တနင်္လာနေ့ နံနက်စောစောတွင် ဂျီအန်းနင်းသည် ဆွန်ယက်ရှန်က သူမအား မယုံနိုင်စရာ အကြည့်များ၊ မနာလိုဝန်တိုမှု၊ မကျေနပ်ချက်အနည်းငယ်နှင့် မလိုလားသည့် အရိပ်အယောင်တို့ ရောစွေးနေသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။
မင်းရှင်ယုက သူမ၏နားနားသို့ ကပ်ကာ တိုးတက်သောလေသံဖြင့် “သူ ဒီနေ့ ဘာဖြစ်နေတာလဲ” ဟု မေးသည်။
ဂျီအန်းနင်းက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး “ငါလည်း မသိဘူး” ဟု ပြန်ဖြေသည်။
သူတို့နှစ်ဦး စကားပြောနေဆဲပင် ရှိသေးသည်၊ ဆွန်ယက်ရှန်က သူမဆီသို့ မကျေနပ်သော အကြည့်တစ်ချက်ကို ထပ်မံ ပစ်သွင်းလိုက်ပြန်သည်။
ဂျီအန်းနင်းကမူ တည်ငြိမ်စွာပင် ခေါင်းငုံ့ကာ မှတ်စုများ ဆက်ရေးနေလိုက်သည်။ မနေ့က ဆွန်ယက်ရှန်သည် ဝမ်ယွီနှင့် တစ်စုံတစ်ရာ အဆက်အသွယ် ရှိခဲ့ရပေမည်ဟု ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို သူမ လွယ်လွယ်ကူကူပင် ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။
ထိုလူသား ဝမ်ယွီဆိုသည်မှာ လူမိုက်တစ်ဦးဖြစ်ရုံသာမက လူပီသသော အပြုအမူမျိုးလည်း လုံးဝ ကင်းမဲ့သူပေတည်း။ သူ့စိတ်မကျေနပ်လျှင် မည်သူ့ကိုမဆို နှိမ်ချကဲ့ရဲ့ရန် ဝန်လေးမည်မဟုတ်ပေ။
အတိတ်ဘဝက ဆွန်ယက်ရှန်သည် အရှက်ကွဲရမည့်ကိစ္စများကို အကြိမ်ကြိမ် ဖန်တီးခဲ့ပြီးနောက် ဂျီအန်းနင်းအပေါ်သို့ သူမ၏အမျက်ဒေါသများကို လှည့်ဖျားပုံထုတ်တတ်သည်။ သူမသည် ဂျီအန်းနင်းအကြောင်း မမှန်ကန်သော ကောလာဟလများကို ဖြန့်ဝေကာ သူဌေးလိုချင်သော၊ ပစ္စည်းဥစ္စာမက်မောပြီး အတုအယောင်ကိုသာ ယုံကြည်တတ်သော ဆင်းရဲသည့်မိန်းကလေးတစ်ဦးအဖြစ် ပုံဖော်ရန် ကြိုးစားခဲ့ဖူးသည်။
ဂျီအန်းနင်းအနေဖြင့် ဝမ်ယွီသည် အပြင်လောကတွင် မည်သို့နေထိုင်သည်ကို မသိသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ ကျောင်းတွင်း၌မူ သူသည် အလွန်အမင်း ကိုယ်ကျိုးရှာတတ်သူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သူမ တွေ့မြင်ခဲ့ရပေသည်။
ဂျီအန်းနင်းသည် ယခုအခါတွင်ပင် တွေးမိသည်။ အတိတ်ဘဝက သူ့ရဲ့ မဆုတ်မနစ်သော လိုက်လံနှောင့်ယှက်မှုများသည် ဤကဲ့သို့ မိမိကိုယ်ကိုသာ အဓိကထားပြီး မာန်မာနကြီးလှသော လူတစ်ဦးဖြစ်နေခြင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်နိုင်ပေသည်။ သူလိုချင်တပ်မက်သည့် အရာတစ်ခုခုကို မရရှိသည့်အခါတိုင်း သူသည် အထူးသဖြင့် ခေါင်းမာ stubborn ဆန်လာတတ်သည်။
သို့သော် သူမ ထိတ်လန့်သွားရသည်။
ဤမျှလောက်ပင် နက်ရှိုင်းသော စွဲလမ်းမှုက သူမကို အစကတည်းက ချစ်သူပင် မဟုတ်ခဲ့ဖူးသည့် မိန်းကလေးတစ်ဦးအတွက် အသက်သတ်သည်အထိ မောင်းနှင်ပေးနိုင်ခဲ့သည်မှာ မည်မျှအထိ နက်ရှိုင်းခဲ့ပါသနည်း။
ဂျီအန်းနင်း စဉ်းစားမရနိုင်ခဲ့ပေ။
သူမ ဆက်လက် မတွေးဝံ့တော့ပါ။
သူမအပေါ်ထားရှိသည့် သူ့ရဲ့စွဲလမ်းမှုကို ရိုင်းစိုင်းသော လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ တပ်မက်မှုတစ်ခုတည်းသာဟု သတ်မှတ်လိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်ပြီးသား မဟုတ်ပါလော။
အလုပ်များလှသော နံနက်ခင်း ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက် သူမသည် နေ့လယ်စာစားရန် စားသောက်ဆိုင်သို့ သွားရောက်ခဲ့ရာ ဝမ်ယွီနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့သည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဝမ်ယွီသည် ဗိုက်ဆာဆာဖြင့် သူမကို စောင့်မနေခဲ့ပေ။ သူက အစားစားပြီးနှင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။
“ကိုယ် မင်းအတွက် ထမင်းပြင်ဆင်ပြီးသား” ဟု ဆိုကာ သူက ဂျီအန်းနင်း၏ လက်မောင်းကို ရှက်ကြောက်ခြင်းမရှိဘဲ ဆွဲကိုင်ကာ အစားအစာများရှိရာသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။
ဂျီအန်းနင်းသည် စားသောက်ဆိုင်အတွင်း၌ သူနှင့် ရန်မဖြစ်လိုသောကြောင့် သူမ၏လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းရင်း သူ့နောက်သို့ တိတ်တဆိတ် လိုက်သွားခဲ့သည်။
ဝမ်ယွီက သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်ဝန်းများထဲတွင် ကျေနပ်အားရသည့် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
ဝမ်ယွီသည် ဂျီအန်းနင်းကို လွယ်လွယ်ကူကူပင် လွှမ်းမိုးသွားနိုင်လောက်သည့် အစားစားနိုင်စွမ်း အလွန်ကြီးမားသူတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။
ဂျီအန်းနင်းအနေဖြင့်မူ ဘေလ်ရှင်းသည့်ကိစ္စ သို့မဟုတ် အစားအသောက်အတွက် ပြန်လည်ပေးချေမည့်ကိစ္စတို့နှင့် ပတ်သက်၍ သူ့အား ငြင်းခုံနေရန် မလိုလားတော့ပါ။
မူလက သူမသည် အတိတ်ဘဝကကဲ့သို့ပင် ဝမ်ယွီနှင့် ငွေကြေးပိုင်းဆိုင်ရာတွင် ရှင်းလင်းပြတ်သားသော နယ်နိမိတ်မျဉ်းတစ်ခုကို ဆွဲချင်ခဲ့သည်။
သို့သော် ယခုအခါတွင် ပြန်လည်တွေးတောကြည့်မိသောအခا အတိတ်ဘဝက ဝမ်ယွီအပေါ် သူမသည် အလွန်အမင်း ခေါင်းမာလွန်းခဲ့ပြီး အစွန်းရောက်ခဲ့ကြောင်း ခံစားရသည်။ ၎င်းကပင် သူ၏ အပြန်အလှန် မတုံ့ပြန်နိုင်သော အချစ်နှင့် မကျေနပ်ချက်များကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် အလွန်အကျွံ စွဲလမ်းမှုဆီသို့ ဦးတည်သွားစေခဲ့သည်။ ဤဘဝတွင်မူ ဂျီအန်းနင်းသည် ဝမ်ယွီကို အသင့်အတင့် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော သဘောထားဖြင့် ဆက်ဆံလိုခဲ့သည်။
သူမက ပိုမိုနူးညံ့သိမ်မွေ့လာပြီဖြစ်ရာ ဂျီအန်းနင်းအနေဖြင့် ဝမ်ယွီ၏ လွှမ်းမိုးလိုစိတ်နှင့်အတူ တစ်ပြားတစ်ကျပ်မကျန် အသေးစိတ် တွက်ချက်နေရန်မှာ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။
ထောင်ပေါင်းများစွာ သို့မဟုတ် သောင်းနှင့်ချီသော ပမာဏပင်လျှင် သူ့အတွက်မူ “အဲ့ဒီကိစ္စနဲ့ ငါ့ကို လာမနှောင့်ယှက်ပါနဲ့” ဟူသော အမျိုးအစားထဲသို့ ကျရောက်မည့် ငွေပမာဏငယ်များသာ ဖြစ်သည်။
“စားတဲ့အခါ ဖြည်းဖြည်းစားပါ” ဟု ဝမ်ယွီက ပြောလိုက်ပြီး “ဘာလို့ အဲ့လောက်တောင် အမြန်စားနေတာလဲ” ဟု မေးသည်။
ဂျီအန်းနင်း အလွန်အမင်း မြန်ဆန်စွာ စားသုံးနေသည်ကို သူ သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူမသည် ယဉ်ကျေးမှုမရှိဘဲ စားနေခြင်းမဟုတ်ဘဲ အမှန်တကယ်ပင် အစာကို မြန်မြန်စားတတ်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဂျီအန်းနင်းသည် ပါးစပ်ထဲရှိ အစားအစာများကို မျိုချလိုက်ပြီး “လေ့ကျင့်ထားလို့ပါ” ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီသည် ကျောင်းတစ်ဝန်းတွင် ပုံမှန်လိုလို ပြေးလွှားလုပ်ကိုင်နေရသဖြင့် သူမ မည်မျှ အလုပ်များကြောင်း ပြန်ပြောင်းသတိရသွားကာ အနည်းငယ် နားလည်ပေးနိုင်ခဲ့သည်။
ဝမ်ယွီအနေဖြင့် အစာကို ဖြည်းဖြည်းဝါးရန်နှင့် အရသာခံစားရန် အမြဲတမ်း သင်ကြားပေးခံခဲ့ရဖူးသည်။ အကြောင်းမှာ အစာကို အလွန်အမင်း မြန်မြန်စားခြင်းသည် အစာအိမ်အတွက် မကောင်းသောကြောင့်တည်း။ သို့သော် ဂျီအန်းနင်း၌ အခွင့်အရေးရှိပါက ငြိမ်သက်သိမ်မွေ့နေခြင်းနှင့် အလုပ်ရှုပ်နေခြင်းတို့အကြား အဘယ်ကြောင့် စွန့်လွှတ်ရမည်နည်း။
“စားပြီးရင် အိမ်ပြန်မှာလား” ဟု ဝမ်ယွီက မေးသည်။
“အင်း” ဟု ဂျီအန်းနင်းက ခေါင်းမဖော်ဘဲ ဖြေလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီသည် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားရသည်။ သို့သော် ဂျီအန်းနင်းက စားသောက်နေစဉ်အတွင်း စကားမပြောလိုပေ။ သူမ စားသောက်ပြီးဆုံးသည်အထိ စောင့်ရမည်ဖြစ်သည်။ သူ့မှာ သူမကို စောင့်ဆိုင်းရုံမှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။
ဂျီအန်းနင်းသည် စားသောက်ပြီးနောက် သူမ၏ပါးစပ်ကို သုတ်လိုက်ကာ “ငါ အိမ်ပြန်တော့မယ်” ဟု ပြောသည်။
နောက်ဆုံးတွင် စကားပြောခွင့်ရသွားသော ဝမ်ယွီသည် တိုးတိုးလေး ဂျီတိုက်ကာ ထရပ်လိုက်ပြီး “ကိုယ် လိုက်ပို့မယ်” ဟု ပြောသည်။
ဝမ်ယွီက “မင်း အဘွားကို နေပူဆ๋าဖို့ မခေါ်သွားတော့ဘူးလား။ ငါတို့တွေ အစားကြေအောင် လမ်းလျှောက်ရင်း အတူတူ လိုက်ခဲ့မယ်လေ” ဟု ဆိုသည်။
ဂျီအန်းနင်းသည် ခဏမျှ နှောင့်နှေးသွားသည်။ ဝမ်ယွီက ၎င်းကို သတိပြုမိပြီး “ငါ အပေါ်ကို မတက်ပါဘူး၊ အောက်မှာပဲ စောင့်နေမယ်” ဟု ပြောသည်။
အမှန်စင်စစ် သူသည် ဂျီအန်းနင်း သူ့ကို သူမ၏အိမ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာစေရန် မလိုလားကြောင်း လွန်ခဲ့သည့်တစ်ကြိမ်ကတည်းက သတိပြုမိခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။
လူနေအိမ်ရာ အဆောက်အအုံသည် အလွန်ပင် ဟောင်းနွမ်းနေပြီး ပြိုပျက်လုနီးပါး အိမ်တစ်หลังကဲ့သို့ ဖြစ်နေကာ ယခုအခါတွင် မိသားစု အနည်းငယ်သာ ထိုနေရာ၌ နေထိုင်ကြတော့သည်။ အများစုမှာ ကျောင်းဝင်းအတွင်းရှိ လူမှုဖူလုံရေး အဆောက်အအုံသစ်သို့ ပြောင်းရွှေ့သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ ကျန်ရှိနေသေးသူများမှာမူ ကျောင်းတွင်း၌ ရုန်းကန်နေရဆဲသူများ ဖြစ်ကြသည်။ အသစ်ခန့်အပ်ခံရသော ငယ်ရွယ်သည့် ဆရာဆရာမများပင်လျှင် ထိုနေရာတွင် နေထိုင်သည်ထက် ကျောင်းပြင်ပတွင် အိမ်ငှားရန် ပို၍ဆန္ဒရှိကြကြောင်း သူတို့ ကြားသိခဲ့ရသည်။
ဂျီအန်းနင်းလည်း ထိုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင်သာ ရှိနေပြီး သူမ၏အိမ်အခြေအနေကို မည်သို့ရှိမည်ကို မှန်းဆကြည့်နိုင်သည်။ လူတိုင်းတွင် ကိုယ်ပိုင် ဂုဏ်သိက္ခာဆိုသည် ရှိကြသည်၊ အထصაკအားဖြင့် မိန်းကလေးများတွင် ပို၍ပင် ရှိကြသည်။ သူမ၏အိမ်ကို သူ မြင်တွေ့သည်ကို မလိုလားခြင်းမှာ နားလည်ပေးနိုင်သော ကိစ္စပင်တည်း။
သူတို့နှစ်ဦးသည် ကျောင်းမှ အတူတကွ ထွက်လာခဲ့ကြပြီး လမ်းကိုဖြတ်ကူးကာ စကားစမြည်ပြောဆိုရင်း လမ်းလျှောက်လာခဲ့ကြသည်။
ဝမ်ယွီက “မနက်ဖြန်က အားလပ်ရက်လေ။ မင်းရဲ့အားလပ်ရက်ကို ဘယ်လို စီစဉ်ထားလဲ” ဟု မေးသည်။
“မနက်ပိုင်းမှာ ဘာမှမရှိပါဘူး” ဟု ဂျီအန်းနင်းက ပြောပြီး “နေ့လယ်ပိုင်းကျရင် ကော်ဖီဆိုင်ကို သွားမယ်၊ ညဘက်ကျရင် တောင်တံတားလမ်းကို သွားမယ်” ဟု ဆိုသည်။
ဤကဲ့သို့သော အားလပ်ရက်မျိုးတွင် ကော်ဖီဆိုင်သည် ပုံမှန်ထက် ဖောက်သည် ပိုများမည်ဖြစ်သည်။ အတူတကွ အချိန်ပိုင်း အလုပ်လုပ်ကြသည့် မိန်းကလေးအချို့သည် လှုပ်ရှားမှုများကို စီစဉ်ထားကြပြီး အားလပ်ရက်အတွင်း အလှည့်ကျ အနားယူ၍ မရနိုင်ကြပေ။ ဂျီအန်းနင်းက ရှုချန်နှင့် ချိန်းဆိုထားပြီး သူမတွင် အချိန်ရှိကြောင်းနှင့် အပိုငွေရှာရန် ပို၍အလုပ်လုပ်နိုင်ကြောင်း ပြောကြားထားခဲ့သည်။
ဤကဲ့သို့သော အားလပ်ရက်များတွင် ပုံမှန်အလုပ်ချိန်အတွက် အပိုလစာ မပေးသော်လည်း အချိန်ပိုဆုကြေးများကမူ သုံးဆအထိ ရရှိပေသည်။
“ဒါဆိုရင် မနက်ဖြန် မနက်ကျရင် လေ့ကျင့်ရေးစင်တာကို လာခဲ့” ဟု ဝမ်ယွီက ဂျီအန်းနင်းအတွက် တိုက်ရိုက် စီစဉ်ပေးလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း: “……”
“မနေ့က မင်း ကန်လိုက်တဲ့ ကန်ချက်ကို ကြည့်ပါဦး၊ ဘယ်လောက်တောင် အားမပါဘဲ အားယုတ်နေလဲ” ဟု ဝမ်ယွီက သူမကို တစ်ချက်စောင်းငဲ့ကြည့်ကာ “မင်း လေ့ကျင့်ရေးကို ပိုစောစော လာသင့်တယ်။ ဘယ်လိုမှ ဆိုးကျိုးမရှိစေရပါဘူး” ဟု ပြောသည်။
ဂျီအန်းနင်း၏ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားပြီး ဝမ်ယွီဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
သူတို့သည် ထိုဖြစ်ရပ်နှင့် ပတ်သက်၍ ယခုထိ ဆွေးနွေးခွင့် မရသေးပေ။
ဝမ်ယွီသည် သူမ၏ မှောင်မိုက်သော မျက်ဝန်းများထဲမှ ရှုပ်ထွေးလှသော အကြည့်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ချက်ချင်းဆိုသလို လက်ညှိုးတစ်ချောင်းကို ထောင်ပြလိုက်ကာ “တော်ပြီ! ငါ့ကို ကျင့်ဝတ်မဆန်တာတွေ မပြောနဲ့တော့!” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်းသည် ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို လှည့်ကာ ရှေ့သို့ ဆက်လက် လမ်းလျှောက်သွားခဲ့သည်။
ဝမ်ယွီလည်း သူမနောက်မှ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။
“မင်းရဲ့စိတ်ထဲမှာ ဒါကို ကောင်းကောင်း နားလည်ထားတယ်လို့ ငါထင်တယ်။ မဟုတ်ရင် မင်းလို မိန်းကလေးက ဘာလို့ ကိုယ့်ရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးကလပ်ဆီကို လာမှာလဲ” ဟု သူက အံ့သြသည့် အရိပ်အယောင်ဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး “ဘာလို့ ငါ့ဆီ ရောက်လာတာနဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားနဲ့ ကျင့်ဝတ်ဆိုင်ရာ ဆရာမတစ်ယောက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားရတာလဲ” ဟု မေးသည်။
ဂျီအန်းနင်းက “အဲ့လောက်တောင် ကြီးကျယ်လို့လား။ အဲ့ဒီလူနှစ်ယောက်ကရော ဘယ်လိုလဲ” ဟု မေးသည်။
ဝမ်ယွီက “ငါ သူတို့ကို နည်းနည်းပဲ ကန်လိုက်တာပါ။ ဘယ်လောက်တောင် ကြီးကျယ်သွားမှာလဲ။ ငါက ပရော်ဖက်ရှင်နယ် လေ့ကျင့်သင်ကြားမှုတွေ ရထားပြီးသား၊ ငါ့ရဲ့အားကို ငါ ထိန်းချုပ်နိုင်တယ်” ဟု ပြန်ဖြေသည်။
ဂျီအန်းနင်းသည် လမ်းလျှောက်ရင်း “သူတို့က မင်းကို တိုင်ကြားမှာ မဟုတ်ဘူးလား။ အနည်းဆုံးတော့ ဒဏ်ရာအနည်းငယ် ရတာတောင် ဥပဒေကြောင်းအရ အကျိုးဆက်တွေ ရှိရမှာပေါ့” ဟု မေးသည်။ သူမ၏ခေါင်းသည် အနည်းငယ် ငုံ့လျက် မြေပြင်ကို ကြည့်နေသည်။ ထိုနေ့က ဓာတ်ပုံများတွင် ထိုလူနှစ်ဦးစလုံး မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျက်ရှိနေကြသည်။ ၎င်းသည် သူပြောသလောက် လွယ်ကူအရေးမကြီးလှသည့် ကိစ္စတစ်ခုကဲ့သို့ မခံစားရပေ။
“ငါက အဲ့လောက်တောင် တုံးအတဲ့လူလား” ဟု ဝမ်ယွီက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ “ငါ့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုကို လုပ်ဖို့အတွက် စောင့်ကြည့်ရေးကင်မရာတွေ မရှိတဲ့ လူသူကင်းမဲ့တဲ့ လမ်းကြားလေးကို ရွေးခဲ့တာ။ အဲ့ဒီအရူးနှစ်ကောင်က ငါ့ရဲ့ ကားနံပါတ်ပြားကိုလည်း မမြင်ရသလို ငါ့မျက်နှာကိုလည်း မမှတ်မိကြဘူး။ သူတို့သာ ရဲကို တိုင်ခဲ့ရင်တောင် ငါ့ကို ရှာတွေ့မှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု ပြောသည်။
ဝမ်ယွီ၏ အသံတွင် ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ရှိနေသည်။
ဂျီအန်းနင်းသည် ဝမ်ယွီအကြောင်းကို သူမ အလုံအလောက် မသိသေးကြောင်း သဘောပေါက်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ကျောင်း၌ မိန်းကလေးများ၏ အသည်းစွဲဖြစ်ပြီး ယောက်ျားလေးများ ဝန်းရံခြင်းခံရသူဟူသော အမှတ်တရသာ ရှိနေသည်။ ကျန်ရှိသည်မှာ သူ၏ လူမိုက်ဆန်ပြီး ရှက်ကြောက်ခြင်းကင်းမဲ့သော အပြုအမူများနှင့် မဆုတ်မနစ် နှောင့်ယှက်တတ်မှုများသာ ဖြစ်သည်။
သူသည် သူဌေးမိသားစုမှ ဆင်းသက်လာကြောင်း သူမ သိသော်လည်း အသေးစိတ်ကိုမူ မသိပေ။ ကျောင်းဝင်းပြင်ပရှိ သူ့နောက်ခံ၊ လူမှုဆက်ဆံရေး သို့မဟုတ် နည်းလမ်းများကို သူမ လုံးဝ မသိခဲ့ပေ။
“လူသတ်မှုကရော” ဟု ဂျီအန်းနင်းက ရုတ်တရက် တိုးညင်းသော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီက နားမလည်နိုင်ဘဲ “ဟင်” ဟု အသံပြုလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်းသည် လမ်းလျှောက်နေရာမှ ရပ်တန့်သွားပြီး သူ့မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ကာ “ခင်ဗျားသာ လူတစ်ယောက်ကို သတ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ဥပဒေပြစ်ဒဏ်ကနေ လွတ်မြောက်နိုင်မှာလား။ အဖမ်းမခံရဘဲ သေဒဏ်ချမှတ်ခံရခြင်းကနေ ရှောင်ရှားနိုင်မှာလား” ဟု မေးသည်။
ဝမ်ယွီသည် မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်းက “ကျွန်မပြောတာက စိတ်ကူးနဲ့ ဥပမာပေးတာပါ” ဟု ရှင်းပြရန် ကြိုးစားသည်။
ဝမ်ယွီက ရယ်မောလိုက်ပြီး “မင်းရဲ့စိတ်ကူးက အဝေးကြီးကို ရောက်သွားပါရောလား။ အစွန်းတစ်ဖက်ကနေ နောက်အစွန်းတစ်ဖက်ကို ချက်ချင်းကူးသွားတာပဲ၊ လူတစ်ချက်ကန်တာကနေ လူသတ်တာနဲ့ မီးရှို့တာအထိ ရောက်သွားပြီပေါ့” ဟု ပြောသည်။
သို့သော် ၎င်းမှာ စိတ်ကူးသက်သက်ဖြစ်သောကြောင့် သူက ခဏမျှ တွေးတောဆင်ခြင်လိုက်ပြီး ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်သည် — “ကိုယ်သာ တကယ်လို့ လူတစ်ယောက်ကို သတ်ချင်တယ်ဆိုရင် သေချာပေါက် အသေးစိတ် အစီအစဉ်ဆွဲမှာပေါ့။ အချိန်၊ နေရာ၊ နည်းလမ်း၊ အားလုံးက အဓိကကျတယ်။ ဘယ်သူမှ သက်သေအထောက်အထား ရှာမတွေ့နိုင်အောင် လုပ်ဖို့ရာမှာတော့ ကိုယ်က သေချာပေါက် တုံးအမှာ မဟုတ်ပါဘူး” ဟု ဆိုသည်။
ဂျီအန်းနင်း၏ မျက်နှာသည် အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွားသည်။
ထိုညက သူသည် ကျောက်ချန်ကို အမိုးပေါ်အစွန်းသို့ ဆွဲခေါ်သွားခဲ့ပြီး အေးစက်စက် အပြုံးဖြင့် “မင်းလည်း ပါတာပဲ” ဟု ပြောခဲ့သည်။
ကျောက်ချန်၏ သေဆုံးမှုကို “ကိုယ်ကိုကိုယ် သတ်သေခြင်း” အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့ပြီး သူ၏တည်ရှိမှု လက္ခဏာအားလုံးကို ဖျောက်ဖျက်ကာ သူကိုယ်တိုင် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်သွားစေခဲ့သည်။
ဝမ်ယွီကရော… ဝမ်ယွီလည်း ထိုနည်းအတိုင်း လုပ်နိုင်ခဲ့ပါသလား။
သို့သော် ဝမ်ယွီမူ အဖမ်းခံခဲ့ရပြီး ပြစ်ဒဏ်ချမှတ်ခံရကာ ကွပ်မျက်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။
ဂျီအန်းနင်းသည် အချိန်၏ ရေစီးကြောင်း ဝဲဂယက်ထဲတွင် သူမ မြင်တွေ့ခဲ့ရသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ထင်ထင်ရှားရှား ပြန်ပြောင်းသတိရလိုက်သည် -
အစည်းအဝေးခန်းမအတွင်း၌ လူငယ်တစ်ဦးသည် ဖုန်းလက်ကိုင်ကို မှန်နောက်ဘက်မှ ကိုင်ထားလျက် အပြုံးဖြင့် “မင်းမှာ ကျောက်နဲ့ ဘယ်လို ရန်ငိုးရန်စတွေ ရှိလို့ ရုတ်တရက် သွားသတ်ရတာလဲ။ ကံကောင်းလို့ မင်းက ရုတ်တရက် ရူးသွားပြီး ငါတို့ဘက်ကို အခွင့်အရေးပေးခဲ့တာပေါ့။ မဟုတ်ရင် မင်းက အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်နိုင်လောက်တော့မလို့ပဲ။ မိန်းကလေးတစ်ယောက်အတွက်နဲ့ ဒါ တန်လို့လား” ဟု ပြောခဲ့သည်။
သူမ ပြန်လည် မွေးဖွားလာခဲ့သည့် ဤရက်များအတွင်း ဂျီအန်းနင်းသည် အတိတ်ဘဝက သူမ မြင်တွေ့ခဲ့ရသော မြင်ကွင်းများကို အကြိမ်ကြိမ် ပြန်ပြောင်းတွေးတောခဲ့ပြီး သူတို့ပြောဆိုခဲ့သည့် စကားများကို ဆင်ခြင်သုံးသပ်ခဲ့သည်။
ဝမ်ယွီနှင့် ထိုလူငယ်တို့သည် ထင်ရှားစွာပင် ပြိုင်ဘက်များ သို့မဟုတ် ရန်သူများပင် ဖြစ်ကြသည်။ ဝမ်ယွီသည် ကျောက်ချန်ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး တစ်ဖက်လူက သူ့ကို အနေအထားမသင့်သည့် အချိန်တွင် ဖမ်းမိခဲ့ကာ ၎င်းကပင် သူ့အား အကျဉ်းကျခံရခြင်းနှင့် ရှုံးနိမ့်ခြင်းဆီသို့ ဦးတည်သွားစေခဲ့သည်။
ဤအရာအားလုံးသည် သူမအတွက် ဖြစ်ခဲ့သည်။
ဒါ တန်လို့လား။
ဝမ်ယွီသည် ဂျီအန်းနင်းကို အကြည့်မလွှဲဘဲ စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ” ဟု သူက မေးလိုက်ပြီး “နေလို့ မကောင်းဘူးလား” ဟု ဆိုသည်။
ဂျီအန်းနင်း၏ မျက်နှာသည် အလွန်အမင်း ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်နေပြီး အရောင်အသွေး ကင်းမဲ့နေသည်။ ဝမ်ယွီသည် လက်ရော၊ မျက်စိပါ၊ စိတ်ရော၊ နှုတ်ပါ အမြဲတမ်း လျင်မြန်သူဖြစ်သည်။ သူ မေးနေစဉ်မှာပင် သူ့လက်သည် ဂျီအန်းနင်း၏ ပါးပြင်ကို ထိတွေ့ပြီးနှင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။
သူမက မထိရန် သတိပေးထားသည်ကို သူ လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။
ဂျီအန်းနင်းသည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အပြောင်းအလဲများ ဖြစ်ပေါ်နေပြီး ဝမ်ယွီ သူမ၏ပါးပြင်ကို တစ်ဖန် ပြန်လည်ထိတွေ့နေသည်ကို သတိမပြုမိလိုက်ပေ။
ဝမ်ယွီ၏ ဖဝါးပြင် သို့မဟုတ် လက်ဖဝါးသည် ခြောက်သွေ့ပြီး အနွေးဓာတ်ရှိကာ သူမ၏ပါးပြင်ကို ထိတွေ့လိုက်စဉ် ပြောပြ၍မရနိုင်လောက်အောင် စိတ်ချမ်းသာမှုကို ဖြစ်စေသည်။
ဂျီအန်းနင်းသည် မှေးမှိန်တွေဝေလျက် အေးစက်ပြီး မှောင်မိုက်နေသော အကျဉ်းခန်းအတွင်း၌ သူ့ကို ငုံ့၍နမ်းခဲ့သည်ကို ပြန်အမှတ်ရသွားသည်။ သူမ၏ ဝိညာဉ်သည် အထိအတွေ့မရှိဘဲ သူ၏နှုတ်ခမ်းများကို မထိတွေ့နိုင်ခဲ့ပေ… ထိုစဉ်က သူမ မည်မျှ ရင်နာခဲ့ရပါသနည်း။
သို့သော် သူမ မျက်လုံးများကို ပင့်တင်လိုက်ပြီး နေ့ခင်းကြောင်တောင်တွင် သူမ၏ရှေ့၌ ရပ်တည်နေသော ဝမ်ယွီကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ၊ သူ၏ တဖိတ်ဖိတ်တောက်နေသော အကြည့်များ၊ လှည့်စားတတ်သော၊ နောက်ဆုံးတွင် တပ်မက်မှု အနည်းငယ်ပါဝင်နေသော အကြည့်များကို တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ ဂျီအန်းနင်းသည် ရုတ်တရက် လက်တွေ့ဘဝဆီသို့ ပြန်လည် သတိဝင်လာခဲ့သည်။
သူမသည် သူ့လက်ကို ဖယ်ရှားပစ်လိုက်ပြီး “ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်းဆွယ်မထိနဲ့” ဟု ပြောကာ လှည့်ထွက်သွားပြီး ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားခဲ့သည်။
ဝမ်ယွီက ပျော်ရွှင်ကြည်နူးစွာဖြင့် သူမနောက်မှ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။
သူတို့သည် ရပ်ကွက်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကြပြီး ဂျီအန်းနင်းက သူမ၏ အဘွားကို အောက်ထုံးသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။
မိသားစုအိမ်ရာ အဆောက်အအုံ၏ ရပ်ကွက်ဝင်းလေးသည် နွယ်ပင်စင်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော ဥယျာဉ်ငယ်လေးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဤနေ့လယ်အချိန်တွင် မိသားစုဝင်းအတွင်း၌ လူအများအပြား မရှိကြပေ။ သက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးအချို့မှာ နေ့လယ်စာ စားသုံးပြီးစ ဖြစ်ကြကာ အိမ်တွင်း၌ပင် အစာကြေစေရန် နေထိုင်နေကြသည်။ နေ့ခင်းကြောင်တောင်အချိန်တွင် လမ်းလျှောက်ရန် အောက်ထုံးသို့ ဆင်းလာသူ မရှိပေ။ ဥယျာဉ်ဝင်းထဲတွင် ဂျီအန်းနင်းနှင့် အခြားနှစ်ဦးသာ ရှိနေကြသည်။
အဘွားသည်လည်း နေလှန်းရသည်ကို နှစ်သက်ပေသည်။ သူမသည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ထားလျက် ဥယျာဉ်ဝင်းထဲတွင် သက်တောင့်သက်သာ လမ်းလျှောက်နေသည်။
ဂျီအန်းနင်းနှင့် ဝမ်ယွီတို့သည် သူမ၏နောက်မှ ဖြည်းညင်းစွာ လမ်းလျှောက်ရင်း လိုက်ပါသွားကြသည်။
“ပုံမှန်ပါပဲ” ဟု ဝမ်ယွီက မှတ်ချက်ပေးသည်။
အဘွားသည် အစောပိုင်းက အောက်ထုံးသို့ ဆင်းလာစဉ်က ဝမ်ယွီကို သူ မည်သူဖြစ်ကြောင်း မေးမြန်းခဲ့ပြီး ဂျီအန်းနင်းက သူမအား မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်။ အဘွားကပင် အပြုံးဖြင့် “ငတင့်နဲ့ လာဆော့တာလား” ဟု မေးခဲ့သေးသည်။
သူမသည် ပုံမှန်လူတစ်ဦးနှင့် တူနေပုံရသည်။
ဂျီအန်းနင်းက ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး “သိရဖို့ အချိန်ယူရဦးမှာပါ” ဟု ပြောသည်။
သို့သော် ဝမ်ယွီ ခဏမျှ လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် အဘွားသည် အမှန်တကယ်ပင် သတိလွတ်နေပြီဖြစ်ကြောင်း တဖြည်းဖြည်း သဘောပေါက်လာခဲ့သည်။ သူက “ဒါဆိုရင်… အသက်ကြီးလာလေ လူတွေကို မခွဲနိုင် မခွာရက် ဖြစ်လာလေပဲလား” ဟု မေးသည်။
ဂျီအန်းနင်းက “ဟုတ်ပါတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ သူမဟာ သူ့ကိုယ်သူတောင် ဂရုစိုက်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ဘူးလေ” ဟု ဆိုသည်။
ဝမ်ယွီက နှုတ်ခမ်းကို စုလိုက်ကာ “ဒါဆိုရင် နောက်ပိုင်းကျရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ” ဟု မေးသည်။
ဂျီအန်းနင်းသည် မျက်လုံးများကို အောက်သို့ ပစ်ချလိုက်ကာ “အနာဂတ်ကိစ္စကို နောက်မှ ပြောတာပေါ့။ လက်ရှိအခြေအနေအတွက်တော့ ကိုယ်ပဲ တာဝန်ယူမှာပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“သူ့လို သက်ကြီးရွယ်အိုမျိုးကို သေချာစောင့်ရှောက်ပေးနိုင်မယ့် သက်ကြီးစောင့်ရှောက်ရေးဂေဟာတွေ ရှိမှာပေါ့၊ ဟုတ်လား” ဟု ဝမ်ယွီက ထပ်မံမေးမြန်းလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်းက “အင်း” ဟု တိကျသေချာမှုမရှိဘဲ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
ဝမ်ယွီက သူမ၏ တုံ့ဆိုင်းနေမှုကို သဘောပေါက်သွားသည်။ သူသည် ဖုန်းကို ထုတ်ယူကာ ရှာဖွေကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဂျီအန်းနင်း မြင်စေရန် ဖုန်းကို လှည့်ပြလိုက်သည် — “ကြည့်ပါဦး၊ တစ်နှစ်ကို ငွေယွမ် တစ်သိန်းကျော်လောက်ပဲ ကုန်တာ၊ ပိုက်ဆံမှ မများတာ” ဟု ဆိုသည်။
“ဂျီအန်းနင်း ရယ်၊ တကယ်တော့…” သူက စနောက်သော အပြုံးဖြင့် ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏အကြည့်တို့မှာ ပြင်းထန်ကာ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာမည့်အလား ရှိနေသည်။
“ပါးစပ်ပိတ်ထား” ဟု ဂျီအန်းနင်းက ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီက အလွယ်တကူ လက်လျှော့သွားသူ မဟုတ်ပေ။ သူက အပြုံးလေးဖြင့် “ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ ငွေကြေးနဲ့ ဖြေရှင်းလို့ မရတဲ့ပြဿနာ ဘာမှမရှိပါဘူး” ဟု သူမအား ပြောလိုက်သည်။
ဟုတ်ပေသည်၊ ဘာကြောင့် မဖြစ်ရမလဲ။
ဘဝဆိုတာလေ။
လူတစ်ယောက် သေဆုံးသွားပြီဆိုသည်နှင့် အရာရာတိုင်းသည် အဓိပ္ပာယ်မဲ့သွားပြီး နောင်တရမှုဟူသမျှမှာလည်း အလကားသာ ဖြစ်သွားတော့သည်။ ငွေကြေးက ဘာအသုံးဝင်တော့မည်နည်း။
ငွေကြေးဖြင့် အသက်ကို ဝယ်ယူ၍ မရပေ။
ဂျီအန်းနင်းက တစ်စောင်း အကဲခတ်လိုက်သည်။
ဝမ်ယွီက မီးတောက်သကဲ့သို့ လောင်မြိုက်နေသော သူမ၏အကြည့်များကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ အချို့သော မေတ္တာကြောင့်ပဲဖြစ်စေ၊ တပ်မက်မှုကြောင့်ပဲဖြစ်စေ၊ သူသည် သူမကို အမှန်တကယ်ပင် ပိုင်ဆိုင်ချင်နေခဲ့သည်။
အတိတ်ဘဝက သူသည် သူမကို မရခဲ့ဘဲ ဤစွဲလမ်းမှုကပင် သူမအတွက် လူသတ်ရန် တွန်းအားပေးခဲ့ကာ သူ့ဘဝတစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားစေခဲ့သည်။
ယောကျ်ားလေးများသည် မိမိမရနိုင်သည့် အရာတစ်ခုအပေါ် စွဲလမ်းသွားသောအခါ နှစ်မြှုပ်မိသွားတတ်ကြသော်လည်း တစ်ခါတလေတွင် ရရှိသွားကြသည့်အခါကျမှ ဖိနပ်ဟောင်းတစ်ရံလို စွန့်ပစ်တတ်ကြသည်ဟု ဆိုကြသည်။
အထူးသဖြင့် အမျိုးသမီးများနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် ပိုဆိုးသည်။
ဝမ်ယွီက ဂျီအန်းနင်းကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။
သူမသည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး သူ့ဘက်သို့ ခေါင်းလှည့်ကာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်တောင်ရှည်ကြီးများ ပတ္တမြားကဲ့သို့ ဖျတ်ဖျတ်ခတ်သွားကြပြီး အပြုံးကင်းနေသည့်တိုင် သူမသည် ရင်သပ်ရှုမောဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် လှပနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
ဝမ်ယွီ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တွန့်ချိုးသွားကာ လူဆိုးဆန်ပြီး စနောက်ချင်စရာ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူက သူမကို နောက်ပြောင်မည့် စကားတစ်ခွန်း ပြောတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ဂျီအန်းနင်းက ရုတ်တရက် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ပြီး သူ၏ ကော်လားကို ဆွဲကိုင်ကာ အောက်သို့ ဆွဲငင်လိုက်သည်…
ကြည်လင်နေသော ကောင်းကင်အောက်တွင် ဂျီအန်းနင်းသည် ခြေဖျားထောက်ကာ ဝမ်ယွီကို နမ်းလိုက်လေသည်။