ဂျီအန်းနင်း က အချိန်ကို ငဲ့ကြည့်ပြီး ပြန်ကြဖို့ အကြံပြုလိုက်သည်။
သူမက အဝတ်အစားလဲပြီး အပြင်ထွက်လာတော့ ဝမ်ယွီ က “အတူတူ ထမင်းစားကြရအောင်” ဟု ပြောသည်။
ဂျီအန်းနင်း က ငြင်းဆန်လိုက်သည်။
“ကျွန်မမှာ အလုပ်နားရက်မှပဲ အဘွားအတွက် လတ်ဆတ်တဲ့ အစားအစာတွေ ချက်ပြုတ်ပေးလို့ရတာ” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“ဒါဆိုရင် အတူတူ သွားကြတာပေါ့” ဟု ဝမ်ယွီ က အလကား ထမင်းဝင်စားချင်စိတ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း က အေးစက်စက်ဖြင့် “မရဘူး” ဟု တკ္ကက ငြင်းပယ်လိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ က တစ်ခုခု ထပ်ပြောချင်သေးသော်လည်း ဂျီအန်းနင်း က “ထားလိုက်ပါတော့၊ အိမ်မှာ လူနာရှိနေတာဆိုတော့ ဘယ်သူ့ကိုမှ ထမင်းစားဖို့ ဖိတ်လို့ တကယ် မသင့်တော်ပါဘူး” ဟု ဝင်ပြောလိုက်သည်။
သူမ၏ လေသံမှာ စေတနာအမှန်ပါပြီး ပေါ့ပေါ့ဆဆ ပြောခြင်းမဟုတ်ပေ။ အဘွားဖြစ်သူက အိမ်သာဆေးကြောဖို့ မေ့တတ်သဖြင့် အိမ်ထဲတွင် ဖြစ်ပေါ်လာတတ်သော အနံ့အသက်ကြောင့် ဖြစ်ပေမည်။ ဝမ်ယွီ သာဆိုလျှင် ထမင်းတစ်လုတ်ပင် ဝင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
ဝမ်ယွီ က မတတ်သာဘဲ လက်လျှော့လိုက်ကာ “အဝတ်အစားတွေကို ပြန်ယူလာဖို့ မမေ့နဲ့ဦး” ဟု သူမအား မှာကြားလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း က အနည်းငယ် နှောင့်နှေးသွားပြီးမှ “ဒီတစ်ခေါက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆို ဘယ်တော့မှ ကျွန်မအတွက် အဝတ်အစားတွေ ထပ်မဝယ်ပေးနဲ့တော့။ ရှင်ဘာကို ဆိုလိုချင်လဲဆိုတာ ကျွန်မ နားလည်ပါတယ်။ အဝတ်အစားတွေကို ကိုယ့်ဟာကိုယ်ပဲ ဝယ်ပါ့မယ်” ဟု ပြောခဲ့သည်။
ဂျီအန်းနင်း ၏ ကိုယ်ကျပ်တီရှပ်အများစုမှာ သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အလွန်ပင် ကျပ်နေတတ်သည်။ ယခင်ဘဝက သွန်ယက်ရှန် (Sun Yaxian) က ဤအချက်ကို အကြောင်းပြု၍ သူမအား လှောင်ပြောင်ခဲ့ဖူးသည်။
“နင်က အမြဲတမ်း ဒီလို ရွံစရာကောင်းလောက်အောင် ဆွဲဆောင်မှုရှိရှိ ဝတ်ပြနေတာ ဘာတွေကြံစည်နေလို့လဲ” ဟု သူက ဆိုခဲ့ဖူးသည်။
တကယ်တမ်းတွင် ဂျီအန်းနင်း ၏ အဝတ်အစားပုံစံများမှာ သာမန်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ဆိုဒ်ငယ်နေခြင်းကြောင့် ကိုယ်ပေါ်တွင် တင်းကျပ်ကပ်နေကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ပုံစံမျိုး ပေါ်ထွက်လာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဂျီအန်းနင်း က ဝမ်ယွီ ကို အထင်လွဲသွားခြင်း ဖြစ်သည်။
ဝမ်ယွီ က သူမအား ဆွဲဆောင်မှုရှိရှိ ဝတ်တတ်သည်ဟု ထင်၍ အဝတ်အစားအသစ် ဝယ်ပေးခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။ တနင်္လာနေ့က ဂျီအန်းနင်း က “အားကစားဘောင်းဘီ ဝတ်လို့ရမလား” ဟု မေးမြန်းနေသည်ကို သူကြားလိုက်ရသဖြင့် သူမတွင် သီးသန့် အားကစားဝတ်စုံ မရှိဟု ခန့်မှန်းမိသွားခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အားကစားဝတ်စုံများ ဝယ်ယူစဉ်က သူမအတွက်ပါ အစုံလိုက် နှစ်စုံ နှမြောတမ်းတစရာမလိုဘဲ ကောက်ဝယ်ပေးလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ တကယ်တမ်းတွင် သူငယ်ချင်းသဘောမျိုးဖြင့် ဖြတ်ခနဲ စဉ်းစားမိရုံမျှသာတည်း။
ဝမ်ယွီ က ဂျီအန်းနင်း ရွေးချယ်သည့် အဝတ်အစားများကို လုံးဝ အဆင်မပြေဟု မမြင်ခဲ့ဘဲ တကယ်တမ်းတွင် သူ နှစ်သက်ပင် နှစ်သက်နေသေးသည်။
ယင်းအစား ဂျီအန်းနင်း ၏ စကားကသာ သူ့ကို အာရုံစိုက်လာစေခဲ့သည်။ သူက သူမအား စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ တီရှပ်ရင်ဘတ်ပိုင်းတွင် အမှတ်အသားအချို့ ရှိနေသည်ကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားသည်။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်လျှင် ဖယ်ရှား၍မရသော အစွန်းအထင်းတစ်ခုလို ထင်ရသော်လည်း အနီးကပ် သေချာကြည့်လိုက်သည့်အခါမှသာ ၎င်းမှာ အစွန်းအထင်းမဟုတ်ဘဲ မူလတီရှပ်ပေါ်ပါရှိသည့် တံဆိပ်ကို ဆေးကြောဖယ်ရှားထားခဲ့ရာမှ မှေးမှိန်သွားသော အရာသာ ဖြစ်ကြောင်း သူ သဘောပေါက်သွားသည်။
အနီးကပ် ဆန်းစစ်ကြည့်လျှင်ပင် ထိုတံဆိပ်၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို ခွဲခြားနိုင်သေးပြီး ၎င်းမှာ အလွန်လူကြိုက်များသော အားကစားအမှတ်တံဆိပ်တစ်ခု ဖြစ်နေသည်။ ဝမ်ယွီ ကဲ့သို့သော လူတစ်ယောက်အတွက်တော့ ဈေးပေါလှသော်လည်း ဂျီအန်းနင်း ၏ ငွေကြေးအခြေအနေနှင့်ဆိုလျှင်တော့ သေချာပေါက် ဈေးကြီးလှပေမည်။
ဝမ်ယွီ က ဂျီအန်းနင်း ၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ မျက်စိမှေးကာ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးလျှင် “နင်းရဲ့ ဒီအင်္ကျီကလေ……” ဟု ဆိုလိုက်သည်။
သူ့၏ စူးရှသော အကြည့်များကြောင့် ဂျီအန်းနင်း မှာ အသိစိတ်အရပင် နောက်သို့ တစ်ဝက်ဆုတ်လိုက်မိသည်။
သူမသာ နောက်သို့ မဆုတ်ခဲ့လျှင် ကိစ္စမရှိသော်လည်း ယခုလို ဆုတ်လိုက်သည်နှင့် ဝမ်ယွီ မှာ ကိုယ့်ကိုကိုယ် မထိန်းနိုင်တော့ပေ။
“ငါ့ကို ပြစမ်းပါဦး” ဟု ဆိုကာ သူက လက်လှမ်းပြီး ဂျီအန်းနင်း ၏ လည်ပင်းနောက်စကို ဖမ်းဆွဲကာ ကော်လားစကို လှန်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဟေ့!” ဟု အော်ရင်း ဂျီအန်းနင်း မှာ ရုန်းထွက်လိုက်ပြီး သူမ၏ ပါးပြင်များ ရဲတက်လာကာ အမျက်ဒေါသတို့ဖြင့် မျက်လုံးအပြူးသား ဖြစ်သွားတော့သည်။
သို့သော်လည်း ဝမ်ယွီ က မြင်ပြီးသွားလေပြီ။ အရွယ်အစားကို ချုပ်ရိုးချုပ်သားဖြင့် ဖော်ပြထားရာ အချို့ချည်မျှင်များ တိုက်စားသွားပြီဖြစ်သော်လည်း သူ အနည်းငယ် မှန်းဆမိလိုက်သည်— ကလေးသုံး။
"ကလေးဝတ်စုံလား" သူက ရယ်မောလိုက်သည်။
"လူငယ်ကြီးဝတ်စုံပါ!" ဂျီအန်းနင်း က သူမ၏ ကော်လာကို ဖိကိုင်ရင်း သူ့ကို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
ဆယ်ကျော်သက်ဝတ်စုံနှင့် ကလေးဝတ်စုံဆိုသည်မှာ တစ်ခုတည်း မဟုတ်ပေ။ အချို့သော အမှတ်တံဆိပ်များက ၎င်းကို လူငယ်ဝတ်စုံဟုလည်း ခေါ်ဆိုကြသည်။
ဝမ်ယွီ မှာ အလွန်တရာ သဘောကျ ပျော်ရွှင်သွားသည်။ "ဒီဝတ်စုံကို ဘယ်တုန်းက ရခဲ့တာလဲ။ မူလတန်းတုန်းကလား"
ဂျီအန်းနင်း က နှာတစ်ချက် ရူလိုက်သည်။ "အလယ်တန်းတုန်းက"
ထိုအချိန်က သူမ၏ ဖခင်ရင်းမှာ အသက်ရှင်လျက် ရှိသေးပြီး ၎င်းတို့မိသားစု၏ အခြေအနေမှာလည်း ကောင်းမွန်နေဆဲပင်။ လိုအပ်သမျှ အရာရာ ရှိနေခဲ့သည်။ ထိုအချိန်က ဝယ်ယူခဲ့သော အဝတ်အစားများမှာ အရည်အသွေး ကောင်းမွန်သဖြင့် မပြဲဘဲ နှစ်ပေါင်းများစွာ ခံခဲ့သည်။ အနည်းငယ် ကျပ်နေရုံသာ ရှိတော့သည်။
အစပိုင်းတွင်တော့ အားလုံး အဆင်ပြေနေခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ အထက်တန်းကျောင်းသို့ တက်ရောက်လာပြီးနောက် သူမ၏ ရင်ဘတ်မှာ အလွန်အမင်း လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာခဲ့ကာ အဝတ်အစားများကို ဆန့်ထွက်စေခဲ့ပြီး သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာပုံစံကို ပြားချပ်နေသော ပုံစံမှ ကောက်ကြောင်းအလှများ ပေါ်လွင်လာစေခဲ့သည်။
“အဘွားကို ပွေ့ချီရင်း ကျောင်းတက်နေရကြောင်း” ဖော်ပြထားသော သတင်းဆောင်းပါးကို ပြန်ပြောင်း စဉ်းစားမိလိုက်ရင်း ဂျီအန်းနင်း ၏ ဖခင်မှာ သူမ၏ အလယ်တန်းတက်နေသည့် အရွယ်တွင် စီးပွားရေးပျက်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြထားသည်ကို ဝမ်ယွီ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားလေသည်။
သို့သော်လည်း ဂျီအန်းနင်း ၏ မျက်နှာထားကို ကြည့်ရသည်မှာ သူမအနေဖြင့် ဘာမှ အလေးအနက် မထားပုံရပေသည်။ သူမ၏ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ သူက လာရောက်ထိတွေ့ခြင်းကိုသာ သူမက စိတ်တိုနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူမ ပြန်တွေးကြည့်မိသည်မှာ၊ အကယ်၍သာ သူမက ၎င်းကို တစ်ခုခု စဉ်းစားနေမည်ဆိုပါက အာဏာပိုင်များအပေါ် သူမ၏ ကျေးဇူးတင်မှုကို ဖမ်းယူနေကြသည့် သတင်းထောက်များ ဝန်းရံလျက် ရှိနေသော လူအများရှေ့တွင် ကွပ်မျက်ခံနေရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။
ဝမ်ယွီ က ဂျီအန်းနင်း အနေဖြင့် စိတ်နေသဘောထား ကြီးမားပြီး ယင်းကိစ္စကို တည်ငြိမ်စွာ ရင်ဆိုင်နိုင်ခဲ့ခြင်းအတွက် ကံကောင်းသည်ဟု ခံစားရသော်လည်း ပြီးခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း သူမ တွေ့ကြုံခဲ့ရသမျှအတွက်မူ ရင်နာမိသည်မှာ အမှန်ပင်။
ပထမဆုံး ကျောင်းတက်သည့်နေ့တွင် ကျောင်းအုပ်ကြီးက ဂျီအန်းနင်း အား စင်မြင့်ထက်သို့ ခေါ်ယူကာ ကျောင်းသားသစ်များအားလုံးကို မိန့်ခွန်းပြောကြားရန်နှင့် သူမ၏ ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ဖော်ပြရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်ဟူသော ကောလာဟလအကြောင်းကို ချန်ဟောင် ထံမှ သူ ကြားသိခဲ့ဖူးသည်။
စုတ်ပلیစရာ။
ဝမ်ယွီ ၏ နှုတ်ခမ်းများ လှုပ်ရှားသွားသည်ကို ဂျီအန်းနင်း က သတိပြုမိလိုက်ပြီး အလျင်အမြန်ပင် ကြိုတင် ပြောဆိုလိုက်သည်၊ "ငါ့ကို အဝတ်အစားတွေ ထပ်မဝယ်ပေးနဲ့လို့ ပြောသားပဲ။ ကိုယ့်ဟာကိုယ် ဝယ်မယ်လို့"
ဂျီအန်းနင်း က အလုပ်အကိုင် အမျိုးစုံလုပ်ကိုင်နေသူဖြစ်ရာ သူမအနေဖြင့် အစားအသောက် သို့မဟုတ် အဝတ်အစား မဝယ်ယူနိုင်လောက်သည့် အခြေအနေမျိုးတွင် အမှန်တကယ် မရှိလှပေ။ သို့သော် သူမတွင် ငွေကြေးသုံးစွဲရာ၌ အထူးတလည် စေးနှဲတတ်သည့် အလေ့အထ ရှိနေခဲ့သည်။
သူမက ငွေဖြုန်းတီးခြင်းထက် စုဆောင်းရიကို ပို၍ နှစ်သက်သည်။ ငွေကြေး သုံးစွဲရခြင်းက သူမအား စိုးရိမ်ပူပန်မှု ဖြစ်စေပြီး ငွေစုဆောင်းရခြင်းကမူ သူမအား စိတ်အေးချမ်းသာမှု ဖြစ်စေသည်။
သူမ၏ ယခင်ဘဝတုန်းကဆိုလျှင် မိုက်ခရိုဝေ့ဖ် မီးဖိုတစ်ခုကိုပင် မဝယ်ယူနိုင်ခဲ့ပေ။
ဒါလည်း မတတ်နိုင်။ သူမ၏ ဖခင်ရင်းက ငွေကြေးများကို ယူဆောင်ကာ ထွက်ပြေးသွားခဲ့ချိန်နှင့် သူမနှင့် အဘွားတို့ မူလနေထိုင်ရာ အိမ်မှ နှင်ထုတ်ခံရကာ ရေယိုစိမ့်ပြီး ပြိုပျက်နေသော တဲငယ်လေးတစ်လုံးကို ငှားရမ်းနေထိုင်ခဲ့ရချိန်တို့တွင် သူမသည် စိုးရိမ်စရာမရှိဘဲ သက်တောင့်သက်သာ နေထိုင်နေရာမှ ရုတ်တရက် ဆင်းရဲမွဲတေသည့် ဘဝသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ရသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ သူမသည် ငွေကြေးနှင့်ပတ်သက်လာလျှင် အထူးတလည် တင်းကြပ်လာခဲ့တော့သည်။
နောက်ပိုင်းတွင် အဘွားဖြစ်သူ၏ ဦးနှောက် မှတ်ဉာဏ်များ ချို့ယွင်းလာသည့်အခါ ဂျီအန်းနင်း မှာ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးအတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို ထမ်းပိုးရတော့သဖြင့် အခြေအနေများ ပိုဆိုးလာခဲ့သည်။ သူမသည် ငွေကြေးသုံးစွဲရန် ပို၍ပင် ဝန်လေးလာခဲ့ပြီး ရနိုင်သမျှ စုဆောင်းခဲ့သည်။
အဝတ်အစားများက ဆက်လက် ဝတ်ဆင်၍ ရနေသေးသည်ဆိုလျှင် အသစ်အတွက် ငွေအဟုန် အဘယ်ကြောင့် သုံးစွဲရမည်နည်းဟု သူမ အမြဲတမ်း တွေးထင်နေခဲ့သည်။
သို့သော် အမှန်တရားမှာ အစားအသောက်ဖြစ်စေ၊ အဝတ်အထည်ဖြစ်စေ အရည်အသွေးချင်း ကွာခြားချက်များ ရှိနေသည်ပင်။ အကယ်၍ သူမအနေဖြင့် ဈေးကြီးသော အဝတ်အစားများကို မဝယ်လျှင်တောင် ဈေးချိုသည့်ဟာများကို ဝယ်နိုင်သေးသည်။
ဈေးဝယ်စင်တာမှ ယွမ်ရာဂဏန်းတန် တီရှပ်များကို ဝယ်မည့်အစား မနက်ခင်းဈေးမှ ယွမ် (၁၈) ယွမ်တန် အထူးဒီဇိုင်းရှပ်အင်္ကျီများကို ဝယ်ယူနိုင်ပေသည်။
သို့သော် ဂျီအန်းနင်း ကမူ ထိုသို့ မလုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူမသည် အဘွားဖြစ်သူအတွက်ဆိုလျှင် ငွေကြေးသုံးစွဲရန် ဝန်မလေးသော်လည်း မိမိကိုယ်တိုင်အတွက်မူ ရောဂါဆန်သည်အထိ စေးနှံသူတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။
အတိတ်ဘဝတုန်းက သူမ သေဆုံးသည်အထိ ဤအချက်တွင် မှားယွင်းသည်ဟု တစ်စုံတစ်ရာ မတွေးခဲ့မိပေ။
သူမ၏ ပင်ပန်းကြီးစွာဖြင့် စုဆောင်းထားပြီး ဘဏ်စာရင်းထဲတွင် သိမ်းဆည်းထားခဲ့သော နည်းပါးလှသည့် ငွေကြေးစုဆောင်းငွေများသည် အလကားပင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ဝမ်ယွီ က အဘွားဖြစ်သူကို သူနာပြုဂေဟာသို့ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့စဉ်က ထိုအိမ်မှ တစ်စုံတစ်ရာကိုမျှ ယူဆောင်သွားခဲ့ခြင်း မရှိပေ။
မိမိကိုယ်ကို အလွန်အကျွံ ချွေတာခဲ့ခြင်းသည် အဓိပ္ပာယ်မဲ့သွားခဲ့လေပြီ။
ဝမ်ယွီ သူမအတွက် ဝယ်ပေးခဲ့သော အဝတ်အစားအသစ်များသည် သူမအား သတိပေးနေသကဲ့သို့ ရှိပေသည်။ ဤဘဝတွင် သူမ ပြောင်းလဲရန် လိုအပ်နေပြီဖြစ်သည်။
ဝမ်ယွီ က ဂျီအန်းနင်း အတွက် ပစ္စည်းများကို အကြောင်းမဲ့ မဝယ်ပေးတော့ရန် နောက်ဆုံးတွင် သဘောတူခဲ့ပြီး ၎င်းတို့သည် အိမ်တွင် အတူတကွ ထမင်းစားဖြစ်ကြမည် မဟုတ်ပေ။
ဂျီအန်းနင်း သည် အိမ်သို့ပြန်လာကာ ချက်ပြုတ်သန့်ရှင်းရေးလုပ်သည်၊ အဘွားဖြစ်သူအား နေ့လယ်ခင်း အိပ်စက်ရန်အတွက် စီစဉ်ပေးခဲ့ပြီး တံခါးကိုခတ်ကာ ကော်ဖီဆိုင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။
ပုံမှန်ဆိုလျှင် သူမသည် ညဘက်အဆိုင်းကိုသာ လုပ်ကိုင်လေ့ရှိပြီး နေ့လယ်ပိုင်းတွင် အလုပ်မလုပ်ပေ။ သို့သော် ယခုမှာ ရွှေရောင်ရက်သတ္တပတ် အားလပ်ရက်ဖြစ်ပြီး ဆိုင်မှာလည်း အလုပ်များနေသဖြင့် နေ့လယ်မှစ၍ ညပိုင်းအထိ အဆိုင်းပို ဆင်းခဲ့ရသည်။
ထင်သည့်အတိုင်းပင် အားလပ်ရက်ဖြစ်၍ အထူးပင် အလုပ်များနေပြီး ဂျီအန်းနင်း မှာ နေ့လယ်ပိုင်းတစ်ခွင်လုံး အနားမရအောင် အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့သည်။ ညစာစားချိန်ရောက်မှသာ သူမ အသက်ရှူချောင်သွားတော့သည်။
"ပင်ပန်းသွားပြီမလား" ဟု ရှုချန်က မေးသည်။
ရှုချန်သည်လည်း ဂျီအန်းနင်း နှင့်အတူ နောက်ဖေးမီးဖိုချောင်တွင် ညစာအတူ စားခဲ့သည်။ သူလည်းပင်ပန်းနေသော်လည်း ထိုပင်ပန်းမှုကိုကား လိုလိုလားလား လက်ခံထားသည်။ သူက ဆိုင်ရှင်ဖြစ်ပြီး ပင်ပန်းလေလေ ငွေပိုရှာနိုင်လေလေ မဟုတ်ပါလော။
"ကျွန်မ အိုကေပါတယ်" ဟု ဂျီအန်းနင်း က အမြန်စားရင်း ပြန်ဖြေသည်။
သူမသည် ဤမျှလောက်သော အလုပ်လုပ်ရသည့် ပမာဏနှင့် ညီမျှသော ပင်ပန်းမှုကို အချိန်အကြာကြီးကတည်းက ကျင့်သားရနေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ပုံမှန်ရက်များတွင် သူမသည် အခြားသူများထက် ပိုမိုကြိုးစားပြီး တက်ကြွလေ့ရှိရာ ရှုချန်အား ရွှေပုံကြီး မိထားသကဲ့သို့ အမြဲတမ်း ခံစားရစေသည်။
ဂျီအန်းနင်း က အမြန်စားပြီးနောက် အလုပ်သို့ ပြန်သွားလိုခဲ့သည်။ ရှုချန်က သူမကို သနားသွားသဖြင့် တားဆီးလိုက်ပြီး "ခဏလောက် အနားယူလိုက်ပါဦး" ဟု ဆိုသည်။
ယနေ့နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ဂျီအန်းနင်း က အလုပ်အများဆုံးလုပ်ခဲ့ရပြီး အပင်ပန်းဆုံး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ရှုချန်က ၎င်းကို ကောင်းကောင်းသိရှိသလို အခြေအနေကိုလည်း နားလည်ပေးခဲ့သည်။
သူဌေးဖြစ်သူက ပြောလာသောအခါ ဂျီအန်းနင်း လည်း စိတ်အေးလက်အေး အနားယူနိုင်ခဲ့သည်။ သူမက ရှုချန်အား "မန်နေဂျာ, မိန်းကလေးတွေနဲ့ သင့်တော်တဲ့ အခြားအလုပ်တွေ ဘာများရှိသေးလဲ သိလားရှင်" ဟု သတိရကာ မေးလိုက်သည်။
ရှုချန်က "ဘယ်သူ့အတွက် ရှာနေတာလဲ" ဟု ပြန်မေးသည်။
ဂျီအန်းနင်း က "ကျွန်မအတွက်ပါ" ဟု ဖြေသည်။
ရှုချန် အံ့သြသွားကာ "မင်းမှာ အချိန်ပို ရှိသေးလို့လား" ဟု ဆိုသည်။
ရှုချန်သည် ဂျီအန်းနင်း ၏ အချိန်ဇယားကို ယေဘုယျအားဖြင့် သိရှိထားပြီး သူမ၏ အချိန်များမှာ ပြည့်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်ကို သိသည်။ စနေ၊ တနင်္ဂနွေနေ့များတွင်ဆိုလျှင် တောင်တံတားလမ်းရှိ ဘားတစ်ခုတွင် အချိန်ပိုင်းပင် လုပ်ကိုင်သေးပြီး အိမ်သို့ အလွန်နောက်ကျမှ ပြန်ရောက်လေ့ရှိသည်။
သူမအပေါ် သူ အမြဲတမ်း စိုးရိမ်ပူပန်ပေးခဲ့သည်။
ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် "ငါ့အမေ့ကို ကျူရှင်အလုပ်တွေများ သိမလားလို့ မေးပေးမယ်လေ" ဟု သူက ဆိုသည်။
အမှန်တကယ်တွင် တက္ကသိုလ်ကျူရှင်ဆရာများ၏ ဝင်ငွေမှာ ထို "နာမည်ကြီး ဆရာများ" လောက် မများလှပေ။ ထို့ပြင် သွားလာရေးအတွက် ကုန်ဆုံးမည့် အချိန်ကိုလည်း ထည့်သွင်းစဉ်းစားရပေမည်။ ဝင်ငွေအကြောင်းပြောရလျှင် NL မှ ဝင်ငွေက အများဆုံးပင်။ NL ၏ ဝင်ငွေသာမရှိလျှင် ဂျီအန်းနင်း အနေဖြင့် မိမိဘာသာ ဘာလုပ်နိုင်မည်နည်း၊ မည်သည့်အလုပ်က အချိန်နှင့် လုပ်အားခကို မျှတအောင် ထိန်းညှိပေးနိုင်မည်နည်းဆိုသည်ကို လေးနက်စွာ စဉ်းစားရပေတော့မည်။
သူမသည် NL မှ ဝင်ငွေကို လက်လွှတ်လိုက်ရပြီ။ အကယ်၍သာ အချိန်နှင့် စွမ်းအင်များစွာ ကုန်ကျစေပြီး ဝင်ငွေနည်းပါးသည့် အလုပ်မျိုးကို လုပ်မည်ဆိုလျှင် ငွေကြေးအရ မကိုက်ပေ။
ဝမ်ယွီ မနေ့ညက ပြောခဲ့သော စကားများကို သူမ လေးနက်စွာ စဉ်းစားမိသည်။ သူပြောခဲ့သည်များမှာ အလွန်ပင် အဓိပ္ပာယ်ရှိလှသည်။
အမှန်စင်စစ် နှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံးတွင် သူမအား ဤကဲ့သို့ လမ်းညွှန်ပြသပေးခဲ့သူ သို့မဟုတ် အကြံပေးခဲ့သူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မှ မရှိခဲ့ဖူးပေ။
အချို့သော အရာများနှင့် အခြေခံမူများကို လူတစ်ယောက်သည် ငယ်ဘဝမှ သတ်မှတ်ထားသော အသက်အရွယ်တစ်ခုသို့ ကြီးပြင်းလာသည်နှင့်အမျှ သဘာဝအလျောက် နားလည်လာပြီး လုပ်ဆောင်တတ်လာကြလိမ့်မည်ဟု လူအများက တွေးထင်ကြသည်။ သို့သော် အမှန်တရားမှာ "သဘာဝအလျောက် သိလာသည်" ဆိုသည်မျိုး မရှိပေ။ ဤသို့ခေါ်ဆိုကြသော "သဘာဝအလျောက် သိရှိလာခြင်း" ဆိုသည်မှာ ကြီးပြင်းလာသည့် လုပ်ငန်းစဉ်အတွင်း ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူကြီးများ၏ လမ်းညွှန်မှု၊ ဦးတည်ပြသမှု သို့မဟုတ် သိမ်မွေ့သော လွှမ်းမိုးမှုတို့ မပါဘဲ ဖြစ်လာနိုင်စရာ မရှိပေ။
သို့သော် ဂျီအန်းနင်း တွင်မူ ထိုသို့သော အရာများ မရှိခဲ့ပေ။ သူမသည် အမြဲတမ်း မိမိဘာသာ အစမ်းသပ်လုပ်ဆောင်ရင်း ရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ရသည်။
အထက်တန်းကျောင်းတက်စဉ်တုန်းက ဘဝနှင့် အတွေးအခေါ်တို့မှာ ရိုးရှင်းလှသည်။ သူမ၏ ကျောင်းတွင် စစ်တပ်ဆန်ဆန် စီမံခန့်ခွဲမှုပုံစံ ရှိပြီး အားလုံးမှာ တက္ကသိုလ်ဝင်တန်း စာမေးပွဲအတွက် စာကျက်ခြင်းကိုသာ အာရုံစိုက်ကြကာ ကျောင်းကလည်း ကျောင်းသားအရွယ် အချစ်ရေးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် တားမြစ်ထားသည်။ ထိုကျောင်း၏ ပတ်ဝန်းကျင်လေထုအောက်တွင် သူမသည် အထက်တန်းကျောင်းနှစ်များကို ဘေးကင်းလုံခြုံစွာ ဖြတ်သန်းလာခဲ့သည်။
တက္ကသိုလ်ရောက်လာသောအခါတွင်မူ လူ့အဖွဲ့အစည်းငယ်တစ်ခုထဲသို့ ဝင်ရောက်လာရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး စုပေါင်းလုပ်ဆောင်မှုနှင့် စည်းကမ်းပိုင်းဆိုင်ရာများ အားနည်းသွားကာ လူတို့၏ စိတ်နှလုံးမှာ ပိုမိုရှုပ်ထွေးလာကြသည်။
မနေ့ညက ဝမ်ယွီ ၏ စကားများသည် ဂျီအန်းနင်း အတွက် နိုးဆော်သံတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်စေခဲ့ပြီး သူမကို ပိုမိုသတိရှိလာစေခဲ့သည်။
ငွေရှာရန် အချိန်ပေးရခြင်းနှင့် အရေးအကြီးဆုံးအရာဖြစ်သည့် စာကျက်ရန် အချိန်ပေးရခြင်းတို့ကို မည်သို့ ညှိနှိုင်းဆောင်ရွက်ရမည်ကို သူမ ပထမဦးစွာ စဉ်းစားသင့်သည်ဟု သူမ တွေးမိသည်။
လိုအပ်လာပါက ဝမ်ယွီ ၏ ငွေကြေးကို အသုံးပြုရန် သူမ စဉ်းစားနိုင်ပေသည်။
သူပြောသည်မှာ မှန်ပေသည်။ သူမသည် မိမိဘဝကို ကိုယ်တိုင် ရုန်းကန်နေရုံမျှဖြင့် မလုံလောက်ဘဲ မိမိ၏ ပြင်ဆင်မှုများကိုလည်း နောက်ကျမသွားစေသင့်ပေ။
သူမ၏ အတိတ်နှင့် အနာဂတ်ကို ပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင် သူမသည် သူ့အပေါ် အကြွေးများစွာ တင်နေခဲ့ပြီး "အကြွေးများနေလျှင် စိုးရိမ်စရာမလိုတော့" ဆိုသည့် ခံစားချက်မျိုးပင် ရှိနေခဲ့သည်။ သူမသည် ယင်းအတွက် ရယ်ရမလိုလို၊ စိတ်လှုပ်ရှားရမလိုလို ဖြစ်မိရသည်အထိ ဖြစ်သွားရသည်။
သူမ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ဆပ်သွားမည်။
ဝမ်ယွီ သည် တစ်ယောက်တည်း နေ့လယ်စာစားပြီးနောက် မိဘများရှိရာ အိမ်သို့ ကားမောင်းပြန်ခဲ့သည်။
အားလပ်ရက်ဖြစ်သောကြောင့် ဝမ်ဂိုအန်နှင့် ချန်လျန်တို့ နှစ်ဦးစလုံး အိမ်တွင် ရှိနေကြသည်။ ဤကဲ့သို့သော အထူးအခါမျိုးတွင်သာ သူတို့ မိသားစု စုဝေးဖြစ်ကြသည်။
"အားလပ်ရက်ရောက်မှ မင်းက ပြန်လာတယ်" ဟု ချန်လျန်က မကျေမနပ်ဖြင့် "ဘယ်တွေ လျှောက်သွားနေတာလဲ" ဟု မေးသည်။
ဝမ်ယွီ က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဖြင့် "မနက်ပိုင်းက မိသားစုနဲ့အတူ အိပ်ရေးဝဝအိပ်လိုက်တာ နေ့လယ်ရောက်မှ နိုးလာလို့ပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်ဂိုအန်က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် "အားလပ်ရက်ဖြစ်ရုံနဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ ပုံမှန်လုပ်နေကျ အလေ့အထတွေကို ဖျက်ဆီးမပစ်နဲ့လေ။ ကျန်းမာရေးအတွက် မကောင်းဘူး" ဟု ဆိုသည်။
ဝမ်ဂိုအန်မှာ အသက်အရွယ်ကြီးရင့်နေပြီဖြစ်ပြီး ကျန်းမာရေးကို အထူးဂရုစိုက်တတ်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် ပုံမှန်လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်အတိုင်း နေထိုင်တတ်ပြီး ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားမှုကို အလေးပေးသည်။ သဘာဝအော်ဂဲနစ် အစားအစာများကိုသာ စားသုံးပြီး အစားအစာ၏ အရည်အသွေးကို သေချာစေရန်အတွက် တောင်ပိုင်းတွင် ကိုယ်ပိုင်အော်ဂဲနစ် စိုက်ခင်းပင် လုပ်ကိုင်ကာ မိမိအတွက် အစားအစာများကို စိုက်ပျိုးစေခဲ့သည်။
သို့သော် ဤအရာအားလုံးက အိုမင်းရင့်ရော်လာခြင်းဆိုသည့် သဘာဝဖြစ်စဉ်ကိုတော့ မတားဆီးနိုင်ပေ။
ဝမ်ဂိုအန်သည် မိမိကိုယ်ကို ကောင်းစွာ ထိန်းသိမ်းတတ်သော ချန်လျန်ထက် အနည်းဆုံး နှစ်နှစ်ဆယ်ခန့် ပိုကြီးသဖြင့် ၎င်းတို့သုံးဦး အတူတကွ ရှိနေကြသည့်အခါ သမီးနှစ်ယောက်နှင့် ဖခင်တစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်နေကာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသကဲ့သို့ ထင်ရပေသည်။
ဝမ်ဂိုအန်သည် ဝမ်ယွီ ၏ ပညာရေးနှင့် ကျန်းမာရေးတို့နှင့် ပတ်သက်လာလျှင် အမြဲတမ်း တင်းကျပ်လေ့ရှိပြီး တစ်ခါမျှ အလိုမလိုက်ဖူးပေ။
ဂျီအန်းနင်း ၏ အမြင်တွင် ဝမ်ယွီ မှာ တာဝန်မဲ့ပြီး လူမျိုးစုံနှင့် ပျော်ပါးတတ်သည့် ဒုတိယမျိုးဆက် သူဌေးသားတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ သူသည် ကျောင်းတွင် စာသင်ချိန် တစ်ချိန်မျှ မပျက်ကွက်ခဲ့ဖူးဘဲ ကုမ္ပဏီတွင်လည်း ရင့်ကျက်တည်ငြိမ်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ဝမ်ဂိုအန်၏ နောက်တွင် ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ လိုက်ပါလုပ်ကိုင်လာခဲ့ကြသော ရှေးဟောင်းအစေခံ အချို့ကပင် ဝမ်ယွီ အပေါ် ကြီးမားသော မျှော်လင့်ချက်များ ထားရှိကြသည်။
ချစ်ကြိုက်ခြင်း၊ ရန်ဖြစ်ခြင်းစသည့် ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကိစ္စများမှာမူ လူငယ်ဘဝတွင် မည်သူကများ မိုက်မိုက်မဲမဲ မလုပ်ဖူးဘဲ ရှိမည်နည်း။ လူကြီးပိုင်းများကမူ ၎င်းကို ရယ်မောကာ လွှတ်ပေးတတ်ကြသည်။
ထို့ကြောင့် ဤကဲ့သို့သော ဝမ်ယွီ ကသာလျှင် ဂျီအန်းနင်း ၏ ရှုပ်ပွပြီး ရေတိုအမြော်အမြင်သာရှိသော ဘဝအတွက် လမ်းညွှန်မှုနှင့် အကြံဉာဏ်များကို ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
သူတို့သည် ညစာကို နွေးထွေးစွာ အတူတကွ စားသုံးကြသည်။
ဝမ်ဂိုအန်က "အားလပ်ရက်မှာ ဘာတွေလုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲ" ဟု မေးသည်။
ဝမ်ယွီ က "ဘာအစီအစဉ်မှ သီးသန့်မရှိပါဘူး" ဟု ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖြေသည်။
သူ့ဘက်မှ အစီအစဉ်မရှိဟု ဆိုလိုသည်မှာ မည်သည့်နေရာများနှင့် မည်သည့်နိုင်ငံများသို့ ခရီးထွက်ရန် အစီအစဉ်မရှိခြင်းကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် အမှန်တကယ်တွင်မူ သူသည် ဤရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဂျီအန်းနင်း အား နေ့စဉ်မနက်တိုင်း တစ်ဦးချင်း သင်ကြားပြသပေးရန် သူမနှင့် သဘောတူထားပြီး ဖြစ်သည်။
ဝမ်ဂိုအန်က "ဒါဆို ငါနဲ့အတူ ကျွန်းကို လိုက်ခဲ့ပါလား" ဟု ပြောသည်။
ဝမ်ဂိုအန်သည် တောင်တရုတ်ပင်လယ်ပြင်အတွင်းရှိ ကျွန်းငယ်တစ်ခုကို ဝယ်ယူခဲ့ပြီး ၎င်းကို ကိုယ်ပိုင်ကျန်းမာရေးနှင့် အပန်းဖြေစခန်းတစ်ခုအဖြစ် တည်ဆောက်ထားခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် လေထုနှင့် ရေအရည်အသွေး ကောင်းမွန်သဖြင့် သူသည် အနားယူရန် ထိုနေရာသို့ ပုံမှန်သွားလေ့ရှိသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူငယ်ချင်းများ သို့မဟုတ် စီးပွားရေးလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များကိုလည်း ဖိတ်ခေါ်တတ်သည်။
သူက ဆက်၍ "ဒီတစ်ခေါက်တော့ ဒါရိုက်တာဝမ်၊ ဒါရိုက်တာဂေါင်၊ ဒါရိုက်တာကျူနဲ့ ဒါရိုက်တာလီတို့ကို ငါ ဖိတ်ထားတယ်။ သူတို့နဲ့ ကောင်းကောင်းရင်းနှီးအောင် အဲ့ဒီကို သွားလိုက်ပါ" ဟု ဆိုသည်။
ဝမ်မိသားစု၏ လုပ်ငန်းစုကြီးသည် အများပိုင်စာရင်းတွင် မပါဝင်ဘဲ အဓိကကဏ္ဍကြီး သုံးခုကို ဖြန့်ကြက်ထားသည်။ အပြင်လူများအနေဖြင့် ဝမ်မိသားစုသည် သြဇာတိက္ကမ ကြီးမားသည်ကိုသာ ယေဘုယျအားဖြင့် သိကြသော်လည်း ဤဧရာမ ရေခဲတောင်ကြီး၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး အတိုင်းအတာကိုမူ ခန့်မှန်းရန် ခက်ခဲလှပေသည်။
ပိုင်ဆိုင်မှု အပြည့်အဝရှိသော လုပ်ငန်းခွဲများအပြင် ကုမ္ပဏီတွင် သဘာဝလူပုဂ္ဂိုလ်များ၏ နောက်ကွယ်၌ ဖုံးကွယ်ထားသော ရှယ်ယာပိုင်ဆိုင်မှု အမျိုးမျိုးလည်း ရှိနေသည်။ အလုံးစုံသော တည်ဆောက်ပုံမှာ ရှုပ်ထွေးနက်နဲပြီး အတွင်းပိုင်း ငွေကြေးစီးဆင်းမှုမှာလည်း မကြာခဏ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ ဝမ်ယွီ ပင်လျှင် ကုမ္ပဏီကို အပြည့်အဝ လွှဲပြੋਂးရယူရန်အတွက် တစ်ရက်၊ နှစ်ရက် သို့မဟုတ် တစ်နှစ်၊ နှစ်နှစ်အတွင်း ပြီးမြောက်နိုင်သည့် ကိစ္စမဟုတ်ပေ။
ဝမ်ဂိုအန်သည် မကြာသေးမီနှစ်များအတွင်း သူ အိုမင်းမြန်လာသည်ဟု အနက်ရှိုင်းဆုံး ခံစားနေရသည်။ သူသည် ဝမ်ယွီ ဘွဲ့ရမည့်အချိန်ကို မစောင့်နိုင်တော့ဘဲ သူ့ကို ရှေ့သို့ တွန်းတင်ပေးလိုစိတ် အလွန်ပြင်းပြနေသည်။
ဝမ်ယွီ သည် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ အတွေးများကို နားလည်ပေသည်။ ဤကဲ့သို့သော အရာများကို ရှောင်ရှား၍မရနိုင်သလို သူလည်း ရှောင်ရှားရန် အကြံအစည် မရှိပေ။ ကောင်းမွန်စွာ စာကျက်ခြင်းသည် ဂျီအန်းနင်း ၏ ပုံမှန်တာဝန်ဖြစ်သကဲ့သို့ မိသားစုလုပ်ငန်းကို အစောပိုင်းကာလတွင် လွှဲပြောင်းယူခြင်းသည်လည်း ဝမ်ယွီ ၏ ပုံမှန်တာဝန်ပင် ဖြစ်ပေသည်။
စားပွဲဝိုင်းတွင် ဝမ်ယွီ က ချန်လျန်အား "မေမေရော လိုက်ခဲ့မှာလား" ဟု မေးသည်။
ချန်လျန်က "မလိုက်တော့ပါဘူး၊ အားလုံးက ရင်းနှီးပြီးသား လူဟောင်းတွေချည်းပါပဲ။ ကိုယ်သွားသည်ဖြစ်စေ၊ မသွားသည်ဖြစ်စေ အတူတူပါပဲ။ မင်းတို့ပဲ သွားကြပါ" ဟု ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေသည်။
ဝမ်ယွီ က သူမ၏ အားလပ်ရက် အစီအစဉ်များကို ဆက်မေးရာ ချန်လျန်က ပြင်သစ်နိုင်ငံသို့ အလည်အပတ် သွားလိုကြောင်း ပြောပြသည်။
ညစာစားပြီးနောက် ဝမ်ယွီ သည် ချန်လျန်နှင့် ခဏတာ စကားစမြည်ပြောဆိုကာ ဝမ်ဂိုအန်နှင့် စစ်တုရင်တစ်ပွဲ ထိုးပြီးနောက် မိမိ၏ အခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ သူသည် ဂျီအန်းနင်း ထံသို့ ဖုန်းခေါ်ဆိုခဲ့သော်လည်း မည်သူမျှ ဖြေကြားခြင်း မရှိပေ။
သူမသည် ယနေ့ ကော်ဖီဆိုင်တွင် အချိန်ပိုင်း အဆိုင်းနှစ်ဆက် တိုက်ရိုက်လုပ်ကိုင်နေရသည်ကို သူ သတိရသွားကာ အလုပ်လုပ်နေစဉ်အတွင်း ဖုန်းကိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။
ဇိမ်ခံပစ္စည်းများနှင့် ပြည့်စုံပြီး သက်တောင့်သက်သာရှိလှသော ရေချိုးကန်ထဲတွင် အနားယူနေစဉ် ဂျီအန်းနင်း က ပြန်လည်ဖုန်းဆက်လာခဲ့သည်။
"ဟယ်လို" နောက်ခံမှ ဆူညံသံအချို့ ထွက်ပေါ်နေသည်။
"အလုပ်သိပ်ပြီးပြီလား" ဟု ဝမ်ယွီ က မေးသည်။
"အင်း" ဟု ဂျီအန်းနင်း က ပြန်ဖြေသည်။
ဝမ်ယွီ သည် နောက်မှတ်တိုင်ကို ကြေညာနေသည့် ဘတ်စ်ကား၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူမသည် ပြည်သူ့ဘတ်စ်ကားပေါ်တွင် ရှိနေကြောင်း သိလိုက်ရသည်။
ဂျီအန်းနင်း က "ဘာကိစ္စရှိလို့လဲဟင်" ဟု မေးသည်။
သူမ၏ အသံမှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရပြီး ခက်ခဲပင်ပန်းသော နေ့တစ်နေ့ကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရကြောင်း သိသာထင်ရှားနေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခုမှာ ရွှေရောင်ရက်သတ္တပတ် အားလပ်ရက် ကာလဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်တည်း။
ဝမ်ယွီ သည် ဇိမ်ခံပြီး သက်တောင့်သက်သာရှိလှသော ရေချိုးကန်ထဲတွင် လှဲလျောင်းရင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီး ယခင်ကကဲ့သို့ အေးစက်မနေတော့သော သူမ၏ အသံကို နားထောင်ရင်း ရုတ်တရက် သနားကြင်နာစိတ်တစ်ခု ဝင်ရောက်လာတော့သည်။