ဂျီအန်းနင်း သည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ ၏ နှုတ်ခမ်းများသည် နွေးထွေးနေသည်။
ဂျီအန်းနင်း တွင် သူမ၏ ယခင်ဘဝက ဤနှုတ်ခမ်းများနှင့် ပတ်သက်၍ မှတ်ဉာဏ်တစ်ခုသာ ရှိခဲ့သည်။ ဝမ်ယွီ သည် သူမကို တောင်တံတားလမ်းမကြီးတွင် ပိတ်ဆို့ခဲ့ပြီး၊ သူ၏ကားတံခါးတွင် ဖိကပ်ကာ အတင်းအကျပ် နမ်းခဲ့ဖူးသည်။
ဂျီအန်းနင်း က သူ့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပါးချလိုက်သည်။ သူမသည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေခဲ့ပြီး အမျက်ဒေါသကြောင့် တုန်ရီနေကာ ထိုပါးရိုက်ချက်တွင် အားကုန်သုံးခဲ့သောကြောင့် ဝမ်ယွီ ၏ ပါးစပ်မှ သွေးများ စီးကျလာခဲ့သည်။
ဝမ်ယွီ သည် သူ၏ လက်မဖြင့် ပါးစပ်မှ သွေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး သူမကို စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်ခဲ့သည်။
"မင်းကွာ..." သူက "ငါ့ကို တကယ်ကြိုက်တယ်ဆိုတာကို မင်း လုံးဝမယုံဘူးပေါ့လေ?" ဟု ပြောခဲ့သည်။
သူမ ဂျီအန်းနင်း ကို မေးခဲ့သည်။ "ငါ့ရဲ့ စိတ်ရင်းကို သက်သေပြဖို့ ဘာတွေလုပ်ပေးရဦးမလဲ? ကိုယ့်အသက်ကို ပေးရမှာလား?"
ဂျီအန်းနင်း က ထိုစဥ်က ဤစကားကို အလွန်တရာ ရယ်စရာကောင်းသည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။
ဝမ်ယွီ သည် ရှက်ကြောက်ခြင်းကင်းမဲ့ပြီး ဆင်ခြင်တုံတရားမရှိသော ချမ်းသာသည့် ဒုတိယမျိုးဆက်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူက ငွေကြေးဖြင့် အမျိုးသမီးများ အပါအဝင် အရာရာကို ဝယ်ယူနိုင်သည်ဟု ယုံကြည်သူဖြစ်သည်။ သူ၏ ရည်းစားဟူသမျှမှာ အသုံးပြီးလျှင် စွန့်ပစ်ရမည့် ပစ္စည်းများသာ ဖြစ်ကြသည်။
ဂျီအန်းနင်း က သူ့ကို အထူးအမြင်သေးခဲ့သည်။ သူမ ဘယ်လောက်ပဲ ဆင်းရဲသည်ဖြစ်စေ၊ အကျပ်အတည်းနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်ဖြစ်စေ ငွေကြေးအတွက်ကြောင့် သူ့နောက်သို့ ဘယ်တော့မှ လိုက်မည်မဟုတ်သလို၊ သူ၏ စုဆောင်းစရာ အရုပ်ကလေးများထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်လာရန်လည်း လုံးဝ စဉ်းစားမည် မဟုတ်ပေ။
ပို၍ ရယ်စရာကောင်းသည်မှာ သူ၏ အသက်ကို ပေးမည်ဆိုသော စကားပင် ဖြစ်သည်။ ဤလောကကြီးထဲတွင် အခြားသူတစ်ဦးအတွက် မိမိ၏ အသက်ကို တကယ်ပေးဆပ်နိုင်သူက ဘယ်သူများ ရှိသနည်း။
သို့သော် အဆုံးတွင်ကား…
ဝမ်ယွီ သည် မိန်းကလေးများစွာ၏ နောက်ယောင်ခံ လိုက်ခြင်းနှင့် ပွေ့ဖက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရဖူးသူ ဖြစ်သော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ အမှန်တကယ်ပင် အံ့သြသွားခဲ့ရသည်။
မည်သည့်ဘက်မှကြည့်ကြည့် ဂျီအန်းနင်း က သူ့ထံသို့ အလွယ်တကူ လဲကျလာမည့်ပုံစံမျိုး လုံးဝမရှိပေ။ သို့မဟုတ်ပါက… သူမ၏ အရင်က ငြင်းဆန်မှုများ၊ သတိကြီးစွာထားမှုများနှင့် တွန်းလှန်မှုများအားလုံးက သူ့ကို နောက်မှလိုက်စေရန် ရည်ရွယ်သည့် နည်းဗျူဟာ တစ်ခုခုများ ဖြစ်နေလေသလော။
မဟုတ်ပါ။ ဝမ်ယွီ က သူ၏ လူပုဂ္ဂိုလ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ခိုင်မာစွာ ယုံကြည်ထားသူ ဖြစ်သည်။ သူ၏ဖေဖေ ဝမ်ကူအန်ပင်ဖြစ်စေ၊ အခြား အသက်ကြီးသည့် မိတ်ဆွေသူငယ်ချင်းများပင်ဖြစ်စေ၊ လူများကို “ဖတ်ရှုတတ်ခြင်း” အတွက် သူ့ကို အမြဲတမ်း ချီးကျူးခဲ့ကြသည်။ လူတစ်ယောက်ကို “ဖတ်ရှုတတ်ခြင်း” ဆိုသည်မှာ အောင်မြင်သော လူတစ်ယောက်အတွက် မဖြစ်မနေ လိုအပ်သော ကျွမ်းကျင်မှု တစ်ရပ်လည်း ဖြစ်ပေသည်။
ဝမ်ယွီ က သူသည် ဂျီအန်းနင်း ကို လူမှားယွင်းခဲ့ခြင်း မရှိကြောင်း ယုံကြည်ထားသည်။ သူမသည် ခေါင်းမာပြီး စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာကာ၊ သူ့ကို အထူးတလည် ဆွဲဆောင်နိုင်စွမ်းရှိသော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
ဤအနမ်း မတိုင်မီအထိ သူမပြသခဲ့သမျှ အရာရာတိုင်းသည် စစ်မှန်ခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့် ဝမ်ယွီ မှာ အံ့သြငေးမောနေခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။
ဂျီအန်းနင်း ၏ နှုတ်ခမ်းများ သူ့နှုတ်ခမ်းဆီမှ ခွာသွားပြီး နှုတ်ခမ်းပြင်ပေါ်ရှိ နွေးထွေးမှုများ ပျောက်ကွယ်သွားကာ အအေးဓာတ်ကို ခံစားလိုက်ရသည်အထိပင်တည်း။ သူသည် သူမကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။
ဂျီအန်းနင်း ၏ အကြည့်များက ဖတ်ရခက်လှပေသည်။
“ဒါဆိုရင် ရှင်က ကျွန်မနဲ့ အိပ်ချင်ရုံ သက်သက်ပဲ မဟုတ်လား” သူမက ဆိုလေသည်။ “ဒါမှမဟုတ် ရော… မနက်ဖြန်မှလား။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် မနက်ပိုင်းမှာ ကျွန်မမှာ ဘာအလုပ်မှ ရှိတာ မဟုတ်ဘူးလေ။”
ဝမ်ယွီ မှ သက်ပြင်းချလိုက်သည်– “…”
ဝမ်ယွီ သူမ၏ စကားကို ပြန်လည်မတုံ့ပြန်နိုင်မီမှာပင် ဂျီအန်းနင်း က ဆက်လက်၍ ပြောလာပြန်သည်။ “ဒါဆိုရင်တော့… ပြီးသွားရင် ကျွန်မတို့ လမ်းခွဲကြစို့။ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် ဘယ်လိုမှ သက်ရောက်မှု မရှိစေနဲ့တော့၊ နော်။”
သူမ၏ အသံက တိုးညှင်းနေပြီး သူမဘာသာသူ ရေရွတ်နေသကဲ့သို့ ရှိသော်လည်း သူမ၏ မျက်ဝန်းများက သူ့မျက်ဝန်းများကို စိုက်ကြည့်နေခြင်းကြောင့် သူမသည် ဝမ်ယွီ ကို အမှန်တကယ်ပင် ပြောဆိုနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ဂျီအန်းနင်း က ဝမ်ယွီ ၏ စိတ်ထဲတွင် သူမအပေါ် ထားရှိသည့် ဆန္ဒတွေသာ ပြည့်နှက်နေသည်ဟု တွေးထင်ခဲ့သည်။ သူမ၏ ယခင်ဘဝက ဆိုလျှင် သူသည် သူမကို လိုချင်တပ်မက်ခဲ့သော်လည်း မရရှိခဲ့ပေ။ ယင်းကပင် နောက်ဆက်တွဲ အဖြစ်အပျက်များအားလုံးဆီသို့ ဦးတည်သွားစေခဲ့သည်။ သို့တိုင်အောင် သူမအနေဖြင့် သူ၏ ကြာရှည်စွာ ဆန္ဒရှိနေခဲ့မှုကို ဖြည့်ဆည်းပေးလိုက်လျှင် ရော မည်သို့ဖြစ်သွားမည်နည်း။
ဂျီအန်းနင်း က အမှန်တကယ်ပင် အတော်လေး စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့သည်။ သူမသည် ဝမ်ယွီ ထံသို့ ဤကမ်းလှမ်းမှုကို ပြုလုပ်ရန် သူမ၏သတ္တိရှိသမျှကို စုစည်းခဲ့ကာ သူက “ကောင်းပြီ” သို့မဟုတ် “အိုကေ” ဟု ပြောမည့်အချိန်ကို စောင့်မျှော်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ သို့မှသာ အတိတ်နှင့်ပစ္စုပ္ပန်မှ သူတို့ကြားရှိ ကြွေးမြီများကို သူမ ရှင်းထုတ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။
သူတို့နှစ်ဦး၏ နှာခေါင်းများသည် အလွန်နီးကပ်နေကြသဖြင့် တစ်ဦး၏မျက်ဝန်းထဲတွင် အခြားတစ်ဦး၏ ပုံရိပ်ကို အထင်အရှား မြင်နေကြရသည်။
ဝမ်ယွီ၏ မျက်ဝန်းများသည် သူမ မှတ်မိနေသည်အတိုင်း နက်မှောင်နေဆဲပင်။
သူက စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် “… ဘယ်လိုအဓိပ္ပာယ်လဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း မှာ မျက်တောင်ပင် မခတ်ရဲခဲ့ပေ။ အကယ်၍ သူမသာ မျက်တောင်ခတ်မိပါက ဤအခိုက်အတန့်ကြီး ပျောက်ကွယ်သွားမည်ကို သူမ ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သည်။ သူမသည် ဝမ်ယွီ၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်လျက် “ငါ့ဆိုလိုရင်းကတော့ ရှင်လိုချင်တာကို ငါပေးမယ်။ ပြီးတော့…” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“ပြီးတော့… ငါက ကျေနပ်နေတဲ့ ခွေးတစ်ကောင်လို ဖြစ်သွားရမယ်ပေါ့လေ? ဝ၀လင်လင် စားပြီးသွားတာနဲ့ ပါးစပ်ပိတ်ပြီး ထွက်သွားရမယ်၊ မင်းကို ဆက်မနှောင့်ယှက်တော့ဘူးပေါ့? အဲ့ဒါဆိုရင် မင်း စိတ်ချမ်းသာတော့မှာလား” ဝမ်ယွီ က ဒေါသတကြီး ရယ်မောလိုက်သည်။
မိန်းကလေးများသည် သူ၏ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုကြောင့် သူ့နောက်ကို လိုက်ကြသည်မှာ မှန်သော်လည်း၊ သူတို့ကျောင်းတွင် ချမ်းသာသော နောက်ခံရှိသူမှာ သူတစ်ဦးတည်းသာ မဟုတ်ပေ။ ငွေကြေးနောက်ခံရှိသည့် ဒုတိယမျိုးဆက်တိုင်းလည်း မိန်းကလေးများကြားတွင် ဤမျှ ရေပန်းစားကြသည်မဟုတ်ပေ။ ဝမ်ယွီ တွင် သူ၏ ရုပ်ရည်၊ ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် ကိုယ်ပိုင်ဆွဲဆောင်မှုတို့အပေါ် ယုံကြည်ချက် အပြည့်အဝ ရှိထားသည်။
သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ ထိုယုံကြည်ချက်သည် ဂျီအန်းနင်း၏ နင်းချေခြင်းကို ခံနေရပြီဖြစ်သည်။
ဝမ်ယွီ က မိုးကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။
သူ့မျက်နှာကို သူ ပွတ်သပ်လိုက်ပြီးမှ ခေါင်းငုံ့ကာ “ငါက… မင်းအတွက် အဲ့လောက်တောင် စက်ဆုပ်စရာ ကောင်းနေလို့လား” ဟု မေးလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း၏ အခိုက်အတန့်လေးမှာ အဆုံးစွန်ထိ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် မျက်လုံးများကို အောက်သို့လွှဲချလိုက်ပြီး “ငါ့မှာ ရှင့်ကို စက်ဆုပ်တာ မရှိပါဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။
သူမ ပြောနေသည်မှာ ဤဘဝအကြောင်းပင် ဖြစ်သည်။
“ဒါဆို ဘာလို့လဲ” ဝမ်ယွီ က သူ၏ရင်ဘတ်ထဲတွင် အသက်ကို အောင့်ထားလိုက်သည်။
သူသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ချီးကျူးခံရပြီး အချစ်ခံခဲ့ရသူဖြစ်ကာ ဤကဲ့သို့သော “မင်းနဲ့တစ်ည အိပ်စက်ခွင့်ပေးမယ်၊ ပြီးရင်တော့ ငါ့ကို နောက်ထပ် မနှောင့်ယှက်တော့ဖို့ တောင်းပန်မယ်” ဟူသော ရဲတင်းလွန်းသည့် လုပ်ရပ်မျိုးနှင့် ပထမဆုံးအကြိမ် ကြုံဖူးခြင်းပင်တည်း။
၎င်းက သူ၏ အမြင်များကို အမှန်တကယ်ပင် ကျယ်ပြန့်သွားစေခဲ့သည်။
“ငါလေ…” ဂျီအန်းနင်း က မျက်လွှာချကာ “ငါ… ရှင့်ကို ကြောက်လို့ပါ…” ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ တောင့်ခဲသွားသည်။
ဂျီအန်းနင်း က ရုတ်တရက် အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီး “အဘွား!” ဟု အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်လိုက်သည်။
“အဲ့ဒါကို မဆွတ်နဲ့လေ၊ အဲ့ဒါ တောဟင်းရွက်မှ မဟုတ်တာ” သူမသည် အဘွားဖြစ်သူ ဝင်းအတွင်းရှိ အပင်များကို မဆွတ်ခူးမိစေရန် တားမြစ်လိုက်သည်။
အဘွားဖြစ်သူမှာ တောဟင်းရွက် ကောက်စုဆောင်းရသည့် ဝါသနာ အမြဲရှိခဲ့သည်။ ယခုအခါ အတိတ်မေ့ရောဂါ ရှိနေပြီဖြစ်သဖြင့် ဝင်းအတွင်းတွင် လူလုပ်ဖြင့် စိုက်ပျိုးထားသော အလှစိုက်အပင်များကို တောဟင်းရွက်များအဖြစ် မကြာခဏ မှားယွင်းတတ်ပေသည်။
ဝမ်ယွီ က စပျစ်နွယ်ပင် ပန်းကန်ပြားအောက်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး တံတောင်ဆစ်များကို ဒူးပေါ်တင်ကာ ဂျီအန်းနင်း ကို ငေးကြည့်နေသည်။
ဂျီအန်းနင်း က အဘွားဖြစ်သူကို နေရောင်ခြည်အောက်တွင် အေးအေးလူလူ လမ်းလျှောက်ပေးရင်း လိုက်ပါစောင့်ရှောက်ပေးခဲ့ပြီး အဘွားဖြစ်သူ ပင်ပန်းလာသောအခါ အပေါ်ထပ်သို့ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။ အဘွားဖြစ်သူကို စောင်ခြုံပေးကာ နေ့လယ်ခင်း အိပ်စက်စေပြီးနောက် ဂျီအန်းနင်း သည် အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။
သူမ တံခါးဝမှ ထွက်လာသည်နှင့် ဝမ်ယွီ က သူမကို ဆက်လက်စောင့်ဆိုင်းနေဆဲဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။
ဝမ်ယွီ သည် စပျစ်နွယ်ပင် ပန်းကန်ပြားအောက်တွင် ထိုင်နေကာ တိုင်ကိုမှီထားပြီး ခြေတစ်ဖက်ကို စားပွဲခုံငယ်လေးပေါ် တင်ထားသည်။ သူသည် ဖုန်းကို ကစားနေခြင်း မရှိပေ။ လက်တစ်ဖက်ကို ကွေးထားသော ဒူးပေါ်တင်ထားပြီး အခြားလက်တစ်ဖက်က ဖုန်းကို ကိုင်ထားသည်။ သူ၏ သွယ်လျပြီး လျင်မြန်သော လက်ချောင်းများသည် ဖုန်းပါးလေးကို ဖဲချပ်ကစားသကဲ့သို့ လှည့်ပတ်ကစားနေသည်။
သူမ အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ လက်ချောင်းများ လှုပ်ရှားမှု ရပ်တန့်သွားပြီး မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။
“သွားကြစို့” တံခါးပေါက်ဘက်သို့ မေးဆတ်ပြရင်း “စာသင်ခန်းထဲ ပြန်ရမယ့်အချိန် ရောက်ပြီ” ဟု သူက ဆိုသည်။
နေရောင်ခြည်အောက်တွင် ဝမ်ယွီ သည် အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် မတ်မတ်ရပ်နေပြီး ထူထဲသပ်ရပ်သော မျက်ခုံးမွှေးများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ ဂျီအန်းနင်း မှာ သူ့ကို နမ်းဝံ့ရဲသည့် သတ္တိကို မည်သည့်နေရာမှ ရရှိခဲ့သည်မှန်း သူမကိုယ်တိုင်ပင် မသိတော့ပေ။
သူမသည် အလိုအလျောက်ပင် နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်မိသည်။
ဝမ်ယွီ က သူ့ဆီသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်လာခဲ့သည်။ သူ၏မျက်လုံးများသည် ပြင်းရှနေပြီး ရန်လိုမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူ ပို၍ နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ သူ၏ တန်ခိုးဝါးကိုပင် ခံစားမိနေရသကဲ့သို့ ရှိသည်။
ဂျီအန်းနင်း က နောက်သို့ တစ်လှမ်း ထပ်ဆုတ်လိုက်သည်။
“ဘာကို ကြောက်နေတာလဲ” ဝမ်ယွီ က ဆက်၍ ဖိမေးလိုက်သည်၊ “မင်းက ခုနလေးတင်မှ သတ္တိတွေ ကောင်းမနေဘူးလား”
သူ ပြောရင်းနှင့်ပင် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ဂျီအန်းနင်း ၏ နှုတ်ခမ်းကို သူ၏ လက်ဆစ်များဖြင့် ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ ထိုသို့ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသော အခိုက်အတန့်တွင် သူမသည် သူ၏ အထိအတွေ့မှ လွတ်မြောက်သွားအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။ ဝမ်ယွီ မှာ တုံ့ပြန်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ပေ။
ဂျီအန်းနင်း က ဝမ်ယွီ ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ရုတ်တရက် ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ဦး၏ မျက်လုံးချင်း စူးစူးစိုက်စိုက် ဆုံသွားကြကာ အခြေအနေမှာ တင်းမာနေသည်။
ဝမ်ယွီ က နှုတ်ခမ်းတစ်စွန်း ကော့တက်သွားကာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူ့လက်ဖဝါးကို ဖြန့်ကာ သူမဘက်သို့ ထိုးသွင်းလာသည်။ ဂျီအန်းနင်း က လက်ကို လွှတ်လိုက်သည်။
“သွားရအောင်၊ အခု မသွားရင် နောက်ကျတော့မယ်” ဝမ်ယွီ က လှည့်ထွက်လိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း က ပုခုံးကို လျှော့ချလိုက်ပြီး အမြန်ခြေလှမ်းအချို့ဖြင့် သူ့နောက်သို့ မှီအောင် လိုက်သွားလိုက်သည်။
“တကယ်ပြောတာ၊ မင်း ဘာကို ကြောက်နေတာလဲ” ဟု ဝမ်ယွီ က မေးလိုက်သည်။
သူက ခေါင်းကို လှည့်လိုက်ရာ ဂျီအန်းနင်း ၏ ပုံမှန် ပုံစံအတိုင်း ပျော့ပျောင်းကာ ሐရ်ကဲ့သို့ နက်မှောင်သော ဆံနွယ်များ ခါယမ်းကျနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
ဂျီအန်းနင်း က သူမ၏ ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငုံ့လိုက်ရင်း၊ “ဒီတိုင်း… ရှင့် တစ်ကိုယ်လုံးကို ကြောက်တာပါ” ဟု ဆိုသည်။ သူမက ဝမ်ယွီ အား ရှင်းပြရန် မလွယ်ကူလှသော အတိတ်ဘဝများနှင့် အနာဂတ် ကံကြမ္မာများ ရောထွေးနေသည်နှင့် ပတ်သက်နေသဖြင့် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မပြောပြနိုင်ခဲ့ပေ။
သူတို့နှစ်ဦး အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်စွာ လျှောက်လာကြပြီးနောက် ဝမ်ယွီ က ရုတ်တရက် “ငါက မိန်းမတွေကို မရိုက်ဘူး” ဟု ထွက်ပြောလာသည်။
ဂျီအန်းနင်း က မော့ကြည့်လိုက်ပြီး၊ “ဟင်” ဟု အသံပြုလိုက်သည်။
“မင်းက ကုတင်ပေါ်တော့ တက်ချင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါနဲ့တော့ မပေါင်းချင်ဘူး။ ငါ တစ်ယောက်ယောက်ကို ရိုက်မှာကို ကြောက်နေတာလား” ဟု ဝမ်ယွီ က မေးလိုက်သည်။
“မဟုတ်ပါဘူး” ဟု ဂျီအန်းနင်း က ငြင်းဆိုလိုက်သည်။
အတိတ်ဘဝတုန်းက သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို အလွန်အမင်း တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်မိခဲ့ဖူးသည့် အကြိမ်တစ်ခု ရှိခဲ့ဖူးပြီး အနီစက်ပင် ထင်ကျန်ခဲ့ဖူးသည်။ သူက တောင်းပန်ခြင်း မရှိခဲ့သော်လည်း သူ့မျက်လုံးများက နောင်တရနေသည်ကို ထင်ရှားစွာ ပြသနေခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ သူ သူမကို နာကျင်စေခဲ့သည့် တစ်ခုတည်းသော အကြိမ်ဖြစ်ပြီး ထပ်မံ မဖြစ်ပေါ်ခဲ့တော့ပေ။
ဒါဆို သူမ တကယ် ကြောက်နေတာက ဘာများလဲ။
ဝမ်ယွီ က သူမကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ကာ လမ်းဖြတ်ကူးရန် ခြေလှမ်းပြင်လိုက်သည်။ ဂျီအန်းနင်း က ရုတ်တရက် လက်ဆန့်ထုတ်ကာ ဝမ်ယွီ ၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်၍ နောက်သို့ ဆွဲလိုက်သည်။
ဘက်ထရီ စကူတာတစ်စီးသည် မီးနီကို ဖြတ်ကျော်ကာ အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် မောင်းလာပြီး ဝမ်ယွီ နှင့် လက်တစ်မန်းအကွာလေးတွင် ကျော်သွားခဲ့သည်။
ဝမ်ယွီ က - “…” မကျွတ်တကျွတ်! အစောကြီး ဘဝပြောင်းချင်နေတာလား။
သို့သော် သူက အခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ဂျီအန်းနင်း က သူ့ကို ချိတ်တွဲလာတော့မည့်အလား သူမ၏ လက်မောင်းကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း က စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ သူ့ရဲ့ သေးငယ်တဲ့ အမူအရာကို လျစ်လျူရှုကာ လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ဦး လမ်းကို ဖြတ်ကူးပြီး ကျောင်းဝင်း အဝနားသို့ ရောက်လုနီးပါးတွင် ဝမ်ယွီ က “အခုတော့ ငါ့ကို ပြောပြလို့ရပြီလား? မင်း တကယ် ကြောက်နေတာ ဘာကိုလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
“ငါ ပြောပြီးသားပဲလေ” ဂျီအန်းနင်း က “ရှင် တစ်ကိုယ်လုံးကို ဆိုတာကို” ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“שטויות မပြောနဲ့” ဝမ်ယွီ က သွားများကို ကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း က သူမ၏ မျက်လုံးများကို မြှင့်တင်လိုက်ပြီး၊ “အမှန်တရားကို ပြောတာပါ” ဟု ဆိုသည်။
နေရောင်ခြည်သည် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်နေပြီး ကြွေထည်ကဲ့သို့ ဖြူစင်ကာ နုနယ်ပြီး နှုတ်ခမ်းလေးများမှာလည်း ပန်းရောင်သမ်းနေသည်။
ဝမ်ယွီ ရုတ်တရက် နောင်တရသွားလေတော့သည်!
“မင်းရဲ့ အစောပိုင်း အကြံပြုချက်ကို ငါ လက်ခံတယ်၊ မနက်ဖြန် မနက်ကိုပဲ သတ်မှတ်ကြစို့!” သူက နှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက်ပြီး ရှက်ရွံ့ခြင်းကင်းမဲ့စွာဖြင့် စကားပြောင်းလိုက်ကာ၊ “မဟုတ်ရင် ဒီညလည်း ရတယ်၊ မင်း ကျောင်းပိတ်ရက် ယူလိုက်လို့ရတယ်” ဟု ဆိုသည်။
ဂျီအန်းနင်း က - “…”
ဂျီအန်းနင်း မှာ အစောပိုင်းက ရှိခဲ့ဖူးသော တက်ကြွမှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ရုတ်တရက် သူမ၏ နားရွက်များ ပူလောင်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
“နောက်ကျသွားပြီ! အဲ့ဒါက အသုံးမဝင်တော့ဘူး!” ဟု ပြောကာ သူမ ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။
“အရမ်းပဲ! ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီလိုဖြစ်သွားရတာလဲ!” ဝမ်ယွီ က နောင်တရစွာဖြင့် သူမနောက်မှ အော်ပြောလိုက်သည်၊ “ဒါဆို မနက်ဖြန် မနက် ကလပ်ကို လာခဲ့၊ ဟာ—”
ဂျီအန်းနင်း ၏ ဝေးကွာသွားသော အသံမှာ လွင့်ပျံလာခဲ့သည်၊ “သိပြီ—”
မွန်းလွဲပိုင်း အတန်းချိန်တွင် ဝမ်ယွီ က ဘောပင်ကို လှည့်ပတ်ကစားနေဆဲဖြစ်ပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်များတွင် အပြုံးဖျော့ဖျော့လေး တစ်ခု တွဲခိုနေသည်။
ချန်ဟောင် မှာ ဆက်၍ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ အနားယူချိန်တွင် “ဘာ သတင်းကောင်းတွေ ရှိလို့လဲ။ မင်းက ပန်းပွင့်ကြီးလို ပြုံးနေရတာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
რა თქმა უნდა၊ ဝမ်ယွီ က အနမ်းကို သတိရကာ ပြုံးနေခြင်းဖြစ်ပြီး ဂျီအန်းနင်း က သူ့ကို မမုန်းဘူးဟု ပြောခဲ့သည်ကို တွေးမိ၍ ပြုံးနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
သူက ချန်ဟောင် ထံသို့ ဘောပင်ကို ပစ်ပေါက်လိုက်ပြီး၊ “မင်း ကိစ္စ မဟုတ်တာ မပါနဲ့!” ဟု ဆိုသည်။
ချန်ဟောင် က ပစ်သွင်းလာသော ပစ္စည်းကို လိမ္မာပါးနပ်စွာ ရှောင်တိမ်းလိုက်ပြီး ရင်ဘတ်ကို မတ်လိုက်ကာ မေးစေ့ကို မြှောက်လိုက်ရင်း၊ “ငါက ဂျီအန်းနင်း ကို သဘောကျတယ်။ ငါသာ သူမကို ဖိတ်ခေါ်ရင်၊ မင်းနဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ဘူး!” ဟု ပြောသည်။
ဝမ်ယွီ ထံမှ သင်ယူထားသည်နှင့်အညီ ချန်ဟောင် လည်း သူ၏ အမူအရာများကို ကောင်းကောင်း အတုယူထားလေသည်။
ဝမ်ယွီ က သူ့ခြေထောက်ဖြင့် ကုလားထိုင်ကို ကန်ထုတ်လိုက်ပြီး၊ “ပျောက်သွားစမ်း!” ဟု အော်လိုက်သည်။
သူ တစ်ခုခုကို သတိရသွားကာ၊ “ဆွန်ခိုင် ကို ဒီည လာခဲ့ဖို့ ပြောလိုက်၊ ငါ သူ့ကို သေချာ လေ့ကျင့်ပေးမယ်” ဟု ဆိုသည်။
“ထပ်ပြီး လေ့ကျင့်ပေးမလို့လား” ချန်ဟောင် ၏ မျက်လုံးများ ကျယ်သွားပြီး၊ “မနေ့ညက မင်း လုပ်လိုက်တာနဲ့ သူက ငိုပြီး ကရုဏာလွှတ်ပေးဖို့ တောင်းပန်နေပြီလေ!” ဟု ပြောသည်။
“သူ ခံထိုက်ပါတယ်” ဝမ်ယွီ က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ကာ၊ “ဒါက ကျောင်းထဲမှာမို့လို့ပါ၊ သူက ငါ့ရဲ့ ညီငယ်လေးလည်း ဖြစ်နေတော့ ငါ အပြစ်မယူတာ။ ကုမ္ပဏီမှာသာဆိုရင် သူက ငါ့ရဲ့ ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး တခြားသူတွေကို အခွင့်ကောင်းယူရုံသာမက အခြေခံ ယဉ်ကျေးမှုကိုပါ လျစ်လျူရှုတယ်ဆိုရင် ငါ သူ့ကို 진작ကတည်းက အလုပ်ထုတ်ပစ်ပြီးသား” ဟု ဆိုသည်။
ရုတ်တရက် အကြောင်းအရာသည် လူ့အသိုင်းအဝိုင်းဘက်သို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။
ချန်ဟောင် မှာ ကျောင်းသားတစ်ဦးသာ ရှိသေးသဖြင့် သူ့လည်ပင်းကို ရှုံ့လိုက်ကာ အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့သော အသံဖြင့် “တကယ် အဲ့လောက်ထိ အာဏာရှိတာလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ က နှာခေါင်းဖြင့် မှုတ်ထုတ်လိုက်ကာ ဘာမှ ဆက်မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။
သူ့အမြင်တွင် ကျောင်းတွင်းရှိ ကျောင်းသားများသည် အလွန် ရိုးစင်းလှသည်။ သူ ပထမနှစ် ကျောင်းသားဘဝတုန်းကဆိုလျှင် ချန်ဟောင် တို့နှင့်အတူ သွားလာနိုင်သေးသော်လည်း အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ထိုသို့ ဖြစ်နိုင်ခြေ နည်းပါးလာခဲ့သည်။ ယခုအခါတွင် သူသည် သူ၏ အသိုင်းအဝိုင်းမှ သူငယ်ချင်းများနှင့်သာ အဓိက သွားလာနေတော့သည်။
ဂျီအန်းနင်း သာ ရုတ်တရက် ပေါ်မလာခဲ့လျှင် သူ တိုက်ခိုက်ရေး ကလပ်ကို လုံးဝ စွန့်လွှတ်ပစ်လိုက်လောက်ပေမည်။
ဂျီအန်းနင်း ကို တွေးမိလိုက်သည်နှင့် သူ၏ ရင်ထဲတွင် မီးလောင်မတတ် မုန်းတီးမှုများ ထပ်မံ ဖြစ်ပေါ်လာပြန်သည်။ ကုမ္ပဏီက လျှောက်ထားသူများကို ကမ်းလှမ်းချက်အတွက် အကြောင်းပြန်ရန် ရက်ပေါင်းများစွာ ပေးလေ့ရှိသော်လည်း သူမ၏ ကမ်းလှမ်းချက်မှာ အလွန်တရာ မြန်ဆန်လွန်းစွာ သက်တမ်းကုန်သွားခဲ့သည်!
ငါ နောင်တရမိတယ်! နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ! သူသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် သွားများကို ကြိတ်လိုက်သည်။
“ဝမ်ကေ? ဝမ်ကေ?” ချန်ဟောင် က သတိကြီးစွာဖြင့် သူ့ကို လှမ်းခေါ်လိုက်ပြီး၊ “အဆင်ပြေရဲ့လား” ဟု မေးလိုက်သည်။
သူ့မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာများ ပြောင်းလဲနေသည်မှာ… အနည်းငယ် စိုးရိမ်စရာပင်။
ဝမ်ယွီ က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းကို စုလိုက်ကာ နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချလိုက်ရင်း၊ “ငါ စိတ်မကောင်းဘူး” ဟု ဆိုသည်။
“ဟင်? ဘာဖြစ်လို့လဲ” ချန်ဟောင် က “ဆေးရုံ သွားစရာ လိုလို့လား” ဟု မေးလိုက်သည်။
“သွားသေလိုက်စမ်းပါ။ ငါ့ရင်ထဲမှာ စိတ်မကောင်းဖြစ်နေတာ” ဟု ဝမ်ယွီ က ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။
ချန်ဟောင် က - “?”
ဝမ်ယွီ က ကောင်းကင်ကို မော့ကာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး၊ “ငါ့ပါးစပ်ရှေ့မှာ အရသာရှိတဲ့ အသားတစ်စွပ် ရှိနေတာကို ငါ့ဦးနှောက် ဘယ်လိုဖြစ်သွားလဲမသိဘူး၊ အရင် မစားဘဲနဲ့ စကားတွေ လျှောက်ပြောနေမိတယ်” ဟု ဆိုသည်။
ချန်ဟောင် က - “……???”
တကယ်တော့ အတူအိပ်ပြီးမှ ဘာကိုများ ပြောစရာ မရှိ ဖြစ်နေရတာလဲ။
ဝမ်ယွီ က သူ့ကိုယ်သူ အပြစ်တင်လိုက်ကာ၊ “ငါက အဲ့လောက်တောင် လူ့ပုံစံမပေါက်တဲ့ လူတစ်ယောက်ပါလား!” ဟု ဆိုသည်။
ဆန်ဆူကီနီ- ကျွန်တော် အရမ်းကြိုက်ဆုံး အခန်းပါပဲ။ အတိတ်ဘဝက အနမ်းတွေကြောင့် ဒါက သူတို့ရဲ့ ပထမဆုံး အနမ်းတော့ တကယ် မဟုတ်ပါဘူး။ ဂျီအန်းနင်း ရဲ့ အမြင်ဘက်ကနေ နောက်ထပ် ရှုထောင့်တစ်ခုကို ရရှိခဲ့ပါတယ်။ ပြီးတော့ ဝမ်ယွီ ကလည်း ဒီအခန်းထဲမှာ အရမ်းချစ်ဖို့ကောင်းပါတယ်။ သူ မတတ်သာလို့ လက်လွှတ်လိုက်ရမလို ဖြစ်သွားတယ်။ ဒီအခန်းကို ဘယ်လိုမြင်ကြလဲ။
လာရောက်ဖတ်ရှုပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒီဇာတ်လမ်းကို နှစ်သက်တယ်ဆိုရင် NovelUpdates ကို သွားရောက်ပြီး 5⭐ သုံးသပ်ချက် ပေးဖို့ ရှက်ကြောက်နေစရာမလိုဘဲ တောင်းဆိုပါရစေ။ (人❛ᴗ❛)♪тнайк чоц♪(❛ᴗ❛*人)