် သတင်းအချက်အလက်များကို သိပ်ပြီး စိတ်မဝင်စားပေ။
Shu Chen မှာမူ အချိန်အများစုကို အင်တာနက်ပေါ်တွင် ကုန်ဆုံးသူဖြစ်သော်လည်း print မော်ဒယ်လ်နှင့် ပတ်သက်သည့် သတင်းအချက်အလက်မှာ သူ ဂရုမစိုက်သော နယ်ပယ်တစ်ခု ဖြစ်နေသဖြင့် ယခင်က သူလည်း မသိရှိခဲ့ပေ။
ပြီးခဲ့သည့်ညကမှ သူသည် ဂရုထဲတွင် ကောင်မလေးနှစ်ယောက် စကားပြောနေသည်ကို မြင်ပြီး ဂျီအန်းနင်း အလုပ်ရှာနေသည်ကို သတိရသွားကာ ကောင်မလေးတစ်ယောက်ထံ သီးသန့်စာပို့၍ အချက်အလက်အချို့ကို ရယူပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“မင်းအတွက် အသုံးဝင်မလားတော့ မသိဘူး” ဟု Shu Chen က သူသိသမျှ အချက်အလက်များကို မျှဝေပေးပြီးနောက် ပြောသည်။
ဤဘဝတွင် သူမအပေါ်ထားရှိသည့် အချစ်စိတ်များ သေဆုံးသွားခဲ့လျှင်ပင် Shu Chen သည် နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး စိတ်အားထက်သန်သူတစ်ယောက် ဖြစ်နေဆဲပင်။
သူမကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မပြောပြနိုင်လိုက်မှာ စိုးသဖြင့် သူသည် သူ၏ ဂရုမှ သူငယ်ချင်းကို ဂျီအန်းနင်း ထံ မိတ်ဆက်ပေးလိုက်ပြီး အချင်းချင်း သူငယ်ချင်းအဖြစ် ထည့်သွင်းနိုင်စေရန် စီစဉ်ပေးလိုက်သည်။
အလုပ်ပြီးနောက် ဂျီအန်းနင်း သည် မီးဖိုချောင်တွင် ဆိုင်၏ Wi-Fi ကို သုံးကာ ထိုကောင်မလေးနှင့် စကားပြောလိုက်သည်။
“တော်တော် ပင်ပန်းတယ်။ အစပျိုးကာစဆိုရင် တစ်ပုံကို ယွမ် ၄၀ လောက် ရနိုင်မယ်၊ အနည်းဆုံး အပုံ ၂၀ လောက်တော့ ရိုက်ရမယ်။ ဒါပေမဲ့ အလုပ်ကောင်းရင်တော့ ဈေးနှုန်းက တဖြည်းဖြည်း တိုးလာမှာပါ။ တစ်ရက်ကို ယွမ်သောင်းနဲ့ချီ ရတဲ့သူတွေအကြောင်းလည်း ကြားဖူးတယ်” ဟု ထိုကောင်မလေးက ဂျီအန်းနင်း ကို ပြောပြသည်။
ဂျီအန်းနင်း အနေဖြင့် တကယ်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားရသည်။
Shu Chen က ပြုံးပြုံးလေး ခေါင်းပြူဝင်လာပြီး “အန်းနင်း၊ မင်းရဲ့ ရည်းစား မင်းကို လာကြိုနေပြီ!” ဟု လှမ်းပြောသည်။
ဂျီအန်းနင်း ခဏတာ ကြောင်သွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် သတိပြန်ဝင်လာသည်။ သူမသည် သူမ၏ အိတ်ကို ကိုင်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့ရာ Bar ဘေးတွင် ရပ်နေသည့် အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် ခန့်ညားသော ဝမ်ယွီ ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင်။
“အန်းနင်း၊ မင်းရည်းစားက တကယ်ကို ခန့်တာပဲ!” ဟု အတူတူ အလုပ်ဆင်းသည့် နောက်ကောင်မလေးတစ်ယောက်က အံ့ဩတကြီး ပြောသည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် ဝမ်ယွီ မှာ သူမရည်းစား မဟုတ်ကြောင်း ပြောချင်သည်။ Shu Chen ကို နားလည်မှုလွဲစေရန် သူမ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်ကို သူမ သတိရလိုက်သည်။ သို့သော် ပါးစပ်ဟလိုက်သည့်အခါတွင်မူ ထိုစကားကို မပြောထွက်တော့ဘဲ အခြားကောင်မလေးကို ပြုံးပြလိုက်ရုံသာ ပြုလိုက်သည်။
“သွားကြရအောင်လား” ဟု ဂျီအန်းနင်း နားသို့ ရောက်လာချိန်တွင် ဝမ်ယွီ က မေးသည်။
Shu Chen က ထိုနေရာတွင် ရှိနေသဖြင့် သူ၏ ရှေ့တွင် ဂျီအန်းနင်း အနေဖြင့် စကားအများကြီး မပြောချင်ပေ။ သူမက “ဟုတ်ကဲ့၊ သွားကြမယ်” ဟုသာ ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ က ကားတံခါးကို ဖွင့်ပေးပြီး “သွားကြရအောင်” ဟု ဆိုသည်။
သူသည် Shu Chen ကိုပင် ရင်းနှီးသူတစ်ယောက်လို လက်ပြနှုတ်ဆက်လိုက်သေးသည်။ ပိုဆိုးသည်မှာ Shu Chen ကလည်း တကယ်ပင် ပျော်ရွှင်နေဟန်ဖြင့် ဝမ်ယွီ ကို ပြုံးပြနေခြင်းပင်။
ဂျီအန်းနင်း သည် ယခင်ဘဝက Shu Chen သည် ဝမ်ယွီ ကို အလွန် သတိထားကြောင်း အမှတ်ရနေသည်။ ဝမ်ယွီ အကြောင်း ပြောတိုင်း Shu Chen ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပြောင်းလဲသွားတတ်သည်။
သို့သော် တစ်ခုမပြောင်းလဲသည်မှာ ယခင်ဘဝရော ယခုဘဝတွင်ပါ Shu Chen သည် ဝမ်ယွီ နှင့် သူမကို စုံတွဲတစ်တွဲအဖြစ် သတ်မှတ်ထားခြင်းပင်။ သူ ဘာတွေကို တွေးနေသလဲဟု သူမ စဉ်းစားမိသည်။
ယခင်ဘဝက ဂျီအန်းနင်း သည် သူမနှင့် ဝမ်ယွီ တူညီသော လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မတွေးဝံ့ခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် ယခုဘဝတွင် ဝမ်ယွီ နှင့် Shu Chen ပျော်ရွှင်စွာ စကားပြောနေကြသည်ကို မြင်ရပြီး ဝမ်ယွီ က သူမကို ပြုံးရွှင်စွာ လာကြိုနေသည်မှာ အိပ်မက်တစ်ခုလိုပင် ခံစားနေရသည်။
အတွေးလွန်နေရင်း ဂျီအန်းနင်း သည် ဝမ်ယွီ နောက်သို့ လိုက်၍ ကော်ဖီဆိုင်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ အပြင်သို့ ရောက်သည်နှင့် အေးစိမ့်သော လေညင်းက သူမ၏ မျက်နှာကို တိုက်ခတ်သွားရာ သူမ ချက်ချင်းပင် သတိပြန်ဝင်လာသည်။
“ရှင် ဘယ်တော့က ပြန်ရောက်တာလဲ” ဟု သူမ မေးလိုက်သည်။
“ဒီနေ့ နေ့လယ်ကမှပါ” ဟု ဝမ်ယွီ က ဆိုးသွမ်းစွာ ပြုံးရင်း “ဘာလဲ၊ ကျွန်တော့်ကို လွမ်းနေတာလား” ဟု ပြန်မေးသည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် သူ၏ စနောက်သော စကားများကို အလိုအလျောက် ပယ်ဖျက်လိုက်ပြီး သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ “ရှင် ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ညိုသွားတာလဲ” ဟု မေးသည်။
“တောင်ဘက်က နေက ပူတယ်၊ ပင်လယ်ထဲမှာ ရေကူးတော့ အသားညိုလွယ်တာပေါ့။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်တော့်အသားအရေက သဘာဝအတိုင်း ဖြူတာပါ၊ နှစ်ပတ်လောက်ဆိုရင် ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားမှာပါ” ဟု ဝမ်ယွီ က ပြန်ဖြေသည်။
ညလေက တိုက်ခတ်နေသဖြင့် အေးစိမ့်နေသည်။ ယနေ့တွင် အပူချိန်မှာ သိသိသာသာ ကျဆင်းသွားသော်လည်း ဂျီအန်းနင်း သည် နေပူပြီး အပူချိန်မြင့်မားနေသည့် နေ့လယ်ပိုင်းကတည်းက အိမ်မှ ထွက်လာခဲ့သူဖြစ်ရာ ထူထဲသောအဝတ်အစားများ မဝတ်ဆင်ထားပေ။ ယခု လေတိုက်လိုက်သောအခါ သူမ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားပြီး သူမ၏ ဂျာကင်အင်္ကျီကို လည်ပင်းထိအောင် အမြန်ဆုံးလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ သတိထားမိသွားသည်။ ကံကောင်းသည်မှာ သူ၏ ကားမှာ ကော်ဖီဆိုင်အပြင်ဘက် လမ်းဘေးတွင် နှစ်လှမ်းခန့်သာ ဝေးသောနေရာ၌ ရပ်ထားသည်။
“မြန်မြန် ကားပေါ်တက်” ဟု ပြောရင်း သူသည် ဂျီအန်းနင်း ၏ ပခုံးကို သူ၏ လက်မောင်းဖြင့် သဘာဝကျကျ ဖက်လိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း ၏ ပခုံးမှာ အလိုအလျောက် တင်းမာသွားသည်။ သူမ ပခုံးကို အနည်းငယ် လှုပ်ယမ်းလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ တစ်ဝက်ခန့် တိုးလိုက်ကာ ဝမ်ယွီ ၏ လက်မှ လွတ်မြောက်သွားသည်။
ဝမ်ယွီ က မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်ပြီး သူမအတွက် ကားတံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း အခြားဘက်မှ ကားပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် ခါးပတ်ကို ဆွဲယူပြီး ပတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ ဝမ်ယွီ က သူမကို ဘေးစောင်းကြည့်ရင်း “ငါတို့ နမ်းပြီးသွားပြီလေ၊ အားလပ်ရက်လေး တစ်ရက်လောက်မှာပဲ ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး ခပ်စိမ်းစိမ်း ဖြစ်သွားရတာလဲ” ဟု ပြောသည်။
ဂျီအန်းနင်း ၏ လက်မှာ တုန်ယင်သွားပြီး ခါးပတ်ကြိုးမှာ ကောင်းကောင်း မတပ်မိပေ။ သူမ တိတ်ဆိတ်စွာပင် ထပ်မံ၍ တပ်လိုက်သည်။
“ကျွန်မတို့ကြားက ကိစ္စတွေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြီးပြီလို့ ထင်ထားတာ” ဟု သူမ ဆိုလိုက်သည်။
“ယောကျာ်းလေးနဲ့ မိန်းကလေးကြားမှာ ‘ရှင်းရှင်းလင်းလင်း’ ဆိုတာ ဘယ်တော့မှ မရှိဘူး” ဟု ဝမ်ယွီ က အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ရယ်မောရင်း ကားကို ဂီယာထိုးလိုက်သည်။
“ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း ရှင် ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ” ဟု လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ဝမ်ယွီ က မေးသည်။
“ဘာမှသိပ်မလုပ်ပါဘူး၊ မနက်ပိုင်း အိပ်ရေးဝအောင် အိပ်တယ်၊ အိမ်မှုကိစ္စလေးတွေ လုပ်တယ်၊ အဘွားကို လမ်းလျှောက်ခေါ်သွားတယ်” ဟု ဂျီအန်းနင်း က အမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “နေ့လယ်နဲ့ ညနေပိုင်းတွေမှာတော့ Shu Chen ဆိုင်မှာပဲ ရှိနေတာပါ။ ဒီရက်ပိုင်းတွေက တော်တော်လေး အလုပ်ရှုပ်နေတော့ ကျွန်မ တော်တော် ပင်ပန်းနေတယ်”
ရွှေရောင်ရက်သတ္တပတ်၏ နောက်ဆုံးနေ့တွင် လမ်းများမှာ နက်ဖြန်မှ စတင်မည့် ပုံမှန်အလုပ်နှင့် ကျောင်းတက်ချိန်များကြောင့် သိသိသာသာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ လမ်းမီးတိုင်များပင် အရောင်မှိန်နေသယောင် ရှိသည်။
ကားသည် Guangming လမ်းမှ ဟွာတက္ကသိုလ် လူနေအိမ်ရာသို့ လျင်မြန်စွာ ပြန်ရောက်လာသည်။ ဝမ်ယွီ အတွက် ဤအကွာအဝေးမှာ တကယ်ကို နီးကပ်လှသည်။ မရောက်ခင်အထိ သူတို့ နှစ်ယောက် စကားအများကြီး မပြောဖြစ်ကြပေ။
ဂျီအန်းနင်း လည်း စိတ်သက်သာရာ ရသွားပြီး ခါးပတ်ကို ဖြုတ်ကာ “ကျေးဇူးပါ။ ရှင်လည်း စောစောပြန်တော့” ဟု ပြောသည်။
သူမ ကားတံခါးကို ပွင့်အောင် လုပ်လိုက်ချိန်တွင် ဝမ်ယွီ က ကား၏ ဗဟိုထိန်းချုပ်စနစ်ကို “ကလစ်” ခနဲ မြည်အောင် ချက်ချင်း လော့ခ်ချလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း ခေါင်းလှည့်ကြည့်ကာ “ဘာဖြစ်လို့လဲ” ဟု မေးသည်။
သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ကြည်လင်နေပြီး သိလိုစိတ် အနည်းငယ် ပါဝင်နေသော်လည်း ထိတ်လန့်သည့် အရိပ်အယောင် မရှိပေ။
ညဉ့်နက်သန်းခေါင်တွင် နှစ်ယောက်တည်း ရှိနေပြီး အမျိုးသားတစ်ယောက်က အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို ကားထဲတွင် ပိတ်လှောင်ထားသော်လည်း သူမက မကြောက်ရွံ့ပေ။ သို့သော် သူမသည် ကျောက် Chen ကို ကြောက်ရွံ့ကြောင်းမှာ ထင်ရှားနေပြီး ဖုံးကွယ်၍ မရနိုင်ပေ။
ဝမ်ယွီ သဘောပေါက်လိုက်သည်မှာ သူသည် ဂျီအန်းနင်း နှင့် တိုက်ရိုက် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိတွေ့မှု မရှိသရွေ့တော့ သူမသည် သူ၏ အနီးအနားတွင် ရှိနေခြင်းကို စိတ်လုံခြုံသည်ဟု ခံစားနေရခြင်းပင်။
ထိုကဲ့သို့ ဝါးတားတား အငွေ့အသက်များရှိနေပြီး အမျိုးသားတစ်ယောက်အနေဖြင့် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်းနှင့် ရည်ရွယ်ချက် ရှိနေသည်ဟု ထင်မြင်စရာရှိသည့် ပတ်ဝန်းကျင်တွင်ပင် သူမသည် မျက်မှောင်ပင် မကြုတ်ခဲ့ပေ။ သူမသည် သူမ၏ မျက်လုံးများကိုသာ ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်လုပ်ကာ သူ့ကို နူးညံ့သော အကြည့်ဖြင့်သာ ကြည့်နေသည်။
သူမသည် တစ်ခါက သူ့ကို ကြောက်သည်ဟု ဆိုခဲ့ဖူးသော်လည်း ယခုမူ...
သူမသည် သူ့ကို တကယ်ပင် ဒီလောက်ထိ ယုံကြည်နေတာလား။