ဝမ်ယွီနှင့် ဂျီအန်းနင်းတို့ လမ်းခွဲလိုက်ကြပြီးနောက် သူသည် ကားကိုပြန်ယူရန် ကျောင်းဝင်ပေါက်သို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။ ထိုသို့သောနေ့မျိုးတွင် သူက ကလေးကောင်းတစ်ယောက်လို အိမ်စောစောပြန်မည့်သူမျိုး မဟုတ်ပေ။ သူနှင့်အတူ ပျော်ပါးရန် စောင့်နေသည့် သူငယ်ချင်းအပေါင်းအသင်းများကလည်း ရှိနေသေးသည်။
ဂျီအန်းနင်းထံမှ ဖုန်းဝင်လာလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝမထင်ထားခဲ့ပေ။
သူမတစ်သက်လုံး သူ့ကို အရင်စပြီး ဖုန်းဆက်လိမ့်မည်မဟုတ်ဟု သူထင်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ညကလပ်ထဲတွင် ဆူညံလွန်းသဖြင့် သူသည် ဖုန်းဖြေရန် အပြင်ဘက်သို့ တမင်ထွက်လာခဲ့သည်။ "ဟဲလို"
"ဝမ်ယွီ..." ဖုန်းထဲမှ ဂျီအန်းနင်း၏အသံမှာ အနည်းငယ် အားလျော့နေသည်။ "ဒီည... ကျွန်မကို လာကြိုပေးလို့ရမလား"
"အို... ကိုယ့်ကို လွမ်းနေတာလား" ဝမ်ယွီက နောက်ပြောင်လိုက်သည်။
သို့သော် ဂျီအန်းနင်းက ပြန်မဖြေပေ။ ဖုန်းတစ်ဖက်စွန်းတွင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
တစ်ခုခုမှားနေပြီဟု ဝမ်ယွီခံစားမိလိုက်သဖြင့် နောက်ပြောင်နေသည်ကို ရပ်လိုက်ပြီး လေသံကို တည်သွားစေသည်။ "ဘာဖြစ်တာလဲ"
ဂျီအန်းနင်းက "...ရမလား" ဟု ပြန်မေးသည်။
"ရတာပေါ့" ဝမ်ယွီက တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ ချက်ချင်းဖြေလိုက်သည်။ "ကိုယ် အခုချက်ချင်း လာခဲ့မယ်"
"မလိုပါဘူး" ဂျီအန်းနင်းက ပြောသည်။ "ကျွန်မ ၁၀ နာရီ ၄၀ မိနစ်မှာ အလုပ်သိမ်းမှာပါ"
သူမသည် NL ဝန်ထမ်းများ ပြန်လေ့ရှိသည့် နောက်ဘက်တံခါးအကြောင်းကိုလည်း ဝမ်ယွီကို ပြောပြလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီက အလုပ်သိမ်းလျှင် လာကြိုမည်ဟု ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း ဖုန်းချလိုက်သည်နှင့် ညကလပ်ရှိ သူငယ်ချင်းများထံ ချက်ချင်းဖုန်းဆက်ကာ "တစ်ခုခုဖြစ်လာလို့ ငါပြန်ရတော့မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။ သူငယ်ချင်းများ၏ မကျေနပ်ချက်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ တိုက်ရိုက်ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။
ညနက်ပိုင်းဖြစ်သည့်အပြင် အားလပ်ရက်အကြိုနေ့ဖြစ်သဖြင့် ယာဉ်ကြောမှာ အတော်ပင်ပိတ်ဆို့နေသည်။ အထူးသဖြင့် ဖျော်ဖြေရေးနေရာများ စုဝေးရာ တံတားတောင်ဘက်လမ်း (Bridge South Road) ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ပိုဆိုးသည်။ ဝမ်ယွီအကြိုက်ဆုံး အပန်းဖြေရာနေရာမှာ တံတားတောင်ဘက်လမ်းနှင့် မဝေးလှသော်လည်း ထိုနေရာသို့ရောက်ရန်ပင် ၄၀ မိနစ်ခန့် ကြာမြင့်ခဲ့သည်။
NL တွင် ကားပါကင်အကျယ်ကြီးရှိသော်လည်း ပြည့်နေပြီဖြစ်ပြီး အပြင်ဘက်တွင်လည်း ကားများတန်းစီနေကြသည်။ ဝမ်ယွီက လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းကို VIP ကတ်ပြလိုက်သောအခါ သူတို့က အခြားဝင်ပေါက်တစ်ခုမှတစ်ဆင့် VIP ကားပါကင်နေရာသို့ ဝင်ခွင့်ပြုပေးလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ ကလပ်ထဲသို့ ဝင်ဝင်ချင်း မျက်စိရှင်သည့် ကြီးကြပ်ရေးမှူးတစ်ဦးက သူ့ကို မြင်သွားသည်။
"ဝမ်ရှောင်၊ ဝမ်ရှောင်!" ကြီးကြပ်ရေးမှူးက ရင်းရင်းနှီးနှီး လာနှုတ်ဆက်သည်။ "မတွေ့တာကြာပြီနော်။ ဘာလို့ လာမလည်တာလဲ"
ဝမ်ယွီက သူ့ကို တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်သည်။ "ဂျီအန်းနင်းဆိုတဲ့သူကို ရှာပေးပါဦး၊ သူက ဒီမှာ အချိုရည်ဝန်ထမ်းလုပ်တာပါ"
ကြီးကြပ်ရေးမှူးက စိတ်အားထက်သန်စွာ ကူညီပေးမည်ဟုဆိုကာ အနားမှဖြတ်လျှောက်သွားသည့် လူစီဆိုသော အချိုရည်ဝန်ထမ်းကို တား၍ "လူစီ၊ ဂျီအန်းနင်း ဘယ်ရောက်နေလဲ။ သူ့ကို ခုနကပဲ အခန်းနံပါတ် ၇ ကို ခေါ်လိုက်တာ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
နောက်တစ်ခါလား?
ဝမ်ယွီ၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် မှောင်မိုက်သွားသည်။ ကြီးကြပ်ရေးမှူးကို လမ်းပြခိုင်းမနေတော့ဘဲ လမ်းကြောင်းကို ကျွမ်းကျင်စွာသိထားသည့်အတိုင်း အခန်းနံပါတ် ၇ ရှိရာသို့ သူကိုယ်တိုင် တန်းသွားလိုက်သည်။
စင်္ကြံလမ်းအတိုင်း လျှောက်သွားစဉ် အခန်းနံပါတ် ၇ ထဲမှ ဂျီအန်းနင်း ထွက်လာသည်ကို သူမြင်လိုက်ရသည်။ မီးရောင်ကြောင့်ဖြစ်မည်၊ အဝေးမှကြည့်ရသလောက် သူမမျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ဖျော့တော့နေသည်။
သူ သူမကို လှမ်းခေါ်တော့မည့်ဆဲဆဲတွင် အခန်းထဲမှ နောက်လူတစ်ယောက် ထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုလူကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ဂျီအန်းနင်း ဘာကြောင့် သူ့ကို အရင်ဖုန်းဆက်ရသလဲဆိုသည်ကို ဝမ်ယွီ ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။
"ဟေ့၊ ဂျီအန်းနင်း" ကျောက်ချန်းက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ဂျီအန်းနင်းနောက်မှ လိုက်လာကာ "ဒီလောက်မြန်မြန် မလျှောက်ပါနဲ့" ဟု ပြောသည်။
ဂျီအန်းနင်းက ရပ်လိုက်ပြီး သတိကြီးစွာဖြင့် "နောက်ထပ် ဘာကိစ္စရှိသေးလို့လဲ" ဟု မေးသည်။
ကျောက်ချန်းက "ဖုန်းနံပါတ်တစ်ခုပဲကို၊ ဘာများဖြစ်လို့လဲ။ ကျွန်တော်တို့က အတန်းဖော်တွေလေ၊ မဟုတ်ဘူးလား။ အဆက်အသွယ်လေး သိမ်းထားတာ ဘာဖြစ်လဲ" ဟု ပြောသည်။
ဂျီအန်းနင်းက မျက်နှာကို တင်းထားကာ "ကျွန်မတို့က ရင်းနှီးတဲ့သူတွေ မဟုတ်ဘူး၊ အဆက်အသွယ်လုပ်စရာ မလိုဘူး" ဟု ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်သည်။
"တောက်။ ဖောက်သည်တွေကို အဲလိုပဲ ပြောနေတာလား။ မင်းရဲ့ အပြုအမူကြောင့် ဖောက်သည်တွေ ပျောက်ကုန်မှာပေါ့၊ ဟုတ်လား" ကျောက်ချန်းက ကဲ့ရဲ့လိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်းက "မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မ အတန်းဖော်နဲ့ ပြောနေတာ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။
"အေးလေ၊ အတန်းဖော်ပဲ" ကျောက်ချန်းက ရယ်မောလိုက်ပြန်သည်။ "မင်းဖုန်းနံပါတ် ပေးခဲ့ပါ၊ နောက်ကျရင် မင်းလုပ်ငန်းကို အားပေးဖို့ လာခဲ့မယ်"
ကျောက်ချန်းက အရက်မူးနေပြီး သူ့ဆီမှ အရက်နံ့များ ထွက်နေသည်။ သူ့ကို ရင်ဆိုင်နေရသည့် ဂျီအန်းနင်းမှာ တစ်ကိုယ်လုံး တင်းမာနေသည်။
သူသည် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို အဓမ္မပြုကျင့်ရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သည့် ရာဇဝင်ရှိသူဖြစ်သည်။ သူမ၏အတိတ်ဘဝတွင် သူသည် အကြမ်းဖက်နည်းလမ်းဖြင့် သူမကို ပိုင်ဆိုင်ရန် ကြိုးစားခဲ့ပြီး သူမ မတော်တဆ သေဆုံးသွားပြီးနောက်တွင်လည်း ဥပဒေအရေးယူမှုမှ လွတ်မြောက်နိုင်လောက်သည့် အာဏာနှင့် သြဇာရှိသူဖြစ်သည်။
အတန်းဖော်ဟု ပြောနေတာလား? ကျောက်ချန်းဆိုတာ ရာဇဝတ်သားတစ်ယောက်မှလွဲပြီး ဘာမှမဟုတ်ဘူး!
သူမ စကားပြောတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် "ဘာတွေ ပြောနေကြတာလဲ" ဟု နက်ရှိုင်းသော အမျိုးသားအသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။
လှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ဝမ်ယွီကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ဂျီအန်းနင်း၏ ပခုံးပေါ်ရှိ တင်းမာမှုများ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
မှိန်ပျပျ ညကလပ်ထဲတွင် ဝမ်ယွီကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ဂျီအန်းနင်း၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။
သူမ၏ မျက်လုံးထဲမှ ပျော်ရွှင်မှုနှင့် စိတ်သက်သာရာရမှုတို့ကို ဝမ်ယွီ အကုန်မြင်လိုက်သည်။
ကျောက်ချန်း ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ ပြုံးကာ "အို၊ တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ" ဟု ပြောသည်။
သူသည် တစ်ယောက်တည်းဖြစ်ပုံရသော ဝမ်ယွီကို ကြည့်၍ "တစ်ယောက်တည်းလား။ ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းတွေ ဒီမှာရှိတယ်၊ အတူတူ သောက်ကြမလား" ဟု မေးသည်။
ဝမ်ယွီက မျက်နှာအမူအရာ မပြောင်းလဲဘဲ လက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မြှောက်လိုက်သည်။
ဝမ်ယွီက သူမကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည့်အခါ ဂျီအန်းနင်း၏ ပခုံးများ နိမ့်ကျသွားသည်။ သူက ပြုံးလျက် "မလိုပါဘူး၊ ကျွန်တော် သူ့ကို အလုပ်ကနေ လာကြိုတာပါ" ဟု ပြောသည်။
စကားပြောရင်း သူသည် ရင်းနှီးသည့်အမူအရာဖြင့် ဂျီအန်းနင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်းက သူမ၏ အကြည့်ကို လျှော့ချလိုက်သည်။
"ဘာတွေ ပြောနေကြတာလဲ" ဝမ်ယွီက တမင်မေးလိုက်သည်။
ကျောက်ချန်းသည် ဂျီအန်းနင်းကို ဖက်ထားသည့် ဝမ်ယွီ၏ လက်မောင်းကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ လွန်ခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်က ကျောင်းစားသောက်ဆိုင်တွင် တွေ့ခဲ့သည်ထက် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ဝမ်ယွီက သူ၏ပိုင်ဆိုင်မှုကို ပို၍ ထင်ရှားအောင် ပြသနေသည်။
"အော်၊ နားလည်ပါပြီ..." ကျောက်ချန်းက ရယ်မောကာ "ဒါဆို နောက်နေ့မှပေါ့၊ ဟုတ်လား" ဟု ပြောသည်။
"သေချာတာပေါ့" ဝမ်ယွီက စိတ်ရင်းအမှန်မပါဘဲ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
သူသည် ဂျီအန်းနင်း၏ ပခုံးကို ဖက်ထားလျက်ပင် အပြင်သို့ ခေါ်ထုတ်သွားသည်။ စင်္ကြံလမ်းထောင့်သို့ ရောက်သောအခါ ဂျီအန်းနင်းက ရပ်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် လှည့်ကာ သူ၏ဖက်ထားမှုမှ ရုန်းထွက်လိုက်သည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" သူမက ပြောသည်။
ဝမ်ယွီက သူမကို စူးစိုက်ကြည့်သည်။
ဂျီအန်းနင်းမှာ မိတ်ကပ်လိမ်းထားသည်။ မိတ်ကပ်မပါလျှင် ညကလပ်၏ မီးရောင်အောက်တွင် သူမမှာ တစ္ဆေတစ်ကောင်လို ဖျော့တော့နေလိမ့်မည်။ သူမ၏ မိတ်ကပ်မှာ ထူထပ်ခြင်းမရှိသော်လည်း သူမမျက်နှာကို အရောင်အသွေး တက်လာစေပြီး သူမ၏ ပုံမှန်အေးစက်မှုကို ဖုံးကွယ်ကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသွားစေသည်။
"သူက မင်းကို တမင်တကာ ရှာနေတာလား" ဝမ်ယွီက မေးသည်။
"မဟုတ်ဘူး" ဂျီအန်းနင်းက "သူက ပျော်ပါးဖို့ လာရင်းနဲ့ ကျွန်မကို တွေ့သွားတာပါ" ဟု ဖြေသည်။
ဝမ်ယွီက ဂျီအန်းနင်းကို ခဏမျှ စိုက်ကြည့်နေပြီး "မင်း သူ့ကို ကြောက်နေတာလား" ဟု မေးသည်။
ဤမေးခွန်းကို မေးလိုက်သည့်အခါ ဂျီအန်းနင်း၏ ပါးစပ်တင်းသွားသည်ကို သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသည်။
ဝမ်ယွီမှာ နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။
တစ်ပတ်လောက်က ဂျီအန်းနင်း စားသောက်ဆိုင်တွင် ကျောက်ချန်းကို ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့တုန်းက သူမမှာ ကြောက်ရွံ့သည့် အရိပ်အယောင် ပြခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုအချိန်က သူတို့၏ စကားပြောဆိုမှုအရ သူတို့နှစ်ဦးမှာ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် မသိကြသည်မှာ ထင်ရှားသည်။
ခုနကပင် သူကြားလိုက်ရသည်မှာ ကျောက်ချန်းက ဂျီအန်းနင်းကို ဖုန်းနံပါတ်တောင်းနေခြင်းဖြစ်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ကျောက်ချန်း၏ အမြင်တွင် သူသည် ဂျီအန်းနင်းကို မသိခြင်း သို့မဟုတ် မရင်းနှီးခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် ဂျီအန်းနင်းကော? ဘာကြောင့် သူမက ကျောက်ချန်းကို ဒီလောက် သတိထားနေရတာလဲ။ ဘာကြောင့်များ သူမကို ဖုန်းဆက်ဖို့အထိ လုပ်ခဲ့တာလဲ၊ ဒါက ရှားပါးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုပဲလေ။
သို့သော် ဂျီအန်းနင်း၏ တိတ်ဆိတ်မှုက သူမသည် ဤကိစ္စကို တိုက်ရိုက်ဆွေးနွေးလိုခြင်း မရှိကြောင်း ပြသနေသည်။
ဝမ်ယွီ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသော်လည်း သူမကို အတင်းမမေးတော့ပေ။ သူက "သွားပြီး အဝတ်လဲလိုက်၊ ကိုယ် ဝင်ပေါက်မှာ စောင့်နေမယ်" ဟုသာ ပြောလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်းက အချိန်ကိုကြည့်ပြီးနောက် မော့ကြည့်ကာ "ကျွန်မက..." အလုပ်သိမ်းချိန် မရောက်သေးကြောင်း ပြောရန်ဖြစ်သည်။
"သွားပြီး အဝတ်လဲလိုက်" ဝမ်ယွီက သူမကို အမိန့်ပေးသည့်နှယ် ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ် မင်းရဲ့ စတိုးမန်နေဂျာနဲ့ သွားပြောလိုက်မယ်"
ဂျီအန်းနင်းက စကားပြောရန် ဟန်ပြင်လိုက်ပြီးမှ ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။
ယနေ့တွင် ကျောက်ချန်းက အရက်အနည်းငယ် သောက်ထားပြီး ပို၍ ရိုင်းပြလာသည်။ အတိတ်ဘဝ၏ အရိပ်မည်းက ဂျီအန်းနင်း၏ စိတ်ကို လေးလံစေပြီး ကျောက်ချန်းကို ရင်ဆိုင်ရတိုင်း သူမမှာ စိုးရိမ်ပူပန်ကာ ထိတ်လန့်နေတတ်သည်။ ထိုမသက်မသာဖြစ်မှုကြောင့် သူမသည် ဝမ်ယွီကို ဖုန်းဆက်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ဝမ်ယွီကလည်း တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ လာပေးခဲ့သည်။
သူမသည် သူ၏ မေတ္တာကို လက်ခံလိုက်ပြီး ဤအချိန်တွင် တိတ်ဆိတ်နေရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ဝမ်ယွီသည် သူမ အဝတ်လဲရန်သွားသည်ကို ကြည့်နေပြီး ကျောက်ချန်းနှင့် ကြုံတွေ့ရသည့်အခါ သူ့ကို ဖုန်းဆက်ရမှန်း သူမ သိသည့်အတွက် စိတ်ကျေနပ်သွားသည်။ သူ လှည့်ထွက်လာပြီး ကြီးကြပ်ရေးမှူးတစ်ဦးကို ရှာကာ NL ၏ ယနေ့ည တာဝန်ကျမန်နေဂျာကို ခေါ်ခိုင်းလိုက်သည်။
သူ၏ တောင်းဆိုချက်ကို ကြားသည့်အခါ တာဝန်ကျမန်နေဂျာက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် "ဝမ်၊ ခင်ဗျားပြောမှတော့ ဖြစ်ရမှာပေါ့၊ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး" ဟု ပြောသည်။
ဝမ်ယွီက မန်နေဂျာကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး ဝင်ပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ခေါင်းငုံ့၍ ဆေးလိပ်တစ်လိပ် မီးညှိလိုက်သည်။
သူ မော့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ အရပ်ရှည်ပြီး ရုပ်ချောသည့် လူငယ်တစ်ယောက် ဝင်လာသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူတို့နှစ်ယောက် အကြည့်ချင်းဆုံမိသည့်အခါ နှစ်ယောက်စလုံး အံ့သြသွားကြသည်။
"ဝမ်ယွီ၊ ဟုတ်တယ်မလား" ယန်ဘိုက ပြုံး၍ နှုတ်ဆက်သည်။ "တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ။ ဒီကို လာလည်တာလား"
ဝမ်ယွီကလည်း အပြုံးတစ်ခု ဆင်မြန်းလိုက်ပြီး "အေး၊ မင်းလည်းလား" ဟု ပြန်ဖြေသည်။
ဂျီအန်းနင်း အဝတ်လဲနေစဉ်တွင် သူမ၏ အတိတ်နှင့် အနာဂတ်ဘဝ၏ အကြောင်းရင်းများကို စဉ်းစားနေသည်။
တကယ်တော့ လွန်ခဲ့သည့်တစ်ပတ်က စားသောက်ဆိုင်တွင် ကျောက်ချန်းနှင့် တွေ့သည့်အခါကပင် ဂျီအန်းနင်းမှာ မသက်မသာ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ အတိတ်ဘဝတွင် သူမသည် ကျောက်ချန်းကို တစ်ခါမျှ မသိခဲ့ပါ။ ကျောင်းမှာ အလွန်ကြီးမားပြီး ကျောင်းသားတွေလည်း များပြားလှရာ သူမမှာ သူမ၏ အဓိကဘာသာရပ်နှင့် အတန်းဖော်များမှလွဲ၍ ကျန်သူများနှင့် မရင်းနှီးခဲ့ပေ။
ကျောက်ချန်းမှာ ဝမ်ယွီ ကျောင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးမှသာ သူမဘေးတွင် ပေါ်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
အစပိုင်းတွင် ပန်းတွေ၊ လက်ဆောင်တွေနှင့် လိုက်ဖက်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဂျီအန်းနင်းမှာ ဝမ်ယွီကိုပင် တစ်ချက်မျှ မကြည့်ခဲ့သူဖြစ်ရာ ဝမ်ယွီနှင့် ဘက်ပေါင်းစုံတွင် အများကြီး ညံ့သည့် ကျောက်ချန်းကိုမူ ဆိုဖွယ်ရာမရှိပေ။
ဝမ်ယွီမှာ ဂျီအန်းနင်းကို ဒုက္ခပေးလေ့ရှိသော်လည်း သူမကို တကယ်တမ်း ထိခိုက်အောင် မလုပ်ခဲ့ဖူးပေ။ ထို့အပြင် သူမ အနှောင့်အယှက်ပေးခံရသည့်အခါမျိုးတွင် သူက သူမဘက်မှ ရပ်တည်ပေးခဲ့သည်။
နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လျှင် ကျောက်ချန်းမှာ ပို၍ စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသည်။ ဂျီအန်းနင်းမှာ သူ့ကို တတ်နိုင်သမျှ ရှောင်ရှားနေခဲ့သော်လည်း သူက ဤမျှထိ မကောင်းကြံလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။
အတိတ်ဘဝတွင် သူမသည် ဝမ်ယွီနှင့် ယခုလို သဟဇာတဖြစ်သော စကားပြောဆိုမှုမျိုး တစ်ခါမျှ မရှိခဲ့ဖူးသလို၊ ဝမ်ယွီကလည်း ကျောက်ချန်း၏ အဓမ္မပြုကျင့်ရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သည့် ရာဇဝင်အကြောင်း သူမကို ဘယ်တုန်းကမှ သတိပေးခဲ့ခြင်း မရှိခဲ့ပါ။ သူက ထိုသို့သောလူစားမျိုးမှန်းသာ သူမသိခဲ့လျှင် သူမမှာ ပို၍ သတိထားပြီး ဝေးဝေးနေခဲ့မိမှာ အသေအချာပင်။
ယနေ့တွင် ဂျီအန်းနင်းသည် NL တွင် ကျောက်ချန်းနှင့် တွေ့ခဲ့ရပြီး အခြားသော ရက်ရောသည့် အမျိုးသားဖောက်သည်များနည်းတူ သူကလည်း ဈေးကြီးသော အရက်များကို တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ မှာယူခဲ့သည်။ ထိုလုပ်ငန်းစဉ်အတွင်း ဂျီအန်းနင်း သတိပြုမိလိုက်သည်မှာ ကျောက်ချန်းသည် NL တွင် ဖောက်သည်သစ်တစ်ဦး မဟုတ်ပေ။ သူသည် ဤနေရာနှင့် ရင်းနှီးနေပြီး ပုံမှန်လာနေကျ ဖောက်သည်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။
ဆိုလိုသည်မှာ အတိတ်ဘဝတွင် ဝမ်ယွီပျောက်ကွယ်မသွားခင်အထိ သူမသည် ကျောက်ချန်းကို မသိခဲ့သော်လည်း ကျောက်ချန်းကမူ သူမကို အစကတည်းက သိနေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် သူမကို ကျောင်းတွင်ဖြစ်စေ၊ NL တွင်ဖြစ်စေ စောင့်ကြည့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။
ဒါဆို သူ ဘာလို့ ဒီအချိန်အထိ သူမရှေ့မှာ မပေါ်လာခဲ့တာလဲ?
အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီးနောက် ဂျီအန်းနင်း နားလည်သွားသည်။ အကြောင်းအရင်းမှာ ဝမ်ယွီကြောင့်ဖြစ်သည်။
အတိတ်ဘဝတွင် သူမနှင့် ဝမ်ယွီမှာ အစကတည်းက အမြဲဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ယခုဘဝတွင် သူမ၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့မှုကြောင့် ဝမ်ယွီက သူမအပေါ် ပို၍ နူးညံ့လာသည်နှင့် မတူဘဲ၊ အတိတ်က သူသည် သူမကို လူသိရှင်ကြား ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လိုက်ဖက်ခဲ့ပြီး လူအများကလည်း သိရှိကြသည်။
ထို "လူအများ" ထဲတွင် ကျောက်ချန်းလည်း ပါဝင်နေမှာ အသေအချာပင်။ ထို့ကြောင့် ဝမ်ယွီ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရှောင်ရှားရန်အတွက် သူမအပေါ် မည်သို့သော အကြံအစည်များ ရှိနေပါစေ ကျောက်ချန်းမှာ အရေးမယူရဲခဲ့ပေ။ သူသည် ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် စိတ်ကူးယဉ်နေရုံသာ တတ်နိုင်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ဝမ်ယွီက အကြောင်းရင်းတစ်ခုခုကြောင့် ကျောင်းမှ ထွက်သွားသည့်အခါမှသာ ကျောက်ချန်းမှာ အတားအဆီးမရှိ လုပ်ဆောင်တော့သည်။
ထိုအချိန်မှစ၍ အရာအားလုံး စတင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ဂျီအန်းနင်း အဝတ်လဲပြီး သူမပစ္စည်းများကို သိမ်းလိုက်သည်။ အဝတ်လဲခန်းမှ ထွက်လာစဉ် အကြီးတန်းဝန်ထမ်းနှင့် တိုက်မိသွားသည်။
"ပြန်တော့မလို့လား? ပြန်လိုက်ဦး" အကြီးတန်းဝန်ထမ်းက လက်ပြနှုတ်ဆက်သည်။ "နောက်ကျမှပဲ ဆက်သွယ်ကြတာပေါ့"
ယနေ့သည် အားလပ်ရက်အကြိုနေ့ဖြစ်သဖြင့် အလွန်အလုပ်ရှုပ်နေသည်။ အကြီးတန်းဝန်ထမ်းက အလျင်အမြန်ပင် ပြောလိုက်ပြီး ဂျီအန်းနင်း ပြန်မဖြေခင်မှာပင် လှည့်ထွက်သွားသည်။
ဂျီအန်းနင်းမှာ အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသည်။
သူမ အိတ်ကိုယူပြီး ဝမ်ယွီကိုရှာရန် ပင်မဝင်ပေါက်သို့ သွားလိုက်သည်။ သူမ သူ့ကို တွေ့ရန် အချိန်အကြာကြီး မယူလိုက်ရပေ။
သူသည် အရပ်ရှည်ပြီး ကိုယ်နေဟန်ထား တည်ကြည်ကာ အထူးပင် ထင်ရှားနေသည်။ သူ့ရှေ့တွင် အရပ်ရှည်သည့် နောက်လူတစ်ယောက်က ရပ်နေပြီး သူက ဂျီအန်းနင်းဘက်သို့ နောက်ကျောပေး၍ စကားပြောနေသည်။
ဂျီအန်းနင်း ခြေလှမ်းရပ်လိုက်ပြီး အဝေးမှ သူတို့ကို ကြည့်နေသည်။ ဤအချိန်တွင် ဝမ်ယွီမှာ ပုံမှန်နှင့် မတူကြောင်း သူမ ခံစားမိသည်။
ကျောင်းတွင်ရှိစဉ်က သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများမှာ ကျောင်းသားများသာဖြစ်ပြီး အတော်လေး ရိုးရှင်းကြသည်။ သူက သူတို့နှင့် အတူ အနားယူကာ နောက်ပြောင်လေ့ရှိပြီး ထိုလူများထက် ရင့်ကျက်သော်လည်း ငယ်ရွယ်နုပျိုသည့် တက်ကြွမှုမျိုး ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
သို့သော် ယခုမူ သူမဘက်သို့ ကျောပေးထားသည့် ထိုလူနှင့် စကားပြောနေစဉ် သူ၏နှုတ်ခမ်းတွင် အပြုံးတစ်ခု ရှိနေသော်လည်း သူ့အကြည့်တို့မှာမူ အေးစက်နေသည်။ ထိုရင်းနှီးမှုနောက်ကွယ်တွင် နွေးထွေးမှုများကို ဖုံးကွယ်ထားပြီး သူသည် မျက်နှာဖုံးအလွှာပေါင်းများစွာကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ရင့်ကျက်သူတစ်ဦးကဲ့သို့ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့စွာ ပြုမူနေသည်။
ဤဝမ်ယွီသည် ဂျီအန်းနင်းအတွက် အလွန်စိမ်းသက်နေသည်။
သူမသည် သူ့အကြောင်းကို အလွန်နည်းပါးစွာသာ သိရှိထားပြီး ကျောင်းဝင်းပြင်ပနှင့် အခြားသူများရှေ့တွင် သူ မည်သို့ရှိသည်ကို လုံးဝမသိခဲ့ပေ။
ထိုအချိန်တွင် ဝမ်ယွီက သူမကို မြင်သွားသည်။ သူက ယန်ဘိုကို “ငါသွားတော့မယ်၊ မင်းကိစ္စ မင်းဆက်လုပ်လိုက်ဦး” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ယန်ဘိုက “ကောင်းပြီလေ၊ အားတဲ့အချိန်ကျရင် ဘတ်စကက်ဘော အတူသွားကစားကြတာပေါ့။ ငါက လီဟယ်တို့နဲ့လည်း အခင်ဆုံးပဲ” ဟု ပြန်ပြောသည်။
ဝမ်ယွီက ပြုံး၍ “သေချာတာပေါ့” ဟု ပြန်ဖြေသည်။
နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ဝမ်ယွီက ဂျီအန်းနင်းဆီသို့ လက်ပြလိုက်သည်။
ယန်ဘိုက ရှေ့သို့ခြေလှမ်းလှမ်းရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ဝမ်ယွီ၏အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဂျီအန်းနင်းရှိရာဘက်သို့ သဘာဝအတိုင်း ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်းသည် ဝမ်ယွီ လက်ပြသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူ့ထံသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ နှစ်လှမ်းခန့် လျှောက်ပြီးသည်နှင့် သူမဘက်သို့ ကျောပေးထားသည့် ထိုလူငယ်က လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ရုပ်ရည်ချောမောသည့် မျက်နှာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
ရုပ်ရည်ပြေပြစ်သူများသည် အခြားသူများ၏ စိတ်ထဲတွင် အမြဲတမ်း နက်ရှိုင်းသော အမှတ်တရတစ်ခုကို ချန်ထားတတ်ကြသည်။
ဂျီအန်းနင်း၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး သူမ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားသည်။
အကျဉ်းထောင်၊ အလည်အပတ်ခန်း။
မှန်တစ်ချပ်ဖြင့် ခြားထားသော နေရာတွင် ယန်ဘိုက ဖုန်းလက်ခံတံကို ကိုင်ထားရင်း ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။ “ကျောက်ဆိုတဲ့လူနဲ့ ဘာအငြိုးအတေးတွေရှိလို့ ရုတ်တရက်ကြီး သတ်ပစ်လိုက်ရတာလဲ။ ကံကောင်းလို့ မင်းက ရုတ်တရက်ကြီး ရူးသွပ်သွားပြီး ငါတို့လိုချင်တဲ့ အထောက်အထားကို ပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားတာ။ မဟုတ်ရင် မင်းက အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်နိုင်လုနီးပါး ဖြစ်နေတာ။ မိန်းကလေးတစ်ယောက်အတွက်နဲ့ ဒီလောက်ထိ တန်လို့လား”
မှန်၏ တစ်ဖက်ခြမ်းတွင် အကျဉ်းသားဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ဝမ်ယွီက သူ့ကို အထူးအထွေ ဂရုမစိုက်သည့်အကြည့်ဖြင့် ငေးကြည့်နေသည်။