ဝမ်ယွီ ရဲ့ စိတ်အစုံမှာ သူ့အကြံအစည်တွေနဲ့အတူ အလုပ်များနေတုန်း ရုတ်တရက် အနားကလူတစ်ယောက် ပြောလိုက်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။
“ဟောဒီကောင်မလေးပဲ၊ ကြောင်နားရွက်နဲ့ကောင်မလေး။ မြင်လားဟေ့ကောင်။”
ဝမ်ယွီ က တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူ့ဘေးနားမှာ လူငယ်နှစ်ယောက် ရောက်ရှိနေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့လည်း မှန်ဘောင်ကိုကျော်ကာ အတွင်းဘက်ကို ချောင်းကြည့်နေကြပြီး ဂျီအန်းနင်း ကို အကဲခတ်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
“ရား၊ မိုက်သားပဲကွာ!”
“ဒါပေါ့ကွ။ အဲ့ဒီရင်သား၊ အဲ့ဒီခါး၊ အဲ့ဒီခြေထောက်တွေ ကြည့်စမ်းပါဦး။ ငါပြောသားပဲ၊ ဒီကောင်မလေးက ရိုးရိုးစတိုင်တော့ မဟုတ်ဘူးလို့။”
“နောက်မှ အရင်အတိုင်းပဲ ဆက်လုပ်မယ်။ ငါက အာရုံလွှဲပေးမယ်၊ မင်းက ပုံစံဖမ်းပြီး ဓာတ်ပုံရိုက်လိုက်၊” တစ်ယောက်က အဖော်ကို ပြောလိုက်သည်။
“ဟီးဟီး၊ ဒီကောင်မလေး ဘယ်လိုအတွင်းခံမျိုး ဝတ်ထားမလဲ မသိဘူးနော်။”
ထိုလူနှစ်ယောက်က မှန်ဘောင်နားမှာ ရိုင်းစိုင်းတဲ့စကားတွေ အပြန်အလှန် ပြောဆိုနေကြပြီး သူတို့အနားမှာ ရပ်နေတဲ့ လူငယ်လေးရဲ့ မျက်နှာထား တဖြည်းဖြည်း အေးစက်လာတာကိုတော့ လုံးဝ သတိမထားမိကြပေ။
ဝမ်ယွီ က ဒီလူနှစ်ယောက် ဘာလုပ်ဖို့ကြံနေတယ်ဆိုတာ ကောင်းကောင်းကြီး နားလည်နေသည်။ ဒါပေမဲ့ သူက ချက်ချင်းဝင်တားခြင်း မရှိဘဲ စီးကရက်တစ်လိပ်ကိုသာ ငြိမ်သက်စွာ မီးညှိလိုက်သည်။
ပြဿနာမဖြစ်ခင် ကြိုတားပြီး သူမကို ကာကွယ်ပေးတာထက်စာရင် အခက်အခဲကြုံလာတဲ့အချိန်မှ ကယ်တင်ရှင်နေရာကနေ ဝင်ပါတာကမှ ဝမ်ယွီ ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ ပိုပြီး ထိရောက်တဲ့နည်းလမ်း ဖြစ်နေသည်။
ဝမ်ယွီ က အမြဲတမ်း ဒီလိုလူစားမျိုးပါပဲ။ ဂျီအန်းနင်း က ဘဝဟောင်းတုန်းကတည်းက ဒါကို သိပြီးသားဖြစ်ရာ ဝမ်ယွီ က လူကောင်းတစ်ယောက် မဟုတ်ကြောင်း သူမ နားလည်ထားသည်။
ကော်ဖီဆိုင်ထဲမှာ ဖောက်သည်က မများလှပေမဲ့ ဝန်ထမ်းဦးရေ နည်းပါးတာကြောင့် ဂျီအန်းနင်း နဲ့ ယုန်နားရွက် တပ်ထားတဲ့ တခြားကောင်မလေးတို့မှာ လက်စွမ်းပြစရာ အလုပ်တွေ ရှုပ်နေကြသည်။ လူငယ်နှစ်ယောက် ဝင်လာပြီးနောက် ဂျီအန်းနင်း က တံခါးဝက ခေါင်းလောင်းသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် “ကြိုဆိုပါတယ်ရှင့်” လို့ လှမ်းအော်လိုက်ပြီးမှ အစကနဦး အနေအထားအတိုင်း မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုလူနှစ်ယောက်ရဲ့ ပုံစံကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ သူမရဲ့ အကြည့်တွေ တောင့်တင်းသွားသည်။
မှန်ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်မှာ ရပ်နေတဲ့ ဝမ်ယွီ က သူမရဲ့ အမူအရာ ခဏတာ ပြောင်းလဲသွားတာကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။
ဟင်၊ ဒီဒုက္ခပေးတတ်တဲ့ လူဆိုးနှစ်ယောက်ကို သူမ သိနေလို့လား။
ဝမ်ယွီ က အပြင်ဘက်ကနေ စောင့်ကြည့်နေပြီး ဂျီအန်းနင်း ကလည်း ထိုလူနှစ်ယောက်ကို မှတ်မိသွားတာကြောင့် တမင်တကာ ရှောင်ရှားနေခဲ့သည်။ ထိုလူနှစ်ယောက်က စားပွဲထိုးကို လှမ်းခေါ်တဲ့အခါ သူမက တခြားဖောက်သည်စားပွဲတွေဘက်မှာ လှည့်လည်သွားလာနေခဲ့ပြီး အဲဒီအစား ယုန်နားရွက်နဲ့ကောင်မလေးက သွားရောက် ဝန်ဆောင်မှုပေးခဲ့ရသည်။
လူငယ်နှစ်ယောက်က အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားပုံရပြီး ယုန်နားရွက်နဲ့ကောင်မလေးကို မီနူးစာအုပ် ပြန်ကြည့်ခိုင်းပြီးမှ ပြန်လွှတ်လိုက်သည်။ သို့သော် နှစ်ဖက်စလုံးက တိုးတိုးတိတ်တိတ် ငြီးတွားနေကြဆဲပင်။ ဂျီအန်းနင်း ကတော့ တခြားစားပွဲတွေဘက်မှာ ဆက်ပြီး လှည့်လည်နေဆဲဖြစ်ကာ နောက်ဆုံးမှာတော့ ယုန်နားရွက်နဲ့ကောင်မလေးကသာ သူတို့ရဲ့ အော်ဒါကို ဝင်ယူပေးခဲ့ရသည်။
အပြင်ဘက်ကနေ ကြည့်နေတဲ့ ဝမ်ယွီ ကတော့ ဒီမြင်ကွင်းကို သဘောကျနေပုံရသည်။
ဂျီအန်းနင်း က သူမရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်က အဲဒီလူနှစ်ယောက်ရဲ့ အော်ဒါကို ယူနေတာကို ကြည့်ရင်း ဝမ်ယွီ သာ ဒီမှာမရှိတာ တော်သေးတယ်လို့ စိတ်ထဲကနေ တိတ်တဆိတ် တွေးလိုက်မိသည်။
ဒီကောင်တွေက သူမကို ခိုးကြည့်နေတာမိလို့ မျက်နှာရဲသွားတတ်တဲ့ ရှက်တတ်တဲ့ အိုတာကု (Otaku) မျိုးတွေ မဟုတ်ကြပေ။ သူမကို အချိန်အတော်ကြာကတည်းက အနှောင့်အယှက်ပေးနေကြပြီး ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် အောက်ပိုင်းဓာတ်ပုံတွေပါ ရိုက်ယူဖူးတဲ့ လူမိုက်တွေ ဖြစ်ကြသည်။
အဲဒီတုန်းက သူမ ဒီကော်ဖီဆိုင်မှာ အသစ်စက အလုပ်စဝင်ချိန်ဖြစ်ပြီး ရှူချန် (Shu Chen) အကြောင်းကို သေချာ မသိသေးချိန် ဖြစ်သည်။ အလုပ်ပြုတ်သွားမှာကို စိုးရိမ်ပြီး သူမရဲ့ ဝင်ငွေကို ထိခိုက်မှာကိုလည်း ပူပန်နေခဲ့ရသည်။ ဒါကြောင့် ဖြစ်နိုင်ရင် ရှောင်ရှားပြီး သည်းခံခဲ့ရတာချည်းပါပဲ။
ဒါပေမဲ့ တစ်နေ့မှာ ဝမ်ယွီ က သူမဆီ အလည်ရောက်လာပြီး အဲဒီလူနှစ်ယောက်က သူမရဲ့ အောက်ပိုင်းဓာတ်ပုံကို ခိုးရိုက်ဖို့ ကြိုးစားနေတာနဲ့ တိုးသွားတဲ့အခါ သူက စားပွဲကို တိုက်ရိုက် ကန်ချပစ်ခဲ့သည်။ ထိုလူဆိုးနှစ်ယောက်ကို မျက်နှာတွေ ဖူးယောင်သွားအောင် ရိုက်နှက်ရုံသာမက ရှူချန်ရဲ့ ဆိုင်ကိုပါ တစ်ခါတည်း ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့ဖူးသည်။ အဲဒီလို ရန်လိုကြမ်းတမ်းတဲ့ ပုံစံကြောင့် ရှူချန် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီသွားသည်အထိ ကြောက်လန့်သွားခဲ့ရဖူးသည်။
ဒါပေမဲ့ ဒီကောင်တွေက ဂျီအန်းနင်း ကိုပဲ တမင်ရည်ရွယ်ပြီး ပစ်မှတ်ထားနေတာကြောင့် သူမလည်း အမြဲတမ်းတော့ ရှောင်နေလို့ မရနိုင်ပေ။
ဝမ်ယွီ က ယုန်နားရွက်နဲ့ကောင်မလေး အလုပ်ရှုပ်နေတုန်း ထိုလူနှစ်ယောက်က ဂျီအန်းနင်း ကို လှမ်းခေါ်နေတာကို မြင်လိုက်ရသည်။ ဂျီအန်းနင်း မှာတော့ မတတ်သာဘဲ အဲဒီဘက်ကို သွားကိုသွားရတော့မည့် အနေအထား ဖြစ်လာသည်။
ထိုလူနှစ်ယောက်က သွားဖြဲပြုံးပြုံးနဲ့ ဂျီအန်းနင်း ကို စကားပြောနေကြပေမဲ့ သူမက ဝမ်ယွီ ဘက်ကို ကျောပေးထားတာကြောင့် သူမရဲ့ မျက်နှာအမူအရာကို သူ မမြင်ရပေ။ ဂျီအန်းနင်း က စကားအနည်းငယ်သာ ပြန်ပြောလိုက်ပြီးမှ ရုတ်တရက် လှည့်ထွက်သွားရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သို့သော် ထိုလူနှစ်ယောက်က သူမကို တားဆီးပြီး ဆက်လက်စကားပြောဆိုနေကြဆဲပင်။
တစ်ယောက်က ဂျီအန်းနင်း ရဲ့ အာရုံကို ဖမ်းစားထားပြီး ကျန်တစ်ယောက်ကတော့ တစ်ခုခုကို မြေပေါ်ကျသွားဟန်ဆောင်ကာ ကုန်း၍ ကောက်နေဟန် ပြုလုပ်လိုက်သည်။ လက်တွေ့မှာတော့ သူက ဖုန်းကို တိတ်တဆိတ် ထုတ်ယူပြီး ဂျီအန်းနင်း ရဲ့ စကတ်အောက်ပိုင်းကို ခိုးပြီး ဓာတ်ပုံရိုက်ဖို့ ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်သည်။
ဝမ်ယွီ က သူဝင်ရောက်ွက်ဖို့ အချိန်တန်ပြီလို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ဒါပေမဲ့ သူ စီးကရက်ကို ပြာနှိမ်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာပဲ ဂျီအန်းနင်း က အဲဒီလူရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်ကို မတွေမဝေဘဲ ကန်ချလိုက်တာကို မြင်လိုက်ရပြီး ဖုန်းက လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။
ဝမ်ယွီ တွေဝေသွားပြီး မျက်ခုံးတစ်ဖက် ပင့်တက်သွားသည်။
သိသာထင်ရှားတာက အဲဒီကန်ချက်မှာ အားကို ထိန်းချုပ်မထားခဲ့ပေ။ ထိုလူက နာကျင်မှုကြောင့် ခုန်ပေါက်လာပြီး “မင်း ဘာလုပ်တာလဲ၊ ရူးနေလား” ဟု ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။
ဆိုင်ထဲက လူတွေအားလုံးရဲ့ အာရုံတွေက အဲဒီစားပွဲဝိုင်းဆီကို ချက်ချင်း ရောက်သွားကြသည်။ ရှူချန် လည်း ကောင်တာနောက်ကနေ အပြေးအလွှား ထွက်လာပြီး “ဘာဖြစ်တာလဲ” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း က အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာဖြင့် “ဒီလူက စကတ်အောက်ပိုင်းကို ခိုးပြီး ဓာတ်ပုံရိုက်ဖို့ ကြိုးစားနေတာပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ရှူချန် တောင် မပြောရသေးခင်မှာပဲ အဲဒီလူက စတင် အော်ကြီးဟစ်ကျယ် လုပ်တော့သည် - “စောက်ပေါတွေ လျှောက်မပြောနဲ့! ငါက ကျသွားတဲ့ပစ္စည်းကို ဖုန်းနဲ့ ကုန်းကောက်နေတာလေ! မင်းစကတ်မှာ မျက်လုံးပါလို့လား? ဘာလို့ ငါ့ကို အောက်ပိုင်းဓာတ်ပုံရိုက်တယ်လို့ စွပ်စွဲရတာလဲ? ငါ့ဖုန်းက အသစ်စက်စက်နော်! ၅၆၀၀ တန်တာ! မင်းတို့ လျော်ပေးရမယ်!”
“ကိုရှင်တို့၊ ကျေးဇူးပြုပြီး အရင်ဆုံး စိတ်ကိုလျှော့ကြပါဦး” ရှူချန်က ချော့မော့ဖို့ ကြိုးစားလိုက်သည်။ “အခြေအနေကို သေချာရှင်းကြတာပေါ့၊ ဖြစ်နိုင်ရင် နားလည်မှုလွဲတာ ဖြစ်မှာပေါ့။”
“စိတ်လျှော့ရမလား၊ ငါ့ဖုန်းအတွက် အရင်လျော်ခိုင်းစမ်းပါ!” ဟု ကျန်တစ်ယောက်က ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ နောက်တစ်ယောက်ကလည်း ထရပ်ပြီး ဆဲဆိုကြိမ်းမောင်းလာကာ ရှူချန်ကိုပါ တွန်းထိုးလာသည်အထိ ဖြစ်လာသည်။
“မန်နေဂျာ၊ ရဲခေါ်ကြရအောင်” ဂျီအန်းနင်း က ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။ “ရဲတွေ ရောက်လာရင် လုံခြုံရေးကင်မရာ မှတ်တမ်းကို စစ်ဆေးလို့ရတယ်။ အောက်ပိုင်း ခိုးရိုက်တာက ဆယ်ရက် ထိန်းသိမ်းခံရတာနဲ့ တရားမဝင် ဆုံးရှုံးမှုအတွက် လျော်ကြေးပေးရတဲ့အထိ ဖြစ်စေနိုင်တယ်လေ။”
ဘဝဟောင်းတုန်းက ဂျီအန်းနင်း က ကျောက် ချန် (Chen) ကြောင့် သေလုမျောပါး ဖြစ်ခဲ့ရဖူးသည်။ ဒီဘဝမှာတော့ ဒီလို အောက်တန်းကျတဲ့ လူယုတ်မာတွေကို သည်းခံနေဖို့ သူမမှာ လုံးဝ ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါ။ သူမ ဒီလောက် ရဲရဲရင့်ရင့် ပြန်တိုက်ရဲရခြင်းမှာလည်း ဘဝဟောင်းကနေ ရှူချန်ရဲ့ စရိုက်ကို ကောင်းကောင်း နားလည်ထားပြီးသားဖြစ်သလို သူ့အပေါ်မှာ ယုံကြည်မှု တည်ဆောက်ထားနိုင်လို့လည်း ဖြစ်သည်။
တကယ်လည်း ရှူချန်က သူမကို စိတ်မပျက်စေခဲ့ပေ။ သူက အလုပ်အတွက်နဲ့ အခြေအနေကို ပုံမှန်အတိုင်း လိုက်လျောပြီး ပြေလည်အောင် မလုပ်ခဲ့ပေ။ သူက အမိုးပေါ်ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်နှာထား တည်တည်နဲ့ “ကောင်းပြီ၊ ရဲခေါ်ကြစို့။ ရဲတွေ ရောက်လာပြီး လုံခြုံရေးကင်မရာ မှတ်တမ်းကို ပြန်စစ်တာကို စောင့်ကြတာပေါ့” ဟု သဘောတူလိုက်သည်။
ရှူချန် ကြည့်နေတဲ့ လမ်းကြောင်းအတိုင်း လူဆိုးနှစ်ယောက်လည်း အပေါ်ကို မော့ကြည့်လိုက်ကြရာ သူတို့ရဲ့ မျက်နှာထားတွေ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ အမိုးပေါ်က လုံခြုံရေးကင်မရာက သူတို့ထိုင်နေတဲ့ နေရာကို တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ချိန်ထားမိနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဂျီအန်းနင်း ရဲ့ အရင်က ရပ်ခဲ့တဲ့ နေရာနဲ့ ထောင့်ကို ပြန်စဉ်းစားကြည့်ရင် သူတို့ရဲ့ ရွံစရာကောင်းတဲ့ အပြုအမူတွေကို သေချာပေါက် မိမိရရ မှတ်တမ်းတင်ထားမိလောက်ပေသည်။
ထိုမျှသာမက ဂျီအန်းနင်း ကလည်း ဘာတွန့်ဆုတ်ခြင်းမှ မရှိဘဲ သူတို့ရဲ့ မျက်လုံးအမည်းသားတွေနဲ့ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ တခြားစားပွဲဝိုင်းက လူငယ်တစ်ယောက် ထရပ်လိုက်ပြီး “ရဲတွေ လာမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်လည်း သက်သေလိုက်ပေးလို့ရပါတယ်။ ခုနက ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် မြင်လိုက်တာပါ၊ သူ တကယ်ပဲ အောက်ပိုင်းခိုးရိုက်ဖို့ လုပ်နေတာပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
အပြစ်ရှိတဲ့သူတွေက အမြဲတမ်း စိုးရိမ်ပူပန်တတ်ကြပြီး အထူးသဖြင့် သူတို့က ကျောင်းသားတွေ ဖြစ်နေကြတော့ ပိုဆိုးသည်။ အခုတော့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ သက်သေအထောက်အထားရော မျက်မြင်သက်သေပါ ရှိနေပြီဖြစ်ရာ အကယ်၍သာ အုပ်ချုပ်ရေးပိုင်းအရ ထိန်းသိမ်းခံရမယ်ဆိုရင် ကျောင်းကနေပါ စည်းကမ်းပိုင်းအရ အရေးယူခံရဖို့ သေချာသလောက် ရှိနေသည်။ သူတို့နှစ်ယောက် အချင်းချင်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကြပြီး မျက်နှာကို ဒေါသထွက်ဟန်ဆောင်ကာ “သူများအပေါ် အရင်စွပ်စွဲတဲ့သူတွေပဲ။ ပြီးတော့၊ ငါတို့ မင်းတို့နဲ့ မရှင်းတော့ဘူး။ ဒီလို အလကားဆိုင်မျိုးကို နောက်ဘယ်တော့မှ လာတော့ဘူး!” ဟု ပြောလိုက်ကြသည်။
သူတို့ ထွက်သွားရန် ပြင်ဆင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဂျီအန်းနင်း ဘက်က လျော်ကြေးကို ဆက်တောင်းဆိုမယ်ဆိုရင် ရှူချန်က ရဲကို သေချာပေါက် ခေါ်လိမ့်မည်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ဘက်က အမှုငြိမ်အောင် အလွယ်တကူ ပြီးချင်နေကြပြီမို့ ရှူချန်လည်း ဆိုင်ရဲ့ လုပ်ငန်းကို ထိခိုက်မှာစိုးသဖြင့် ဆက်လက် မတိုက်တွိုက်ချင်တော့ပေ။
ဂျီအန်းနင်း လည်း ဒီအတိုင်းပါပဲ တွေးနေသည်။ သို့သော် သူမက “ဘေလ်ရှင်းခဲ့ဦးလေ!” ဟု လှမ်းအော်လိုက်သေးသည်။
ထိုလူနှစ်ယောက် တွေဝေသွားကြပြီးမှ မကျေမနပ်နဲ့ ဘေလ်ရှင်းလိုက်ကာ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။ လူဆိုးအများစုက အားနည်းသူကို နှိပ်စက်ပြီး အားကြီးသူကို ကြောက်တတ်ကြတဲ့ သူတွေချည်းပါပဲ။ ကြည့်ရတာ သူတို့ နောင်ဘယ်တော့မှ ပြန်လာတော့မှာ မဟုတ်ပေ။
ဝမ်ယွီ မရှိတော့ဘဲ ဒီလူနှစ်ယောက်ကို အခက်အခဲမရှိ ဖယ်ရှားနိုင်ခဲ့တာကြောင့် ဂျီအန်းနင်း မှာ ကျေနပ်ပီတိ ဖြစ်နေမိသည်။ ဒီဘဝက ဟိုဘဝနဲ့ တကယ်ကို ကွာခြားနေပေသည်။
ရှူချန် ကောင်တာဆီ ပြန်ရောက်သွားတဲ့အခါ သူမက သူ့အနားကို သွားပြီး “ကိုရှူချန်၊ နံပါတ် (၈) စားပွဲက ကော်ဖီခွက်ပေါ်မှာ ‘ကျေးဇူးတင်ပါတယ်’ ဆိုပြီး ပုံဖော်ပေးလို့ ရမလားဟင့်” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။
ရှူချန် ပြုံးလိုက်သည်။ သူက လက်တီအာ့တ် (Latte art) လုပ်ရာမှာ ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်ပြီး ကော်ဖီခွက်ပေါ်မှာ လက်ရေးလှလေးနဲ့ “Thanks” ဆိုပြီး ရေးထိုးပေးလိုက်သည်။
“ရပါပြီ” ဂျီအန်းနင်း က ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ကော်ဖီခွက်ကို ယူကာ ထွက်သွားခဲ့သည်။
“ခုနက ကျေးဇူးတင်ချင်လို့ပါ” ဂျီအန်းနင်း က ကော်ဖီကို နံပါတ် (၈) စားပွဲဝိုင်းဆီ ပို့ပေးလိုက်သည်။ အဲဒီစားပွဲမှာ ဖောက်သည်တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိပြီး သူတို့အတွက် သက်သေလိုက်ပေးဖို့ ဆန္ဒရှိခဲ့တဲ့ လူငယ်လေးပင် ဖြစ်သည်။ လူငယ်လေးက ကော်ဖီခွက်ပေါ်က “Thanks” ဆိုတဲ့ စာသားကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ မျက်နှာတွေ ရဲတက်သွားပြီး “ရ-ရပါတယ်ဗျ” ဟု တုန်တုန်ရီရီ ပြောလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း က သူ့ကို ငေးကြည့်လိုက်ပြီး သူမရဲ့ အကြည့်တွေမှာ ထူးထူးခြားခြား နူးညံ့သိမ်မွေ့နေသည်။ ဂျီအန်းနင်း က ဒီလူငယ်လေးကို မှတ်မိနေသည်။ သူက အနီးအနားက တက္ကသိုလ်တစ်ခုက ကျောင်းသားဖြစ်ပြီး ကော်ဖီဆိုင်ကို မကြာခဏ လာတတ်သူ ဖြစ်သည်။ သူက ကော်ဖီတစ်ခွက်နဲ့ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို မှာပြီး နှစ်နာရီကနေ သုံးနာရီအထိ ထိုင်တတ်သည်။ သူက သူမကို ခိုးခိုးကြည့်တတ်ပြီး သူမက မိသွားတဲ့အခါမျိုးမှာ မျက်နှာတွေ ရဲတက်သွားတတ်သည်။
ဒါပေမဲ့ သူ့မှာ သူမကို ဝန်ခံရဲတဲ့သတ္တိ တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ပေ။
နောက်ပိုင်းမှာ ဂျီအန်းနင်း ရဲ့ ဝိညာဉ် လွင့်ဝဲနေချိန်တုန်းက သူမကို ခေါ်ထုတ်သွားခဲ့ဖူးပြီး အဲဒီနေရာကလည်း ဒီကော်ဖီဆိုင်လေးပင် ဖြစ်သည်။
“ဘော့စ်၊ ကျွန်တော် မေးချင်လို့၊ အဲဒီ… အဲဒီကောင်မလေးလေ၊” ဂျီအန်းနင်း ကို ရက်ပေါင်းများစွာ စောင့်ဆိုင်းခဲ့ပေမဲ့ မတွေ့ရတော့တဲ့နောက် သူ နောက်ဆုံးမှာတော့ သတ္တိမွေးပြီး ရှူချန်ကို မေးမြန်းခဲ့သည် - “ဂျီအန်းနင်း လို့ ခေါ်တဲ့ကောင်မလေးလေ၊ သူ ဒီမှာ အချိန်ပိုင်း ဆက်မလုပ်တော့ဘူးလားဟင်။”
ရှူချန် က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး “သူ သေသွားပြီ” ဟု ပြောပြခဲ့သည်။ အဲဒီနေ့က ကောင်လေးရဲ့ မျက်လုံးတွေမှာ အသက်မဲ့နေခဲ့ပြီး ရှူချန် ဆိုင်သိမ်းပြီးတဲ့နောက်မှာတောင် ထိုစားပွဲဝိုင်းမှာ ဆက်ပြီး ထိုင်နေခဲ့ကာ ပြန်တောင် မသွားခဲ့ပေ။
ရှူချန် က မီးဖိုခန်းထဲကနေ အရက်ပုလင်းတစ်လုံး ယူလာခဲ့ပြီး နှစ်ယောက်သား စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ အရက်ကို ဖွင့်ကာ အတူတူ ထိုင်သောက်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး ဂျီအန်းနင်း အပေါ် ထားရှိတဲ့ ခံစားချက်တွေကို အချင်းချင်း နားလည်ပေးနိုင်ခဲ့ကြသည်။ ကောင်လေးက အသေးစိတ်အချက်အလက်တွေကို မေးမြန်းခဲ့ပေမဲ့ ရှူချန် လည်း အများကြီး မသိပေ။ သို့သော် နောက်ပိုင်းမှာ ဂျီအန်းနင်း ရဲ့ ကျောင်းအကြောင်းကို စုံစမ်းမေးမြန်းတဲ့အခါမှာတော့ ကောလာဟလနဲ့ အတင်းအဖျင်းတွေ အများကြီးကို ကြားသိခဲ့ရပြီး အဲဒါတွေကို ကောင်လေးကို ပြန်ပြောပြခဲ့ဖူးသည်။
ဒါပေမဲ့ ကောင်လေးက မျက်ရည်ဝဲလာပြီး “ကျွန်တော် မယုံဘူး။ သူ အဲဒီလို မိန်းကလေးမျိုး မဟုတ်ပါဘူး” ဟု ပြောခဲ့သည်။
“ငါလည်း မယုံပါဘူး” ဟု ရှူချန်က ဆိုခဲ့သည်။ “သူက သူ့အလုပ်ကို အရမ်း တာဝန်သိတယ်။ ဘယ်တော့မှ ပျင်းရိတာ၊ ညည်းတွားတာ မရှိဘူး၊ ညစ်ပတ်တာ မုန်းတာလည်း မရှိဘူး။ အကယ်၍ ပိုက်ဆံအတွက်ဆိုရင် သူက ချမ်းသာတဲ့ ရည်းစားတစ်ယောက်ကို အစောကြီးကတည်းက ရှာပြီး အားလုံးကို ဖြေရှင်းပြီးသား ဖြစ်နေမှာပေါ့။ ဘာလို့ အဲဒီလို ကိစ္စမျိုးကို လုပ်ရမှာလဲ။”
သူတို့ အရက်ပုလင်းကို သောက်ပြီးဆုံးသွားတဲ့အခါ ကောင်လေးက တံခါးဝဘက်ကို လျှောက်သွားရင်း ဂျီအန်းနင်း ရဲ့ ဝိညာဉ်က သူ့မျက်ရည်တွေကို လက်နဲ့ ပွတ်သုတ်နေတာကို မြင်လိုက်ရသည်။ နောက်ပိုင်းမှာ သူ ဒီကော်ဖီဆိုင်ကို လုံးဝ ထပ်မလာတော့ပေ။
ကောင်လေးက ကော်ဖီကို သောက်လိုက်ပြီး ခေါင်းလှည့်လိုက်တဲ့အခါ ဂျီအန်းနင်း က ကောင်တာကို မှီတွယ်ထားပြီး နူးညံ့တဲ့ အပြုံးလေးနဲ့ သူ့ကို ငေးကြည့်နေတာကို မြင်လိုက်ရသည်။
ကောင်လေးရဲ့ မျက်နှာ တစ်ခုလုံးက ချက်ချင်းပဲ အနီရောင်အဝတ်စလို ရဲတက်သွားပြီး သူ့ရဲ့ အတွေးတွေ ပေါ်သွားပြီလို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူလည်း အမြန်ဆုံး ခေါင်းကို ပြန်ငုံ့လိုက်ပြီး စာအုပ်ပေါ်မှာပဲ အာရုံစိုက်ကာ နောက်ဘယ်တော့မှ မမော့ရဲတော့ပေ။
ဝမ်ယွီ ကတော့ ဒီအဖြစ်အပျက်အားလုံးကို မမြင်လိုက်ပေ။ သူမြင်လိုက်ရတာကတော့ ဂျီအန်းနင်း ရဲ့ လျင်မြန်တဲ့ တန်ပြန်တိုက်ခိုက်မှု၊ ရဲစွမ်းသတ္တိရှိမှုနဲ့ ဖောက်ပြန်တဲ့လူနှစ်ယောက်ကို ကြောက်လန့်သွားအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ပုံတို့ပင် ဖြစ်သည်။ သူ အံ့အားသင့်ဝမ်းသာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ အလှူရှင်ကို ကယ်တင်တဲ့ သူရဲကောင်းလုပ်မယ့် သူ့ရဲ့ အကြံအစည်ကတော့ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေမဲ့ ဒီည သူ့ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ မူလက ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့တဲ့ မကောင်းတဲ့ ခံစားချက်တွေကတော့ သိသိသာသာကြီး တိုးတက်ကောင်းမွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သူက ကောင်တာမှာ ရှူချန်နဲ့ စကားပြောနေတဲ့ ဂျီအန်းနင်း ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူမရဲ့ အမူအရာက သဘာဝကျနေပြီး ဘာစိုးရိမ်ကြောက်လန့်မှု လက္ခဏာမှ မရှိပေ။ ဒါဆိုရင် သူမက ဘာလို့ ကျောက် ချန် (Chen) ကို အဲဒီလောက်အထိ ကြောက်နေခဲ့ရတာလဲ။
သူ့ခေါင်းကို တစ်ချက်ပြန်လှည့်လိုက်ပြီး ကော်ဖီဆိုင်ထဲကနေ ထွက်လာကြတဲ့ ဖောက်ပြန်တဲ့လူနှစ်ယောက်ဆီကို အကဲခတ်လိုက်သည်။ သူတို့က တံခါးဝမှာ စကားအနည်းငယ် တိုးတိုးပြောလိုက်ကြပြီး သတ်မှတ်ထားတဲ့ လမ်းကြောင်းအတိုင်း အမြန်ဆုံး လျှောက်သွားကြသည်။
ဝမ်ယွီ ရဲ့ အကြည့်တွေ အေးစက်သွားပြီး လမ်းဘက်ကို သွက်လက်စွာ လျှောက်သွားကာ ကားတံခါးကို ဖွင့်ပြီး ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
ထိုဖောက်ပြန်တဲ့လူနှစ်ယောက်က အနီးအနားက တက္ကသိုလ်က ကျောင်းသားတွေ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့က အနီးအနားမှာပဲ နေကြတာကြောင့် ကျောင်းကို ခြေကျင် ပြန်ဖို့ စီစဉ်ထားကြခြင်း ဖြစ်သည်။
“ရား၊ ဒီကောင်မလေးက တော်တော်ကို ဆိုးတာပဲကွာ!”
“ရား၊ ငါ့လက်ကောက်ဝတ်က အခုထိ နာနေတုန်းပဲ။ အရိုးအက်သွားပြီ ထင်တယ်”
“… ငါတို့ ရုပ်ရှင် သွားရိုက်ကြမလား။”
“ရား! ပိုက်ဆံလည်း ဆုံး, ဒဏ်ရာလည်း ရနဲ့။ ဘယ်လို ကံဆိုးတာလဲကွာ”
သူတို့နှစ်ယောက် လုံခြုံရေးကင်မရာ မရှိတဲ့ လမ်းပိုင်းတစ်ခုကို လျှောက်သွားရင်း ဆက်လက် ငြီးတွားနေကြတုန်း ရုတ်တရက် သူတို့ရဲ့ ကျောဘက်ကနေ ပြင်းထန်တဲ့ အလင်းရောင်တစ်ခု ထိုးဖောက်လာသည်။
သူတို့ အံ့သြတကြီးနဲ့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြပြီး တောက်ပတဲ့ အလင်းရောင်ကြောင့် မျက်လုံးတောင် မဖွင့်နိုင်ကြပေ။ မသိစိတ်အရ လက်ကိုမြှောက်ကာ မျက်လုံးကို ကာကွယ်လိုက်ကြစဉ်မှာပဲ မြေပြင်ပေါ်မှာ တာယာတွေ ပွတ်တိုက်သံ စူးစူးရှရှ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူတို့ဆီကို ဦးတည်လာတာကို ကြားလိုက်ရသည်။ ရှေ့မီးကြီးတွေ ဖွင့်ထားတဲ့ ကားက လမ်းဘက်ကို တကယ်ပဲ ဝင်ရောက်လာခဲ့ပါပြီ!
သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားကြတော့သည်!
မည်းနက်တဲ့ ကားက အရှိန်ပြင်းပြင်းနဲ့ ပြေးလာနေပေမဲ့ ယာဉ်မောင်းက ကားကို တိကျစွာ ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပြီး သူတို့ကို မတိုက်မိခင်မှာပဲ အနေအထားမှန်ကန်စွာနဲ့ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း ထိုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် မည်သူကများ တည်ငြိမ်စွာ ဆက်လက် ရပ်နေနိုင်မည်နည်း။ ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်သွားကြသည့် လူနှစ်ယောက်မှာ နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ရင်း မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားကြသည်။ တစ်ယောက်မှာ ခြေထောက်ခေါက်သွားပြီး၊ ကျန်တစ်ယောက်မှာ လက်မောင်းတွင် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရကာ အရိုးအက်သွားပုံပင် ရသည်။
တောက်ပနေသော အလင်းရောင်ကြောင့် မည်သည့်ကားအမျိုးအစားဖြစ်ကြောင်း သူတို့ မမြင်နိုင်ကြပေ။ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းရင်း မော့ကြည့်လိုက်ကြစဉ် ထိုကားမှာ ထူးခြားစွာ မြင့်မားပြီး ကြီးမားလှသော ကားတစ်စီးဖြစ်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။
ကားတံခါးဖွင့်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် “ဒုန်း” ခနဲ မြည်သံနှင့်အတူ လေးလံကျယ်လောင်စွာ ပြန်ပိတ်သွားသည့် အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
အရပ်ရှည်ရှည် လူတစ်ယောက်သည် အလင်းရောင်ထဲသို့ ခြေချဝင်ရောက်လာပြီး ရှေ့မီးရောင်ကြောင့် သူ၏ပုံရိပ်မှာ မည်းမှောင်နေသော အရိပ်တစ်ခုအဖြစ် ထင်ဟပ်နေသည်။ သူက ဩဇာတိက္ကမ ကြီးမားသည့် အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်လျက် တစ်လှမ်းချင်းစီ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။