ဒီမှာပါ ကျမ်းစာကို မြန်မာလို ဘာသာပြန်ဆိုပေးလိုက်ပါတယ် -
---
**ခေါင်းစဉ် -** ပြန်လည်မွေးဖွားလာပြီးနောက် ဒုတိယမျိုးဆက် သူဌေးလေးနဲ့ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံပတ်သက်မိတဲ့အခါ - အခန်း (၂၃) | NovelPing
တစ်ယောက်ကို တစ်ချက်စီ ကန်ချလိုက်တာနဲ့ ထောင်တောင်မထနိုင်သေးတဲ့ လူငယ်နှစ်ယောက်မှာ လုံးဝကို ဆက်မထရပ်နိုင်တော့ပါဘူး။ ဒီညတော့ ဝမ်ယု (Wen Yu) တစ်ယောက် သူ့ရဲ့ စိတ်မကြည်တဲ့ ခံစားချက်တွေကို ထုတ်လွှတ်စရာနေရာ ရသွားပါပြီ။
သူတို့ထဲက တစ်ယောက်က အကူအညီတောင်းပြီး အားပျော့ပျော့နဲ့ အော်ဟစ်လိုက်တာက ရယ်စရာတောင် ကောင်းနေပါတယ်။ ဒီလမ်းက ကျောင်းဘက်ကို သွယ်တန်းနေတဲ့လမ်းဖြစ်ပြီး ဒီအချိန်မှာတော့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဘယ်သူမှမရှိဘဲ လုံးဝကို မှောင်မည်းနေပါတယ်။
ဝမ်ယုက အဲဒီကောင်ရဲ့ လက်ကို နင်းပြီး ဖိကြိတ်လိုက်တဲ့အခါ အဲဒီကောင်က ဝက်တစ်ကောင်လို အော်ဟစ်ပြီး “ကိုကြီး၊ ကိုကြီးဗျာ! ကျုပ်ပိုက်ဆံအိတ်က နောက်အိတ်ကပ်ထဲမှာ ရှိပါတယ်။ ယူလိုက်ပါ၊ အကုန်ယူလိုက်ပါ!” လို့ တောင်းပန်ပါတော့တယ်။
“ငါက ပိုက်ဆံလိုနေတဲ့ပုံ ပေါက်နေလို့လား” ဝမ်ယုက သူ့ကို တစ်ချက်ကန်ချလိုက်ပြီး “ဂွမ်းမင်လမ်း (Guangming Road) က ကော်ဖီဆိုင်မှာ မင်းတို့ကို ငါနောက်တစ်ခါ ထပ်တွေ့ရင်တော့ လက်ဘရိတ် လုံးဝအုပ်မှာမဟုတ်ဘူး” လို့ သတိပေးလိုက်ပါတယ်။
အဲဒီမှပဲ လူငယ်နှစ်ယောက်လည်း တစ်စုံတစ်ယောက်က ကြောင်နားရွက်တပ်ထားတဲ့ ကောင်မလေးအတွက် အခွင့်အရေးလာဖန်တီးပေးတာ ဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားကြပါတော့တယ်။
“ကျွန်တော်တို့ ဘယ်တော့မှ မဝံ့ရဲတော့ပါဘူး! ဘယ်တော့မှ မလုပ်ရဲတော့ပါဘူး! အဲဒီကို လုံးဝထပ်မလာတော့ပါဘူး!” လို့ အဆိုပါ လူဆိုးနှစ်ယောက်က ငိုယိုပြီး ကတိပေးကြပါတယ်။
ဝမ်ယုက သူတို့ရဲ့ လက်ကိုင်ဖုန်းတွေကို ယူပြီး ဓာတ်ပုံ አልဘမ်တွေကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ခိုးရိုက်ထားတဲ့ ပုံတွေချည်းဖြစ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။ တွန့်ဆုတ်နေခြင်းမရှိဘဲ အားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီး ဖုန်းတွေကို မြေပြင်ပေါ် ပစ်ချလိုက်ပါတယ်။ “ဂျွတ်၊ ဂျွတ်” ဆိုတဲ့ အသံနဲ့အတူ ဖုန်းမျက်နှာပြင် နှစ်ခုစလုံး ကွဲအက်သွားပါတော့တယ်။
ဒီနေ့ကတော့ ကြက်ခိုးဖို့ကြံရာက ဆန်အိတ်ပါ ပျောက်သွားရတဲ့အဖြစ်ပါပဲ။ သူတို့နှစ်ယောက် လွန်စွာ နောင်တရမိကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အမည်းရောင် အရိပ်လို အရပ်ရှည်ရှည် လူကို လှမ်းကြည့်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ ဘာမှပြန်မပြောဝံ့ကြဘဲ ရှီအန်နင်း (Ji Anning) ကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံမစော်ကားဝံ့တော့ကြောင်း မျက်ရည်စက်လက်နဲ့ ကတိပေးနိုင်ခဲ့ကြပါတော့တယ်။
ဝမ်ယုက သူတို့ရဲ့ ပုံတွေကို ဖုန်းနဲ့ အနည်းငယ် ရိုက်ကူးလိုက်ပြီးမှ လှည့်ထွက်လာခဲ့ပါတယ်။
ကားတာယာတွေ မြေပြင်နဲ့ ပွတ်တိုက်သံတွေကိုသာ သူတို့ ကြားလိုက်ရပြီး ကားက အမြန်နှုန်းနဲ့ နောက်ပြန်ဆုတ်ကာ၊ လမ်းကြောင်းပြောင်းပြီး ဖုန်လုံးတွေကြားထဲမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပါတော့တယ်။
နောက်ဆုံးမှာတော့ ကားနံပါတ်ပြားကိုဖြစ်စေ၊ လူရဲ့မျက်နှာကိုဖြစ်စေ သူတို့ မမြင်လိုက်ရပါဘူး။ သူတို့ သိလိုက်ရတာကတော့ ဂွမ်းမင်လမ်းက ကော်ဖီဆိုင်က လှပတဲ့ကောင်မလေးကို ဘယ်လိုမှ မစရဲတော့ဘူးဆိုတာပါပဲ။
ဒီကိစ္စလေးကြောင့် ဝမ်ယုရဲ့ ညဘက် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မှုတွေ အတော်လေး လျော့ပါးသွားခဲ့ပါတယ်။ သူက ကားကိုမောင်းခဲ့ပေမဲ့ သူ့အိမ်ကို မပြန်ဘဲ အိမ်ဟောင်းဘက်ကို ဦးတည်မောင်းသွားခဲ့ပါတယ်။
သူ့ရဲ့ဘွားအို (အဒေါ်ဖြစ်သူ) က တံခါးလာဖွင့်ပေးပြီး အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားပါတယ်။ “ဒီနေ့ ဘာလို့ ပြန်လာတာလဲ”
အဒေါ်ဖြစ်သူရဲ့ ဆံပင်တွေမှာ နယ်နိမိတ်ဖြူတွေ စတင်ပေါ်နေပါပြီ။ ဝမ်ယုက ငယ်စဉ်ကတည်းက သူ့လက်အောက်မှာ ကြီးပြင်းလာခဲ့တာဖြစ်ပြီး ချန်လျန် (Cheng Lian) ထက်စာရင် အဒေါ်ဖြစ်သူနဲ့ ပိုပြီး ရင်းနှီးပါတယ်။ ဝမ်ယုက ချစ်စနိုးနဲ့ “သတိရလို့လေ” လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
အဒေါ်ဖြစ်သူက သူ့ကို ရယ်မောဆူပူရင်း ပုခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီး “ပါးစပ်ချိုလိုက်တာ” လို့ ပြောပါတယ်။ ပြီးမှ “မင်းအဖေ စာကြည့်ခန်းထဲမှာ ရှိတယ်” လို့ ပြောပြပါတယ်။
ဝမ်ယုလည်း အပေါ်ထပ်ကိုတက်ပြီး စာကြည့်ခန်းတံခါးကို ခေါက်ကာ ဝင်သွားလိုက်ပါတယ်။ “ဖေဖေ၊ ဘာလုပ်နေတာလဲ”
ချန်လျန်နဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင် ဝမ်ကူအန် (Wen Guoan) က အများကြီး အိုမင်းနေပုံ ပေါ်ပါတယ်။ သူက ချန်လျန်ထက် အသက် နှစ်ဆယ်နီးပါး ပိုကြီးပြီး သူတို့ရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးက အသက်ကြီးတဲ့ ခင်ပွန်းနဲ့ အသက်ငယ်တဲ့ ဇနီးစနစ် ဖြစ်ပါတယ်။ အိုမှရတဲ့ သားဖြစ်တာကြောင့် ဝမ်ကူအန်က ဝမ်ယုရဲ့ ပြုစုပျိုးထူရေးနဲ့ ပညာရေးအပေါ် အလွန်အမင်း မြှုပ်နှံထားခဲ့ပါတယ်။
အသက်အရွယ် ကြီးရင့်လာတာကြောင့် တခြားမိသားစုတွေလို သားသမီးတွေ တက္ကသိုလ်ပြီးဆုံးတာကို စောင့်ပြီးမှ မိသားစုလုပ်ငန်းထဲ ဝင်ခွင့်ပေးတာမျိုး မလုပ်နိုင်ဘဲ ဝမ်ကူအန်က စောစောစီးစီး လေ့ကျင့်ပျိုးထူပေးခဲ့ပြီး လုပ်ငန်းကို တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး လွှဲပြောင်းယူနိုင်ဖို့ မျှော်လင့်နေခဲ့ပါတယ်။
ဒါကြောင့်ပဲ ဒီအရွယ်ရောက်နေပြီဖြစ်တဲ့ ဝမ်ယုက သူ့အရွယ်တူသူငယ်ချင်းတွေနဲ့ မပေါင်းဘဲ အသက် ၂၀ ကျော် အရွယ် ဒုတိယမျိုးဆက်လူငယ်တွေနဲ့သာ ရောနှောပေါင်းသင်းနေခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။ လူ့အဖွဲ့အစည်းထဲ ဝင်ရောက်ပြီးသားလူနဲ့ မဝင်ရသေးသူတွေရဲ့ တွေးခေါ်ပုံချင်း မတူကြတာကြောင့် ဘုံဘာသာစကား မတူကြတာ သဘာဝပါပဲ။
“ဒီည အမေနဲ့ အတူ ညစာစားဖြစ်တယ်။ တစ်ဖက်ကို ပို पक्ष (पक्ष - ဘက်လိုက်) တာမျိုး မဖြစ်သင့်ဘူးလို့ ခံစားရလို့ ဖေဖေနဲ့အတူ ရှိနေပေးဖို့ အပြေးအလွှား ပြန်လာခဲ့တာ” လို့ ဝမ်ယုက ဝမ်ကူအန်ရဲ့ စာရေးစားပွဲပေါ်မှာ ဘယ်လိုမှ အခမ်းအနားမရှိဘဲ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထိုင်ချလိုက်ရင်း ပြောလိုက်ပါတယ်။
ဝမ်ကူအန် ပြုံးလိုက်ပါတယ်။
ချန်လျန်က ဒီအချိန်အထိ ပြန်မလာသေးပေမဲ့ သူကလည်း ဘာမှ လိုက်မမေးမြန်းခဲ့ပါဘူး။ အသက်ကြီးလာပြီဖြစ်တဲ့အတွက် အချစ်ရေးဆိုတာတွေက သူ့အတွက် အရေးမပါတော့တာ ကြာပါပြီ။ လူကြီးတွေက အိပ်စက်တာ ပေါ့ပါးကြပြီး ညဘက်တွေမှာ ဆူညံသံတွေကို လက်မခံနိုင်ကြတာကြောင့် သူတို့နှစ်ဦး သီးခြားအခန်းတွေမှာ အိပ်လာကြတာ ကြာပါပြီ။
အိမ်တလုံးတည်းမှာ အတူနေကြပေမဲ့ ရုံးခန်းထဲမှာထက် ပိုတွေ့ဖြစ်တာမျိုး မရှိပါဘူး။
သူ့သားက သူ့ကို ဂရုစိုက်ပေးတယ်ဆိုတဲ့ အချက်က ဝမ်ကူအန်ကို အလွန်နှစ်သိမ့်မှု ဖြစ်စေပါတယ်။ “ဒါဆို ဖေဖေနဲ့ စစ်တုရင် တစ်ပွဲ လိုက်ထိုးစမ်းပါဦး” လို့ သူက ပြောပါတယ်။
ဖားနဲ့သား နှစ်ယောက် စားပွဲတင်မီးအောက်မှာ စစ်တုရင်ထိုးနေကြပြီး အဒေါ်ကြီးက သစ်သီးတွေလှီးကာ မုန့်တွေပြင်ဆင်ပြီး အပေါ်ထပ်ကို ပို့ပေးပါတယ်။ ဖေဖေချောချော သားလိမ္မာလေးရဲ့ ဒီမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး သူမ အလွန်တရာ ကျေနပ်ပီတိ ဖြစ်မိပါတယ်။
ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ပဲ ဝမ်ယုမှာ ဗုဒ္ဓဟူးနေ့ မနက်ပိုင်း အတန်းမရှိတာကြောင့် အဲဒီညက အိမ်မှာပဲ ဆက်အိပ်ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ အိပ်ရာမဝင်ခင်မှာပဲ သူက ဓာတ်ပုံအချို့ကို ရှီအန်နင်းဆီ ပို့လိုက်ပါတယ်။
ဝမ်ယုက ဘယ်တုန်းကမှ သူရဲကောင်းလုပ်ပြီး နာမည်ဝှက်နေတတ်သူ မဟုတ်ပါဘူး။
ရှီအန်နင်းလည်း အိပ်ရာမဝင်ခင်မှာပဲ မက်ဆေ့ခ်ျကို လက်ခံရရှိပြီး ဖွင့်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
ဓာတ်ပုံနှစ်ပုံပါ။ ပထမပုံက ကော်ဖီဆိုင်အပြင်ဘက်မှာ မှန်ဘောင်ကနေတဆင့် သူ maid ဝတ်စုံ ဝတ်ထားတာကို ရိုက်ထားတာဖြစ်ပြီး ဝမ်ယုရဲ့ ရေးသားချက်ကတော့ - “မင်းက ဆွဲဆောင်မှုရှိသားပဲ!” တဲ့။
ရှီအန်နင်း စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားပါတယ်။
ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ ဒုတိယပုံကို ဆက်လက်လက်ခံရရှိခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီပုံထဲမှာတော့ ဒီကနေ့ သူ့ကို အလွန်အကျွံ စနောက်ဖို့ကြံခဲ့တဲ့ လူယုတ်မာနှစ်ယောက် မြေပြင်ပေါ်မှာ မျက်ရည်စက်လက်နဲ့ လဲကျနေတာကို တွေ့ရပါတယ်။
ရှီအန်နင်း တိတ်ဆိတ်သွားပါတော့တယ်။ ဒီလူနှစ်ယောက်နဲ့ သူ့ဘဝမှာ ဘယ်တော့မှ ပတ်သက်စရာ မရှိတော့ဘူးလို့ သူမ တွေးထားခဲ့မိတာပါ။
သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူမက “အကြမ်းဖက်တာကို မသုံးဘဲ မနေနိုင်ဘူးလား” လို့ ပြန်စာ ပို့လိုက်ပါတယ်။
ဝမ်ယုကတော့ ရှီအန်နင်းဟာ အမှန်တကယ်ပဲ ရှေ့နောက်မညီ ဖြစ်နေတယ်လို့ ခံစားရပါတယ်။
သူမက ဘတ်စ်ကားပေါ်မှာ လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ စော်ကားသူတစ်ယောက်ရဲ့ လက်ကို ဘောပင်နဲ့ ထိုးခဲ့ဖူးပြီး ကော်ဖီဆိုင်မှာလည်း ဘယ်သူ့လက်ထိခိုက်သွားမလဲ၊ ပစ္စည်းတွေ ပျက်စီးသွားမလားဆိုပြီး မကြောက်မရွံ့ဘဲ တက်ကန်ခဲ့ဖူးသူပါ။
ဒီလို ပြင်းထန်တဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို သူ အထူးသဖြင့် ကြိုက်နှစ်သက်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ သူ့ဘက်ကျတော့ သူမက အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေပြီး ဘယ်အချိန်မဆို လူသတ်မှုနဲ့ ထောင်ကျသွားနိုင်တဲ့ ရာဇဝတ်ကောင်တစ်ယောက်လို ဆက်ဆံကာ သူ့အတွက် စိတ်ပူနေပါတယ်။
ဝမ်ယုက ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနဲ့ ပြန်စာပို့လိုက်ပါတယ် - “ငါ့မိတွေကလွဲပြီး ငါ့ကို ထိန်းချုပ်ခွင့်ရှိတာ ငါ့ချစ်သူတစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိတယ်။ မင်းက ငါ့ဘဝမှာ ဘယ်လိုနေရာကနေ ပါဝင်နေလို့လဲ”
ရှီအန်နင်းက “ကျွန်မကတော့ ခင်ဗျားကို သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်လိုပဲ သတ်မှတ်ပါတယ်” လို့ ပြန်ပြောပါတယ်။
ဝမ်ယုက ရှက်စရာမရှိ ပြန်ပြောလိုက်ပါတယ် - “အင်တာနက်ပေါ်က စကားပုံလိုပေါ့လေ။ မင်းက ငါ့ကို သူငယ်ချင်းလို့ သတ်မှတ်ပေမဲ့ ငါကတော့ မင်းအကြောင်းပဲ အမြဲစဉ်းစားနေတာ”
ရှီအန်နင်း ဘာမှ ပြန်မပြောတော့ပါဘူး။
ခဏလောက် စောင့်ပြီးနောက်မှာတော့ ဝမ်ယုလည်း ပျင်းလာတာနဲ့ ဖုန်းကို ဘေးပစ်ချလိုက်ပြီး အိပ်ရာထဲ ဝင်လှဲလိုက်ပါတယ်။
အိပ်မက်ထဲမှာ သူက ရှီအန်နင်းကို အဲဒီ maid ဝတ်စုံနဲ့ မြင်ယောင်နေပါတယ်။ အဖြူရောင် ရင်စေ့ပုဆိုးက သူမရဲ့ ခါးမှာ ချည်နှောင်ထားပြီး ဖွာနေတဲ့ စကပ်က သူမရဲ့ သေးသွယ်တဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာကို ပိုပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိစေပါတယ်။ ဝမ်ယုလည်း သွေးဆောင်မှုကို မတားဆီးနိုင်ဘဲ သူမဆီ ချဉ်းကပ်သွားကာ သူလုပ်ချင်တာတွေ လုပ်ပြီး ရူးသွပ်လွန်းတဲ့ လုပ်ရပ်တွေနဲ့ ပျော်မြူးနေခဲ့ပါတယ်။
နောက်တစ်နေ့မှာတော့ သူ အနှိုးစက်မတီးဖြစ်ဘဲ နေမြင့်မှ နိုးလာခဲ့ပါတယ်။ ဝမ်ယု ရေချိုးပြီး ညစ်ပတ်နေတဲ့ အတွင်းခံကို အဝတ်လျှော်ခြင်းတောင်းထဲ ပစ်ထည့်လိုက်ပါတယ်။ အဒေါ်ဖြစ်သူက အဝတ်လျှော်တောင်းကို သပ်ရပ်အောင် သိမ်းဆည်းရင်း အရွယ်ရောက်လာတဲ့ သူ့ရဲ့သား တက်ကြွလန်းဆန်းနေတာကို မြင်ပြီး ပြုံးလိုက်ပါတယ်။
ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ရှီအန်နင်းရဲ့ အပြုအမူက အတိတ်ကလို အေးစက်မနေဘဲ အရင်လို တုံ့ပြန်မှု မပြင်းထန်တာကြောင့် ဖြစ်နိုင်ပါတယ်၊ ဝမ်ယုလည်း အရင်လို လိုက်ကပ်စေးကပ် မနေတော့ပါဘူး။
ဒီအစား ဆွန်ယာရှန် (Sun Yaxian) ကသာ ဆွန်ကိုင် (Sun Kai) ကို စတင်ပြီး လိုက်ကပ်လာခဲ့ပါတယ်။
သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက ဆွန်ဆိုတဲ့ တူညီတဲ့ မျိုးရိုးနာမည်ရှိကြပြီး အဆက်အသွယ် ဖလှယ်ပြီးနောက် ဆွန်ယာရှန်က ဆွန်ကိုင်ကို “အစ်ကို” လို့ တိုက်ရိုက် ခေါ်ဆိုခဲ့ပါတယ်။
“ကိုင်ကေ၊ ဝမ်ယု ဘယ်ကလပ်ကို ဝင်ထားတာလဲ” လို့ သူမက ဆွန်ကိုင်ကို တစိုက်မတ်မတ် မေးမြန်းခဲ့ပါတယ်။
ဆွန်ကိုင်ဆီက တိုက်ခိုက်ရေးကလပ် (Fighting Club) ရဲ့ အခြေအနေတွေကို သိရှိသွားပြီးနောက် ဆွန်ယာရှန်လည်း စိတ်ဝင်စားလာပြီး “ကျွန်မလည်း ဝင်ချင်တယ်!” လို့ သူ့ကို ပြောပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဆွန်ကိုင်က ဆုံးဖြတ်ချက်ချလို့ မရသလို ဝမ်ယုရဲ့ “မိန်းကလေး လုံးဝမလက်ခံဘူး” ဆိုတဲ့ စည်းကမ်းချက်လည်း ရှိနေပါတယ်။
“ငါတို့က မိန်းကလေးတွေ လက်မခံဘူး” လို့ သူက ပြောလိုက်ပါတယ်။
“ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့ အတန်းထဲက ရှီအန်နင်းက ဝင်ထားတယ်လေ” လို့ ဆွန်ယာရှန်က သံသယနဲ့ ပြောပါတယ်။ “သူ ငါ့ကို လိမ်ပြောတာ ဖြစ်နိုင်မလား”
“ဒါဆို မင်းနဲ့ ရှီအန်နင်းက Major တူတူပဲပေါ့?” ဆွန်ကိုင်က ပြောပါတယ်။ “အဲဒါဆိုရင်တော့ လွယ်ပါတယ်။ ရှီအန်နင်းဆီ သွားပြီး ဝမ်ယုနဲ့ စကားပြောခိုင်းလိုက်ပေါ့၊ မင်းကိုလည်း ဝင်ခွင့်ရအောင် လုပ်ပေးခိုင်းလိုက်ပေါ့” လို့ ဆိုပါတယ်။
ဆွန်ကိုင် စဉ်းစားကြည့်ပါတယ်။ ရှီအန်နင်းအပေါ် ဝမ်ယုရဲ့ စိတ်အားထက်သန်မှုကို ကြည့်ရင် တခြားမိန်းကလေး တစ်ယောက်ကိုပါ ခေါ်လာဖို့ ပြောလာရင် အောင်မြင်နိုင်ချေ ရှိပါတယ်။
တကယ်လို့ ဆွန်ယာရှန်သာ ရှီအန်နင်းရဲ့ အကူအညီကို ရယူနိုင်မယ်ဆိုရင် ဆွန်ကိုင်ကို ဆက်ပြီး လိုက်ကပ်နေစရာ မလိုတော့ပါဘူး။
ဆွန်ယာရှန်ရဲ့ ပစ်မှတ်က ဝမ်ယု ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို ဆွန်ကိုင် သိထားပေမဲ့ လှပတဲ့ မိန်းကလေးတွေနဲ့ ပတ်သက်လာရင်တော့ သူ လုံးဝ အားနည်းပါတယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ ဆွန်ယာရှန်ကို ကူညီဖို့ သူ သဘောတူလိုက်ပါတယ်။
ဝမ်ယုကို တွေ့တဲ့အခါ ဆွန်ကိုင်က “ဝမ်ကေ၊ အင်္ဂါနေ့က ကျောင်းစားသောက်ဆိုင်မှာ ခင်ဗျားကို တိုက်မိသွားတဲ့ ကောင်မလေးကို မှတ်မိသေးလား” လို့ မေးပါတယ်။
ဝမ်ယုက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနဲ့ “မှတ်မိတာပေါ့။ ဘာဖြစ်လို့လဲ” လို့ ပြန်မေးပါတယ်။
စားပွဲကို ရိုက်ချလိုက်ပြီး ဆွန်ကိုင်က “ဝိုး၊ တိုက်ဆိုင်လိုက်တာဗျာ! သူက ရှီအန်နင်းနဲ့ အတန်းတူပဲတဲ့” လို့ ပြောပါတယ်။
ဝမ်ယု မျက်ခုံးပင့်သွားပါတယ်။ တကယ့်လောကကြီးကို တွေ့ကြုံဖူးသူတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဒီလိုမျိုး စူစူစိုက်စိုက်နဲ့ စကားလှည့်ပြောတာမျိုးက သူ့အတွက် လုံးဝကို ပွင့်လင်းမြင်သာနေပါတယ်။
ဝမ်ယုရဲ့ အကြည့်ကြောင့် ဆွန်ကိုင် ခေါင်းတွေထူလာပေမဲ့ ဆွန်ယာရှန်ကို ကတိပေးထားပြီးသား ဖြစ်ပါတယ်။ ဆုံးဖြတ်ချက်ချထားတဲ့ စိတ်နဲ့ သူက “အင်း၊ အဲဒီကောင်မလေးလေ၊ သူက ရှီအန်နင်း ကျွန်တို့ရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးကလပ်ကို ဝင်ထားတယ်ဆိုတာ ကြားပြီး သူပါ ဝင်ချင်နေတယ်တဲ့” လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
ဝမ်ယု အပြုံးစံပယ်နဲ့ ပြောလိုက်ပါတယ် - “ရတာပေါ့၊ ရှီအန်နင်းကို လာပြီး ငါ့ကိုပြောခိုင်းလိုက်ပါ။ သူသာ ပါးစပ်ဟပြီး ပြောရင် ဘာမဆို အိုကေတယ်။ ဒါဆိုရင်လည်း သူ ငါ့ကို ကျေးဇူးတင်စရာ ဖြစ်သွားတာပေါ့”
ဆွန်ကိုင်က လူမိုက်တော့ မဟုတ်ပါဘူး။ တကယ်လို့ ဆွန်ယာရှန်သာ ရှီအန်နင်းရဲ့ အကူအညီကို တောင်းဖို့ ငြင်းဆိုမယ်ဆိုရင် ဒါဟာ ရှီအန်နင်းနဲ့ ဆက်ဆံရေး မကောင်းလို့ပါပဲ။ တနည်းအားဖြင့် ဆွန်ယာရှန်က ဝမ်ယုကို စိတ်ဝင်စားနေပြီး ဝမ်ယုက ရှီအန်နင်းကို စိတ်ဝင်စားနေတာပါ။ ဒီကိစ္စမှာ ရှီအန်နင်း ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ဖို့ဆိုတာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပါပဲ။
သူ ရယ်စရာလုပ်ပြီး ရယ်ပြရုံသာ တတ်နိုင်ပါတော့တယ်။
နောက်တစ်နေ့မှာတော့ ဆွန်ယာရှန်က ကျောင်းဆောင်အဆောက်အအုံမှာ သူ့ကို တားဆီးလိုက်တာကြောင့် ခေါင်းကိုက်ရပါတော့တယ်။ သူက “တိုက်ခိုက်ရေးကလပ်ရဲ့ စည်းကမ်းတွေကို ငါတို့ဥက္ကဋ္ဌက ချမှတ်ထားတာ။ သူက မိန်းကလေးတွေ လက်မခံဘူးဆိုရင် လက်မခံတာပဲ။ ရှီအန်နင်းကို လာပြောခိုင်းနိုင်မှ ရမယ်၊ မင်း သွားပြီး ရှီအန်နင်းကို ရှာလိုက်တော့~” လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
ဆွန်ကိုင် ပြောပြီးတာနဲ့ ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ ဆွန်ယာရှန်က သူ့လက်ကိုင်ကို ဆွဲထားလိုက်ပါတယ်။
လှပတဲ့ မိန်းကလေးတွေဆိုတာ တခါတလေ ဒုက္ခပေးတတ်ပါတယ်။
တကယ်တော့ ဝမ်ယုက တတိယနှစ်ကို ရောက်တာနဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးကလပ်ကို လုံးဝ လက်လွှတ်ဖို့ စီစဉ်ထားပြီးသားပါ။ ဒါက အပျော်သဘောနဲ့ ဆော့ကစားရုံ သက်သက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။ သူ့ရဲ့ တကယ့် လေ့ကျင့်ခန်းတွေကတော့ အပြင်ဘက်က ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ကလပ်တစ်ခုမှာ အဆင့်မြင့် နည်းပြတွေ၊ ကစားဖော်တွေနဲ့ လုပ်ဆောင်နေတာ ဖြစ်ပါတယ်။
ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်ကတော့ အသစ်စုဆောင်းမှုတွေနဲ့ ရှီအန်နင်းက တိုက်ခိုက်ရေးကလပ်ကို ရုတ်တရက် စိတ်ဝင်စားလာလို့သာ သူ ကိုယ်တိုင် ကလပ်ကို ပြန်သွားခဲ့တာပါ။
အားလပ်ရက် နီးကပ်လာတာနဲ့အမျှ ကျောင်းနဲ့ ကုမ္ပဏီတွေက အချိန်ဇယားတွေကို ညှိနှိုင်းခဲ့ကြပါတယ်။ စနေနေ့တွေမှာ ပိတ်ပြီး တနင်္ဂနွနေ့တွေမှာ ပုံမှန် အလုပ်လုပ်၊ စာကျက်ရကာ၊ Golden Week အားလပ်ရက်ကတော့ အင်္ဂါနေ့မှာ စတင်တော့မှာ ဖြစ်ပါတယ်။
စနေနေ့မှာ ဝမ်ယု ကားမောင်းပြီး ကုန်တိုက်ကို ခဏသွားခဲ့ပြီး တနင်္ဂနွနေ့ ညနေ ကျောင်းဆင်းချိန်မှာတော့ သူ့ပစ္စည်းတွေကို တိုက်ခိုက်ရေးကလပ်ဆီ ယူသွားခဲ့ပါတယ်။
အမျိုးသမီး ဝတ်လဲခန်းက အချိန်အကြာကြီး အသုံးမပြုဘဲ ပစ်ထားတာကြောင့် ပစ္စည်းသိုလှောင်ခန်းလို ဖြစ်နေခဲ့ပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကလပ်အဖွဲ့ဝင်တွေက လွန်ခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်က သန့်ရှင်းရေး လုပ်ထားကြတာကြောင့် အခုအခါမှာတော့ သန့်ရှင်းနေပြီး အဝတ်လဲဖို့ နေရာလည်း ရှိနေပါပြီ။
ဝမ်ယု သူ့ပစ္စည်းတွေကို သိမ်းဆည်းပြီး အမျိုးသမီး ဝတ်လဲခန်းထဲကနေ ထွက်လာမယ့်ဆဲဆဲမှာပဲ သတင်းကြားလို့ အပြေးအလွှား ရောက်လာတဲ့ ဆွန်ယာရှန်က သူ့ကို တားဆီးလိုက်ပါတယ်။
“အကြီးတန်း ဝမ်၊ ကျွန်မ တိုက်ခိုက်ရေးကလပ်ကို စာရင်းသွင်းချင်ပါတယ်” ဆွန်ယာရှန်က အဲဒီနေ့မှာ ကိုယ်ခန္ဓာအလှကို ပေါ်လွင်စေတဲ့ အားကစားဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပါတယ်။
ဝမ်ယုက ဆွန်ကိုင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
ဆွန်ကိုင် မျက်နှာငယ်နဲ့ ပြုံးလိုက်ပါတယ်။ ဆွန်ယာရှန်ရဲ့ အနှောင့်အယှက်ပေးတာကို မခံနိုင်တော့လို့ သူ သတင်းပေးလိုက်တာပါ။ ဝမ်ယု ရောက်လာတာနဲ့ သူမကို အဲဒီလို ပြောလိုက်ပါတယ်။
ဝမ်ယုက တခြားသူတွေ သူ့အပေါ် ဒီလို ကွက်တိကွက်ကြား လှည့်ကွက်တွေ သုံးတာကို မကြိုက်ပါဘူး။ သူက ဆွန်နှစ်ယောက်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး “ငါတို့ မိန်းကလေး အဖွဲ့ဝင်တွေ လက်မခံဘူး” လို့ ပြောလိုက်ပြီး လျှောက်သွားလိုက်ပါတော့တယ်။
ဆွန်ကိုင်က ဝမ်ယု စိတ်ဆိုးနေပြီဆိုတာ သိတာကြောင့် လည်ပင်းကို ညှစ်ထားသလို တုန်ရီနေပြီး ဘာမှ မပြောဝံ့ပါဘူး။
မသိနားမလည်ဘဲ ရဲတင်းနေတဲ့ ဆွန်ယာရှန်ကတော့ ဝမ်ယုကို တကယ်ပဲ တားဆီးလိုက်ပါတယ်။
“အကြီးတန်း၊ ကျွန်မကို စနောက်နေတာလား။ ကျွန်မတို့ အတန်းထဲမှာ တိုက်ခိုက်ရေးကလပ်ရဲ့ အဖွဲ့ဝင်ပါလို့ အမြဲပြောနေပြီး ခင်ဗျားနဲ့ပါ အတူစားနေတဲ့ ရှီအန်နင်းဆိုတဲ့ ကောင်မလေး ရှိတယ်။ သူ ကျွန်မကို လိမ်ပြောနေတာလား” ဆွန်ယာရှန်က ဘာမှ မသိဟန်ဆောင်ပြီး မျက်လုံးအပြူးသားနဲ့ မေးပါတယ်။
ဒီ ဆွန်ယာရှန် ဆိုတဲ့ ကောင်မလေး ပြောတာတွေက သိပ်ပြီး ယုံကြည်စရာ မရှိဘူးဆိုတာကို ဝမ်ယု သိထားပေမဲ့ အဲဒီ ခက်ထန်တဲ့ ရှီအန်နင်းကတော့ အဲဒီလို ကြွားဝါတာမျိုး ဘယ်တော့မှ လုပ်မှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ သူ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဝမ်ယုက သူမရဲ့ ဖွဲ့နွဲ့ပြောဆိုမှုကို ကြားပြီး မြင်ယောင်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ မပြုံးဘဲ မနေနိုင် ဖြစ်သွားပါတယ်။
ဒီအပြုံးက ဆွန်ယာရှန်ကို လွဲမှားတဲ့ ထင်မြင်ချက် ဖြစ်စေခဲ့ပါတယ်။
ဆွန်ယာရှန် ရုတ်တရက် ယုံကြည်မှုတွေ ပြည့်သွားပါတယ်။ ဝမ်ယုက ရှီအန်နင်းအပေါ် ခံစားချက်ရှိတယ်ဆိုရင်တောင် ဘာဖြစ်လဲ? သူ့ရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို လုယူလို့ မရဘူးလို့ ဘယ်သူပြောလဲ။ ရှီအန်နင်းက လှပေမဲ့ သူမကလည်း မဆိုးပါဘူး။
သူမက နှုတ်ခမ်းဆူပြီး အချွဲနွဲ့ လုပ်ကာ “အကြီးတန်း၊ ရှီအန်နင်းကို လက်ခံပြီး ကျွန်မကို လက်မခံတာ တရားရဲ့လား” လို့ စွပ်စွဲလိုက်ပါတယ်။
သူမရဲ့ ချစ်စရာကောင်းပြီး အချွဲနွဲ့လုပ်တဲ့ အပြုအမူအပေါ် သူမကိုယ်တိုင် ကျေနပ်နေပြီး ယောက်ျားလေး အများစုက ဒါကို မခုခံနိုင်ဘူးဆိုတာ သူမ သိပါတယ်။
ဆွန်ယာရှန်က အမှန်တကယ် လှပပါတယ်။ ရှီအန်နင်းနဲ့ အတန်းတူ ဖြစ်နေတဲ့ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျမှုသာ မရှိရင် သူမဟာ ကျောင်းရဲ့ အလှမယ် ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူက သူမကို ဒီလို ကံဆိုးစေခဲ့တာလဲ။
တကယ်တမ်းတော့ ဝမ်ယု ကိုယ်တိုင်လည်း ဒါကို ထူးဆန်းတယ်လို့ ခံစားရပါတယ်။ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှုအရ ဆိုရင် ဆွန်ယာရှန် လှပတယ်ဆိုတာ သူ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ စိတ်ခံစားချက်အရ... သူက ဆွန်ယာရှန်ရဲ့ အလှကို “ခံစား” လို့ မရတော့ပါဘူး။
လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပတ်က မနက်ခင်းမှာ ရှီအန်နင်း စောစောစီးစီး ခိုးထွက်သွားစဉ်က တောက်ပတဲ့ နေ့လယ်ခင်း နေရောင်ခြည်အောက်မှာ ထင်ဟပ်နေတဲ့ သူမရဲ့ ဖြူစင်နုနယ်တဲ့ ကျောပြင်လေးကို တချက်လှမ်းမြင်လိုက်ရတည်းက တခြားကောင်မလေးတွေရဲ့ အလှကို ခံစားနိုင်စွမ်း သူ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပါတယ်။
သူ ပြုံးလိုက်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ရေခဲတမျှ အေးစက်တဲ့ အပြုံးတစ်ခုပါပဲ။
“ဒီတိုက်ခိုက်ရေးကလပ်မှာ ငါ ငွေတစ်သိန်းကျော် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားတာ မင်းတို့အတွက် တရားမျှတမှု ဖန်တီးပေးဖို့လား”
“ဒါက ငါ့ကလပ်၊ ငါ့စည်းကမ်းပဲ။ ဘယ်သူ့ကို လက်ခံမယ်၊ လက်မခံဘူးဆိုတာ ငါပဲ ဆုံးဖြတ်တယ်။ မင်းက ဘယ်သူမို့လို့ ဝင်စွက်ဖက်ရဲတာလဲ”
“ငါက ရှီအန်နင်းကို ကြိုက်တယ်၊ ဒါကြောင့် သူ့ကို လက်ခံတာပဲ” စိတ်ဓာတ်မကောင်းတဲ့ ဒီသူဌေးသားလေးက သူ့ကိုယ်သူ အထင်ကြီးပြီး နေရာမသိတဲ့ ဒီချောမောတဲ့ ကောင်မလေးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး အေးစက်စက် ပြုံးပြလိုက်ပါတယ်။
“မင်းတို့ မဆိုင်တာတွေ လိုက်မစပ်နဲ့တော့!”
---