ဝမ်ယွီနှင့် ယန်ဘိုတို့သည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ဆန့်ကျင်ဘက်လမ်းကြောင်းများဆီသို့ ထွက်ခွာသွားကြသည်။ ဝမ်ယွီသည် ထူးချွန်သည့်အမြင်အာရုံနှင့် ထက်မြက်သောစူးစမ်းတတ်သည့်အလေ့အထရှိသူဖြစ်ရာ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်အကွာမှပင် ဂျီအန်းနင်း၏ပုံစံတွင် တစ်စုံတစ်ရာ ထူးခြားနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။
သူသည် ဂျီအန်းနင်း၏ အကြည့်နောက်သို့ လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ယန်ဘို၏ပုံရိပ်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
ဂျီအန်းနင်းက ယန်ဘိုကို သိနေတာလား။
ဝမ်ယွီသည် တည်ငြိမ်စွာပင် ဂျီအန်းနင်းဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး "ဘာဖြစ်တာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်းက "ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ သွားရအောင်" ဟု ပြန်ဖြေသည်။
သူတို့နှစ်ဦးသည် ဘေးချင်းယှဉ်လျက် NL မှ ထွက်လာကြပြီး ညလေညင်းကို ခံစားနေရသည်။ ဂျီအန်းနင်းသည် သိလိုစိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ "ခုနက ခင်ဗျားစကားပြောနေတဲ့လူက ဘယ်သူလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီက "သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ပါ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။
ဂျီအန်းနင်းက "ရင်းနှီးကြတာလား" ဟု ဆက်မေးသည်။
ဝမ်ယွီက သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်းမှာ ကျောထဲစိမ့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ချက်ချင်းပင် လေသံကို ပြင်လိုက်ကာ "သူ့မျက်နှာက ရင်းနှီးသလိုလိုနဲ့ ဘယ်နေရာမှာ မြင်ဖူးသလဲလို့ပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
နောက်ဘဝတစ်ခုကို ပြန်ရောက်လာခဲ့လျှင်ပင် ဂျီအန်းနင်း၏ ဉာဏ်ပညာနှင့် အတွေ့အကြုံတို့မှာ ဝမ်ယွီနှင့် ယှဉ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။
ဝမ်ယွီသည် သူမကို စူးစမ်းသည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ "သူ့နာမည်က ယန်ဘို၊ ဂျင်ယွမ်အုပ်စုရဲ့ လူငယ်သခင်ပဲ။ မင်းက ဘယ်မှာ မြင်ဖူးလို့လဲ" ဟု မေးသည်။
လုပ်ငန်းရှင်များသည် အများပြည်သူရှေ့တွင် ပေါ်လာလေ့ရှိသည့် အနုပညာရှင်များကဲ့သို့ သတင်းစာထဲတွင် ခဏခဏ ပါလာတတ်သူများ မဟုတ်ပေ။ ဂျီအန်းနင်းမှာလည်း ကောင်းမွန်သည့်အကြောင်းပြချက် မပေးနိုင်သဖြင့် "သေချာမမှတ်မိတော့ဘူး" ဟုသာ ဝေဝါးစွာ ပြောလိုက်ရသည်။
ဝမ်ယွီက "မမှတ်မိဘူးဆိုပေမဲ့ ရင်းနှီးသလို ခံစားရတယ်ပေါ့လေ" ဟု ပြောသည်။
ဂျီအန်းနင်းက "သူက ရုပ်ချောတော့ တစ်ခါမြင်လိုက်တာနဲ့ မေ့ဖို့ ခက်တာပါ" ဟုသာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ထိုစကားမှာ မည်သို့မျှ မသင့်တော်ပေ။
ဝမ်ယွီသည် ခြေလှမ်းရပ်လိုက်ပြီး သူ၏အပြုံးမှာလည်း စစ်မှန်မှုမရှိတော့ပေ။ "အော် ဟုတ်လား" နေ့လယ်ကမှ သူ့ကို နမ်းထားပြီး ညနေကျတော့ နောက်ထပ်ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ ရုပ်ရည်ကို ချီးကျူးနေတာပေါ့။
သူပြုံးနေသော်လည်း မျက်လုံးများထဲတွင်မူ ပြင်းထန်သည့်အရိပ်အယောင်များ၊ ခြိမ်းခြောက်သည့်အရိပ်အငွေ့များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
ဂျီအန်းနင်းမှာ စကားမပြောနိုင်ဘဲ ခဏရပ်သွားပြီး "ရှင်က ပိုချောပါတယ်။ ခင်ဗျားကားက ဘယ်မှာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
စကားလမ်းကြောင်းလွှဲရန် ကြိုးစားလိုက်သည့် ထိုလုပ်ရပ်မှာ အလွန်တုန့်နှေးပြီး သိသာလွန်းနေသည်။ ဝမ်ယွီက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ဂျီအန်းနင်းကို သူ့၏ အနက်ရောင် ဟမ်မာကားဆီသို့ ခေါ်သွားသည်။
သူသည် လမ်းကြမ်းမောင်းကားများကို ကြိုက်နှစ်သက်သည်။ သူ၏ ကားဂိုဒေါင်ထဲတွင် အားကစားကား နှစ်စီးသာရှိပြီး ကျန်ကားများမှာ လမ်းကြမ်းမောင်းကားများသာ ဖြစ်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် သူသည် ဤဟမ်မာကားဖြင့်သာ ကျောင်းသို့ သွားလေ့ရှိသည်။ သူ၏ အတန်းဖော်များက သူ့ကို ချမ်းသာကြောင်း ကြွားဝါသည်ဟု ထင်ကြသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် သူ၏ကားများထဲတွင် အသာမန်ဆုံးကားမှာ ဤကားပင် ဖြစ်သည်။
ငွေကြေး၊ "ဈေးကြီးခြင်း" နှင့် "ဈေးပေါခြင်း" အပေါ် ရှုမြင်ပုံသည် ချမ်းသာသူများနှင့် သာမန်လူများကြားတွင် အမှန်တကယ်ပင် ကွာခြားလှသည်။
ဂျီအန်းနင်းသည် ကားပေါ်တက်ပြီး တံခါးပိတ်လိုက်သည်။ ခါးပတ်ပတ်ရန် ခေါင်းငုံ့လိုက်စဉ် ဝမ်ယွီက "မင်းရဲ့ NL က အချိန်ပိုင်းအလုပ်ကို ကိုယ် ထွက်ခိုင်းလိုက်ပြီ" ဟု ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။
ဂျီအန်းနင်းမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည်။
ကားအတွင်းခန်းမှာ မှိန်ဖျော့နေသည်။
ဝမ်ယွီသည် ဂျီအန်းနင်းကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ ကြည့်နေပြီး သူ၏အကြည့်များမှာ စိန်ခေါ်သည့်ပုံစံပင် ပေါက်နေသည်။
သူထင်သည်မှာ ဂျီအန်းနင်း၏ စရိုက်အရ သူမ ဒေါသထွက်ပြီး သူ့ကို ပြန်လည်အငြင်းပွားလိမ့်မည်ဟု ယူဆထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဝမ်ယွီက ထိုသို့ အငြင်းပွားရမည်ကို မကြောက်ပေ။ သူမကို မည်သို့ ပြန်ပြောရမည်ကိုပင် ကြိုတင်စဉ်းစားထားသေးသည်။
သို့သော် ဂျီအန်းနင်းကမူ သူ့ကို ခဏတာ တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေပြီးမှ "ဟုတ်ပြီ" ဟု နူးညံ့စွာ ပြန်ဖြေကာ ရှေ့ကိုသာ ကြည့်ရင်း ငြိမ်သက်နေသည်။
သူမ စိတ်ကောက်နေတာလား။
ဝမ်ယွီသည် နှုတ်ခမ်းကို တစ်ချက်တွန့်လိုက်ပြီး ကားကို မောင်းထွက်ခဲ့သည်။
ကားသည် NL မှ ထွက်ခွာလာပြီး တံတားတောင်ဘက်လမ်းဆုံရှိ မီးပွိုင့်တွင် ရပ်လိုက်သည်။ မည်သူမျှ စကားမပြောကြဘဲ ကားအတွင်းခန်းမှာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
ဝမ်ယွီသည် ခေါင်းလှည့်ကာ လမ်းမီးရောင်မှိန်ဖျော့ဖျော့အောက်တွင် ဂျီအန်းနင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏အကြည့်များမှာ ရှေ့သို့ရောက်နေသော်လည်း အာရုံစိုက်ထားခြင်းမရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် အတွေးလွန်နေပြီး မည်သည့်အရာကို တွေးနေမှန်း သူ လုံးဝမသိနိုင်ပေ။
"မင်း ကိုယ့်ကို ပြန်ငြင်းလိမ့်မယ်လို့ ထင်ထားတာ" ဝမ်ယွီက စတင်ပြောလိုက်သည်။
သူ၏စကားကြောင့် ကားအတွင်း တိတ်ဆိတ်မှု ပျက်သွားပြီး ဂျီအန်းနင်းမှာ အတွေးစများ ပြတ်တောက်သွားသည်။ သူမသည် ဝမ်ယွီဘက်သို့ စောင်းကြည့်လိုက်သည်။
အကယ်၍ ဒါဟာ အတိတ်ဘဝကသာဆိုလျှင် သူက ဤသို့ပြုလုပ်ပါက သူမ အမှန်တကယ်ပင် အငြင်းပွားမိလိမ့်မည်။ သို့သော် အတိတ်ဘဝတွင် သူမနှင့် ဝမ်ယွီမှာ ယခုကဲ့သို့ ရင်းနှီးမှုမရှိခဲ့သလို သူကလည်း သူမအတွက် ဆုံးဖြတ်ချက်များကို ကိုယ်စားပြု လုပ်ပေးခဲ့ခြင်းမျိုး မရှိခဲ့ပေ။ ဟုတ်ပါသည်၊ သူသည် သူမ၏ NL အလုပ်ကို အမြဲတစေ မနှစ်မြို့ခဲ့ပေ။
သို့သော် သူ သူမကို ထိန်းချုပ်၍ မရခဲ့ပေ။ အကြောင်းမှာ ဂျီအန်းနင်းက သူ့ရှေ့တွင် တစ်ခါမျှ ဒူးမထောက်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ယနေ့တွင်မူ သူမသည် သူ့ကို အကူအညီတောင်းခဲ့သည်။ အတိတ်ဘဝက ဘယ်သောအခါမှ မဖြစ်ခဲ့ဖူးသော အရာဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ ဆက်ဆံရေးပုံစံ ပြောင်းလဲသွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
"ရှင်က ကျွန်မကို မမေးဘဲ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေ ချမပေးသင့်ဘူး" ဟု ဂျီအန်းနင်းက ပြောသည်။
"ဟက်" ဝမ်ယွီက လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး "ဒါဆို ဘာလို့ ဒီလောက် ငြိမ်နေတာလဲ" ဟု မေးသည်။
ဂျီအန်းနင်းမှာ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ သက်ပြင်းချကာ "ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်မ ဒီနေ့ အလုပ်က ထွက်ဖို့ တကယ်ပဲ စဉ်းစားနေလို့ပါ" ဟု ပြောသည်။
ဝမ်ယွီမှာ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။
သူက ဂျီအန်းနင်းသည် ဤအလုပ်ကို အလွန်တန်ဖိုးထားသည်ဟု ထင်ထားခဲ့သည်။
ဂျီအန်းနင်းလည်း တန်ဖိုးထားသည်မှာ အမှန်ပင်။ အကြောင်းမှာ ဤ NL အချိန်ပိုင်းအလုပ်သည် သူမရှာနိုင်သည့် အလုပ်များထဲတွင် ဝင်ငွေအကောင်းဆုံး ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် ထိုနေရာသည် သန့်ရှင်းမှုမရှိ၊ လုံခြုံမှုမရှိကြောင်း၊ တစ်ခါတစ်ရံ စကားလုံးများ သို့မဟုတ် အပြုအမူများဖြင့် အနိုင်ကျင့်ခံရတတ်ကြောင်း သိသော်လည်း သူမသည် သည်းခံပြီး ဆက်လုပ်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
အရာအားလုံးမှာ ငွေအတွက်သာ ဖြစ်သည်။
သို့သော် ယနေ့ ကျောက်ချန်နှင့် တွေ့လိုက်ရခြင်းက သူမကို တစ်စုံတစ်ရာ နားလည်သွားစေသည်။ သူမသည် နက်နဲစွာ စဉ်းစားပြီး အတိတ်နှင့် ပစ္စုပ္ပန်ဘဝ၏ အကြောင်းအကျိုးများကို ဆက်စပ်ကြည့်လိုက်သည်။
ကျောက်ချန်သည် သူမကို ကြာရှည်ကတည်းက ပစ်မှတ်ထားနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရမည်။
ဤဘဝတွင် ဝမ်ယွီက သူမကို လူသိရှင်ကြား ပိုင်စိုးပိုင်နက် လုပ်မထားခဲ့ပါက ကျောက်ချန်သည် သူမကို ဆက်လက် ပစ်မှတ်ထားဦးမည်လားဆိုသည်ကို သူမ မသိပေ။ ကျောင်းပတ်ဝန်းကျင်နှင့် ယှဉ်လျှင် NL သည် သူ့အတွက် ပိုမိုသင့်တော်သည့် ပစ်မှတ်နေရာတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။
NL သည် အချိန်ဖြုန်း၊ ပျော်ပါးသည့်နေရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာတွင် မိန်းကလေးများအတွက် တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်ပျက်လာပါက အံ့ဩစရာမရှိသလို၊ ဖြစ်ပျက်ပြီးသွားလျှင်လည်း "ဒီလိုနေရာမျိုးကို ဘာလို့သွားရတာလဲ" ဟု လူများက သူမကိုသာ အပြစ်တင်ကြလိမ့်မည်။
ဂျီအန်းနင်းသည် ဤအရာအားလုံးကို သူမ၏နှလုံးသားတွင် နားလည်ထားသည်။
အတိတ်ဘဝကမူ သူမသည် ငွေရှာရန်သာ အာရုံစိုက်နေခဲ့သည်။ အရက်ရောင်းခြင်းက ဝန်ဆောင်မှုပေးသူ သို့မဟုတ် စူပါမားကတ် ကြော်ငြာဝန်ထမ်းလုပ်ခြင်းထက် ဝင်ငွေပိုကောင်းသည်။ သူမသည် ဤအလုပ်မှ ထွက်ရမည်ကို မတွေးရဲခဲ့ပေ။
သို့သော် ဤဘဝတွင် သူမ ပြန်လည်မွေးဖွားလာပြီဖြစ်ရာ အပြောင်းအလဲအချို့ကို လုပ်ဆောင်လိုသည်။
ဝမ်ယွီ မရောက်ခင်ကပင် ဂျီအန်းနင်းသည် NL မှ ထွက်ရန် စဉ်းစားထားပြီး ဖြစ်သည်။ ဝမ်ယွီက သူမကိုယ်စား ကြိုတင်လုပ်ပေးလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
ဝမ်ယွီ၏ အတင်းအကျပ်လုပ်ဆောင်မှုနှင့် ယှဉ်လျှင် အချိန်၏ လှည့်ပတ်မှုထဲတွင် သူမမြင်ခဲ့ရသည့် ယန်ဘိုနှင့် တွေ့ဆုံလိုက်ရခြင်းက သူမအပေါ် ပိုမိုသက်ရောက်မှု ရှိနေသည်။
ယန်ဘိုဆိုတာ ဘယ်သူလဲ။ သူနှင့် ဝမ်ယွီကြားက ဆက်ဆံရေးက ဘာလဲ။ သူတို့ကြားတွင် ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ။ ဘာကြောင့် ယန်ဘိုက ဝမ်ယွီကို လူသတ်မှုဖြင့် စွပ်စွဲပြီး ထောင်ချခဲ့တာလဲ။
သူမ၏စိတ်မှာ ယခုအချိန်တွင် ရှုပ်ထွေးနေပြီး ဝမ်ယွီက သူမအစား အလုပ်ထွက်ပေးသည့်အပေါ် ဒေါသထွက်ရန်ပင် အားအင်မရှိတော့ပေ။
ဝမ်ယွီသည် အမြဲတမ်း ပြိုင်ဆိုင်လိုသူဖြစ်သည်။ ဂျီအန်းနင်းက ဘာမှပြန်မပြောပါက သူက ချက်ချင်းပင် တစ်ဆင့်တက်ပြီး "ကော်ဖီဆိုင်က အလုပ်ကိုလည်း ထွက်လိုက်တော့" ဟု ပြောသည်။
ဒါကတော့ နည်းနည်းလွန်သွားပြီ။ ဂျီအန်းနင်းသည် စိတ်ကို ပြန်ထိန်းကာ "ကော်ဖီဆိုင်က ပတ်ဝန်းကျင်က ဒီထက် အများကြီး သာပါတယ်။ အနှောင့်အယှက်ပေးမယ့် လူစိမ်းတွေလည်း မရှိဘူး" ဟု ငြင်းဆန်သည်။
စကားပြောပြီးသည်နှင့် နောက်ဆုံးအကြိမ်က သူမကို ခိုးရိုက်သွားသည့် စိတ်မနှံ့သူနှစ်ယောက်ကို သတိရသွားပြီး "တစ်ခါတလေတော့ ရှိတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ရှူချန်းက လူကောင်းပါ၊ အားလုံးခြုံကြည့်ရင် လုံခြုံပါတယ်" ဟု ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်သည်။
"လုံခြုံမှုက တစ်ပိုင်းပေါ့" မီးစိမ်းသွားသဖြင့် ဝမ်ယွီက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ကားကို အရှိန်မြှင့်လိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ မင်းက ကိုယ့်ခြေထောက်ကိုယ် ရပ်တည်မယ်လို့ အမြဲပြောနေတာပဲ၊ ဒီလို အီရိုတစ် (Erotic) ဆန်တဲ့ အလုပ်တွေပဲ လုပ်မနေဘဲ သင့်တော်တဲ့ အလုပ်တစ်ခု ရှာပါလား"
ထိုစွပ်စွဲချက်မှာ အလွန်ပြင်းထန်သည်။
ဂျီအန်းနင်းသည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့လိုက်သည်။
"ကော်ဖီဆိုင်က ယူနီဖောင်းက အသားအရေပေါ်လွင်တာမျိုး မဟုတ်ပါဘူး" သူမ NL အကြောင်းကို မငြင်းနိုင်သဖြင့် ကော်ဖီဆိုင်အကြောင်းကိုသာ ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီက နှာခေါင်းဖြင့် ရှုံ့လိုက်သည်။ "ပေါ်လွင်တာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မပေါ်လွင်တာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ တခြားသူတွေ မင်းအပေါ်မှာ ကာမစိတ်နဲ့ ကြည့်နေတာကို တားနိုင်လို့လား။ ဒီလို ကော့စပလေး (Cosplay) လုပ်တာက လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ စိတ်ကူးယဉ်မှုတွေနဲ့ ဆက်စပ်နေတာ။ ဒါကို ကလေးကစားစရာ ကာတွန်းလို့ ထင်နေတာလား။ မင်း အဲဒီအဝတ်အစားနဲ့ ကိုယ့်ရှေ့ ပေါ်လာတဲ့အချိန်မှာ ကိုယ့်စိတ်ထဲမှာ ဘယ်လိုပုံရိပ်တွေ ပေါ်လာလဲဆိုတာ သိချင်လား"
ဂျီအန်းနင်း သိချင်စိတ် မရှိပေ။
သူမသိသည်မှာ ထိုပုံရိပ်များမှာ အလွန်ရိုင်းစိုင်းပြီး ညစ်ညမ်းနေလိမ့်မည်ဆိုသည်ကိုသာ ဖြစ်သည်။
ဝမ်ယွီ၏ စကားလုံးများမှာ ထက်မြက်ပြီး နာကျင်စေသော်လည်း အမှန်တရားများ ဖြစ်သည်။ ဂျီအန်းနင်းသည် သူပြောသည်ကို နှလုံးသားထဲတွင် နားလည်သည်။
NL ၏ ရှုပ်ထွေးသည့် လူအုပ်စုဖြစ်စေ၊ ပုံမှန်အားဖြင့် ချစ်စရာကောင်းသည်ဟု ထင်ရသည့် အန်နီမီကော်ဖီဆိုင်ဖြစ်စေ၊ နှစ်ခုစလုံးမှာ ကာမစိတ်ကို အခြေခံပြီး ကစားနေကြခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
NL အကြောင်းကို ပြောစရာမလိုတော့ပေ။ ဖောက်သည်များသည် အရက်ဝယ်ကြပြီး မိန်းကလေးများထဲတွင် ဘယ်သူက လှပပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသည်ကို ရွေးချယ်ကြသည်။
ရှူချန်း၏ အန်နီမီကော်ဖီဆိုင်မှာလည်း ပုံမှန်ကော်ဖီဆိုင်များထက် ဈေးနှုန်းအနည်းငယ် ပိုများသော်လည်း အရောင်းအဝယ် ကောင်းနေဆဲဖြစ်သည်။ ဖောက်သည်အားလုံးနီးပါးမှာ ယောက်ျားလေးများဖြစ်ပြီး အစေခံဝတ်စုံဝတ်ထားသည့် မိန်းကလေးများကို စိတ်ကူးယဉ်ရန် လာရောက်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုနည်းတူစွာပင် ဂျီအန်းနင်းသည် ရှူချန်း၏ဆိုင်ကို ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းမှာလည်း တခြားနေရာများထက် လုပ်ခလစာ ပိုပေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
အကယ်၍ လုပ်ခလစာ မများပါက၊ မိန်းကလေးများကို ဘာကြောင့် ဤကဲ့သို့ ရှက်ဖွယ်ကောင်းသည့် အဝတ်အစားများကို ဝတ်ခိုင်းမည်နည်း။
ဘယ်သူမှ မိုက်မဲသူ မဟုတ်ပေ။ သူတို့အားလုံး စိတ်ကူးယဉ်ခံနေရသည်ကို သိကြသည်။
သူတို့က ထိုအကြောင်းကို လူသိရှင်ကြား မပြောကြခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
အရာအားလုံးမှာ ငွေအတွက်သာ ဖြစ်သည်။
စိတ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ရာကို နားလည်ထားခြင်းနှင့် ဝမ်ယွီက ထိုသို့ တည့်တည့်ကြီး ပြောချလိုက်ခြင်းမှာ ကွာခြားသည်။
ဂျီအန်းနင်းမှာ တစ်ခါမျှ မခံစားဖူးသည့် ရှက်ရွံ့မှုမျိုးကို ခံစားလိုက်ရသည်။
အတိတ်ဘဝတုန်းကလည်း ဝမ်ယွီက သူမကို ဒီလိုမျိုးပဲ ကြည့်နေခဲ့တာလား။
ဒါကြောင့် သူက သူမကို ထိုသို့သော ရိုင်းစိုင်းသည့် စကားလုံးများဖြင့် ပြောဆိုပြီး သူ၏ ညစ်ညမ်းသည့် ဆန္ဒများကို ထုတ်ဖော်ပြသခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဂျီအန်းနင်းသည် ဘဝကို ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးသူဖြစ်ရာ ဤရှက်ရွံ့မှုကို တိတ်ဆိတ်စွာပင် သည်းခံပြီး တစ်ယောက်တည်း ကြိတ်မှိတ်ခံစားနေရသည်။
"ကျွန်မ အလုပ်နှစ်ခုစလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထွက်လို့ မရဘူး" ဟု သူမက တည်ငြိမ်သလောက် တည်ငြိမ်အောင် ဝမ်ယွီကို ရှင်းပြသည်။ "ကျွန်မ..."
အထက်တန်းနောက်ဆုံးနှစ်တွင် တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ အောင်မြင်ခြင်းကသာ သူမ၏ ဘဝလမ်းကြောင်းတစ်ခုတည်းဖြစ်ကြောင်း သူမ နားလည်ခဲ့သည်။ စာမေးပွဲအတွက် အိမ်တွင်နေပြီး စာကျက်ရင်း အလုပ်မလုပ်ခဲ့ပေ။
သူမနှင့် သူမ၏ အဖွားတို့၏ ကြိုးစားမှုဖြင့် စုဆောင်းထားသည့် နောက်ဆုံးငွေကြေးမှာလည်း ကုန်ခါနီးဖြစ်နေပြီ။ ထို့ကြောင့် တက္ကသိုလ်တက်သည့်အခါ ငွေရှာရန် အလွန်စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့သည်။ သူမသည် အလုပ်လျှောက်ရန် နေရာအများအပြားသို့ သွားခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဝင်ငွေအကောင်းဆုံးဖြစ်သည့် NL နှင့် အန်နီမီကော်ဖီဆိုင်ကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။
သူမ စကားမဆုံးခင်မှာပင် ဝမ်ယွီက တစ်နေရာရာမှ ကတ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး လက်ချောင်းများကြားတွင် ညှပ်ကာ သူမကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
"ယူလိုက်" ဝမ်ယွီက လက်တစ်ဖက်ဖြင့် စတီယာရင်ကို ကိုင်ထားရင်း ရှေ့ကိုသာ စိုက်ကြည့်လျက် ပြောသည်။
ဂျီအန်းနင်းက လက်မလှမ်းသဖြင့် ဝမ်ယွီသည် ကတ်ကို သူမ၏ ပေါင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက်တင်ပေးလိုက်ပြီး စတီယာရင်ကို ကိုင်ရန် လက်ပြန်ရုပ်လိုက်သည်။
"ဒါက ကိုယ့်ခရက်ဒစ်ကတ်ရဲ့ နောက်ဆက်တွဲကတ်ပဲ။ မင်းရဲ့ နေ့စဉ်သုံးစရိတ်တွေအတွက် သုံးလိုက်" ဟု သူက ပြောသည်။
ဂျီအန်းနင်းက သွားကို တင်းတင်းကြိတ်လိုက်သည်။ "ကျွန်မ ရှင့်ပိုက်ဆံတွေကို မသုံးနိုင်ဘူး"
ရှူချန်းကို ညစာစားဖို့ ဖိတ်တုန်းကလည်း ဝမ်ယွီကပဲ ဘေလ်ရှင်းပေးခဲ့သည်။ သူကပဲ သူမ၏ ထမင်းစားကတ်ထဲသို့ ငွေတစ်ထောင်သွင်းပေးရန် လူလွှတ်ခဲ့သေးသည်။ ဂျီအန်းနင်းသည် ဤကြွေးမြီအားလုံးကို စိတ်ထဲတွင် မှတ်ထားသည်။
ဝမ်ယွီက ဤ "အနည်းငယ်သော" ငွေကို ဂရုမစိုက်သော်လည်း ဂျီအန်းနင်းမှာမူ အခွင့်အရေးရလျှင် ပြန်ဆပ်ရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။
အကယ်၍သာ သူမ အလုပ်အားလုံးကို ထွက်ပြီး ဝမ်ယွီ၏ ငွေဖြင့်သာ နေထိုင်ရမည်ဆိုလျှင် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်စည်းမျဉ်းကို ကျော်လွန်သွားလိမ့်မည်။
"ကိုယ် စစ်ကြည့်ပြီးပြီ။ မင်းက ကျောင်းသားချေးငွေ မလျှောက်ထားဘူးလား" ဝမ်ယွီက မေးသည်။ "ဘာလို့လဲ"
ဂျီအန်းနင်းမှာ အံ့ဩသွားသည်။ သူက ဤအကြောင်းကို ပြောလာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူမက "ကျောင်းက ကျွန်မရဲ့ ကျူရှင်ခတွေကို ကင်းလွတ်ခွင့် ပေးထားပါတယ်။ အခုတော့ စားဝတ်နေရေးအတွက် အချိန်ပိုင်း အလုပ်လုပ်နေတာပါ။ ချေးငွေတွေက... ပြန်ဆပ်ရဦးမှာလေ။ ကျောင်းသားချေးငွေတွေကလည်း အတိုးနှုန်း ရှိသေးတယ်" ဟု ပြန်ဖြေသည်။
ကျောင်းသားချေးငွေများတွင် ပမာဏကန့်သတ်ချက်ရှိပြီး ဂျီအန်းနင်း၏ အမြင်တွင်မူ စားဝတ်နေရေးကို ကိုယ်တိုင်ဖြေရှင်းနိုင်လျှင် ချေးငွေယူရန် မလိုဟု ယူဆထားသည်။
ပိုမိုနက်ရှိုင်းသည့် အကြောင်းရင်းမှာ သူမသည် ငွေချေးရမည်ကို အလွန်အမင်း ရွံရှာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
သူမ၏ အဖေအရင်းသည် အိမ်ရောင်းရငွေများနှင့် စုဆောင်းငွေများကို ယူပြီး ထွက်ပြေးသွားသဖြင့် သူမနှင့် အဖွားကို ကြွေးမြီများသာ ချန်ထားခဲ့သည်။ ထိုကြွေးတောင်းသူများသည် သူတို့ကို လာရောက် အနိုင်ကျင့်ခြင်း၊ ခြိမ်းခြောက်ခြင်းနှင့် အိမ်ရှိ တန်ဖိုးရှိသည့်အရာမှန်သမျှကို ယူသွားခြင်းများ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ အချို့ဆိုလျှင် သူမ၏ အဖွားကိုပင် အကြမ်းဖက်ခဲ့ကြသည်။
အရွယ်မရောက်သေးသော်လည်း အလွန်လှပသည့် ဂျီအန်းနင်းကိုပါ ထိပါးရန် ကြိုးစားသူများပင် ရှိခဲ့သည်။
အရွယ်ရောက်ပြီးသူများ၏ အကြည့်များနှင့် အပြုအမူများက သူမကို ကြောက်လန့်စေခဲ့သည်။
ပုံမှန်အားဖြင့် သည်းခံတတ်သည့် သူမ၏အဖွားမှာ နောက်ဆုံးတွင် ပေါက်ကွဲသွားပြီး ဟင်းချက်ဓားကို ကိုင်ကာ ထိုလူများကို မောင်းထုတ်ခဲ့သည်။ သူမ၏ ဆံပင်ဖြူများမှာ ပြန့်ကျဲနေပြီး ဂျီအန်းနင်းကို ရင်ခွင်ထဲသို့ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပွေ့ဖက်ထားကာ "နင်းနင်း၊ မကြောက်နဲ့။ နင့်မှာ အဖွားရှိတယ်!" ဟု ပြောခဲ့သည်။
ထိုအရိပ်ဆိုးများမှာ နက်ရှိုင်းလွန်းလှသဖြင့် ဂျီအန်းနင်းကို ငွေချေးရမည်ကို ကြောက်ရွံ့စေပြီး ချေးငွေယူခြင်းကို ဆန့်ကျင်စေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
"ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ ခရက်ဒစ်ကတ်အတွက် နောက်ဆက်တွဲကတ်ပါ။ အသုံးစရိတ်တွေအတွက် ဒီအတိုင်း သုံးလိုက်ပါ" ဟု ဝမ်ယွီ က ပြောသည်။ "ဇွတ်မငြင်းပါနဲ့။ ကျွန်တော် ပိုက်ဆံချေးပေးတယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ"
ဂျီအန်းနင်း သည် ထိုစဉ်က သူမ၏အဖွားကို ဒေါသထွက်စေခဲ့သည့် ကြွေးတောင်းသူတစ်ယောက်ကို ပြန်သတိရလိုက်သည်။ ထိုလူသည် ဂျီအန်းနင်း ကို လက်ညှိုးထိုးကာ "ဒီမိန်းကလေးကို လျော်ကြေးအဖြစ် သုံးလို့ရတယ်။ ဒါဆိုရင် ဂျီထိုင်ရန်ရဲ့ ကြွေးတွေ ကျေသွားလိမ့်မယ်" ဟု ပြောခဲ့ဖူးသည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် ဝမ်ယွီ ၏ ကတ်တွင် ငွေပမာဏ သို့မဟုတ် ခရက်ဒစ်ကန့်သတ်ချက် ဘယ်လောက်ရှိသည်ကို မသိသော်လည်း သူမ၏ စားဝတ်နေရေးအတွက် လုံလောက်သည်မှာတော့ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။
သူမသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ လှောင်ပြောင်သည့်အသံဖြင့် "ရှင် ကျွန်မကို ကိုယ်ခန္ဓာနဲ့ ပြန်ဆပ်စေချင်တာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
ဟမ်မာကားသည် ပင်မလမ်းမကြီးမှနေ၍ ဘေးလမ်းသွယ်ဘက်သို့ ကွေ့ဝင်သွားသည်။
ဝမ်ယွီ သည် စတီယာရင်ကို လှည့်လိုက်ရာ တာယာများက လမ်းမျက်နှာပြင်နှင့် ပွတ်တိုက်ပြီး အသံကျယ်ကျယ် ထွက်ပေါ်လာကာ ထိုအမည်းရောင်ကားကြီးသည် လမ်းဘေးတွင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။
ဝမ်ယွီ သည် ဂီယာကို Park သို့ ပြောင်းလိုက်ပြီး ဂျီအန်းနင်း ကို စိုက်ကြည့်ရန် လှည့်လိုက်သည်။
"ကောင်းပြီလေ၊ ကျွန်တော် အဆင်သင့်ပဲ" သူက သူမကို ရဲတင်းပြီး လှောင်ပြောင်သည့် အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "ဟိုတယ်သွားစရာ မလိုဘူး။ ဒီကားထဲမှာပဲ လုပ်လို့ရတယ်။ ထိုင်ခုံက နောက်ကို လှဲလို့ရတယ်၊ ကားထဲမှာလည်း ကွန်ဒုံးတွေ ရှိတယ်။ ကဲ၊ ဘယ်လိုလဲ၊ လုပ်မှာလား မလုပ်ဘူးလား"