ဂျီအန်းနင်း စာသင်ခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် လေထုတစ်ခုခု လွဲမှားနေသည်ကို ချက်ချင်းပင် ရိပ်မိလိုက်သည်။ အချို့သောသူများသည် သူမကို အဓိပ္ပါယ်ပါသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြပြီး အထူးသဖြင့် ယောက်ျားလေးများမှာ စိတ်ပျက်နေဟန် ပေါ်သည်။
ဂျီအန်းနင်း ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားသည်။
သူမသည် ထိုအကြည့်မျိုးကို ရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်သည်။
သူမ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ မန်ရှင်းယွီက သူမကို လက်ပြနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ အနားသို့ လျှောက်သွားပြီး “လူတွေ ဘာဖြစ်နေကြတာလဲ။ ထူးဆန်းနေသလိုပဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
မန်ရှင်းယွီက အသံကို လျှော့ချကာ ဒေါသတကြီးဖြင့် “ဆွန်ယားရှန်းက နင့်အကြောင်း အတင်းပြောနေတာလေ!” ဟု ပြောသည်။
ဤအဖြေသည် ဂျီအန်းနင်း မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။
ဆွန်ယားရှန်း၏ သူမအပေါ် အသရေဖျက်မှုမှာ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော နိဒါန်းဖြင့် စတင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
ယခုအချိန်တွင်မူ ၎င်းမှာ လေပြေလေညင်းနှင့် မိုးဖွဲဖွဲကျရုံမျှသာ ရှိသေးပြီး အေးစက်စက် အငွေ့အသက်သာ ရှိသေးသည်။ နောင်တွင်မူ ၎င်းမှာ ရှောင်တိမ်းစရာမရှိသည့် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းခြင်းနှင့် မိုးချုန်းခြင်းများ ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။
မန်ရှင်းယွီက ဒေါသထွက်နေဆဲဖြစ်ပြီး “ငါ သူမနဲ့ အခုလေးတင်ပဲ စကားများခဲ့တာ။ သူမပြောတဲ့စကားတွေက ဆိုးရွားပြီး ထူးဆန်းနေတာ၊ ဒေါသထွက်စရာကောင်းလိုက်တာ! ဟေ့၊ နင်ဘာလို့ ပြုံးနေတာလဲ?” ဟု ဆိုသည်။
ဂျီအန်းနင်း ၏ အကြည့်များမှာ နူးညံ့နေပြီး မန်ရှင်းယွီကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။
ဤအတန်းခေါင်းဆောင်မှာ အတန်းထဲတွင် အမှန်တရားဘက်က ရပ်တည်ပြီး ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရဲသည့်သူ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
အတိတ်ဘဝက သူတို့နှစ်ယောက်မှာ ရင်းနှီးခြင်းမရှိခဲ့ဘဲ စကားအနည်းငယ်သာ ပြောဖူးကြသည်။ သို့သော် ကိစ္စရပ်များ ပိုမိုကြီးထွားလာပြီး အခြားသူများက လက်ခံနိုင်ဖွယ်မရှိသော စကားများကို ပြောလာသည့်အခါ မန်ရှင်းယွီက ရှေ့ထွက်လာပြီး “အနည်းဆုံးတော့ ငါတို့က အတန်းဖော်တွေလေ၊ နင်တို့စကားပြောတဲ့အခါ အနည်းဆုံးတော့ ယဉ်ကျေးမှုလေး ရှိသင့်တယ်မလား? ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသလိုမျိုး ပြောနေတာလား? နင်တို့ဆီမှာ သက်သေရော ရှိလို့လား? သူတစ်ပါးကို အနိုင်ကျင့်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကို အပြစ်မရှိသလို နေတာက မှန်ကန်လို့လား?” ဟု ဆူပူကြိမ်းမောင်းပေးခဲ့ဖူးသည်။
ဤအားမာန်ပါသော မိန်းကလေးသည် ပုဒ်မပေါ်သို့ သင်ပုန်းဖျက်ကို ပစ်ချလိုက်ရာ အတန်းတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက်ပိုင်းတွင် အတန်းဖော်များသည် ထိုအကြောင်းအရာကို ထပ်မပြောကြတော့ပေ။
ဤဘဝတွင်မူ သူတို့မှာ သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်နေကြပြီ။ ဂျီအန်းနင်း သည် မန်ရှင်းယွီက သူမအတွက် ရှေ့ထွက်ပြောပေးလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။
ဂျီအန်းနင်း သည် သူမ၏ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး အတိတ်ဘဝကတည်းက ကျန်ရစ်ခဲ့သော အေးစက်မှုတို့မှာ အရည်ပျော်သွားသကဲ့သို့ ရှိသည်။
သူမသည် တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာဖြင့် “သူမ ဘာတွေပြောနေတာလဲ?” ဟု မေးလိုက်သည်။
“ထူးဆန်းပြီး လှောင်ပြောင်တဲ့ပုံစံနဲ့ပေါ့၊ အရင်ဆုံး နင့်မိသားစုအခြေအနေကို လှောင်ပြောင်တယ်” ဟု မန်ရှင်းယွီက ပြောသည်၊ “ပြီးတော့ အရူးအမူးလိုပဲ စွပ်စွဲပြောဆိုပြီး နင်က ချမ်းသာတဲ့ ဒုတိယမျိုးဆက်နဲ့ မသကာင်္တဲ့ ဆက်ဆံရေးမျိုး ရှိနေတယ်လို့ သွယ်ဝိုက်ပြီး…”
“ပစ္စည်းဥစ္စာမက်မောတယ်လို့လား?” ဂျီအန်းနင်း က မေးသည်။
မန်ရှင်းယွီက ဒေါသတကြီးဖြင့် ခေါင်းညိတ်ကာ “ဟုတ်တယ်!” ဟု ဆိုသည်။
ဂျီအန်းနင်း ငွေရှာဖို့ ဘယ်လောက်တောင် ကြိုးစားခဲ့ရသလဲဆိုတာ မန်ရှင်းယွီ သိသည်။ သူမကိုယ်တိုင်လည်း မိသားစုကို ထောက်ပံ့ဖို့ အချိန်ပိုင်းအလုပ် လုပ်နေရသူဖြစ်သဖြင့် ဂျီအန်းနင်း ကို အလွယ်တကူ စာနာမိသည်။
မန်ရှင်းယွီက သူမကိုယ်သူမ ထိုအခြေအနေမျိုးတွင် ထည့်တွေးကြည့်လိုက်သောအခါ ဆွန်ယားရှန်းအပေါ် ဒေါသထွက်လာသည်။
“ဒေါသထွက်မနေပါနဲ့” ဟု ဂျီအန်းနင်း ကသာ သူမကို ပြန်လည်နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။ သူမသည် ဆွန်ယားရှန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာဖြင့် “ငါ သူမနဲ့ သွားပြောလိုက်မယ်” ဟု ဆိုသည်။
“ဟင်?”
ဂျီအန်းနင်း စကားပြောပြီးသည်နှင့် သူမ ထရပ်လိုက်ပြီး ဆွန်ယားရှန်းရှိရာသို့ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းချင်း လျှောက်သွားသည်။
အိမ်တွင် သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦးနှင့် မိန်းကလေးငယ်သာ ရှိသဖြင့် အချိန်အတော်များများတွင် ထိုမိန်းကလေးသည် မလိုအပ်သော ပြဿနာများကို ရှောင်ရှားရန် ငြိမ်းချမ်းရေးကိုသာ ဦးစားပေးပြီး တိတ်ဆိတ်နေလေ့ရှိသည်။
သို့သော် တိတ်ဆိတ်ခြင်းသည် အားနည်းခြင်းဟု မဆိုလိုပေ။
အတိတ်ဘဝကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော ဂျီအန်းနင်း သည် တိတ်ဆိတ်နေခြင်း၏ နောက်ဆက်တွဲဆိုးကျိုးများကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားလည်ထားပြီး ဤဘဝတွင်မူ သူမ ဆက်လက်တိတ်ဆိတ်နေရန် ဆန္ဒမရှိတော့ပေ။
“ဆွန်ယားရှန်း” ဂျီအန်းနင်း သည် ဆွန်ယားရှန်း၏ ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။ သူမ၏ တည်ငြိမ်ပြီး ကျော့ရှင်းသော ပုံစံသည် ကြည့်ရှုသူများကို စွဲဆောင်သွားသည်။
ဆွန်ယားရှန်းမှာလည်း လှပသူတစ်ဦးဖြစ်ရာ လှပသော မိန်းကလေးနှစ်ဦး အတူရှိနေခြင်းက ပို၍ပင် မျက်စိပသာဒ ရှိစေသည်။ အထူးသဖြင့် ဂျီအန်းနင်း မရောက်လာမီက ဆွန်ယားရှန်းသည် သူမအကြောင်း အတင်းပြောထားခဲ့ရာ ယခု ဂျီအန်းနင်း က ရုတ်တရက် သူမအနားသို့ ချဉ်းကပ်လာသဖြင့် အတန်းတစ်ခုလုံး၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိသွားသည်။
“ဟင်? ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ?” ဆွန်ယားရှန်းမှာ ဂျီအန်းနင်း ရုတ်တရက် ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားသဖြင့် အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားသည်။ သူမ မတ်မတ်ရပ်လိုက်ပြီး မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခုကို ဆင်မြန်းကာ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလိုမျိုး ဖော်ရွေသောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
သို့သော် အတန်းဖော်များသည် သူမက ဂျီအန်းနင်း အကြောင်း နောက်ကွယ်တွင် ပြောနေသည်ကို ကြားထားပြီးဖြစ်ရာ ယခု သူမ၏ အပြုံးမျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် ရှင်းလင်းသွားပြီး ဆွန်ယားရှန်းနှင့်… အလွန်အမင်း ရင်းနှီးမှု မထားသင့်ကြောင်း သံသယဝင်လာကြသည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် အကြောင်းအရာကို လှည့်ပတ်မနေဘဲ တိုက်ရိုက်ပင် “ငါမရှိတဲ့အချိန်မှာ နင် ငါ့အကြောင်း နောက်ကွယ်ကနေ ပြောနေတယ်လို့ ကြားတယ်။ နင့်မှာ ငါ့အပေါ် မကျေနပ်တာရှိရင် ငါ့မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာ ပြောနိုင်တယ်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။
အတန်းတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားပြီး အသက်ရှူသံများကိုပင် ကြားနေရသည်။ လေထုမှာ ရုတ်တရက် ထူးဆန်းသွားသည်။
အားလုံးပင် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ အေးဆေးပြီး စကားနည်းသော မိန်းကလေးဟု ထင်ထားသည့် ဤ ဂျီအန်းနင်း သည်… ဤမျှ တိုက်ရိုက်ပြောရဲလိမ့်မည်ဟု ဘယ်သူက ထင်ထားပါ့မလဲ? စစချင်းမှာပင် တည့်တည့်ရင်ဆိုင်လိုက်ခြင်းပင်။
ဆွန်ယားရှန်းမှာလည်း ဂျီအန်းနင်း ၏ တိုက်ရိုက်ချဉ်းကပ်မှုကြောင့် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူမ တစ်ကိုယ်လုံး စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားပြီး အတင်းပြုံးကာ ငြင်းဆိုလိုက်သည်မှာ “ဘယ်သူပြောလဲ? မဟုတ်တာတွေ လျှောက်မပြောနဲ့။ ငါ ဘာမှမပြောပါဘူး…” ဟု ဆိုသည်။
ဂျီအန်းနင်း က သူမစကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး “အဓိပ္ပါယ်မရှိတဲ့ စကားတွေ ပြောမနေပါနဲ့တော့။ နင် ဘာတွေပြောခဲ့လဲဆိုတာ ငါ အကြမ်းဖျင်း သိတယ်။ ငါ နင့်ကို မေးချင်တာက နင် ငါ့အပေါ် ဘာတွေ မကျေနပ်စရာ ရှိနေတာလဲ? ငါ ဆင်းရဲလို့ နင် မကြည့်ရက်တာလား? ဒါမှမဟုတ် တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့ကို လိုက်ပိုးနေလို့လား?” ဟု ဆိုသည်။
ဆွန်ယားရှန်းအတွက် မှန်ကန်သော အဖြေမှာ “နှစ်ခုလုံး” ဖြစ်နေလိမ့်မည်။ သို့သော် ဆွန်ယားရှန်းမှာ အရူးမဟုတ်ပေ။ အတန်းဖော်တစ်ဦးကို ဆင်းရဲလို့ အထင်သေးတယ်ဟု ပြောခြင်းမှာ နိုင်ငံရေးအရ မှားယွင်းသော လုပ်ရပ်ဖြစ်သည်။ သူမ တကယ်ပင် ထိုသို့ တွေးထားလျှင်တောင်မှ အပြင်ကို ထုတ်မပြောရဲပေ။
မဟုတ်လျှင် ဂျီအန်းနင်း ကို “ပစ္စည်းဥစ္စာမက်မောသူ” ဟု မည်သို့ တံဆိပ်ကပ်နိုင်ပါ့မလဲ?
ယောက်ျားလေးများသည် ပစ္စည်းဥစ္စာမက်မောသော မိန်းကလေးများကို အမုန်းဆုံးပင်!
ဆွန်ယားရှန်းသည် မျက်နှာကို တင်းထားကာ မျက်ခုံးကို တွန့်ချိုးလိုက်ပြီး အလေးအနက်ထားသော အမူအရာဖြင့် “နင် တကယ် သိချင်တယ်ဆိုရင်တော့၊ ငါက နင် တစ်ယောက်ယောက်ကို မျှားခေါ်နေတာကို မကြည့်ရက်လို့ပဲ” ဟု ဆိုသည်။
“ဒီ ‘တစ်ယောက်ယောက်’ ဆိုတာ ဘယ်သူလဲ? နင်က ဒီ ‘တစ်ယောက်ယောက်’ နဲ့ ငါ့ကြားက ဆက်ဆံရေးကို ဘယ်လိုသိတာလဲ? ပြီးတော့ ငါက သူတို့ကို မျှားခေါ်နေတယ်ဆိုတာကော ဘယ်လိုလုပ် သေချာနေတာလဲ?” ဂျီအန်းနင်း သည် မေးခွန်းသုံးခုဖြင့် ပြန်လည် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။
နေ့လယ်စာစားချိန်တွင် ဆွန်ယားရှန်း၏ စွပ်စွဲပြောဆိုချက်များကို ကြားပြီးနောက် အတန်းဖော်များသည် ဂျီအန်းနင်း အပေါ် အနည်းငယ် အဆိုးမြင်စိတ် ရှိနေကြပြီးဖြစ်သည်။ သို့သော် ဂျီအန်းနင်း ၏ မေးခွန်းသုံးခုမှာ ထိုအထင်အမြင်ကို ချက်ချင်းပင် ချေဖျက်လိုက်သည်။
မှန်ပါသည်၊ ဂျီအန်းနင်း သည် အတန်းထဲမှ အတန်းဖော်များနှင့် အလွန်အမင်း မရင်းနှီးသလို ဆွန်ယားရှန်းနှင့်လည်း ရင်းနှီးပုံမရပေ။ သို့ဆိုလျှင် ဆွန်ယားရှန်းက ဂျီအန်းနင်း ၏ ကိစ္စများကို မည်သို့ သိရှိသနည်း?
ဆွန်ယားရှန်းမှာ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားသည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် အတန်းထဲတွင် အမြဲတိတ်ဆိတ်နေပြီး အားနည်းကာ အနိုင်ကျင့်ရလွယ်သူဟု ထင်မှတ်စေသည်။ ယခုမှသာ ဂျီအန်းနင်း သည် တနင်္လာနေ့က သူမကို ပြန်ပြောခဲ့စဉ်က မည်မျှ ထက်မြက်ကြောင်း ဆွန်ယားရှန်း ပြန်သတိရလိုက်သည်။
သူမမှာ အနိုင်ကျင့်ရလွယ်သည့် ပစ်မှတ် မဟုတ်ပေ။ အဘယ်ကြောင့် သူမသည် ဂျီအန်းနင်း ကို အနိုင်ကျင့်ရလွယ်သည်ဟု အမြဲတမ်း ထင်မြင်နေခဲ့မိပါသနည်း?
“အဲ၊ ငါက မတော်တဆ မြင်လိုက်မိလို့…” ဆွန်ယားရှန်းက မရေမရာ ပြောသည်။
ဂျီအန်းနင်း က “ဘယ်အချိန်မှာလဲ? ဘယ်နေရာမှာလဲ? နင် ဘယ်သူ့ကို မြင်တာလဲ? ငါက ဒီ ‘ဘယ်သူ’ နဲ့ ဘာလုပ်နေတာလဲ?” ဟု မေးလိုက်သည်။
သူမ၏ ပြတ်သားသော အမေးအဖြေများသည် အတန်းဖော်များ၏ သူမအပေါ် အထင်အမြင်ကို လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားစေသည်။ သူတို့က သူမကို ပန်းချီကားထဲကလို တိတ်ဆိတ်ပြီး လှပသော နောက်ခံဇာတ်ကောင်ဟု ထင်ထားခဲ့ကြသော်လည်း သူမမှာ ဤမျှ အားမာန်ပါလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ကြပေ။
“တနင်္လာနေ့က…” ဆွန်ယားရှန်းက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
“တနင်္လာနေ့?” ဂျီအန်းနင်း က “ဒါဆို နင်ပြောတဲ့ ဒီ ‘ဘယ်သူ’ ဆိုတာ တတိယနှစ်က ဝမ်ယွီ ကို ပြောတာလား?” ဟု မေးလိုက်သည်။
သူမက အသံကို ပီပီသသ ထွက်ကာ “တနင်္လာနေ့က နင်နဲ့ ရှင်းယွီတို့၊ နောက်ပြီး အခြားသူအချို့က ငါ ကျောင်းရှေ့မှာ အကြီးအကဲ ဝမ်ယွီ နဲ့ စကားပြောနေတာကို မြင်ခဲ့ကြတယ်။ ပြီးတော့ ငါတို့ အတူတူ ကျောင်းထဲ ဝင်လာခဲ့ကြတယ်။ နင် မေးတဲ့အတွက် ငါ ပြောပြမယ်၊ အကြီးအကဲ ဝမ်ယွီ က ငါ့ကို လိုက်ပိုးနေတာတော့ မှန်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့က မသင့်တော်ဘူးလို့ ခံစားရတယ်။ ပြီးတော့ ငါက အချိန်ပိုင်းအလုပ်တွေ လုပ်နေရတာများပြီး သက်ကြီးရွယ်အိုတွေကို ပြုစုရဦးမှာမို့လို့ အချစ်ရေးအတွက် အချိန်မရှိဘူး၊ ဒါကြောင့် ငါ သူ့ကို ငြင်းပယ်လိုက်တယ်” ဟု ပြောသည်။
အတန်းဖော်များက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် တိုးတိုးလေး ပြောကြသည်၊ “ဝမ်ယွီ၊ ဟမ်မာကားစီးပြီး ချောတဲ့ တတိယနှစ်က အကြီးအကဲလေ၊ ဟုတ်တယ်မလား?”
ဂျီအန်းနင်း သည် ဆွန်ယားရှန်းကို စကားပြောခွင့် မပေးဘဲ ဆက်ပြောသည်၊ “ငါ နင့်ကို ပြောပြပြီးတဲ့နောက်မှာ နင်က ငါ့ကို လှောင်ပြောင်ပြီး အကြီးအကဲ ဝမ်ယွီ ရဲ့ မိသားစုက ဘယ်လောက်ချမ်းသာလဲ သိရဲ့လားလို့ မေးခဲ့တယ်။ ငါသာ သူ့ရည်းစား ဖြစ်နိုင်ရင် အလုပ်လုပ်စရာ လိုသေးလို့လားလို့ ပြောခဲ့တယ်မလား? အဲဒီအချိန်က ရှင်းယွီနဲ့ တခြားသူတွေလည်း ရှိနေတာပဲ။ နင်ပြောတဲ့စကားတွေကြောင့် ငါ နင့်ကို ပြန်ပြောခဲ့ရတာ၊ အဲဒီအချိန်မှာ ရှင်းယွီက ငါတို့ကို လာဆွဲခေါ်သွားတာပဲလေ”
မန်ရှင်းယွီက အချိန်ကိုက် ဝင်ပြောလိုက်သည်၊ “ဟုတ်တယ်၊ နင် ပြောခဲ့တာ အတိအကျပဲ။ နင်က အလွန်တရာ မနာလိုဖြစ်နေပုံပဲ”
အတန်းဖော်များ၏ မျက်နှာအမူအရာများ ပြောင်းလဲသွားသည်။
တကယ်တော့ မန်ရှင်းယွီက ထောက်ပြစရာမလိုဘဲ ဂျီအန်းနင်း ကိုးကားပြောဆိုလိုက်သည့် ဆွန်ယားရှန်း၏ စကားလုံးများတွင် မနာလိုမှုအရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေသည်ကို အားလုံး ကြားလိုက်ရသည်။
နေ့လယ်စာစားချိန်တွင် ဆွန်ယားရှန်းသည် “ငါ ကြားတာတော့”၊ “ဖြစ်နိုင်ခြေရှိတာတော့” ဟူသော စကားလုံးများဖြင့် ဂျီအန်းနင်း ကို ပစ္စည်းဥစ္စာမက်မောသူဟု သွယ်ဝိုက် စွပ်စွဲခဲ့ရာ ရလဒ်မှာ…
ဆွန်ယားရှန်းမှာ သူမ၏ ဒေါသကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။ သူမ ထရပ်လိုက်ပြီး အသံကို အနည်းငယ် မြှင့်လိုက်သည်၊ “ငါက နောက်တာပါ။ ဘယ်သူက အတည်ယူမှာလဲ!”
ဂျီအန်းနင်း က မဲ့ပြုံးပြလိုက်ပြီး “ကိစ္စတစ်ခုတည်းကိုပဲ နင်က တစ်ခါတုန်းက ငါ့ကို နောက်ပြောင်ဖို့ သုံးပြီး နောက်တစ်ခါကျတော့ လူပုံအလယ်မှာ ဝေဖန်ဖို့ သုံးပြန်တယ်။ နင့်စံနှုန်းတွေက မြန်လွန်းမနေဘူးလား?” ဟု ဆိုသည်။
ဆွန်ယားရှန်းမှာ ခဏတာ စကားติดသွားပြီး ပို၍ပင် ဒေါသထွက်လာသည်။ သူမက ပြတ်သားစွာဖြင့် “ငါ နင့်ကို မကြည့်ရက်လို့! နင်က ဝမ်ယွီ ကို ငြင်းပယ်တယ်လို့ ပြောပြီးတော့မှ သူနဲ့ အမြဲလိုလို ရောယောင်နေတာပဲ။ အဲဒါ လူတစ်ယောက်ကို မျှားခေါ်တာမဟုတ်လား? စာရိတ္တမဲ့လိုက်တာ!” ဟု ဆိုသည်။
“‘ရောယောင်နေတာ’ ဆိုတာက အင်္ဂါနေ့တုန်းက ဝမ်ယွီ နဲ့ ငါက ကလပ်တစ်ခုတည်းမှာ ရှိနေတာကို ငါ ပြောပြတုန်းကကို ပြောတာလား?” ဂျီအန်းနင်း က တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ချေပလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်!” ဆွန်ယားရှန်းမှာ ဂျီအန်းနင်း ၏ အားနည်းချက်ကို ဖမ်းမိလိုက်သည်ဟု ခံစားရပြီး ချက်ချင်းပင် ဒေါသထွက်လာသည်၊ “နင် ဝမ်ယွီ ကို ငြင်းပယ်ခဲ့တယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်မလား? ဒါဆို ဘာလို့ သူ့ကလပ်ထဲ ဝင်ရတာလဲ?”
ဂျီအန်းနင်း ရယ်မောလိုက်ပြီး “နင်က ချင်မင်းဆက်ကနေ ရောက်လာတာလား? ငါ့ကို လိုက်ပိုးတဲ့သူက ငါတို့အတန်းထဲမှာ ရှိနေတယ်ဆိုရင် ငါ သူ့နဲ့ အတူတူ စာသင်ခန်းထဲ မနေရတော့ဘူးလား? ကျား/မ ခွဲခြားရမယ်ဆိုတဲ့ စည်းကမ်းချက် ရှိသေးတယ်လို့ ငါ မသိခဲ့ပါဘူး?” ဟု ဆိုသည်။
အချို့သော အတန်းဖော်များမှာ ရယ်မောမိကြပြီး ဂျီအန်းနင်း ပြောသည်မှာ မှန်ကန်သည်ဟု ထင်မြင်ကြသည်။ သို့သော် အချို့ကမူ ဆွန်ယားရှန်းပြောသည်မှာလည်း မှန်ကန်သည်ဟု ထင်ကြသည်။ အကယ်၍ တစ်ယောက်ယောက်က လိုက်ပိုးနေမှန်း သိလျက်နဲ့ ဘာလို့ သူ့ကလပ်ထဲ ဝင်ရတာလဲ?
“ပြီးတော့!” ဆွန်ယားရှန်းက သူမ၏ နောက်ဆုံးလက်နက်ကို ထုတ်သုံးလိုက်သည်၊ “ဝမ်ယွီ က တိုက်ခိုက်ရေးကလပ်ရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌတင်မဟုတ်ဘူး၊ တိုက်ခိုက်ရေးကလပ်က မိန်းကလေးတွေကိုတောင် လက်မခံတာ! ဒါပေမဲ့ နင်က မိန်းကလေးဖြစ်လျက်နဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးကလပ်ထဲကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ဝင်ခဲ့တယ်။ အဲဒါ ဘာသဘောလဲဆိုတာ နင် ကောင်းကောင်း သိမှာပေါ့!”
တကယ်ပင် ၎င်းမှာ ပြင်းထန်သော တုံ့ပြန်မှုဖြစ်ပြီး ဂျီအန်းနင်း ကို ထောက်ခံသော အတန်းဖော်များပင် အနည်းငယ် ယိုင်နဲ့သွားကြသည်။
သို့သော် ဂျီအန်းနင်း မှာ တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။
သူမ၏ တည်ငြိမ်သော အမူအရာနှင့် နှေးကွေးပြတ်သားသော အသံဖြင့် “နင် ငါ့အခြေအနေကို နားမလည်လောက်ဘူး။ ငါက အထက်တန်းကျောင်းကတည်းက အလုပ်လုပ်ပြီး ငွေရှာခဲ့ရတာ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဤအချက်မှာ အတန်းဖော်များ သိပြီးသားဖြစ်ပြီး သတင်းများတွင်လည်း ဖော်ပြခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ သို့သော် ဂျီအန်းနင်း ဆက်ပြောမည့်အချက်မှာ သူတို့ မသိသေးသည့် အချက်ဖြစ်သည်။
“ငါက ကြည့်ကောင်းနေကောင်းနေနိုင်ပေမဲ့ အလုပ်လုပ်ပြီး ငွေရှာတဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်မှာ မကောင်းတဲ့သူတွေနဲ့ ကြုံခဲ့ရပြီး ကံဆိုးတဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေနဲ့လည်း ကြုံခဲ့ရတယ်။ မိန်းကလေးငယ်တစ်ယောက်အနေနဲ့ အပြင်မှာ အားကိုးစရာမရှိတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ အားကိုးရတော့တာပေါ့”
“ဒါကြောင့် ငါက လက်တွေ့ကျတဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် ဒါမှမဟုတ် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်နည်းတွေကို သင်ယူချင်ခဲ့တာ။ မျက်စိပသာဒ ဖြစ်စေတဲ့အရာမျိုးမဟုတ်ဘဲ အန္တရာယ်ရှိတဲ့အချိန်မှာ တကယ် အသက်ကယ်နိုင်မယ့်အရာမျိုးကိုပေါ့”
“နင်သာ စုံစမ်းကြည့်ရင် သိလိမ့်မယ်၊ ကျောင်းမှာ ကိုယ်ခံပညာကလပ်တွေ အများကြီးရှိပေမဲ့ သူတို့က အားကစားကလပ်သက်သက်တွေလောက်ပဲ ရှိတာ။ အကြီးအကဲ ဝမ်ရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးကလပ်ကတော့ အဆင့်မြင့်ပြီး ကျွမ်းကျင်မှုပိုင်းမှာ တကယ်ကို ပရော်ဖက်ရှင်နယ်ဆန်တယ်။ အရေးကြီးဆုံးကတော့ ဒါဟာ တကယ်ကို လက်တွေ့ကျပြီး တိုက်ခိုက်ရတဲ့အခါ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တကယ် ကာကွယ်နိုင်တာပဲ”
“ဒါကြောင့် ငါ အချိန်ပိုင်းအလုပ်တွေနဲ့ အလုပ်များနေပေမဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ဖို့အတွက် အချိန်ပေးပြီး သင်ယူဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာပါ။ အကြီးအကဲ ဝမ်က တိုက်ခိုက်ရေးကလပ်ရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌဖြစ်တဲ့အတွက် ငါ့အခြေအနေကို သိပြီး သူကပဲ ငါ့အတွက် ချွင်းချက်အနေနဲ့ ခွင့်ပြုပေးခဲ့တာပါ”
ဂျီအန်းနင်း က ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။ သူမ၏ အခြေအနေမှာ တကယ်ပင် ထူးခြားပြီး အားလုံးလည်း သိရှိကြသည်။
သူမက “မကောင်းတဲ့သူတွေနဲ့ ကြုံခဲ့ရတယ်၊ အဖြစ်အပျက်ဆိုးတွေနဲ့ ကြုံခဲ့ရတယ်” ဟု တည်ငြိမ်စွာ ပြောနေသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အတန်းဖော်များစွာမှာ စာနာစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာကြသည်။
သူမသည် အထက်တန်းကျောင်းကတည်းက အချိန်ပိုင်းအလုပ် လုပ်ခဲ့ရသည်။ သူတို့ကော အထက်တန်းကျောင်းတက်စဉ်က ဘာတွေလုပ်ခဲ့ကြသနည်း? သူတို့အများစုမှာ မိဘများက စာကျက်ခြင်းနှင့် တက္ကသိုလ်ဝင်တန်း စာမေးပွဲအတွက် ပြင်ဆင်ခြင်းမှလွဲ၍ ဘာမှလုပ်ခွင့်မပေးခဲ့ကြပေ။
သို့သော် ဂျီအန်းနင်း ကတော့ ထိုအရာအားလုံးကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။ ဘဝ၊ ငွေကြေးနှင့် လူမှုရေးဟူသည့် ဖိအားသုံးရပ်ကို ကြံ့ကြံ့ခံရင်း နောက်ဆုံးတွင် သူတို့နှင့်အတူ ဟွာဒါတက္ကသိုလ် သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ အသေးစိတ် ပြန်တွေးကြည့်သောအခါ သူမအပေါ် လေးစားစိတ်တို့ မဝင်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။
ဆွန်ယားရှန်းသည် အတန်းဖော်များ၏ အကြည့်များ ပြောင်းလဲသွားပုံနှင့် တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောဆိုသံများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လေထု မကောင်းတော့မှန်း ရိပ်မိလိုက်သည်။
သူမက ဒေါသတကြီး ပြန်အော်လိုက်သည်၊ “ဒါပေမဲ့ သူက ကလပ်ထဲကို မိန်းကလေးတွေကို လက်မခံဘူးလေ၊ အဲဒါကို နင့်အတွက်တော့ ချွင်းချက်ထားပေးတယ်ဆိုတော့ သူ နင့်ကို သဘောကျနေလို့ မဟုတ်ဘူးလား?”
“ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တခြားသူတွေက ငါ့ကို သဘောကျတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ လိုက်ပိုးချင်တာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒါက ငါ့ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့အရာ မဟုတ်ဘူးလေ” ဟု ဂျီအန်းနင်း က ပြောသည်။ “ငါကတော့ အကြီးအကဲ ဝမ် ကို ငါတို့ အဆင်မပြေနိုင်ကြောင်းနဲ့ ငါ့မှာ အချိန်မရှိကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောထားပြီးသားပါ။ သူက ငါ့ကို ကူညီပေးဖို့ စေတနာရှိတာကိုတော့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ သူက ငါ့ကို သဘောကျနေတယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်တစ်ခုတည်းနဲ့ သူ့အကူအညီကို ငါ ငြင်းပယ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဘာပဲပြောပြော ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ရေးလုံခြုံမှုက ပိုအရေးကြီးတယ်လေ”
ဆွန်ယားရှန်းသည် အခန်းထဲကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ ဂျီအန်းနင်း ၏ စကားကြောင့် အတန်းဖော်အချို့မှာ မသိစိတ်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
စိုးရိမ်စိတ်ဝင်လာသဖြင့် သူမသည် ဂျီအန်းနင်း ကို ပြန်လည်ချေပနိုင်မည့် အကြောင်းပြချက်ကောင်းကို ရှာဖွေရန် ဦးနှောက်ကို အသည်းအသန် အလုပ်ပေးလိုက်သည်။
သို့သော် ဂျီအန်းနင်း ကတော့ တန်ပြန်တိုက်စစ်ကို စတင်လိုက်ပြီဖြစ်သည်။
“ငါတစ်ခုတော့ စပ်စုချင်မိတယ်” ဟု သူမက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်၊ “ဆွန်ယားရှန်း၊ တိုက်ခိုက်ရေးကလပ်က မိန်းကလေးတွေကို လက်မခံဘူးဆိုတာ နင် ဘယ်လိုလုပ် သိနေတာလဲ?”
“မဟုတ်သေးဘူး၊ တကယ်မေးရမှာက ဝမ် က တိုက်ခိုက်ရေးကလပ်မှာ ရှိနေတယ်ဆိုတာ နင် ဘယ်လိုလုပ် သိနေတာလဲ?”
“အင်္ဂါနေ့တုန်းက နင် ငါ့ကို မေးတုန်းက ငါ ဘယ်ကလပ်လဲဆိုတာတောင် ပြောပြခဲ့လို့လား?”