ယွီရှားက ကျောက်ချန်၏ ကြံရာပါပင်။
သူတို့နှစ်ဦးသည် အင်အယ်လ် (NL) တွင် စတင်တွေ့ဆုံခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။
ယွီရှားသည် လက်ရှိတွင် အခြားဘားတစ်ခု၌ အချိန်ပိုင်းလုပ်ကိုင်နေသည်။ ကျောင်းဆောင်များ ပြုပြင်ပြီးသွားချိန်တွင် ဌာနနှစ်ခုမှ ကျောင်းသားများ ပြန်ပြောင်းလာကြပြီဖြစ်ရာ သူမ၏ လုပ်ငန်းခွင်သည် ယခုအခါ အလွန်ဝေးကွာသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် သူမသည် အင်အယ်လ် (NL) သို့ အလုပ်လျှောက်ရန် သွားခဲ့သည်။ အင်အယ်လ် (NL) ဆိုသည်မှာ ကော်မရှင်နှုန်းထား မြင့်မားသည့် ဘားကြီးတစ်ခုဖြစ်သောကြောင့် ထိုနေရာတွင် ငွေရှာလိုကြသည့် မိန်းကလေးများစွာ ရှိကြသည်။ မန်နေဂျာက သူမကို ရုပ်ရည်အလှအပပိုင်း လုံလောက်သည်ဟု မယူဆသည့်အပြင် ခန့်အပ်ရန်လည်း စိတ်အားထက်သန်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ထိုအချိန်တွင် တိုက်ဆိုင်စွာပင် ဂျီအန်းနင်း ဖြတ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ယွီရှားက “အတန်းဖော်လေး! ဟွာဒါတက္ကသိုလ်က မဟုတ်လား” ဟု လှမ်းခေါ်ခဲ့သည်။
သူတို့နှစ်ဦး အပြန်အလှန် နှုတ်ဆက်မိကြပြီး ယွီရှားက သူမတွင် အတွေ့အကြုံရှိကြောင်း အကြိမ်ကြိမ် အာမခံခဲ့သည်။ ဂျီအန်းနင်းမှာ ရောင်းအားကောင်းပြီး မန်နေဂျာကလည်း တန်ဖိုးထားသူ ဖြစ်သောကြောင့် ယွီရှားတစ်ယောက် အလုပ်ခန့်အပ်ခံလိုက်ရသည်။
ဂျီအန်းနင်းသည် ကျောင်းတွင် အတန်းဖော်များ၏ ဖယ်ကျဉ်မှုကို ခံခဲ့ရသလို ကောလာဟလအမျိုးမျိုးနှင့် အတင်းအဖျင်းများ၏ ဒဏ်ကိုလည်း ခံခဲ့ရသူဖြစ်သည်။ သူမသည် စကားနည်းပြီး အေးစက်စက်ဆန်လာခဲ့ကာ ယွီရှားနှင့်လည်း သိပ်ပြီး ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လှခြင်း မရှိခဲ့ပေ။
ဝမ်ယွီ ကျောင်းမှ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက်တွင် ကျောက်ချန်က ဂျီအန်းနင်းကို စတင်အטרအဆင်လုပ်လာခဲ့သည်။ သူက ဂျီအန်းနင်းကို လာရောက်စိတ်အနှောင့်အယှက်ပေးရန် အင်အယ်လ် (NL) သို့ အကြိမ်ကြိမ် သွားခဲ့ပြီး ကိုယ်ထိလက်ရောက် ကျူးလွန်ရန်အထိ ကြိုးပမ်းလာခဲ့သည်။
ထိုအချိန်တွင် ယွီရှားက “သစ္စာရှိသည့်” ဘက်မှ ရပ်တည်ပြကာ ဂျီအန်းနင်းအတွက် ကျောက်ချန်နှင့် ကိုယ်တိုင်ဝင်ရောက် ဖြေရှင်းပေးခဲ့သည်။ ဂျီအန်းနင်းက သူမကို အတော်လေး ကျေးဇူးတင်ခဲ့မိသည်။
ထို့ကြောင့် နောက်ပိုင်းတွင် ယွီရှားက လစာကောင်းသည့် ရေတိုအလုပ်တစ်ခုအကြောင်း ပြောလာသောအခါ၊ ကုမ္ပဏီကြီးတစ်ခုက တရားဝင်ကျင်းပသည့် ကုမ္ပဏီအဖွဲ့လိုက် အားဖြည့်လှုပ်ရှားမှု (Team-building) အလုပ်တစ်ခုအကြောင်း ပြောသောအခါတွင် ဂျီအန်းနင်းက သံသယမဝင်ခဲ့ဘဲ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြင့် သူမနှင့်အတူ လိုက်သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
အမှန်တကယ်လည်း ၎င်းမှာ တရားဝင် ကုမ္ပဏီအဖွဲ့လိုက် အားဖြည့်လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု ဟုတ်ပါသည်။ သို့သော် ဂျီအန်းနင်းက ကျောက်ချန်ကို မတော်တဆ ရိပ်မိမြင်တွေ့သွားခဲ့ရသည်။ ထိုအချိန်မှသာ သူမတစ်ယောက် အကွက်ချစီစဉ်ခံလိုက်ရပြီဆိုသည်ကို သံသယဝင်လာခဲ့တော့သည်။ ကျောက်ချန်သည် ဤကိစ္စ၏ နောက်ကွယ်မှ တရားခံဖြစ်သည်မှာ သံသယရှိစရာ မလိုတော့ပေ။
ယွီရှားက သူမကို လှည့်စားပြီး အနားယူသည့်နေရာဟု ပြောကာ အခန်းထဲသို့ ခေါ်သွားခဲ့ပြီး အဖျော်ယမကာတစ်ခွက်ကို ကမ်းပေးခဲ့သည်။
သူမ၏ မျက်နှာသည် စိုးရိမ်ပူပန်မှုကြောင့် ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်နေပြီး လက်များလည်း တုန်ယင်နေခဲ့သည်။
ထိုအချိန်တွင် ဂျီအန်းနင်းက တစ်စုံတစ်ယောက်၏ အကွက်ချလှည့်စားခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီဆိုသည်ကို နားလည်သဘောပေါက်နှင့်ပြီးဖြစ်သည်။ ဤကိစ္စ၏ နောက်ကွယ်မှလူမှာ ကျောက်ချန်ဆိုသည်မှာ သံသယဖြစ်စရာ မလိုတော့ပေ။
သူမက ယွီရှားကို လှည့်စားပြီး ပွဲကျင်းပသည့်နေရာတွင် တစ်ခုခုကျန်ခဲ့၍ သွားယူမည့်အကြောင်း ပြောခဲ့သည်။ ယွီရှားက သူမကို လွှတ်လိုက်လျှင် ပြန်လာမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူမကိုယ်တိုင် သွားယူပေးမည်ဟု ပြောခဲ့သည်။
ယွီရှား ထွက်သွားသည်နှင့် ဂျီအန်းနင်းက တကယ်ပင် ထွက်ပြေးခဲ့သည်။ ဓာတ်လှေကားတံခါး ပွင့်လာသောအခါတွင်မူ သူမအနေဖြင့် ကျောက်ချန်နှင့် သူ၏ကိုယ်ရံတော်ကို မထင်မှတ်ဘဲ ရင်ဆိုင်တိုးမိသွားခဲ့သည်။ အားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
ဂျီအန်းနင်းက လှည့်ပြီး ထွက်ပြေးခဲ့ကာ လှေကားထစ်များဆီသို့ အတက်ပြေးဝင်သွားစဉ်ပင် ကျောက်ချန်၏ “အောက်ထပ်က လူတွေကို ဓာတ်လှေကားဝမှာ စောင့်ခိုင်းထားလိုက်စမ်း! မင်းတို့တွေ၊ သူ့နောက်ကို လိုက်ကြစမ်း!” ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည့်အသံကို ကြားနေရဆဲဖြစ်သည်။
ထိုနောက်တွင်တော့ “နောက်ထပ်” ဆိုသည်မှာ မရှိတော့ပါ။
ဂျီအန်းနင်းက ဘောပင်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်ရာ သူမ၏ လက်ဆစ်များ ဖြူရော်သွားခဲ့သည်။
မင်းရှင်းယူက အံ့အားသင့်သွားပြီး “ဘာဖြစ်လို့လဲ? ငါ့ရဲ့ရွာသူချင်းကို သိလို့လား” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်းက သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက်ချလိုက်ပြီး “မသိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့… ဒီအလုပ်က ပိုက်ဆံတော့ ပိုရပေမဲ့ တော်တော်လေးလည်း ပင်ပန်းတယ်။ ပထမဆုံးအနေနဲ့ အလုပ်ချိန်က နောက်ကျတယ်၊ ငါက အစောပိုင်းအလှည့်ကျတာတောင် ည ၁၀ နာရီ ၄၀ မိနစ်မှ အလုပ်သိမ်းရတာ။ နောက်ကျတဲ့အလှည့်ဆို မိုးလင်းပိုင်းအထိ ကြာတယ်။ ဒါ့အပြင် အလုပ်ဝန်းကျင်ကလည်း ရှုပ်ထွေးတယ်၊ ဘားတွေဆိုတာ တကယ်ရှုပ်ပွတဲ့နေရာတွေလေ၊ အထူးသဖြင့် သတိထားပြီး အမြဲတပ်လှန့်နေရတယ်။ တစ်ကိုယ်တည်းလာတဲ့ မိန်းကလေးဖောက်သည်တွေကို အရက်ထဲ ဆေးခတ်နေတာကို ကိုယ်တိုင်မျက်စိနဲ့ မြင်ဖူးတယ်…” ဟု ပြောပြလေသည်။
မင်းရှင်းယူက ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့်အုပ်လိုက်ကာ “နောက်ရော ဘာဖြစ်သွားသေးလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
“ငါ မန်နေဂျာကို အကြောင်းကြားလိုက်တယ်” ဂျီအန်းနင်းက စိတ်ကိုတည်ငြိမ်အောင် ထိန်းကာ “မန်နေဂျာက လုံခြုံရေးတွေကို ခေါ်လိုက်ပြီး သူ့ကို တားဆီးလိုက်ကြတယ်” ဟု ပြန်ပြောပြသည်။
မင်းရှင်းယူက သူမ၏ရင်ဘတ်ကို ပုတ်လိုက်ပြီး “အရမ်းကြောက်စရာကောင်းတာပဲ။ ငါတော့ လန့်ပြီးသေမတတ်ပဲ” ဟု ပြောလေသည်။
“အင်း၊ တစ်ခါတလေကျရင် တကယ်ကြောက်စရာကောင်းပါတယ်။ ဒါကြောင့် ဒီလိုလုပ်လို့ ပိုက်ဆံပိုရနိုင်ပေမဲ့ တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူးဆိုရင်တော မင်းကို ဒါမျိုးလုပ်ဖို့ မတိုက်တွန်းချင်ဘူး။ မင်းသာ အလုပ်လုပ်ချင်တယ်ဆိုရင် ငါအလုပ်လုပ်တဲ့ ကော်ဖီဆိုင်ကို မင်းကို မိတ်ဆက်ပေးနိုင်ပါတယ်” ဟု ဂျီအန်းနင်းက ခေါင်းညိတ်ပြကာ ဆိုသည်။
မင်းရှင်းယူက လက်ကို ခါယမ်းပြလိုက်ပြီး “မလိုပါဘူး။ ငါ့မှာ ကျူရှင်ပြတဲ့အလုပ်တွေနဲ့တင် အလုပ်များနေပါပြီ။ ကျောင်းသားသမဂ္ဂမှာလည်း တာဝန်တွေ ရှိသေးတယ်” ဟု ပြောသည်။ သူမက ကျောင်းသားသမဂ္ဂထဲ ဝင်ထားခြင်းကြောင့် အလုပ်များဖြင့် အတော်လေး အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့သည်။
သူမက ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးမှ သတိကြီးကြီးဖြင့် “ဒီလိုအချိန်ပိုင်းအလုပ်တွေ အများကြီး လုပ်နေရတာတောင် မင်းမှာ ငွေကြေးအခက်အခဲတွေ ရှိနေဆဲပဲလား” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်းက ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး “ငါ့ရဲ့အဘွားက မကြာခဏ ဖျားတတ်လို့ပါ…” ဟု ဖြေလေသည်။
မင်းရှင်းယူက ဂျီအန်းနင်း ကြုံတွေ့နေရသည့် ငွေကြေးအခက်အခဲများကို နားလည်ပေးနိုင်ပါသည်၊ အကြောင်းမှာ သူမ၏မိသားစုကိုယ်တိုင်ကလည်း မိခင်ဖြစ်သူ ရေရှည်ဖျားနာနေမှုကြောင့် ငွေကြေးကျပ်တည်းနေခဲ့ရလို့ပင်။
သူမက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အားပေးသည့်အနေဖြင့် “ကြိုးစားရှေ့ဆက်ပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်းက ပြုံးပြရင်း တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ဝမ်ယွီထံသို့ မိခင်ဖြစ်သူထံမှ ဖုန်းဝင်လာခဲ့သည် - “ညစာစားဖို့ အချိန်ရလား”
ဝမ်ယွီ - “ညစာ ဟုတ်လား”
“စနေ၊ တနင်္ဂနွေတွေဆိုရင် မင်းက အဖေနဲ့အတူ လိုက်သွားရတာနဲ့မဟုတ်ရင် ကိုယ့်ဘာသာ အပြင်ထွက်သွားတာနဲ့ပဲ။ ဘယ်တော့မှ ငါ့အတွက် အချိန်ပေးနိုင်မှာလဲ” ဝမ်ယွီ့အေမက အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြစ်သံပါပါဖြင့် ပြောလာသည်။
ဝမ်ယွီမှာ ခေါင်းကိုက်သွားရသည်။ “အဖေနဲ့ လုပ်စရာရှိတဲ့ အလုပ်ကိစ္စတွေမို့လို့ပါ… ကဲပါ၊ ရပါတယ်၊ ဒီည အေမနဲ့အတူ ညစာစားပါ့မယ်”
ဖုန်းချလိုက်ပြီးနောက် သူက နားထောင်စပ်ကို ပွတ်သပ်လိုက်ကာ ဘေးနားကလူကို “အမျိုးသမီးတွေဆိုတာ ဘယ်လောက်ပဲ အသက်ကြီးနေပါစေ၊ နှစ်သိမ့်ချော့မော့ပေးမယ့်သူ လိုအပ်နေတုန်းပဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဘေးနားကလူက ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောလိုက်သည်။
သူ့မှာ မွန်းလွဲပိုင်း စာသင်ချိန်တစ်ချိန်သာ ရှိသည်ဖြစ်ရာ အဆောင်မှာ ခဏမျှ လှဲနေပြီးနောက် အချိန်မှန် ထွက်လာခဲ့သည်။ စားသောက်ဆိုင်အနီးက လမ်းဆုံအနီးသို့ ရောက်သောအခါ စာသင်ဆောင်ဘက်ကနေ အပြေးအလွှား ရောက်လာသည့် ဂျီအန်းနင်းကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။
“နောက်လည်း စောစောထွက်လာပြန်ပြီလား” သူက မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်ကာ မေးလိုက်သည်။
“အလုပ်များလို့!” ဂျီအန်းနင်းက သူ့ကို ရပ်မနေဘဲ ပြေးကျော်သွားခဲ့သည်။
“ဒီည ကော်ဖီဆိုင်ကို သွားကြရအောင်လေ” သူက အလှမ်းကနေ လှမ်းအော်လိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်းက အလှမ်းဝေးရာမှ “ရတယ်လေ!” ဟု အော်ပြောရင်း ဆက်ပြေးသွားခဲ့သည်။
သူမက ကိုယ်ခန္ဓာသွယ်လျပြီး ပုသေးသေးလေးဖြစ်ပေမဲ့ အားအင်တွေ ပြည့်ဝနေသူဖြစ်သည်။ ဝမ်ယွီက သူမ၏ပုံရိပ် ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ ငေးကြည့်နေမိပြီး မပြုံးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။
သူ့ကားကို မောင်းပြီး ချိန်းဆိုထားသည့် ညစာစားပွဲနေရာဆီသို့ သွားခဲ့ရာ မိခင်ဖြစ်သူ ချန်လျန်က ထိုနေရာတွင် လက်ဖက်ရည်ထိုင်သောက်ရင်း စောင့်နေနှင့်ပြီးဖြစ်သည်။
ဝမ်ယွီက ဖေဖေနှင့် လုံးဝမတူဘဲ အမေ့၏ရုပ်ရည်ချောမောမှုကို အပြည့်အဝ ဆက်ခံထားသူဖြစ်သည်။
တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနှင့်တင် ချန်လျန်သည် အလှူတုန်းက အလွန်အမင်းချောမောလှပခဲ့သူဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။ အမှန်တကယ်လည်း သူမက ယခုအချိန်အထိ လှပနေဆဲပင်။ သူမက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကောင်းကောင်းဂရုစိုက်ထားသဖြင့် ဝမ်ယွီလိုမျိုး အရွယ်ရောက်နေသည့် သားတစ်ယောက်ရှိသည့် မိခင်တစ်ဦးလို လုံးဝမထင်ရပေ။ သူမက ဝမ်ယွီ့ဖေဖေ ဝမ်ကော့အန်းထက် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော် ငယ်ရွယ်သူဖြစ်သည်။ သူ့ကို လက်ထပ်ပြီးကတည်းက သက်တောင့်သက်သာနှင့် ဘဝကို ဖြတ်သန်းလာခဲ့သဖြင့် အခြားသူများအမြင်တွင် အမြဲတမ်း နုပျိုပျိုလေးအတိုင်း ထင်ရစေသည်။
ဝမ်ယွီက သူမဘေးတွင် ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သည့်ပုံစံကို ပြသလိုက်သည်။ ဖြတ်သွားဖြတ်လာလုပ်နေသူများကပင် သူတို့နှစ်ဦးကို ချစ်သူရည်စားများဟု အထင်မှားကြသည်အထိပင်။
“စနေ၊ တနင်္ဂနွေရောက်ရင်တောင် အိမ်ပြန်လာပြီး ငါ့ကိုလာတွေ့ဖို့ မသိတတ်ဘူးပေါ့လေ” ဟု ချန်လျန်က ဆူပူကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ သား အိမ်ပြန်လာခဲ့တာပဲလေ” ဝမ်ယွီက တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ “အေမ မရှိတာကိုး။ ဒီတစ်ပတ် ရုံးကို နှစ်ခါသွားတာတောင် အေမ့ကို မတွေ့ရပါဘူး”
ချန်လျန်နှင့် ဝမ်ကော့အန်းတို့ကြား အသက်အရွယ်ကွာခြားချက် ကြီးမားသဖြင့် သူတို့၏အချစ်မီးတောက်မှာ ကြာခဲ့ပြီဖြစ်ကာ မိသားစုဘဝကလည်း သာမန်အတိုင်းသာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ဝမ်ယွီမှာလည်း အရွယ်ရောက်ပြီး လူငယ်တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီဖြစ်ကာ လူငယ်များတွင် စုံလင်လှပသည့် ဘဝလှုပ်ရှားမှုများ ရှိကြသဖြင့် မိဘများအတွက် အချိန်ပေးနိုင်မှုက နည်းပါးလှသည်။
သို့သော်လည်း အခြားမိသားစုများတွင်ဆိုလျှင် ကလေးများက ငယ်စဉ်ကတည်းက အမေနှင့် ပိုပြီးရင်းနှီးကြပေမဲ့ ဝမ်ယွီ့၏မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင်တော့ ဖေဖေ ပိုပြီးဂရုစိုက်ပေးခဲ့သည့် အမှတ်တရများသာ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ မိဘဆရာတွေ့ဆုံပွဲများ၊ အားကစားပြိုင်ပွဲများလို လှုပ်ရှားမှုများတွင်ဆိုလျှင် ဘယ်လောက်ပဲ အလုပ်များနေပါစေ ဝမ်ကော့အန်းက ဘယ်တော့မှ လက်လွတ်မခံခဲ့ပေ။ အခြားတစ်ဖက်တွင်တော့ ချန်လျန်က ထိုလောက်ထိ စိတ်ဝင်စားပုံ မပေါ်လှပေ။
သဘာဝကျကျပင် ဝမ်ယွီက ဖေဖေနှင့် ပိုပြီးရင်းနှီးလာခဲ့ရတော့သည်။
“အေမ ဘာစားချင်လဲ” မီနူးစာအုပ်ကို ဖွင့်ရင်း ဝမ်ယွီက မေးလိုက်သည်။
“သား ကြိုက်တာသာမှာလိုက်ပါ” ချန်လျန်က စိတ်ရောက်လက်ရောက်မရှိဘဲ ပြန်ပြောရင်း တစ်ချက်တစ်ချက် တံခါးဝဘက်ကို လှမ်းကြည့်နေသည်။
ရုတ်တရက် သူမ၏မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။
ကျက်သရေရှိရှိနှင့် လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားတစ်ဦးသည် ရုပ်ရည်ချောမောသည့် လူငယ်တစ်ဦးနှင့်အတူ အထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။ သူတို့၏အကြည့်များက တစ်ခန်းလုံးကို ဝေ့ဝဲသွားပြီး ချန်လျန်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမကို ပြုံးပြလိုက်ကြသည်။
ဝမ်ယွီက မီနူးကို ငုံ့ကြည့်နေစဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် အရာရာမှောင်ကျသွားသလို ဖြစ်သွားသည်။
သူ့ခေါင်းကို မော့လိုက်သောအခါ စားပွဲဝိုင်းနားတွင် ဖခင်နှင့်သားဖြစ်ဟန်တူသည့် အမျိုးသားနှစ်ဦး ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားသည် ချောမောသည့်ရုပ်ရည်ရှိပြီး ကျက်သရေရှိမှုကို ထုတ်ဖော်ပြသနေသည်။ သူက အင်တာနက်က မိန်းကလေးများ သဘောကျကြသည့် ရင့်ကျက်ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသည့် ဦးလေးမျိုးဖြစ်သည်။ သူ ငယ်စဉ်ကလည်း အလွန်အမင်းချောမောခဲ့လိမ့်မည်ဆိုသည်မှာ ထင်ရှားနေသည်။
လူငယ်လေးကလည်း သူ့၏ချောမောမှုကို ဆက်ခံထားပြီး ခန့်ညားသည့် လူငယ်တစ်ယောက် ဖြစ်နေသည်။
“တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ” လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားက ပြုံးလျက် “ရှင်တို့လည်း ညစာလာစားကြတာလား” ဟု နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
ချန်လျန်က သက်တောင့်သက်သာ ပြုံးလိုက်ပြီး “ဟုတ်ပါတယ်၊ လောကကြီးက သေးလိုက်တာ” ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။
လူငယ်လေးက ပြုံးလိုက်ပြီး သူတို့နှင့် ရင်းနှီးနေသူများလို “ချန်အဒေါ်” လို့ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
ချန်လျန်က ကြင်နာစွာ တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး ခေါင်းကိုလှည့်ကာ ဝမ်ယွီကို သူတို့နှင့် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည် - “ဒီကလူက ငါ့သား ဝမ်ယွီလေ။ ရှောက်ယု၊ ဒီဘက်ကတော့ အဒေါ်ရဲ့ကောလိပ်တန်းတူ သူငယ်ချင်း ဦးယန်ယွမ်လေ။ ပြီးတော့ ဒီကလူက ဦးယန်ရဲ့သား ယန်ဗိုးပေါ့”
ချန်လျန်ကိုယ်တိုင်လည်း နာမည်ကြီး တက္ကသိုလ်တစ်ခုကနေ ဘွဲ့ရခဲ့သူဖြစ်သည်။ သူမ၏အလုပ်အကိုင်အစပိုင်းမှာ လူငယ်ဆန်ဆန်၊ လှပပြီး အရည်အချင်းရှိသူ ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူမက ဝမ်ဒေါင်း၏ အတွင်းရေးမှူးအဖြစ် လုပ်ကိုင်ခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် ဝမ်ကွန်းမန်း (Mrs. Wen) ဖြစ်လာခဲ့သည်။
သူမက ဝမ်ကော့အန်းနှင့် ပတ်သက်သည့် အတွင်းရေး၊ အပြင်ရေး အားလုံးကို ဆယ်စုနှစ်များစွာ တာဝန်ယူခဲ့ပြီး ဒီကိစ္စများတွင် အလွန်ကျွမ်းကျင်လိမ့်နပ်သူ ဖြစ်သည်။ ဒီလိုရှည်လျားသည့် အိမ်ထောင်ရေးကာလအတွင်းတွင် သူမက ဝမ်ကော့အန်း၏ စီးပွားရေးလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ယခုအခါတွင်တော့ ဝမ်မိသားစု၏ ကော်ပိုရေးရှင်းအတွင်း ငွေကြေးဆိုင်ရာ အမှန်တကယ်ထိန်းချုပ်ခွင့်ကို ကိုင်စွဲထားပြီး အတွင်းပိုင်းရန်ပုံငွေများကို သူမတစ်ဦးတည်းကသာ ထိန်းချုပ်ထားသည်။
ဝမ်ယွီက နှုတ်ဆက်ရန် ထရပ်လိုက်ပြီး သူတို့နှင့် လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
“မင်းအမေ မင်းအကြောင်း အကြိမ်ကြိမ်ပြောပြတာကို ငါကြားဖူးပါတယ်။ အခု ဟွာဒါတက္ကသိုလ်မှာ ပညာသင်နေတာလား” ယန်ယွမ်က ဝမ်ယွီကို အထူးတလည် ချစ်ခင်သည့်အကြည့်မျိုးနှင့် ကြည့်ရှုရင်း သူ့လက်ကို အနည်းငယ်ပိုကြာကြာ ကိုင်ထားလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့၊ အခု တတိယနှစ်မှာပါ” ဝမ်ယွီက ယဉ်ကျေးစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူက ယန်ယွမ်ကို အနည်းငယ်တွေဝေသွားသည့် အကြည့်နှင့် ကြည့်လိုက်ပြီး “ဦးယန်၊ ကျွန်တော့်ကို ရင်းနှီးနေသလို ခံစားရတယ်… ကျွန်တော်တို့ အရင်က ဆုံဖူးကြလို့လား” ဟု မေးလိုက်သည်။
ချန်လျန်၏ မျက်နှာထားက သိမ်မွေ့စွာ ပြောင်းလဲသွားပြီး “သတင်းတွေထဲမှာတော့ မင်းသေချာပေါက် မြင်ဖူးမှာပါ” ဟု ဝင်ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီက ခဏမျှ တွေးတောလိုက်ပြီး “ဦးယန်၊ ရှင်က ဇင်းယွမ်အုပ်စု (Zhenyuan Group) ရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌ ဟုတ်ပါသလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
ယန်ယွမ်က ပြုံးလိုက်ပြီး ချန်လျန်ကို “ဒီကောင်လေးက တော်တော်ထက်မြက်တာပဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ချန်လျန်က “ဒါဆို ကျွန်မတို့ အတူတူညစာ မစားကြရအောင်လား” ဟု ဆိုသည်။
ယန်ယွမ်က ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာနှင့် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး သူတို့လေးဦး အတူတူညစာ စားသုံးခဲ့ကြသည်။
ယန်ဗိုးက ဇင်းယွမ်၏သူဌေးဖြစ်ပြီး၊ ချန်လျန်က ဝမ်အုပ်စု၏ငွေကြေးဆိုင်ရာ အရာရှိချုပ် (CFO) ဖြစ်ကာ၊ ယန်ဗိုးကလည်း ဖခင်ဖြစ်သူ၏ဘေးနားမှာ အနှစ်ပေါင်းများစွာ နေလာခဲ့ပြီး စီးပွားရေးလောကတွင် ကြွယ်ဝသည့်အတွေ့အကြုံများကို ရရှိထားသူဖြစ်သည်။ ဝမ်ယွီမှာ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားဘဝတွင် ရှိနေဆဲဆိုပေမဲ့ မိသားစုစီးပွားရေးလုပ်ငန်းထဲကို စောစီးစွာ ဝင်ရောက်လုပ်ကိုင်နေနှင့်ပြီးဖြစ်သည်။
သူတို့လေးဦးတွင် ပြောစရာစကားများ အများအပြား ရှိနေကြပြီး ရယ်မောပျော်ရွှင်စွာနှင့် သဟဇာတဖြစ်စွာ စကားစမြည် ပြောဆိုခဲ့ကြသည်။
အနည်းဆုံးတော့ ဝမ်ယွီ့အမြင်အရဆိုလျှင် ဒါက အမေနှင့်ချည်း သီးသန့်ရှိနေပြီး တစ်ညလုံး သူမ၏ဆူပူပြောဆိုတာတွေကို နားထောင်နေရတာထက် အများကြီး ပိုကောင်းနေခဲ့သည်။
ဒေသတွင်း စီးပွားရေးလောက၏ ထင်ရှားသည့်ပုဂ္ဂိုလ်များကို ကိုယ်တိုင်မသိရင်တောင် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် အကြောင်းကိုတော့ အမြဲလိုလို ကြားဖူးနေကြတာပါပဲ။ ဝမ်ယွီက ဒီယန်ယွမ်ဆိုသည့်သူ့ကို အရင်ကတည်းက ကြားဖူးခဲ့ဖူးသည်။ သူက ကိုယ့်အားကိုယ်ကိုးပြီး အောင်မြင်လာသူတစ်ဦး ဖြစ်သလို ကြောက်ခမန်းလိလိ စွမ်းဆောင်နိုင်သူတစ်ဦးအဖြစ်လည်း သတ်မှတ်ခံထားရသူဖြစ်သည်။
သူ့၏သားဖြစ်သူက အသက် ၂၅ နှစ် သို့မဟုတ် ၂၆ နှစ် ဝန်းကျင်လောက် ရှိပုံရပြီး စကားပြောဆိုရာတွင်လည်း တော်တော်လေး ရင့်ကျက်နေသည်။
သို့သော်လည်း ဝမ်ယွီက ယန်ယွမ်ဖြစ်စေ၊ ချန်လျန်ဖြစ်စေ စကားပြောသည့်အခါတိုင်း ယန်ဗိုးက သူ့ကို တစ်ချက်ချင်း အကဲခတ်နေသည်ကို မကြာခဏဆိုသလို သတိထားမိနေခဲ့သည်။
ဒါပေမဲ့ ဝမ်ယွီက ဘက်ကိုလှည့်ကြည့်လိုက်တိုင်း ယန်ဗိုးက ပြုံးပြပြီး အကြည့်လွှဲကာ လူကြီးများ၏စကားဝိုင်းကို အာရုံစိုက်နားထောင်နေသည့်ပုံစံမျိုးကို လုပ်ပြတတ်သည်။
ဝမ်ယွီက တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာနှင့်ပဲ ဆက်နေနေခဲ့ပြီး လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ယူကာ တစ်ငုံသောက်လိုက်သည်။
ညစာစားပွဲ ပြီးဆုံးသွားသည့်အခါ ဝမ်ယွီက သူ့၏နာရီကို တစ်ချက်ငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။ အချိန်က ညဉ့်နက်သွားပြီဖြစ်ပြီး သူ အမေအတွက် သူ့၏အချိန် နှစ်နာရီကျော်ကို ပေးအပ်ခဲ့ပြီးပြီဖြစ်သည်။ သူ သစ္စာရှိသည့်သားကောင်းတစ်ယောက်၏ တာဝန်ကို ကျေပွန်ခဲ့ပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
ချန်လျန်က သူမ၏သား၏သဘာဝကို ကောင်းကောင်းသိသည်။ သူက သူမလိုအမေတစ်ယောက်နှင့် အချိန်အကြာကြီး အတူနေမည့်အစား အဖေဖြစ်သည့် အဘိုးကြီး ဝမ်ကော့အန်းနှင့်အတူ ဂေါက်ရိုက်ဖို့ သွားတာကို ပိုပြီးသဘောကျသည့်သူမျိုးဖြစ်သည်။ သူမက သူ့ကို တစ်ချက်စူးစူးရဲရဲ ကြည့်လိုက်ပြီးမှ ယန်ဗိုးဘက်ကို လှည့်ကာ ပြုံးလျက် “မင်းတို့အဖေနဲ့ ငါ ဒီပရောဂျက်နဲ့ပတ်သက်ပြီး ဆက်ဆွေးနွေးစရာ ရှိသေးတယ်။ မင်းတို့လူငယ်တွေမှာ ညဘက်လှုပ်ရှားစရာတွေ အများကြီး ရှိကြတာပဲ၊ ဒါကြောင့် အရင်ထွက်သွားကြပါတော့” ဟု ပြောလိုက်သည်။
လူကြီးများ၏ခွင့်ပြုချက်နှင့်အတူ ယန်ဗိုးနှင့် ဝမ်ယွီတို့ နှစ်ဦးသား ထရပ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့က နှုတ်ဆက်ကြပြီး မြေအောက်ကားပါကင်ဆီသို့ ထွက်လာကြကာ မိမိတို့၏ကားများကို ရှာဖွေရန် သီးခြားစီ ထွက်သွားခဲ့ကြသည်။
ဝမ်ယွီက သူ့ကားဆီ ပြန်ရောက်လာခဲ့ပေမဲ့ ချက်ချင်းမထွက်သွားခဲ့ပေ။ သူက ဆေးလိပ်တစ်လိပ်ကို မီးညှိလိုက်ပြီး ကားထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ထိုင်စောင့်နေလိုက်သည်။ မိနစ်အနည်းငယ်ကြာသည့်အခါ ယန်ဗိုး၏ကားက သူ့ရှေ့ကနေ ဖြတ်မောင်းသွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
ဝမ်ယွီကတော့ တည်ငြိမ်စွာနှင့် ဆက်လက်ရှိနေခဲ့သည်။
သူက ချန်လျန်နှင့် ယန်ယွမ်တို့ လှေကားထစ်ကနေ ထွက်လာသည်အထိ စိတ်ရှည်ရှည်နှင့် နာရီဝက်တိတိ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ လူငယ်နှစ်ဦး မပါတော့သည့်အခါ ဤအလတ်ပိုင်းအရွယ်စုံတွဲမှာ သိသိသာသာပင် ပေါ့ပါးသွားကြသည်။ ယန်ယွမ်က ချန်လျန်၏ခါးကို လက်ဖြင့်ဖက်ထားကာ ရင်းနှီးစွာ စကားပြောဆို ရယ်မောလာကြသည်။
ဝမ်ယွီက အဝေးကနေ သူတို့နှစ်ဦးကို တပ်အပ်သေချာသည့်အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။
သူတို့ကားပေါ်တက်ပြီး အဆောက်အအုံမှ ထွက်သွားမှသာ ဝမ်ယွီက အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။ သူသည် နောက်ဆုံးလက်ကျန်ဆေးလိပ်ကို တိတ်တဆိတ် သောက်ပြီးနောက် ကားစက်နှိုးကာ မောင်းထွက်ခဲ့သည်။
မြေအောက်ကားပါကင်မှ သူထွက်လာချိန်တွင် အပြင်ဘက်၌ မှောင်မိုက်နေပြီဖြစ်သည်။ ဝမ်ယွီထံသို့ အတူတူထွက်လည်ရန် ဖိတ်ကြားသည့် ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတစ်ခု ရောက်လာသော်လည်း သူက ငြင်းပယ်လိုက်သည်။ သူသည် အတွေးများထဲတွင် နစ်မြုပ်လျက် လမ်းမများပေါ်တွင် ရည်ရွယ်ချက်မဲ့စွာ မောင်းနှင်နေမိသည်။ သတိပြန်ဝင်လာချိန်တွင်မူ လမ်းဆုံတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။
ယာဉ်ကြောပြသသည့် မီးပွိုင့်က အစိမ်းရောင်သို့ ပြောင်းသွားပြီး နောက်မှကားများက မအီမသာဖြင့် ဟွန်းတီးကြသည်။
ဝမ်ယွီက ခဏမျှ တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် စတီယာရင်ကို ကိုင်လှည့်ကာ လမ်းကြောင်းပြောင်းလိုက်ရာ နောက်ဆုံးတွင် ဂွမ်းမင်းလမ်းရှိ ကော်ဖီဆိုင်တစ်ခုရှေ့သို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။
သူက ကော်ဖီဆိုင်ဘေးတွင် ကားရပ်လိုက်ပြီး အပြင်ဘက်တွင် ရပ်ကာ ဖန်မှန်ဘောင်မှတစ်ဆင့် အတွင်းဘက်သို့ ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။
အင်္ဂါနေ့မျှသာ ရှိသေးသဖြင့် ကော်ဖီဆိုင်အတွင်း၌ ဖောက်သည်များ များပြားလှခြင်းမရှိပေ။ ရှုချန်းအပြင် ဝန်ထမ်းအနည်းငယ်သာ ရှိပြီး ဖိုမဝန်ထမ်းအမျိုးသမီးနှစ်ဦး ရှိသည့်အထဲမှ တစ်ဦးမှာ ဂျီအန်းနင်း ဖြစ်နေသည်။
သူမက အနက်ရောင်အခြေခံဖြင့် ဖဲကြိုးစများဖြင့် အနားကွပ်ထားသည့် အဖြူရောင်ရင်ဖုံးပါသည့် အိမ်ဖော်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ စကတ်မှာ အနည်းငယ်တိုသော်လည်း အနက်ရောင်ခြေအိတ်ရှည်များနှင့် တွဲဖက်ထားသဖြင့် အလွန်အမင်းကိုယ်အင်္ဂါပေါ်လွင်နေခြင်းမျိုး မရှိပေ။
ကျောင်းတွင် မိတ်ကပ်မလိမ်းတတ်လေ့ရှိသည့် ဂျီအန်းနင်းမှာ ယခုအခါတွင်မူ တောက်ပသပ်ရပ်သည့် မိတ်ကပ်ပါးပါးကို လိမ်းခြယ်ထားသည်။ သူမ၏မျက်လုံးတစ်ဖက်အောက်တွင် အနီရောင်နှလုံးပုံ စတစ်ကာလေးတစ်ခု ကပ်ထားသည်။ အဖြူရောင်ဖဲကြိုးစွပ်ထားသည့် ခေါင်းစည်းပေါ်တွင်မူ ကြောင်နားရွက်လေး နှစ်ဖက်ပင် ပါရှိနေသည်။
ဝမ်ယွီအနေဖြင့် ဂျီအန်းနင်းကို ဤကဲ့သို့သော ဝတ်စုံမျိုး ဝတ်ဆင်ထားသည်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းဖြစ်သည်။ ရှုချန်း၏ကော်ဖီဆိုင်မှာ အန်နီမေးရှင်းပုံစံကော်ဖီဆိုင်တစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သူသိသော်လည်း ယူနီဖောင်းမှာ အိမ်ဖော်ဝတ်စုံဖြစ်ကြောင်း ရှုချန်းကရော၊ ဂျီအန်းနင်းကပါ သူ့ကို တစ်စုံတစ်ရာ ပြောပြထားခြင်း မရှိပေ။
ဝမ်ယွီက ဤရွေးချယ်မှုအတွက် ရှုချန်းကို စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲမိသော်လည်း ပြုံးမိဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။ ဖန်မှန်ဘောင်မှတစ်ဆင့် ဂျီအန်းနင်း၏ဆွဲဆောင်မှုရှိသည့်ပုံစံကြောင့် စွဲလမ်းသွားကာ သူ၏စိတ်ကူးယဉ်အာရုံများကို တားဆီးမရဘဲ လွတ်လပ်စွာလွှတ်ပေးလိုက်မိပြီး စိတ်ထဲတွင် ရထားတစ်စင်း အဟုန်ပြင်းပြင်း မောင်းနှင်နေသကဲ့သို့ ခံစားချက်များ ဖြစ်ပေါ်လာရတော့သည်။