ဝမ်ယွီ က ကားစတီယာရင်ကို ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် ကိုင်ထားရင်း ကိုယ်ကိုစောင်းကာ နောက်တစ်ဖက်ကို ဂျီအန်းနင်း ထိုင်နေသည့် ခုံနောက်မှီပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။ သူက ရှေ့သို့ ကိုယ်ကိုကိုင်းလိုက်သဖြင့် ဂျီအန်းနင်း နှင့် ပို၍ နီးကပ်သွားသည်။
သူ့အကြည့်များက ပို၍ပင် ရဲတင်းလာသည်။
ကားအတွင်းရှိ အပူချိန်မှာ မြင့်တက်လာပြီး ဂျီအန်းနင်း ကို မီးဖြင့်ကင်နေသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။
ဝမ်ယွီ ကတော့ ထိုအခြေအနေကို ဖန်တီးသူ ဖြစ်သည်။
ဂျီအန်းနင်း က ဝမ်ယွီ ၏ မျက်ဝန်းများကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
အကယ်၍ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာဖြင့် အညွန့်တပ်ခြင်းက တစ်ဘဝနှင့် တစ်ဘဝ ဆက်စပ်နေသော ကံကြမ္မာကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်ပြီး ယခင်ဘဝက သူမ ထမ်းထားရသည့် အကြွေးများကို ဆပ်ပေးနိုင်မည်ဆိုပါက ဒါဟာ မဖြစ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ဘူးဟု ဂျီအန်းနင်း တွေးလိုက်သည်။
သို့သော် ပြဿနာမှာ ၎င်းကို ဖြေရှင်း၍မရသလို ဆပ်၍လည်း မရနိုင်ခြင်းပင်။
ကျောက် ချန်ကလည်း ရှိနေဆဲ၊ ယန်ဘိုကလည်း ရှိနေဆဲ၊ ပြီးတော့ ဝမ်ယွီ ကလည်း နောက်နှစ်ကျောင်းမှာ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မည်။ ပြဿနာအားလုံးက အဖြေရှာမရသေးပေ။
ဝမ်ယွီ ၏ အကြည့်များမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ပူလောင်နေသည်။ ဂျီအန်းနင်း က "ဟုတ်တယ်" ဟု တစ်ခွန်းသာ ပြောလိုက်ပါက သူပြောခဲ့သည့်အတိုင်း တကယ်လုပ်ဆောင်တော့မည့်ပုံပင်။
သို့သော် ဂျီအန်းနင်း က သူ တကယ်လုပ်မည်မဟုတ်ကြောင်း သိနေသည်။
သူက သူမကို နည်းမျိုးစုံဖြင့် အနှောင့်အယှက်ပေးခဲ့သော်လည်း တစ်ခါမျှ အတင်းအဓမ္မ မလုပ်ခဲ့ဖူးပေ။ ကျောက် ချန်၏ မူးယစ်ဆေးအပေးခံရပြီး အမိုးပေါ်သို့ အတင်းအကျပ် ခေါ်ဆောင်သွားခံရမှသာ သူမ ဒါကို သဘောပေါက်ခဲ့သည်။
ဂျီအန်းနင်း က ဝမ်ယွီ ၏ အသက်ရှူသံကို နှာခေါင်းဖျားတွင် ခံစားနေရသကဲ့သို့ သက်ပြင်းကို အသာအယာ ရှိုက်သွင်းလိုက်သည်။ သူမက သူ့ကို ပြတ်သားသော အကြည့်ဖြင့် ပြန်စိုက်ကြည့်ပြီး တစ်လုံးချင်းစီ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ... ငြင်းတယ်။"
မှောင်ရီနေသော ကားထဲတွင် ဝမ်ယွီ က ရယ်မောလိုက်သည်။
သူ့မျက်လုံးများတွင် ရယ်ရွှင်မှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာပြီး ယခင်ကကဲ့သို့ ကြောက်စရာမကောင်းတော့ပေ။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း လျော့တိလျော့ရဲ ဖြစ်သွားကာ ရန်လိုမှုများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
သို့သော် အနည်းငယ် ကော့ညွှတ်နေသော သူ့နှုတ်ခမ်းဖျားများမှာ အမှန်ပင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှသည်။
"ကြည့်စမ်း၊ ဘယ်လောက်တောင် တုန်လှုပ်နေလဲ" ဟု ဝမ်ယွီ က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ "ကားထဲမှာ ငါ တကယ်ပဲ မင်းကို တစ်ခုခုလုပ်မယ်လို့ ထင်နေတာလား။ စိတ်ချပါ၊ ငါက မိန်းကလေးတွေကို ဘယ်တော့မှ အတင်းအဓမ္မ မလုပ်ဘူး။ ငါ့မှာ အဲဒီလောက်တော့ ဂုဏ်သိက္ခာ ရှိပါတယ်။ ငါ့ကို အထင်သေးတာ ရပ်လိုက်စမ်းပါ။"
ဂျီအန်းနင်း က လည်ချောင်းထဲတွင် ပူလောင်နေမှုကို ထိန်းချုပ်ရင်း နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့လိုက်သည်။ သူမသည် ဝမ်ယွီ ၏ လက်ကို ခုံနောက်မှီပေါ်မှ ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး ကတ်ကို သူ့လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ "ပြန်ယူသွားပါ။"
ဝမ်ယွီ က လျင်မြန်စွာပင် ဂျီအန်းနင်း ၏ လက်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး ကတ်နှင့် သူမ၏ လက်ကိုပါ ပူးတွဲကိုင်ထားလိုက်သည်။ "မင်းပဲ သိမ်းထားလိုက်ပါ" ဟု သူက ပြောရင်း ကတ်ကို သူမလက်ဖဝါးထဲသို့ ထည့်ပေးကာ သူမ၏ လက်ကို သူ့လက်ဖြင့် အုပ်မိုးလိုက်သည်။ "သုံးမသုံးက မင်းသဘောပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သိမ်းထားလိုက်ဦး။ မင်းကို အသိမပေးဘဲ အလုပ်ကနေ ထွက်ခိုင်းမိတာ ငါမှားသွားလို့ပါ၊ ဒါကြောင့် သိမ်းထားပါ။ လိုအပ်တဲ့အခါ အရင်ဆုံး သုံးလိုက်ပါ။"
သူက ဂျီအန်းနင်း ၏ ခေါင်းမာမှုကို ကြုံဖူးပြီးသားဖြစ်၍ သူမ ငြင်းဆန်မည့်အချိန်ကို မစောင့်တော့ဘဲ ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "ငါ့ဆီက ချေးငွေလို့ သဘောထားလိုက်ပါ။ အတိုးမရှိဘူး၊ အချိန်ကန့်သတ်ချက်လည်း မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်း ငွေကြေးအဆင်ပြေလာတဲ့အခါ ပြန်ဆပ်ချင်ရင် ဆပ်နိုင်ပါတယ်။"
သူ၏ ယခင်က လေထန်သော စကားလုံးများနှင့် မတူဘဲ ယခုတစ်ခါတွင်မူ အသံမှာ တည်ငြိမ်နေပြီး အကြည့်များမှာလည်း ကြည်လင်ကာ ပုံမှန်ရှိနေကျ ခြိမ်းခြောက်သည့် အရိပ်အယောင်များ ကင်းစင်နေသည်။
ဂျီအန်းနင်း မှာမူ နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။
ဤမျှ နူးညံ့ပြီး တည်ငြိမ်နေသော ဝမ်ယွီ ကို ဂျီအန်းနင်း ယခင်ဘဝက တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးခဲ့ပေ။
ယခင်ဘဝတွင် သူက အမြဲတမ်း အနိုင်ကျင့်တတ်သူ ဖြစ်သည်။ သူက သူမကို ကြိုက်နှစ်သက်ပြီး ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ် ပြင်းပြသော်လည်း ဘယ်တော့မှ အလျှော့မပေးဘဲ အဆိပ်သင့်စကားများသာ ပြောတတ်သည်။ သို့သော် ယခု ဝမ်ယွီ ကမူ သူမ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသည့် ဘက်ခြမ်းကို ပြသနေသည်။
ဒါဟာ ယခင်ဘဝတုန်းက သူမ သူ့ကို အခွင့်အရေး တစ်ခါမှ မပေးခဲ့လို့များ ဖြစ်မလား။
ဝမ်ယွီ က မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်သည်။
"ဘာလို့ ငိုနေတာလဲ" ဟု ဆိုကာ သူသည် ဂျီအန်းနင်း ၏ လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး သူမမျက်နှာကို ထိတွေ့ကာ မျက်ရည်ကို လက်မဖြင့် သုတ်ပေးလိုက်သည်။
သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ နီရဲနေပြီး နှာခေါင်းမှာလည်း အနည်းငယ် ရဲနေသည်။ တကယ်ပါပဲ၊ ဒီလောက်တောင် အလွယ်တကူ စိတ်လှုပ်ရှားရတာလား။ ဒီလိုလူမျိုးကို လှည့်စားဖို့က ယောက်ျားတွေအတွက်တော့ လွယ်ကူလှသည်။
အကယ်၍သာ တခြားသူ ဖြစ်ပါက ဝမ်ယွီ သည် ထိုသူကို လှောင်ပြောင်ပြီး ကြမ်းတမ်းစွာ ပြောဆိုမိလိမ့်မည်။ သို့သော် သူသည် ဂျီအန်းနင်း ၏ အခက်အခဲများနှင့် ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုးများကို နားလည်သည်။ သူမ ဖြစ်နေသည့်အတွက်ကြောင့် ဒီအချိန်လေးက စျေးပေါသည်ဟု သူ မခံစားရပေ။ တကယ်တော့ သူ့ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ်ပင် ခါးသက်သက် ခံစားလိုက်ရသည်။
သူမသည် မိန်းကလေးတစ်ယောက်အနေဖြင့် အလွန်ပင် ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာ နေထိုင်ခဲ့ရသည်။
ပြီးတော့ သူမလို လှပတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်အတွက်ဆိုရင် ကောင်းမွန်တဲ့ ဘဝတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ဖို့က အလွန်လွယ်ကူသင့်တာပါ။
ဂျီအန်းနင်း သည် ခဏတာ စိတ်ထိန်းမရ ဖြစ်သွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာကို လှည့်ကာ မျက်ရည်များဖြင့် ရှုပ်ပွနေသည်။
သူမသည် မျက်နှာနှင့် မျက်လုံးများကို သုတ်လိုက်ပြီးမှ ရှေ့ကို ပြန်လှည့်ကြည့်ကာ အကြည့်ကို လျှော့ချ၍ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ အလုပ်ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ပြင်ဆင်မှုတွေ လုပ်ပါ့မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီကတ်ကတော့..."
"မင်းပဲ သိမ်းထားလိုက်!" ဟု ဝမ်ယွီ က ပြတ်သားစွာ ပြောသည်။
"ဂျီအန်းနင်း၊ မင်းရဲ့ ဘဝအစီအစဉ်မှာ ပြဿနာရှိနေတယ်ဆိုတာ သိလား" ဝမ်ယွီ က အလေးအနက် ပြောသည်။ "မင်းက ပထမနှစ်ကျောင်းသူပဲ ရှိသေးတာ။ အခု မင်း ဘာလုပ်သင့်လဲဆိုတာ သိလား? မင်း စာကျက်ဖို့ အာရုံစိုက်သင့်တယ်!"
ဂျီအန်းနင်း က သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် ဝမ်ယွီ ကို ဤမျှ အလေးအနက်ထားပြီး စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ပြောဆိုနေသည်ကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးပေ။
"မင်းလို နောက်ခံအဆက်အသွယ် ဘာမှမရှိတဲ့သူအတွက်တော့ မင်းရရှိထားတဲ့ အသိပညာနဲ့ ပညာအရည်အချင်းတွေကပဲ မင်းဘဝကို ထောက်ပံ့ပေးလိမ့်မယ်" ဟု ဝမ်ယွီ က ပြောသည်။ "အခု မင်းက တစ်နေ့လုံး အလုပ်တွေနဲ့ ရှုပ်နေတာ၊ အဲဒါက လှည်းကို မြင်းရှေ့တင်ရမယ့်အစား မြင်းကို လှည်းရှေ့တင်သလို ဖြစ်နေပြီ။"
"ဟုတ်ပါတယ်၊ မင်းလို လှပတဲ့သူအတွက်တော့ သက်သောင့်သက်သာ နေနိုင်ဖို့ တခြားနည်းလမ်းတွေ ရှိတာပေါ့" ဟု သူက ဂျီအန်းနင်း ၏ မေးစေ့အောက်သို့ လက်ချောင်းဖြင့် အသာအယာ ချိတ်ဆွဲလိုက်ပြီး လေသံပြောင်းကာ ဆက်ပြောသည်။ "ဒါပေမဲ့ မင်း အဲဒီလမ်းကို မလျှောက်ချင်ဘူး မဟုတ်လား? ဒါဆိုရင် မင်း စာကိုပဲ အာရုံစိုက်ရမယ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကြည့်ပါဦး၊ ဒီလို အဆင့်နိမ့်၊ ဝင်ငွေနည်းတဲ့ အလုပ်တွေမှာ အချိန်နဲ့ စွမ်းအင်တွေကို ဘယ်လောက်တောင် သုံးနေမိတာလဲ။ ပိုအရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေအတွက် မင်းမှာ ဘယ်လောက်တောင် အချိန်နဲ့ စွမ်းအင် ကျန်သေးလို့လဲ။"
"ကျွန်မ..." ဂျီအန်းနင်း က နှုတ်ခမ်းကို စေ့လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ အသက်ရှင်ဖို့ အရင် လိုအပ်နေလို့ပါ။"
ဝမ်ယွီ က သူမ ထိုသို့ ပြောမည့်အချိန်ကို စောင့်နေခဲ့သည်။ သူက ချက်ချင်းပင် ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ ငါသိတယ်၊ ဒါကြောင့်မို့လို့ ဒီကတ်ကို မင်း သိမ်းထားသင့်တာပေါ့!"
ဂျီအန်းနင်း စကားမပြောနိုင်ဘဲ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
သူက ဒီအချက်ကိုပဲ ပြန်ရောက်လာပြန်သည်။
"ငါပြောသားပဲ၊ ဒါ ချေးငွေပါ" ဟု ဝမ်ယွီ က ပြောသည်။ "မင်း အမြဲပြောနေတဲ့ သူငယ်ချင်းဆိုတာ ဒါမျိုးမဟုတ်လား? သူငယ်ချင်းတွေဆိုရင် သူငယ်ချင်းအချင်းချင်း ငွေချေးလို့ မရဘူးလား? မင်း စာကို အရင် အာရုံစိုက်ပါ၊ အလုပ်လုပ်ပြီး ငွေရလာတဲ့အခါမှ ငါ့ကို ပြန်ဆပ်ပေါ့။"
"ဒီထဲမှာ ဘာမှ မမှားဘူးမလား? ဒါက မင်းရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိခိုက်စေတာလည်း မဟုတ်သလို မင်းရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို လျော့ကျစေတာလည်း မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါက ပြန်ဆပ်ရမယ့် အရာတစ်ခုပဲလေ။"
"ငါ ပြောပြီးပြီ။ အကယ်၍ မင်းက ခေါင်းမာပြီး ငြင်းဆန်နေမယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဘဝနဲ့ပဲ မင်း ဆန့်ကျင်နေသလို ဖြစ်နေလိမ့်မယ်။ စာကျက်ဖို့ မင်းမှာ အချိန် ဘယ်နှစ်နှစ် ကျန်သေးလဲ? ပုဆိန်သွေးမှ သစ်ပင်ခုတ်ရမယ်ဆိုတာ မင်း နားမလည်ဘူးလား? အချိန်တိုင်းဟာ တန်ဖိုးရှိတယ်ဆိုတာ မင်း မသိဘူးလား?"
ဝမ်ယွီ က စကားလုံးတိုင်းမှာ အချက်ကျကျ ထိမှန်သွားသည်။
တကယ်တော့ သူမ ပြန်လည်မွေးဖွားလာပြီးကတည်းက ဂျီအန်းနင်း သည် သူမ၏ ဘဝကို ပြန်လည် စီစဉ်ဖို့ စဉ်းစားခဲ့သည်။ သို့သော် ချက်ချင်းလိုအပ်နေသည့် အသက်ရှင်ရပ်တည်ရေး ပြဿနာကို မဖြေရှင်းနိုင်ဘဲ အစီအစဉ်အားလုံးမှာ အစီအစဉ်အဖြစ်သာ ကျန်နေခဲ့သည်။
ဝမ်ယွီ သည် ဂျီအန်းနင်း ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ နူးညံ့သော လက်ချောင်းများက ကတ်ကို ကိုင်ထားပြီး သူမ၏ အကြည့်မှာ ထိုကတ်ပေါ်သို့ ရောက်နေသည်။
ဝမ်ယွီ သည် အစည်းအဝေးခန်းတစ်ခုတွင် အရှိန်အဟုန်ကို ထိန်းချုပ်တတ်ရန် ဝမ်ကော်အန်း၏ သင်ကြားပေးခြင်းကို ခံထားရသူဖြစ်သည်။ သူသည် ဂျီအန်းနင်း ကို စဉ်းစားရန် အချိန်ပေးလိုက်ပြီး ဖိအားမပေးခဲ့ပေ။
ဂျီအန်းနင်း က ခေါင်းမာသည်ဟု ဆိုရသော်လည်း သူမသည် မိုက်မဲသူတော့ မဟုတ်ကြောင်း သူ ခံစားရသည်။ သူမသည် ရွေးချယ်မှုများ ပြုလုပ်တတ်ရန် နားလည်သင့်သည်။
တကယ်ပင် ခဏအကြာတွင် ဂျီအန်းနင်း က မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ အကြည့်မှာ ကြည်လင်နေပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို သဘောပေါက်သွားသည့်ပုံပင်။
"ကျွန်မ NL မှာ အလုပ်လုပ်တာကို ရပ်လိုက်မယ်၊ ကဖေးမှာပဲ ဆက်လုပ်တော့မယ်" ဟု ဂျီအန်းနင်း က ပြောသည်။ "ကျွန်မက ငွေကြေးကိစ္စမှာ ခင်ဗျားအပေါ်ပဲ မှီခိုနေလို့ မဖြစ်ဘူး။ ကျွန်မ တခြားသင့်တော်တဲ့ အလုပ်တစ်ခုကို ရှာပြီး စာကို ပိုအာရုံစိုက်ဖို့ ကြိုးစားပါ့မယ်။ ခင်ဗျားရဲ့ အကူအညီကို ကျွန်မ လက်ခံပါတယ်၊ ငွေကြေးအခက်အခဲ ရှိလာရင် ခင်ဗျားကတ်ကို သုံးပါ့မယ်။ သုံးလိုက်တဲ့ငွေတွေကို အနာဂတ်မှာ ပြန်ဆပ်ပါ့မယ်။ ဘယ်လောက်ကြာမလဲတော့ မသိဘူး၊ အချိန်အတော်ကြာကောင်း ကြာနိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ ကျွန်မ ပြန်ဆပ်ပါ့မယ်။"
"တကယ်ပြောရရင်တော့ မင်း ပြန်မဆပ်စေချင်ပါဘူး" ဟု ဝမ်ယွီ က ဂျီအန်းနင်း ၏ အမူအရာကို ကြည့်ရင်း နောက်ပြောင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ချက်ချင်းပင် ဆက်ပြောသည်။ "စတာပါ။ ကဲ၊ ဒီကိစ္စကို ဒီလောက်နဲ့ပဲ ထားလိုက်ရအောင်။ မင်းကို အိမ်အရင် လိုက်ပို့ပေးမယ်။"
ဟမ်မာကားမှာ ပြန်လည် စက်နှိုးသွားပြီး မကြာမီ ဟွာဒါတက္ကသိုလ် သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
ဝမ်ယွီ က ကားကို လမ်းဘေးတွင် ရပ်လိုက်ပြီး ဂျီအန်းနင်း ကို သူမအဆောက်အအုံ၏ အဝင်ဝအထိ လိုက်ပို့ပေးသည်။
"ခင်ဗျား အခုပဲ ပြန်သင့်ပြီ" ဟု ဂျီအန်းနင်း က ပြောသည်။
သို့သော် ဝမ်ယွီ က ပြန်ဖြေသည်။ "ဒီအချိန်ကမှ ပျော်ဖို့ကောင်းစပြုတာလေ။"
ဂျီအန်းနင်း က သူတို့၏ ဘဝများမှာ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားကြောင်း သိသဖြင့် အားမလိုအားမရ ပြုံးလိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်သည်။ "ကောင်းပါပြီ၊ ဒါဆိုလည်း ပျော်လိုက်ပါဦး။"
သူမသည် မငြင်းဆန်ခဲ့သလို ခေါင်းမာစွာလည်း မတိုက်တွန်းခဲ့ပေ။ ညဉ့်၏ မှောင်မိုက်မှုတွင် သူမမှာ အထူးသဖြင့် နူးညံ့သိမ်မွေ့နေသည်။
ဝမ်ယွီ ၏ အကြည့်များမှာ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်သို့သာ စူးစိုက်နေသည်။
သူမသည် သူ့ကို အလှအပအတွက် ကြိုက်နှစ်သက်ခြင်းမှာ အပေါ်ယံဆန်သော ကြိုက်နှစ်သက်ခြင်းဟု ထင်နေပုံရသည်။
ဝမ်ယွီ ကမူ သဘောမတူပေ။
ဝမ်ယွီ ၏ အမြင်အရ အရင်းခံအကျဆုံးသော ကြိုက်နှစ်သက်ခြင်းမှာ လူမှုရေးဆိုင်ရာ ချိတ်ဆက်မှုများစွာ မပါဝင်ဘဲ အသန့်ရှင်းဆုံးသော ကြိုက်နှစ်သက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ဥပမာအားဖြင့် အခုဆိုလျှင် ညအချိန်တွင် သူမ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်သန့်ရှင်းပြီး ကျော့ရှင်းနေသဖြင့် သူသည် သူမဆီမှ အကြည့်မခွာနိုင် ဖြစ်နေရသည်။
သူက သူမကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပဲ ကြိုက်တာ! ဒါမှာ ဘာအမှားရှိလို့လဲ? ဘာလို့များ အဆင့်နိမ့်သည်ဟု သတ်မှတ်ရမှာလဲ?
နောက်ကျရင် သူ သူမ၏ ဒီအမြင်ကို ပြောင်းလဲပေးလိုက်မည်!
ဂျီအန်းနင်း က ဝမ်ယွီ ကို ပြန်သွားရန် ပြောခဲ့သော်လည်း သူ မလှုပ်ရှားခဲ့ပေ။ သူက သူမကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။
ဂျီအန်းနင်း က သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး အားမလိုအားမရ ဖြစ်သွားကာ ပြောလိုက်သည်။ "ခင်ဗျား မပြန်ဘူးဆိုရင် ကျွန်မပဲ သွားတော့မယ်။" သူမသည် လှေကားထစ်ပေါ်သို့ တက်ရန် ခြေလှမ်းလိုက်သည်။
သို့သော် ဝမ်ယွီ က သူမလက်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း က နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
"ငါပြောမယ်၊ မင်း အရင်က ဘယ်လိုဘဝမျိုးနဲ့ ကြီးပြင်းလာလဲဆိုတာ ငါမသိဘူး၊ အဘွားနဲ့အတူ နေခဲ့ရပြီး တစ်ယောက်တည်း ဂရုစိုက်မယ့်သူမရှိဘဲ ကြီးပြင်းလာခဲ့ရတာလေ" ဝမ်ယွီ က ဂျီအန်းနင်း ၏ လက်ကို ကိုင်ထားရင်း တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ "ဒါပေမဲ့ အခုကစပြီး မင်း အမြဲတမ်း ဒီနေ့လိုမျိုး ဖြစ်စေချင်တယ်။ အကယ်၍ ကျောက် ချန်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်လာရင် ငါ့ကို ဖုန်းဆက်လိုက်ပါ။ မှတ်ထား၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းမှာ ငါရှိတယ်ဆိုတာကို။"
လူတွေကြားမှာ တွန်းအားနှင့် တုံ့ပြန်အားဆိုသည့် အပြန်အလှန်ဆက်ဆံရေးမျိုး ရှိသည်။ သင်က နံရံကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထိုးလိုက်ပါက နံရံကလည်း နာကျင်မှုကို သင့်ဆီသို့ ပြန်ပေးလိမ့်မည်။
ယခင်ဘဝက ဂျီအန်းနင်း သည် မိမိကိုယ်ကို အလွန်အမင်း ဂုဏ်ယူတတ်သဖြင့် ဝမ်ယွီ ကို အလွန်အမင်း ဆန့်ကျင်ခဲ့သည်။ သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ အမြဲတမ်း လိုက်ဖမ်းခြင်းနှင့် ထွက်ပြေးခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး ဂျီအန်းနင်း က ပြေးလွှားနေကာ ဝမ်ယွီ က သူမနောက်သို့ လိုက်နေခဲ့သည်။
ဒီဘဝမှာတော့ ဂျီအန်းနင်း က ပျော့ပျောင်းလာပြီး ဝမ်ယွီ ကို လက်ခံခဲ့သည်။ ယခင်ဘဝက ဝမ်ယွီ သည် သူမကို သူ့၏ နူးညံ့မှုများကို ပြသရန် အခွင့်အရေး မရခဲ့သော်လည်း ဒီဘဝမှာတော့ ဝမ်ယွီ သည် နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းကို ဖော်ပြရန် အခွင့်အရေး ရသွားသည်။
သူ၏ လက်ထဲသို့ အားနည်းသော လျှပ်စစ်ဓာတ်စီးကြောင်းတစ်ခု စီးဝင်လာသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး လက်မောင်းတစ်လျှောက် ပျံ့နှံ့သွားကာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ် ထုံကျဉ်သွားပြီး နှလုံးခုန်နှုန်းများ မြန်ဆန်လာသည်။
ယခင်ဘဝများကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသူဖြစ်၍ ဂျီအန်းနင်း သည် အတွေးလွန်သွားသည်။ ဒါဟာ ဝမ်ယွီ ၏ မျက်လုံးများက အရမ်းတောက်ပနေလို့ ဖြစ်နိုင်သည်၊ သူမသည် လက်တွေ့ဘဝသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။
"ကျွန်မ နားလည်ပါတယ်" ဟု သူမက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
သူမသည် ဝမ်ယွီ ၏ လက်ကို ကိုင်မိလိုက်ပြီးမှ ပြန်လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
သူမသည် လှေကားထစ်များပေါ်သို့ တက်သွားပြီး ဝမ်ယွီ က သူမကို သတိပေးလိုက်သည်။ "မနက်ဖြန် မနက်ကို မမေ့နဲ့ဦး။"
ဂျီအန်းနင်း က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကျွန်မ သိပါတယ်။ အခု ပြန်တော့။"
သို့သော် ဝမ်ယွီ က သူမ လှေကားကွေ့တွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ စောင့်နေပြီးမှ နောက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ ကားဆီသို့ ပြန်ရောက်သည့်တိုင် သူ့နှုတ်ခမ်းများမှာ ပြုံးနေဆဲပင်။
ခဏတာလေးသာ ဖြစ်သော်လည်း ဂျီအန်းနင်း သည် သူ၏လက်ကို ကိုင်ရန် အစပြုခဲ့သည်။ အခုထိတိုင်အောင် သူမ၏ သွယ်လျသော လက်ဖဝါးလေး၏ နူးညံ့ပြီး ပျက်စီးလွယ်သည့် ခံစားချက်မှာ သူ့လက်ဖဝါးတွင် စွဲထင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
ဒီနေ့က တကယ်ကို ကောင်းတဲ့နေ့ပဲ။ နေ့လယ်က အနမ်းပြီးကတည်းက သူမ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
သူ ကားစက်နှိုးလိုက်သည်နှင့် ဖုန်းဝင်လာသည်။ သူ၏ သူငယ်ချင်းအဖွဲ့မှာ အပြင်တွင် ပျော်ပါးနေဆဲ ဖြစ်သည်။
"မင်း ဘယ်မှာလဲ? နေရာပြောင်းလိုက်တာလား? ဒီကို လာလို့ရမလား?" ဟု ဝမ်ယွီ ကို လှမ်းအော်မေးကြသည်။
ဝမ်ယွီ က တိုက်ရိုက်ပင် ငြင်းဆန်လိုက်သည်။ "မလာတော့ဘူး၊ ငါ အိမ်ပြန်အိပ်တော့မယ်။"
"ဟမ်?" ဟု တစ်ဖက်လူက နားမလည် ဖြစ်သွားသည်။ "ဘယ်နှစ်နာရီရှိပြီလဲ?"
ဝမ်ယွီ က ပြောသည်။ "ငါ့မှာ မနက်ဖြန် လုပ်စရာရှိလို့ စောစောထရမှာ။"
သူ့သူငယ်ချင်းက မယုံကြည်ပေ။ "ဒီနေ့က အားလပ်ရက်ကြီးလေ။ မင်းမှာ ဘာလုပ်စရာ ရှိမှာလဲ? ကျောင်းတွေရော၊ ကုမ္ပဏီတွေပါ အားလပ်ရက် ဖြစ်နေတာ။"
"ငါ ကျောင်းမှာ ဖွဲ့ထားတဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးကလပ်ကို မှတ်မိသေးလား?" ဟု ဝမ်ယွီ က မေးသည်။
"မင်း အရင်က ကစားခဲ့တဲ့ အဲဒီအရာလား? မင်း အဲဒါကို စွန့်လွှတ်လိုက်တာ ကြာပြီလို့ ငါမှတ်မိတယ်" ဟု သူငယ်ချင်းက ပြောသည်။
"ဟုတ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အခု ငါ အဲဒီလိုလုပ်ခဲ့တာ မှားတယ်လို့ ခံစားရတယ်" ဟု ဝမ်ယွီ က အလေးအနက် ပြောသည်။ "ဒါကြောင့် ကလပ်ဥက္ကဋ္ဌအနေနဲ့ ငါ့စိတ်ပြောင်းသွားပြီ။ မနက်ဖြန် အသင်းဝင်အသစ်တွေကို စုစည်းပြီး စနစ်တကျ လေ့ကျင့်ပေးရမယ်။"
"မင်း ရူးနေပြီ" ဟု သူငယ်ချင်းက ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ "မင်း စိတ်မှန်ရဲ့လား?"
ဝမ်ယွီ ၏ စိတ်မှာ လုံးဝ မှန်ကန်နေပြီး သူသည် ပြတ်သားနေသည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် ဝမ်ယွီ က သူမကို မနက်ခင်းတွင် တိုက်ခိုက်ရေးကလပ်သို့ လာရန် ပြောသောအခါ လူတိုင်းနှင့် အတူ လေ့ကျင့်ရမည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ ရောက်သွားသောအခါ ကလပ်မှာ အားလပ်ရက် ဖြစ်နေကြောင်း သိလိုက်ရသည်။
အဆောက်အအုံတစ်ခုလုံးမှာ လူရှင်းနေပြီး သူမနှင့် ဝမ်ယွီ သာ ရှိနေသည်။