လူအများမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
ဟင်၊ ဒါဆိုရင်… ပြောစရာတွေ ကျန်နေသေးတာလား။
ဂျီအန်းနင်း သည် ဆန်းယာရှန်းကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏မျက်လုံးများထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ပေါ်လွင်နေသည်။
ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသည်။ အမှန်တကယ်ပင် တစ်စုံတစ်ခု ထပ်ရှိနေပုံရသည်!
ဆန်းယာရှန်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ထိတ်လန့်သွားပြီး မျက်လုံးများမှာ ဟိုတစ်ချက်သည်တစ်ချက် ရွေ့လျားနေကာ “ငါ… ငါ မေးမြန်းလိုက်တာနဲ့ ကြားလိုက်ရတာပါ…” ဟု စကားထစ်အပြီးတွင် အမှတ်တမဲ့ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။
ဂျီအန်းနင်း က သူမကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ နက်မှောင်သော မျက်ဝန်းများမှာ အရာအားလုံးကို ထွင်းဖောက်မြင်နေသည့်အလား ဖြစ်နေသောကြောင့် ဆန်းယာရှန်းမှာ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့်အတူ ရင်တုန်သွားရသည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် ယနေ့နံနက်က ဆန်းယာရှန်း သူမကို ကြည့်ခဲ့သည့် အကြည့်များကို ပြန်တွေးလိုက်သည်။ သူမ၏ ယခင်ဘဝ အတွေ့အကြုံများအရ ဂျီအန်းနင်း သည် မနေ့က ဝမ်ယွီ နှင့် တွေ့ဆုံပြီး ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ခဲ့ရကြောင်း သိရှိလိုက်သည်။ ဝမ်ယွီ ၏ သဘာဝကို သိသည့်အတိုင်း ဆန်းယာရှန်းမှာ သူ၏ အပြောအဆို ကြမ်းတမ်းမှုများကို ခံခဲ့ရလိမ့်မည်မှာ အသေအချာပင်။
ဂျီအန်းနင်း က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။
“ငါ ခန့်မှန်းတာ မမှားဘူးဆိုရင် မင်း တိုက်ခိုက်ရေးကလပ်ကို သွားပြီး ဝမ်ယွီ နဲ့ တွေ့ခဲ့တာမလား။ ကလပ်ထဲ ဝင်ချင်တယ်လို့ ပြောပေမဲ့ သူက ငြင်းပယ်လိုက်တယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား။”
ဆန်းယာရှန်းမှာ လုံးဝ တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။
ဂျီအန်းနင်း ဘယ်လိုလုပ် သိသွားတာလဲ။ ဝမ်ယွီ က သူမကို ပြောပြလိုက်တာလား။
“မဟုတ်ဘူး။ နင် လျှောက်ပြောနေတာ” ဟု သူမ ပြန်ပြောသော်လည်း အသံမှာ သိသိသာသာ အားပျော့သွားသည်။
“ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ငါ လျှောက်ပြောနေတာလား မဟုတ်ဘူးလားဆိုတာကို အကြီးတန်း ဝမ်ယွီ ကို မေးကြည့်လို့ ရပါတယ်။ ဒါကြောင့် အလျင်စလို ငြင်းစရာ မလိုပါဘူး” ဟု ဂျီအန်းနင်း က ပြောလိုက်သည်။ “ငါက မင်းရဲ့ လုပ်ရပ်တွေကိုပဲ နားမလည်တာပါ။”
“ဝမ်ယွီ က ငါ့ကို လိုက်ပိုးပန်းနေတာကို ငါ ငြင်းပယ်ခဲ့တယ်လို့ မင်းကို ပြောခဲ့တယ်။ မင်းက ငါ့ကို လှောင်ပြောင်ပြီး ‘ချမ်းသာတဲ့သူကို ရှာလိုက်ရင် အလုပ်လုပ်စရာ မလိုတော့ဘူး’ လို့ ပြောခဲ့တယ်။”
“ဝမ်ယွီ နဲ့ ငါက ကလပ်တစ်ခုတည်းမှာ ရှိတယ်လို့ မင်းကို ပြောခဲ့တော့ မင်းက ဘယ်ကလပ်လဲလို့ ခဏခဏ မေးနေခဲ့တယ်။ ငါ မပြောပြပေမဲ့ မင်းက လိုက်စုံစမ်းခဲ့တယ်။”
“မင်းက ဝမ်ယွီ ရဲ့ ကလပ်အကြောင်း သိသွားပြီး အဲဒီထဲ ဝင်ချင်ခဲ့တာပဲ။”
“မနေ့က ဝမ်ယွီ က မင်းကို ငြင်းပယ်လိုက်တော့ ဒီနေ့ မင်းက အတန်းထဲမှာ လူတိုင်းကို ငါက ချမ်းသာတဲ့ အကြီးတန်းတစ်ယောက်နဲ့ ဖူးစားတွဲနေပြီး ပစ္စည်းဥစ္စာကိုပဲ တပ်မက်နေတဲ့သူလို့ ပုံဖော်ပြောနေတာပဲ။”
ဂျီအန်းနင်း က အချက်အလက်များကို တစ်ခုချင်းစီ ရေတွက်လိုက်ရာ အတန်းဖော်များ၏ ဆန်းယာရှန်းအပေါ် အကြည့်များမှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားသည်။
“တကယ်တော့ ခုနက ပြောခဲ့သလိုပဲ၊ သူတစ်ပါးရဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို ငါတို့ ထိန်းချုပ်လို့ မရဘူး။ တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့ကို ကြိုက်တယ်၊ ပိုးပန်းတယ်ဆိုရင်လည်း ငါ မတားနိုင်ဘူးလေ” ဟု ဂျီအန်းနင်း က ဖြည်းညင်းစွာ ပြောသည်။ “ကြည့်လေ၊ မင်းက ငါ့ကို ကြိုက်တဲ့သူကိုပဲ လိုက်ကြိုက်ပြီး ပိုးပန်းနေတာကိုလည်း ငါ မတားနိုင်ဘူး မဟုတ်လား။”
ဖုံးကွယ်ထားသော မျက်နှာဖုံးမှာ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်သွားပြီး စာသင်ခန်းထဲတွင် ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“အော်… အဲဒီလိုကိုး။”
“ဒါကြောင့်ပေါ့။”
“ငါ သိသားပဲ။”
ဆန်းယာရှန်းမှာ သူမ၏ ဂုဏ်သိက္ခာများ မြေခသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် ကြည့်မကောင်းတော့ပေ။
ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဂျီအန်းနင်း ပြောခဲ့သမျှ အားလုံးမှာ အမှန်တရားများသာ ဖြစ်နေသည်။ သူမ ပြန်လည်ချေပနိုင်မည့် အချက် တစ်ချက်မျှပင် မရှိတော့ပေ။
သူမသည် ပုံမှန်အားဖြင့် လူမှုဆက်ဆံရေးကောင်းပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသူအဖြစ် ဟန်ဆောင်တတ်သော်လည်း မိန်းကလေးချင်းကြားတွင်မူ သူမ၏ လူကြိုက်များမှုမှာ အလွန် နည်းပါးသည်။ ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးတွင် အခွင့်ကောင်းယူပြီး သူမကို ဝိုင်းဝန်းနှိမ်ချသူများလည်း ရှိလာသည်။
“ဒီကိစ္စက ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ။ အော်… သူတစ်ပါးရဲ့ ချစ်သူကို လိုက်ပိုးပန်းနေတာကိုး။ ဘယ်သူက ပစ္စည်းဥစ္စာကို တပ်မက်နေတာလဲဆိုတာ ငါတော့ မသိတော့ဘူး!” ဟု မိန်းကလေးတစ်ယောက်က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။
ယောကျ်ားလေးတစ်ယောက်ကလည်း “ကိုယ်ပိုင် အရည်အချင်းနဲ့ ကြိုးစားရှာဖွေနေတဲ့သူကို ပစ္စည်းဥစ္စာတပ်မက်တယ်လို့ စွပ်စွဲနေတာ တကယ် ရယ်စရာပဲ” ဟု ထောက်ခံလိုက်သည်။
တကယ်တော့ ဝမ်ယွီ က ဂျီအန်းနင်း ကို ကလပ်ထဲ ဝင်ခွင့်ပေးခဲ့ခြင်းမှာ သူမကို သဘောကျနေ၍ဆိုသည်ကို လူတိုင်း နားလည်ကြသည်။ ဂျီအန်းနင်း ကိုယ်တိုင်ကလည်း ဒါကို ဝန်ခံထားပြီးသား ဖြစ်သည်။
သို့သော် ဂျီအန်းနင်း ၏ ဝန်ခံချက်မှာ အတုအယောင်မပါဘဲ ပွင့်လင်းနေသောကြောင့် လူတိုင်းက နားလည်လက်ခံနိုင်ကြသည်။
ထို့အပြင် “အပိုဘီး (spare tire)” ဆိုသည့် အယူအဆနှင့် ပတ်သက်လျှင် ယောကျ်ားလေးများမှာ မိန်းကလေးများထက် ပို၍ လက်ခံနိုင်စွမ်း ရှိကြသည်။
ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မိန်းကလေးအချို့က အပိုဘီးများကို ထားရှိတတ်ကြသော်လည်း အပိုဘီးများ ကိုယ်တိုင်က သူတို့မှာ အရန်အဖြစ်သာ ရှိနေသည်ကို မသိကြဘူးလား။ ဒါက တစ်ဖက်က ပိုးပန်းချင်စိတ်ရှိပြီး တစ်ဖက်က ပိုးပန်းခံချင်စိတ်ရှိသည့် အပြန်အလှန် သဘောတူညီမှုမျိုးသာ ဖြစ်သည်။
တတိယနှစ်မှ အကြီးတန်းတစ်ယောက်အနေဖြင့် တိုက်ခိုက်ရေးကလပ်၏ ဥက္ကဋ္ဌ ဖြစ်နေခြင်းက သူ၏ ခိုင်မာပြတ်သားသော စရိုက်ကို ပြသနေသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဂျီအန်းနင်း ကို ပိုးပန်းချင်နေလျှင် ဂျီအန်းနင်း အနေဖြင့် တားဆီးနိုင်မည်တဲ့လား။
ယောကျ်ားလေးအများစုနှင့် မိန်းကလေးအချို့ပင်လျှင် ဤကဲ့သို့ စွဲမြဲစွာ ပိုးပန်းခြင်းကို အားပေးကြသည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် အရောင်ဖျော့သွားသော ဆန်းယာရှန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။
သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်စရိုက်အရ ဆိုလျှင် ယခု ပြောလိုက်သည့် စကားများမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လွန်းနေသည်။ အခြားသူသာ ဖြစ်ခဲ့လျှင် သို့မဟုတ် အခြေအနေက တခြားတစ်မျိုး ဖြစ်ခဲ့လျှင် သူမ ဤမျှထိ ပြင်းထန်စွာ ပြောမည် မဟုတ်ပေ။
သို့သော် ဆန်းယာရှန်း၏ အမျိုးမျိုးသော စော်ကားမှုများက ယခင်ဘဝတွင် သူမကို နာကျင်မှုနှင့် အရှက်ရမှုများစွာ ပေးခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့် ဂျီအန်းနင်း မှာ နောင်တရခြင်း သို့မဟုတ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်ခြင်းမျိုး လုံးဝ မရှိပေ။ သူမသည် ဆန်းယာရှန်းကို အေးဆေးစွာ ကြည့်နေလိုက်သည်။ ယခင်ဘဝတွင် သူမအပေါ် တပ်ဆင်ခဲ့သော “ပစ္စည်းဥစ္စာတပ်မက်သူ” ဆိုသည့် တံဆိပ်ကို ယခုအခါ ဆန်းယာရှန်း၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ပြန်လည် တင်ပေးလိုက်ခြင်းပင်။
ကံကြမ္မာ၏ စက်ဝိုင်းမှာ တရားမျှတသည်။ မည်သူ့ကိုမျှ ချန်လှပ်မထားပေ။
ဆန်းယာရှန်းသည် ယခုကဲ့သို့ အရှက်ရဖူးခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ အတန်းဖော်များ၏ လှောင်ပြောင်သံများကြားတွင် သူမ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားပြီး နှုတ်ခမ်းများ တုန်ယင်နေသော်လည်း ပြန်လည်ချေပရန် အားအင်မရှိတော့ပေ။
ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ အားလုံးက အမှန်တရားတွေ ဖြစ်နေလို့ပင်။
ထိုအချိန်တွင် ဆရာဝင်လာသောကြောင့် တင်းမာနေသော လေထုမှာ ပြေလျော့သွားသည်။ “အားလုံးပဲ ထိုင်ကြပါ။ စာသင်ဖို့ ပြင်ဆင်ကြရအောင်။”
ဆန်းယာရှန်းမှာ သူမ၏ အိတ်ကို ဆွဲယူပြီး နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ အတန်းထဲမှ ပြေးထွက်သွားသည်။
လမ်းတွင် ဆရာကိုပင် တိုက်မိသွားသဖြင့် ဆရာမှာ ခေတ္တမျှ ယိုင်သွားရသည်။
“ဟေ့… အဲဒီကျောင်းသူ! အတန်းချိန်ရောက်နေပြီလေ!” ဟု ဆရာက ပခုံးကို ပွတ်ရင်း လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ ပြန်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် တိုက်မိသွားသည့် ကျောင်းသူမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။
သူ့မျက်စိရှေ့မှာတင် အတန်းပျက်သွားသည်ကို မြင်ရသဖြင့် ဆရာမှာ ဒေါသထွက်သွားသည်။
ဆရာက တက်ရောက်မှု စာရင်း မယူရန် စိတ်ကူးထားသော်လည်း ယခုအခါ ဒေါသနှင့်အတူ တက်ရောက်မှုစာရင်းကို ထုတ်လိုက်ပြီး “အားလုံးပဲ ဂရုစိုက်ကြပါ။ ဒီနေ့ တက်ရောက်မှု စာရင်းကို အသေအချာ မှတ်သားသွားမယ်!” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဆန်းယာရှန်း၏ အလှည့်ရောက်သောအခါ သူမ၏ အခန်းဖော်မှာ သူမအစား ပြန်ဖြေပေးရမလားဟု တွန့်ဆုတ်နေသော်လည်း ယောကျ်ားလေးတစ်ယောက်က “ခုနက ပြေးထွက်သွားတဲ့သူပါ!” ဟု လှမ်းအော်လိုက်သည်။
ဆရာက ခေါင်းညိတ်ပြီး အနီရောင် ဘောပင်ဖြင့် ‘X’ အမှတ်အသား ပြုလုပ်လိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် သူမ၏ အတန်းဖော်များ သူမအပေါ် ထားရှိသည့် အမြင်ဟောင်းများကို လုံးဝ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်နိုင်ကြောင်း မသိရှိပေ။ ဒါကို သူမ၏ ပထမဆုံးသော အောင်ပွဲဟု ဆိုနိုင်သည်။
သူမသည် အနောက်ဘက်တွင် ထိုင်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ မှတ်စုထုတ်နေသည်။
ယခင်ဘဝက ဆန်းယာရှန်းက ကောလာဟလများ ဖြန့်ခဲ့ပြီး ဝမ်ယွီ ကလည်း သူ၏ လုပ်ရပ်များနှင့် တိုက်ဆိုင်မှုများကြောင့် မရည်ရွယ်ဘဲ ထိုကောလာဟလများကို အတည်ပြုပေးသလို ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူမကတော့ အစကတည်းက တိတ်ဆိတ်ခြင်းကိုသာ ရွေးချယ်ခဲ့သဖြင့် လမ်းကြောင်းမှားယွင်းခဲ့သည်။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ရှင်းပြရန် ပို၍ ခက်ခဲလာခဲ့သည်။
သူမ လုပ်နိုင်သည်မှာ တိတ်ဆိတ်နေရန်၊ ဆက်လက် တိတ်ဆိတ်နေရန်နှင့် စိတ်ခံစားချက်များကို တိတ်ဆိတ်စွာ ဖိနှိပ်ထားရန်သာ ဖြစ်သည်။
သို့သော် ယခုမူ ပြင်းထန်သော လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ပြီးနောက် ချွေးများ ပြန်ထွက်သွားသလို သို့မဟုတ် ကြာရှည်စွာ ပိတ်ဆို့နေသော အရာတစ်ခု ရုတ်တရက် ပွင့်သွားသလိုမျိုး သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော စိတ်ငြိမ်းချမ်းမှုနှင့် ပျော်ရွှင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ထိုစိတ်ခံစားချက်ဖြင့် ညနေခင်းတွင် ကျောင်းမှ ပြေးထွက်လာရာ ဝမ်ယွီ က ကားတံခါးကို မှီလျက် စီးကရက်ကို အေးဆေးစွာ ဖွာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမက ပျော်ရွှင်စွာ လက်ဝှေ့ယမ်းပြီး “ဟိုင်း!” ဟု နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း နှင့် သိကျွမ်းခဲ့သည်မှာ တစ်ဝက်လောက် ရှိပြီဖြစ်သော်လည်း ဝမ်ယွီ သည် သူမ၏ ပြုံးရွှင်နေသော မျက်နှာကို ရှားရှားပါးပါးသာ မြင်ဖူးသည်။ ဂျီအန်းနင်း ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ်လွင်နေသော တောက်ပပြီး ပျော်ရွှင်သည့် အပြုံးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အရောင်တောက်သွားပြီး စီးကရက်ကို ကိုင်ထားသည့် လက်တစ်ဖက်နှင့်အတူ အခြားလက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ဂျီအန်းနင်း က သူ့အနားကို ပြေးကျော်သွားပြီး “သွားတော့မယ်နော်!” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ: “…”
ဝမ်ယွီ သည် လက်ကို မြှောက်ထားဆဲပင်! သူ အသက်ရှူပင် မှားသွားမတတ် ဖြစ်သွားသည်။
သူ စီးကရက်ကို ပစ်လိုက်ပြီး “ဟေ့!” ဟု အော်ကာ လိုက်သွားသည်။
ဂျီအန်းနင်း က နောက်ကို ပြန်မကြည့်ဘဲ “ငါ အရေးကြီးလို့!” ဟု ပြောကာ ပြေးသွားသည်။
သူမက ဘတ်စ်ကားကို လိုက်ဖမ်းနေခြင်း ဖြစ်သည်!
ဂျီအန်းနင်း သည် လူစည်ကားသော ဘတ်စ်ကားများနှင့် ပတ်သက်၍ အတွေ့အကြုံရှိသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ သူမသည် လူအုပ်ကြားထဲတွင် ကျွမ်းကျင်စွာ ရှောင်တိမ်းပြီး ကားမှတ်တိုင်သို့ ရောက်လာသော ဘတ်စ်ကားပေါ်သို့ တက်သွားသည်။
ဝမ်ယွီ မှာမူ ထိုမျှလောက် မကျွမ်းကျင်ပေ။ သူသည် ဂျီအန်းနင်း ကို လိုက်မမီနိုင်ရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ သူတို့ကြားတွင် “ဦးလေးကြီးများ” နှင့် “အဒေါ်ကြီးများ” အများအပြား ရှိနေသောကြောင့်ပင်!
ဂျီအန်းနင်း ထိုဘတ်စ်ကားပေါ် တက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ဝမ်ယွီ: “…”
သူ သွားကို ကြိတ်လိုက်ပြီး “ဦးလေးကြီးများ”၊ “အဒေါ်ကြီးများ” အုပ်စုနှင့်အတူ ထိုဘတ်စ်ကားပေါ်သို့ အမြန် တက်လိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် လက်ကိုင်တန်းကို ကိုင်ရန် နေရာရှာနေစဉ် ရုတ်တရက် တစ်ယောက်ယောက်က သူမဘေးသို့ တိုးဝင်လာသည်။ သူမ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင်ပင် ဝမ်ယွီ ဖြစ်နေသည်။
ဂျီအန်းနင်း မှာ စကားမပြောနိုင်ဘဲ ခေတ္တမျှ ငိုင်သွားပြီး “ဘာလို့ လိုက်တက်လာတာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ မှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် နှာခေါင်းပင် ရှုံ့သွားတော့သည်။ သူက ဒေါသတကြီးဖြင့် “မင်း ဘာလို့ ပြေးတာလဲ” ဟု ပြန်မေးသည်။
ဂျီအန်းနင်း က မျက်တောင်ခတ်ရင်း “ငါ ကားကို လိုက်ဖမ်းနေတာလေ” ဟု ပြောသည်။ ဒါက သိသာနေတာ မဟုတ်လား။
ဝမ်ယွီ သည် သူ၏ နားထင်ကြောများ တုန်ခါနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူ သွားကို ကြိတ်ရင်း ဒေါသကို ထိန်းချုပ်ကာ “ဒါဆိုရင် ငါ ဘာလို့ ကားကို ကျောင်းပေါက်ဝမှာ ရပ်ထားခဲ့လဲဆိုတာ မင်း နားမလည်ဘူးလား” ဟု မေးသည်။
“နားလည်ပါတယ်” ဂျီအန်းနင်း က နှုတ်ခမ်းမဲ့ရင်း “ငါ မစီးချင်လို့ပါ” ဟု ပြောသည်။
ဂျီအန်းနင်း ၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပနေပြီး သူမ၏ မျက်ခုံးကြားမှ ယခင်က အေးစက်စက် အကြည့်များမှာ သူ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသည့် ရယ်မောပျော်ရွှင်သော အမူအရာဖြင့် အစားထိုးသွားသည်။
ဝမ်ယွီ ၏ မျက်လုံးထဲတွင် သူမမှာ အမြဲတမ်း အေးစက်စက် လှပသူတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ရုတ်တရက် ထိုကဲ့သို့ ပျော်ရွှင်သော အမူအရာမျိုး ပြသလိုက်သဖြင့် ဝမ်ယွီ မှာ စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ ကြောင်သွားသည်။
ဝမ်ယွီ သတိပြန်ဝင်လာသောအခါ သူ၏ မျက်ခုံးကို ပင့်လိုက်ပြီး “ဒီနေ့ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဘာလို့ ဒီလောက် ပျော်နေတာလဲ။ ငါ့ကို ပြောပြချင်တဲ့ သတင်းကောင်း ရှိလို့လား” ဟု စပ်စုလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ ကွေးညွတ်သွားသော်လည်း “မရှိပါဘူး” ဟု ငြင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့သလို မျက်နှာကို လှည့်ကာ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ သည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းပါးလေး ကွေးညွတ်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း သူ၏ ရင်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခု လှုပ်ရှားသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူမ၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ “မင်း တစ်ကိုယ်လုံး တောက်ပနေတာပဲ။ နေ့လယ်က ငါ့ဆီကနေ နေရောင်ခြည် နည်းနည်း စုပ်ယူသွားတာလား” ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ [1]
ဂျီအန်းနင်း သည် နေ့လယ်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို မေ့ပစ်ရန် တမင် ကြိုးစားထားခဲ့ပြီး ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့သလို ဟန်ဆောင်နေခဲ့သည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ သူက လူကိုယ်တိုင် ထုတ်ပြောလိုက်သဖြင့် သူမ၏ နားရွက်နှင့် လည်ပင်းမှာ ရုတ်တရက် ပူထူသွားရသည်။
ဝမ်ယွီ သည် သူမ၏ နှင်းကဲ့သို့ ဖြူစင်သော လည်ပင်းတွင် နီရဲသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း အသံတိုးတိုးဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားရင်း ခေါင်းကို လှည့်ကာ “နောက်မှတ်တိုင်မှာ ဆင်းလိုက်တော့။ ဒီမှတ်တိုင်က အရမ်းတိုတယ်၊ ခဏဆို ပြန်လျှောက်သွားလို့ ရတယ်” ဟု အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ က “မင်းရော ငါနဲ့ လိုက်မှာလား” ဟု မေးသည်။
ဂျီအန်းနင်း က “ငါက ဂွမ်မင်လမ်းကို သွားမှာ” ဟု ပြန်ဖြေသည်။
ဝမ်ယွီ က မိုက်ရူးရဲဆန်စွာ “ဒါဆိုရင် ငါ မဆင်းဘူး” ဟု ပြောသည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် ဝမ်ယွီ တစ်စုံတစ်ခုကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်ဆောင်နေလျှင် သူမ ဘာမှ လုပ်၍ မရနိုင်ကြောင်း သိသည်။ သူမသာ သူ့စကားကို နားထောင်အောင် လုပ်နိုင်သည့် အရည်အချင်း ရှိခဲ့လျှင် ယခင်ဘဝက ဤမျှ ဒုက္ခရောက်စရာ မလိုခဲ့ပေ။
“သဘောပဲ” ဟု ပြောကာ သူ့ကို အထင်သေးသည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ပြီး ပြတင်းပေါက်ဘက်သို့ မျက်နှာပြန်လှည့်လိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ သည် သူ ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်နေခြင်း မဟုတ်ကြောင်း အတည်ပြုလိုက်သည်။ ဂျီအန်းနင်း ၏ စိတ်ခံစားချက်မှာ အမှန်တကယ်ပင် အလွန်ကောင်းမွန်နေပြီး သူမမှာ အထူးပင် ပေါ့ပါးလွတ်လပ်နေပုံရသည်။
ဝမ်ယွီ သည် ဂျီအန်းနင်း ၏ အေးစက်စက် အလှတရားကို သဘောကျသည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ သူမ၏ မျက်ခုံးကြားမှ ပေါ့ပါးမှုနှင့် နှုတ်ခမ်းပါး၏ ကွေးညွတ်မှုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ ရင်ထဲတွင် ဖြစ်ပေါ်နေသော ဖော်ပြ၍မရသည့် ပျော်ရွှင်မှုနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုတို့ကို သူ နားမလည်နိုင်တော့ပေ။
သူက ဘယ်အချိန်ကတည်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မထိန်းချုပ်နိုင်တော့တာလဲ။
မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဤမှတ်တိုင်မှာ တိုတောင်းလှသည်။ မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် သူတို့ ဦးတည်ရာသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး လူအုပ်ကြီး ဘတ်စ်ကားပေါ်သို့ တိုးဝှေ့တက်လာသဖြင့် ရှုပ်ထွေးသွားသည်။
ဝမ်ယွီ သည် ဂျီအန်းနင်း ၏ နောက်တွင် ရပ်ကာ ပြတင်းပေါက်အထက်ရှိ လက်ကိုင်တန်းကို ကိုင်ထားပြီး သူမအတွက် နေရာလေး အနည်းငယ် ဖန်တီးပေးထားသည်။ ရုတ်တရက် သူ တွန်းတိုက်ခံလိုက်ရပြီး ဂျီအန်းနင်း နှင့် ကပ်လျက် ဖြစ်သွားသည်။
ပြီးတော့ ဝမ်ယွီ က… ဒီခံစားချက်ကို သဘောကျနေမိသည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် ခေါင်းလှည့်ပြီး ဝမ်ယွီ ကို ကြည့်လိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ က “တခြားသူတွေက ငါ့ကို တွန်းနေလို့ပါ” ဟု အပြစ်ကင်းစင်စွာ ပြောသည်။
ဓာတ်ပုံရိုက်သည့်အလား အလွန်အမင်း ကပ်နေခြင်းမျိုး မဟုတ်သော်လည်း ဤကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးတွင် ခရီးသည်များ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် နီးကပ်နေခြင်းမှာ ပုံမှန်ပင် ဖြစ်သည်။ ဝမ်ယွီ သည် ထိုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးနှင့် ရင်းနှီးနေသော်လည်း ယခုအခါ ဝမ်ယွီ က သူမနှင့် ကပ်နေသဖြင့် အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်မိသည်။
ဝမ်ယွီ က တမင်သက်သက် လုပ်ခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သူမ သိသဖြင့် ခေါင်းပြန်လှည့်ကာ ပြတင်းပေါက်ကိုသာ ဆက်ကြည့်နေလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ သည် ဘတ်စ်ကားကို တစ်ခါမျှ မစီးဖူးသဖြင့် ဤသည်မှာ သူ၏ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။ ကား၏ တုန်ခါမှုနှင့် ယိမ်းထိုးမှုမှာ ယာဉ်မောင်း၏ ဂက်စ်နှင့် ဘရိတ်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် နင်းလိုက်သည့် အရှိန်နှင့် ကိုက်ညီနေသည်။
ဒုတိယ မှတ်တိုင်သို့ မရောက်မီ ဂျီအန်းနင်း သည် ရုတ်တရက် ပခုံးများ တင်းသွားသည်။ နေရောင်ခြည်လေးကဲ့သို့ သူမ၏ ဖြူစင်သော ပါးပြင်ပေါ်တွင် နီရဲသော အရောင်သမ်းလာသည်။
သူမသည် ရှက်ရွံ့မှုနှင့် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မှုတို့ ရောထွေးနေသော မျက်နှာဖြင့် ခေါင်းလှည့်ကာ သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ က ဘတ်စ်ကားမျက်နှာကျက်ကို မော့ကြည့်ရင်း “ငါ့ကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့” ဟု ပြောလိုက်သည်။
တစ်စုံတစ်ယောက်ကို အပြစ်တင်ရမည်ဆိုလျှင် ဘတ်စ်ကားက တုန်ခါလွန်းပြီး လူကျပ်လွန်းခြင်းကိုသာ အပြစ်တင်ရမည်ဖြစ်သည်။ လူတိုင်းက အနီးကပ် တိုးဝှေ့နေကြခြင်း၊ ဆောင်းဦးအစောပိုင်း၏ ပါးလွှာသော အဝတ်အစားများ၊ ပြီးတော့ ဂျီအန်းနင်း ၏ နုနယ်လှသော ခန္ဓာကိုယ်တို့ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် အချို့သော အတွေးများကို မတွေးမိအောင် မနေနိုင်ခြင်းတို့အတွက်သာ အပြစ်တင်ရမည် ဖြစ်သည်။
ပြီးတော့ အမျိုးသားတစ်ယောက်၏ အတွေးများမှာလည်း သဘာဝအတိုင်း အလိုအလျောက် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တုံ့ပြန်မှုအဖြစ်သို့ လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။