ဝမ်ယွီသည် ငယ်စဉ်က လူတစ်ဖက်၏ ပြန်ပေးဆွဲခြင်းခံခဲ့ရပြီးနောက် အိမ်သို့ ဘေးကင်းစွာ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသောအခါ ဖခင်ဖြစ်သူက သူ့အား ကိုယ်ခံပညာ သင်ယူစေခဲ့သည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ လေ့ကျင့်ခဲ့ရသဖြင့် သူသည် ပရော်ဖက်ရှင်နယ် လက်ဝှေ့သမားတစ်ဦး၏ ကျွမ်းကျင်မှုများကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီးဖြစ်သည်။ သူက မည်သို့မျှ နှောင့်နှေးခြင်းမရှိဘဲ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ တစ်စုံတစ်ဦးအား နူးညံ့စွာ ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။
ချန်ဟောင်နှင့် ဆွန်ခိုင်တို့ နှစ်ဦးသား အချင်းချင်း အဓိပ္ပာယ်ပါပါ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူတို့အားလုံးသည် ကိုယ်ခံပညာများကို လေ့ကျင့်ထားကြသူများဖြစ်ပြီး ထက်မြက်သော မျက်လုံးများရှိကြသည်။ တကယ့်လဲကျခြင်းနှင့် ဟန်ဆောင်လဲကျခြင်းကို ၎င်းတို့ အလွယ်တကူ ခွဲခြားနိုင်ကြပေသည်။ ထိုသူ သုံးယောက်သား ဘေးချင်းယှဉ် လျှောက်လာကြစဉ် ဤမိန်းကလေးမှာ တိကျသော ပစ်မှတ်တစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။ သူမသည် အလယ်တွင်ရှိနေသော ဝမ်ယွီဆီသို့ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် ခုန်ဝင်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ဤသည်မှာ အလွန်တရာ သိသာထင်ရှားလှပေသည်။
စက်တင်ဘာလ၊ ကျောင်းဝင်ချိန်ရာသီနှင့်အတူ ဝမ်ကော်၏ မေတ္တာရေးရာ ကံကြမ္မာပန်းပွင့်များမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖူးပွင့်လာနေလေသည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ စီနီယာအကို" ဆွန်ယာရှန်သည် ဝမ်ယွီကို အားပြုကာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာကို မော့ကာ ဆံပင်များကို သပ်တင်လိုက်သည်။ သူမ၏ ကိုယ်ဟန်အနေအထားနှင့် လှုပ်ရှားမှုများမှာ အတော်လေးကို ညှို့အားပြင်းလှပေသည်။
တင်းမာပြီး ရေငုံနှုတ်ပိတ်နေတတ်သော ဂျီအန်းနင်းနှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် သူမက အတွေ့အကြုံရင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားနေသည်။
ဝမ်ယွီက သူ၏လက်ကို တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး "ရပါတယ်" ဟု ပြောဆိုကာ ထွက်ခွာရန် တစ်လှမ်းတိုးလိုက်သည်။
သို့သော် ဆွန်ယာရှန်က ရုတ်တရက် အသံတိုးတိုးဖြင့် အော်လိုက်လေသည်။
"အိုယို၊ ခင်ဗျားရဲ့ အကျီ င်္တွေ ညစ်ပတ်ကုန်ပြီ" သူမသည် ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့်အုပ်ကာ အားနာမိဟန် ပြုလုပ်လိုက်သည်။
သူမ “လဲကျ” တုန်းက လက်တွေ့ဆန်စေရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သဖြင့် သူမ၏ နို့လက်ဖက်ရည်ကို မတော်တဆ လွှင့်ပစ်မိကာ ဝမ်ယွီ၏ အကျီ င်္ပေါ်သို့ ဖိတ်စင်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဆွန်ယာရှန်က နို့လက်ဖက်ရည်ဘူးကို အမြန်ဘေးဖယ်လိုက်ပြီး ဝမ်ယွီ၏ အကျီ င်္ပေါ်ရှိ အစွန်းအထင်းများကို သုတ်ပေးရန် သူမ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ တစ်ရှူးစက္ကူကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ အလွန်တရာ နီးကပ်စွာ ရပ်နေကြသဖြင့် သူမ၏ နဖူးမှာ ဝမ်ယွီ၏ ရင်ဘတ်နှင့် ထိလုနီးပါးဖြစ်နေပြီး အလွန်အမင်း ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသည့် ပုံစံကို ပေါ်လွင်စေသည်။
ဝမ်ယွီ့ဆီသို့ ရေမွှေးနံ့သင်းသင်းလေး တစ်ခု တိုးဝင်လာသည်။
ရေမွှေးရနံ့ ကိုယ်တိုင်က ဆိုးရွားလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ နာမည်ကျော် စတားတစ်ဦး ကြော်ငြာပေးထားသည့် နာမည်ကြီး အမှတ်တံဆိပ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး ဝမ်ယွီ့၏ မိခင်လည်း အသုံးပြုနေကျ ရနံ့မျိုး ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း ပထမနှစ် တက်ရောက်နေသည့် ငယ်ရွယ်သော မိန်းကလေးတစ်ဦးက ၎င်းကို အသုံးပြုသောအခါတွင်မူ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိနှင့် ဟန်ဆောင်ဖန်တီးထားသည့် ပုံစံမျိုး ပေါ်လွင်နေသည်။
ဆွန်ယာရှန်သည် အကျီ င်္ကို နှစ်ချက် သုံးချက်ခန့် သုတ်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ မျက်နှာကို မော့ကာ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည် - "မစင်သွားဘူးရှင်။ တောင်းပန်ပါတယ် စီနီယာအကို။ ခင်ဗျားရဲ့ အကျီ င်္ကို Dry Clean လျှော်ရမှာမို့လား? ဒီလိုလုပ်ပါ၊ ကျွန်မရဲ့ ဖုန်းနံပါတ်ကို ပေးမယ်၊ ခင်ဗျား နောက်မှ ကျွန်မကို ဆက်သွယ်လိုက်ပါ၊ Dry Clean လျှော်ခကို ကျွန်မ ပြန်လျော်ပေးပါမယ်။"
"အော်၊ ဒါနဲ့ ကျွန်မနာမည်က ဆွန်ယာရှန်ပါ၊ ပထမနှစ်ကပါ" သူမသည် ဖုန်းကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ဝမ်ယွီအား မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
အနီးကပ်ကြည့်လိုက်လျှင် သူက တကယ်ကို ချောမောခန့်ညားလှပေသည်။ လူတစ်ယောက်၏ နှလုံးခုန်သံကိုပင် ရပ်တန့်သွားစေနိုင်လောက်အောင်ပင်။
ဝမ်ယွီသည် ကောလိပ်တတိယနှစ်သာ ရှိသေးသော်လည်း အနှစ်သာရအားဖြင့်မူ ရင့်ကျက်ပြီးသော လူကြီးတစ်ဦး ဖြစ်နှင့်နေပြီဖြစ်သည်။
သူသည် အရာရာကို မြင်ဖူးတွေ့ဖူးပြီးသူဖြစ်ရာ ဤပထမနှစ်ကျန်းမာရေးမရှိသော မိန်းကလေး၏ လှည့်ကွက်အဆင့်အတန်းမျှဖြင့် သူ့ကို စွဲဆောင်နိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ဝမ်ယွီသည် သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်များကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်တွေ့နေရသည်။
အတိတ်တုန်းကဆိုလျှင် ဤကဲ့သို့သော အာရုံစိုက်မှုမျိုးနှင့် ကြုံတွေ့ရသည့်အခါ ဝမ်ယွီသည် မိမိ၏ ခံစားချက်နှင့် ထိုမိန်းကလေး၏ ဆွဲဆောင်မှုအပေါ် မူတည်ကာ အပြုံးတစ်ပွင့်ဖြင့် တုံ့ပြန်ရမလော ဟူသည်ကို ဆုံးဖြတ်လေ့ရှိသည်။
သို့သော် ယနေ့တွင်မူ သူသည် ဆွန်ယာရှန်၏ ဟန်ဆောင်သရုပ်ဆောင်မှုကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်ရှုနေခဲ့ပြီး သူမ၏ ရင့်ကျက်လွန်းသော ရေမွှေးနံ့ပြင်းပြင်းကို ရှူရှိုက်မိသော်လည်း မည်သည့် စိတ်ဝင်စားမှုကိုမျှ မခံစားရပေ။
"မလိုပါဘူး" သူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောဆိုလိုက်ပြီး တံခါးပေါက်ဆီသို့ ဆက်လက် လျှောက်သွားခဲ့သည်။
ဆွန်ယာရှန်မှာ တစ်ခဏမျှ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် သူ့နောက်သို့ အမြန်ပြေးလိုက်လာခဲ့သည်။ "စီနီယာအကို၊ စီနီယာအကို၊ ဒါက မကောင်းပါဘူးရှင်။ အခုချက်ချင်းပဲ လျော်ကြေးပေးလိုက်ရမလားဟင်?"
ထိုသို့ပြောဆိုရင်း သူမသည် ပိုက်ဆံအိတ်ကို ရှာနေဟန်ဆောင်သော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် ထုတ်မပြပေ။
ဝမ်ယွီမှာ သူမ၏ အူကြောင်ကြောင် အပြုအမူများကို ငြီးငွေ့လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သူသည် စိတ်နေသဘောထား ပြင်းထန်သော လူငယ်သခင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး စိတ်မဝင်စားသည့်အခါမျိုးတွင် မည်သို့မျှ အချိန်ဖြုန်းဆက်ဆံနေမည် မဟုတ်ပေ။ သူက အေးစက်စက်ဖြင့် "မလိုဘူးလို့ ပြောပြီးပြီပဲ" ဟု ပြန်ပြောလိုက်ကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
ဆွန်ခိုင်လည်း အနည်းငယ် လိုက်သွားပြီးမှ နောက်သို့လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဆွန်ယာရှန်မှာ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ ဖုန်းကိုင်လျက် အသနားခံစရာ မျက်နှာပေးဖြင့် ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သနားစိတ် ဝင်လာမိသည်။ သူက နောက်သို့လှည့်ကာ "ဒါဆိုရင်ရော WeChat အိုင်ဒီတွေ အပြန်အလှန် လဲကြမလား?" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဆွန်ယာရှန်သည် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ ချိုမြိန်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ဤသူမှာ ဝမ်ယွီနှင့် ရင်းနှီးသူဖြစ်သည်ဟု တွေးကာ မေးခွန်းမထုတ်မီ လက်ဦးမှုယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ "ရပါတယ်လေ။"
ဝမ်ယွီနှင့် ချန်ဟောင်တို့ စားသောက်ဆိုင်ထဲမှ ထွက်လာကြစဉ် ဆွန်ခိုင် နောက်မှ လိုက်မလာသေးသည်ကို သတိပြုမိကြသည်။
"သူ ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ?" ချန်ဟောင်က အံ့သြစွာ မေးလိုက်သည်။
ဆွန်ခိုင်မှာ တစ်မိနစ်ခွဲခန့် နောက်ကျမှ ပြေးလိုက်လာခဲ့သည်။
"ဝမ်ကော်၊ ခင်ဗျားက နည်းနည်းလွန်မနေဘူးလား?" သူက မကျေမနပ်ဖြင့် တိုင်တန်းလိုက်သည်။
"ဘာကို ပြောတာလဲ?" ဝမ်ယွီက နားမလည်နိုင်စွာ မေးလိုက်သည်။
ဆွန်ခိုင်က "ဟိုတလောက ပထမနှစ်က မိန်းကလေးက အဲ့လောက်လှနေတာကို ခင်ဗျားက အရမ်းကို တုံ့ပြန်မှုကင်းမဲ့နေတာပဲ။ ခင်ဗျားသူ့ကို စိတ်နာသွားအောင် လုပ်လိုက်သလို ဖြစ်သွားပြီ" ဟု ပြောပြသည်။
ဝမ်ယွီက သူ၏ မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း စဉ်းစားခန်းဝင်သွားသည်။ "လှတယ် ဟုတ်စ?"
ဆွန်ခိုင်/ချန်ဟောင် - "..."
ဆွန်ခိုင်မှာ စကားပင် ဆက်မပြောနိုင်တော့ပေ။ "ဝမ်ကော်၊ ခင်ဗျားရဲ့ မျက်လုံးတွေ တစ်ခုခု ဖြစ်နေပြီလား?"
ဝမ်ယွီက ချန်ဟောင်ဘက်သို့ လှည့်ကာ "လှလို့လား?" ဟု မေးလိုက်သည်။
ချန်ဟောင်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည် - "ဒီပထမနှစ် အသစ်တွေထဲမှာတော့ သူက တော်တော်လေး ချောတာပဲဗျ။ ကျောင်းရဲ့ နာမည်ကျော် အလှမယ် အဆင့်လောက် ရှိတယ်လို့ ပြောလို့ရတယ်။"
ဤအချက်က ဝမ်ယွီကို ပို၍ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်စေခဲ့သည်။ ချန်ဟောင်ပင်လျှင် ထိုသို့ပြောနေမှတော့... မဖြစ်နိုင်စရာ မရှိပေ။ သို့သော် သူကတော့ ထိုမိန်းကလေးကို ယခုအချိန်အထိ ဆွဲဆောင်မှုရှိသည်ဟု မတွေ့မိခဲ့ပေ။ သူမ လုပ်သမျှ အရာရာတိုင်းမှာ ဟန်ဆောင်ဖန်တီးထားသလိုသာ မြင်နေရသည်။
နောက်ထပ် အနည်းငယ် လျှောက်လာပြီးနောက် ဝမ်ယွီက မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည် - "သူက ပိုလှလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဂျီအန်းနင်းက ပိုလှလား?"
ချန်ဟောင်နှင့် ဆွန်ခိုင်တို့ အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖြေလိုက်ကြသည် - "ဂျီအန်းနင်းက သေချာပေါက် ပိုလှတာပေါ့။"
ဝမ်ယွီက သူတို့နှစ်ဦးကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည် - "မင်းတို့မျက်လုံးတွေများ တစ်ခုခုဖြစ်နေကြတာလား? ငါတို့အားလုံးက အလှတရားအပေါ် ခံယူချက် အတူတူပဲလေ။ ဘာလို့ ဟိုမိန်းကလေးကို အဲ့လောက်တောင် ချီးကျူးနေကြတာလဲ?" ဂျီအန်းနင်းရဲ့ အလှကို ချီးကျူးနေတာတော့ ငါတစ်ချက်မှ မကြားမိပါလား?
ချန်ဟောင်နှင့် ဆွန်ခိုင်တို့မှာ စိတ်ပျက်အားငယ်လွန်း၍ ပေါက်ကွဲထွက်တော့မတတ် ဖြစ်သွားကြသည်။
ကျိအန်းနင်းက လှသည်မှာ သေချာပါသည်။ သို့မဟုတ်ပါက စီနီယာဝမ်က သူမအပေါ် ဘာကြောင့်များ အဲ့လောက်တောင် စိတ်အားထက်သန်နေရပါမည်နည်း? သူတို့နှစ်ဦးသားကို နေ့လယ်ခင်းကြီးထဲမှာ ဗိုက်ဆာဆာနဲ့ ဆွဲခေါ်လာပြီး အတူတူ နေ့လယ်စာစားဖို့ စောင့်ခိုင်းခဲ့တာလေ။ ကလပ်အသင်း ထမင်းစားပွဲဆိုပြီး လုပ်ပြနေတာကလည်း ထိုမိန်းကလေးကို သူဂရုစိုက်ပေးနေမှန်း မသိလိုက်မှာကို စိုးရိမ်နေသလိုမျိုး ဖြစ်နေသည်။
သို့သော် ဂျီအန်းနင်းက ပိုလှလျှင်ရော ဘာဖြစ်လဲ? သူမက ဝမ်ယွီ သဘောကျနေသော မိန်းကလေး မဟုတ်ပါလော။ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးက ဂျီအန်းနင်းရဲ့ အလှကို လွန်လွန်ကဲကဲ ချီးကျူးနေရင် သူ ကျေနပ်ပါ့မလား? ချန်ဟောင်နဲ့ ဆွန်ခိုင်တို့မှာ ဂျီအန်းနင်းအပေါ် တစ်စုံတစ်ရာ စိတ်ဝင်စားနေကြတယ်လို့ သူ ထင်သွားမှာပေါ့။
ဘယ်သူကမှ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အန္တရာယ်မပြုချင်ကြပါဘူး။ ထို့ကြောင့် သူတို့အနေဖြင့် ဂျီအန်းနင်း၏ အသွင်အပြင်ကို လျစ်လျူရှုရန်သာ ကြိုးစားနိုင်ကြတော့သည်။
ထိုသူ သုံးယောက်သား အိပ်ဆောင် အဆောက်အအုံဆီသို့ အနားယူရန် ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ လမ်းတွင် ဝမ်ယွီက စဉ်းစားရင်းဖြင့်သာ ဟိုမိန်းကလေးကို ယခုထိ လှသည်ဟု မထင်မိကြောင်း ဆက်လက်တွေးတောနေမိသည်။
သူသည် မသိလိုက်မသိဘာသာပင် သူမအား ဂျီအန်းနင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်မိနေတော့သည်။
ဂျီအန်းနင်း၏ မျက်နှာသွင်ပြင်များမှာ အပြစ်အနာအဆာကင်းမဲ့လုနီးပါးဖြစ်ပြီး မည်သူ့ရဲ့ အကြည့်ကိုမဆို ဖမ်းစားနိုင်လောက်အောင် နူးညံ့သိမ်မွေ့လှပေသည်။
သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာ အချိုးအစားအကြောင်းကို မပြောနဲ့ဦး၊ ဟွာဒါတက္ကသိုလ် တစ်ခုလုံးတွင် အသေးဆုံး ခါးသေးသေးလေးကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ရက်ပေါင်းများစွာ စောင့်ကြည့်ခဲ့ရသဖြင့် ဂျီအန်းနင်း ဝတ်ဆင်လေ့ရှိသော တင်းကျပ်သည့် အပေါ်ဝတ်အကျီ င်္များသည် အမျိုးသားများအပေါ် မည်မျှဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး သူမ၏ လှပသော ကွေးညွတ်မှုများကို ပေါ်လွင်စေသည်ကို သူမကိုယ်တိုင်ပင် သတိမထားမိပေလိမ့်မည်ဟု ဝမ်ယွီ သတိပြုမိခဲ့သည်။
သူမသည် စားသောက်ဆိုင်ထဲတွင် အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့ပြီး သူမသွားလေရာရာ၌ လူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံရလေသည်။
သို့သော် ဂျီအန်းနင်းသည် အေးစက်စက်နှင့် ချဉ်းကပ်ရခက်သော်လည်း ငွေကြေးကိစ္စနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် ခေါင်းမာပြီး ဟန်ဆောင်တတ်သော်လည်း အခြားသော ရှုထောင့်များမှ ကြည့်လျှင် ဟိုမိန်းကလေးကဲ့သို့ ထို “ဟန်ဆောင်ဖန်တီးထားသော” ခံစားချက်မျိုးကို ဝမ်ယွီအား မပေးခဲ့ပေ။
သူမက စစ်မှန်သည်။
သူမ၏ အေးစက်သော ငြင်းပယ်မှုနှင့် သူ့အပေါ် ပေးအပ်သော နူးညံ့သည့် အကြည့်တို့မှာ စစ်မှန်ကြသည်။
ဤကဲ့သို့သော စစ်မှန်မှုမျိုးက ဝမ်ယွီအား ဆံပင်မွှားလေးမှသည် လက်ဖျားလေးအထိ သက်တောင့်သက်သာ ရှိစေသည်။
തീർച്ചပါပဲ၊ ဤအရာက ဂျီအန်းနင်းဆိုသည်မှာ ထူးဆန်းသော ဆန့်ကျင်ဘက် လက္ခဏာများ ပေါင်းစပ်နေသူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ဝမ်ယွီကို သဘောပေါက်စေခဲ့သည်။
ချန်ဟောင်နှင့် ဆွန်ခိုင်တို့ စကားပြောဆိုရင်း လျှောက်လာကြစဉ် ဝမ်ယွီ နောက်ကျကျန်ခဲ့သည်ကို သတိပြုမိကြသည်။ သူတို့နှစ်ဦး နောက်သို့လှည့်ကာ ကြည့်လိုက်ကြရာ မြင်လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းကြောင့် စကားပင် ဆက်မပြောနိုင်တော့ပေ။
ဝမ်ယွီ့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခုက လွှမ်းခြုံနေပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် ကျေနပ်အားရမှု အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်နေသည်။
အခုက ဆောင်းဦးရာသီလေ၊ ဘာလို့ နွေဦးရာသီအကြောင်းကို ပြောနေကြတာလဲ!
ဂျီအန်းနင်းသည် နေ့လယ်ပိုင်းတွင် အိမ်သို့ပြန်ရောက်လာပြီး နေရောင်ခြည်ထွက်နေချိန်၌ သူမ၏ အဘွားဖြစ်သူအား အောက်ထပ်သို့ လမ်းလျှောက်ထွက်ရန် ခေါ်သွားပေးခဲ့သည်။
ရာသီဥတုက တဖြည်းဖြည်း အေးလာခဲ့ပြီး နောက်တစ်လလောက်ဆိုလျှင် ညနေခင်းဘက်၌ အဘွားဖြစ်သူကို အပြင်ခေါ်ထုတ်ပြီး လမ်းလျှောက်ပေးနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူမက ယခုအချိန်တွင် တတ်နိုင်သမျှ အများဆုံး ခေါ်ထုတ်သွားရန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်သည်။
အဘွားဖြစ်သူအား အိမ်သို့ပြန်ခေါ်လာပြီး အိပ်ခန်းထဲတွင် နေ့ခင်းအိပ်စက်ရန် လှဲချပေးပြီးနောက် ဂျီအန်းနင်းသည် နေ့လယ်စာနှင့် နံနက်စာ ပန်းကန်များကို ဆေးကြောသန့်စင်ခဲ့ပြီး စာအုပ်အနည်းငယ်ဖတ်ကာ အချိန်ကို စောင့်ကြည့်ပြီးနောက် သူမ၏ အိတ်ကိုယူကာ ကျောင်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
ဟွာဒါတက္ကသိုလ်တွင် တင်းကျပ်သော ပညာရေးလေထု ရှိပြီး ကျောင်းသားများမှာ အခြားတက္ကသိုလ်များကဲ့သို့ အေးအေးလူလူ မနေကြရပေ။ ကျောင်းက ပထမနှစ်ကျောင်းသားများအတွက် အခြေခံသင်တန်းများကို အများအပြား ပုံအောသင်ကြားပေးရသဖြင့် ဂျီအန်းနင်း၏ အချိန်ဇယားမှာ အတော်လေး တင်းကျပ်နေသည်။ ထိုနှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် တတိယနှစ်ရောက်နေပြီဖြစ်သော ဝမ်ယွီနှင့် သူ၏ သူငယ်ချင်းများမှာ ပိုမိုလွတ်လပ်သော အချိန်များစွာ ရှိကြသည်။
ဂျီအန်းနင်း နေ့လယ်ပိုင်း အတန်းအတွက် စာသင်ခန်းသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ မင်ရှင်းယူက သူမအား လက်ပြနှုတ်ဆက်လိုက်သည် - "ဒီဘက်ကို လာခဲ့!"
ဂျီအန်းနင်း အပြေးအလွှား သွားရောက်ကာ နောက်ဆုံးအတန်းရှိ သူမ၏ ရှေ့ထိုင်ခုံတွင် ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်ဖြင့် ထိုင်လိုက်ပြီး "ကျေးဇူးပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
မင်ရှင်းယူက ဆွန်ယာရှန်ဘက်သို့ တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည် - "နင်မရှိတုန်းက ဆွန်ယာရှန်က နင့်အကြောင်းကို နှစ်ခါတောင် မေးနေသေးတယ်"
ဂျီအန်းနင်း အနည်းငယ် နှောင့်နှေးသွားပြီး "သူဘာလိုချင်လို့လဲ?" ဟု မေးလိုက်သည်။
"ငါလည်း မသိဘူး" မင်ရှင်းယူက ပခုံးတွန့်ပြလိုက်သည် - "သူ့ကို နင့်ကို ဘာကိစ္စနဲ့ ရှာချင်တာလဲလို့ မေးကြည့်သေးတယ်၊ ဒါပေမယ့် သူက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မပြောပြဘူး"
ထိုအခါ ဂျီအန်းနင်းက ဆွန်ယာရှန်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် ဆွန်ယာရှန်ကလည်း သူမဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လာပြီး သူမ၏ အကြည့်များမှာ လျှပ်ခနဲ ရွှေ့သွားခဲ့သည်။
"မြင်တယ်မလား၊ သူ အခုထိ နင့်ကို စိုက်ကြည့်နေတုန်းပဲ" ဟု မင်ရှင်းယူက ပြောလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း၏ မျက်လုံးများ ပိုမိုနက်ရှိုင်းသွားသည်။
"ငါသူ့ကို ဂရုမစိုက်ပါဘူး" သူမသည် အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ကျောင်းစာအုပ်ကို ထုတ်လိုက်သည်။
အတန်းပြီးသောအခါ သူမ အိမ်သာသွားခဲ့ပြီး ပြန်လာစဉ် ဆွန်ယာရှန်က ခါးကို ယမ်းကာ လျှောက်လာခဲ့သည်။
"ဂျီအန်းနင်း" သူမက တက်ကြွပျူငှာသော အပြုံးဖြင့် ချဉ်းကပ်လာပြီး "အခုန နေ့လယ်တုန်းက နင် စီနီယာယောကျ်ားလေးတွေနဲ့ အတူတူ နေ့လယ်စာစားနေတာကို ဘာလို့ ငါတွေ့ရတာလဲ?" ဟု မေးလိုက်သည်။
ဒါဆို သူမ မြင်သွားခဲ့တာပေါ့။
"အင်း၊ ဝမ်ယွီနဲ့ပါ" ဟု ဂျီအန်းနင်းက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဝန်ခံလိုက်သည်။
ဆွန်ယာရှန် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူမက ဂျီအန်းနင်းအနေဖြင့် အနည်းဆုံးတော့ ဖုံးကွယ်ရန် ကြိုးစားလိမ့်မည်ဟု ထင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမက နားမလည်ဟန်ဆောင်ကာ "ဒါပေမယ့် နင် ဝမ်ယွီ့ကို ငြင်းပယ်လိုက်တယ်လို့ ငါမှတ်မိနေတာပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်းက သူမ၏ မျက်နှာကို အနည်းငယ် မော့လိုက်သည် - "အင်းလေ။"
"ဒါဆို နင်က သူ့နဲ့ အခုထိ အတူတူ ထမင်းစားနေတုန်းပဲလား?" ဆွန်ယာရှန်က ဆက်လက် ဖိမေးလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်းက မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးယဲ့ယဲ့ဖြင့် "ငါသူ့ကို ငြင်းပယ်ခဲ့ပေမယ့် ငါတို့က အတန်းဖော်တွေ ဖြစ်နေဆဲပဲလေ၊ ပြီးတော့ တူညီတဲ့ ကလပ်အသင်းထဲမှာလည်း ရှိနေကြတာပဲ" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ဆွန်ယာရှန်၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည် - "သူ ကလပ်အသင်းထဲ ဝင်ထားတာလား? ဘယ်ကလပ်လဲ?" သူမသည် ဝမ်ယွီ၏ နောက်ခံသမိုင်းကို စုံစမ်းခဲ့ဖူးပြီး သူကဲ့သို့သော ငွေကြေးချမ်းသာသည့် နောက်ခံရှိသူတစ်ဦးအနေဖြင့် ကျောင်းတွင်းရှိ ကလပ်အသင်းများတွင် ပါဝင်မည်မဟုတ်ဟု တွေးထင်ထားခဲ့သည်။
ဝမ်ယွီ၏ တိုက်ခိုက်ရေးကလပ်မှာ အောင်မြင်မှုများကို ကြီးကြီးမားမား ကြွားဝါလေ့မရှိဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ နေထိုင်တတ်ပြီး သူ့နောက်သို့ လိုက်နေသည့် မိန်းကလေးများကိုလည်း ဝင်ရောက်ခွင့် မပေးပေ။ ဆွန်ယာရှန်မှာ ပထမနှစ်ကျောင်းသူ သက်သက်သာဖြစ်ပြီး လူမှုဆက်ဆံရေး ကျွမ်းကျင်သည်ဟု ယူဆရသော်လည်း ဝမ်ယွီ၏ တိုက်ခိုက်ရေးကလပ်အကြောင်းကို မည်သူကမျှ ပြောဆိုနေကြသည်ကို မကြားဖူးသေးပေ။
အကြောင်းရင်းတစ်ခုမှာ ဝမ်ယွီကိုယ်တိုင်က ဒုတိယနှစ်ရောက်ကတည်းက သိုင်းပညာကလပ်အပေါ် အာရုံစိုက်မှု နည်းပါးသွားခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဖောင်ဒါ (တည်ထောင်သူ) တစ်ဦးအနေဖြင့် သူက လုံးဝလျစ်လျူရှုထား၍လည်း မရပေ။
မင်ရှင်းယူသည် ရှေ့ဆုံးခုံတွင် ထိုင်နေပြီး ဆွန်ယာရှန်နှင့် ဂျီအန်းနင်းတို့၏ စကားပြောဆိုမှုကို နားထောင်ရန် သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို လှည့်ကာ အာရုံစိုက်နေခဲ့သည်။
ဆွန်ယာရှန်၏ အဆုံးမရှိသော မေးခွန်းများမှာ ထိုချောမောခန့်ညားသောကောင်လေး ဝမ်ယွီအပေါ် သူမ၏ စိတ်ဝင်စားမှုကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားနေသည်။ ဂျီအန်းနင်းကမူ သူမ၏ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကိစ္စများကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခွင့် ပေးရမည့် အကြောင်းရင်း တစ်စုံတစ်ရာမရှိဟု ခံစားနေရသည်။
ထိုသို့တွေးလိုက်ရင်း မင်ရှင်းယူသည် ဂျီအန်းနင်း အနည်းငယ် ပြုံးကာ ဆွန်ယာရှန်အား "ခန့်မှန်းကြည့်လေ" ဟု ပြန်ပြောသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
ဆွန်ယာရှန်မှာ စိတ်ပျက်သွားပြီး သူမ၏ ထိုင်ခုံဆီသို့ ပြန်သွားခဲ့ရသည်။
မင်ရှင်းယူက ဂျီအန်းနင်း၏ စာရေးခုံပေါ်သို့ မှီချလိုက်ပြီး ခဏမျှ ရယ်မောနေပြီးမှ "ဟေး၊ အဲ့ဒါ တကယ်ပဲ ဘယ်ကလပ်လဲ?" ဟု မေးရန် သတိရသွားသည်။
ဂျီအန်းနင်းက သူမအား စိတ်လှုပ်ရှားမှု မဖြစ်စေတော့ဘဲ တိုက်ရိုက်ပင် ပြောပြလိုက်သည် - "တိုက်ခိုက်ရေးကလပ်လေ၊ ဂျူဂျิต်စူနဲ့ ရောနှောတိုက်ခိုက်ပညာ (MMA) လေ့ကျင့်ကြတာ။"
မင်ရှင်းယူက "နင် အဲ့ဒါတွေကို လေ့လာနေတာလား? အဲ့ဒါတွေက ယောကျ်ားလေးတွေအတွက် ပိုသင့်တော်တာမဟုတ်ဘူးလား?" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်းက "ငါအလုပ်လုပ်တဲ့ နေရာက နည်းနည်းရှုပ်ထုပ်နေလို့ ကိုယ်ခံပညာ နည်းနည်းလောက် တတ်ထားချင်လို့ပါ" ဟု ဆိုသည်။
မင်ရှင်းယူမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး "နင် ဘယ်မှာ အလုပ်လုပ်နေလို့လဲ?" ဟု မေးလိုက်သည်။
ဘားတစ်ခုတွင် အရက်ရောင်းသူအဖြစ် အလုပ်လုပ်ခြင်းမှာ သူမ၏ အတန်းဖော်များ သူမအား ဝေဖန်တိုက်ခိုက်ကြသည့် အကြောင်းရင်းများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဖြစ်သော်လည်း သူမ ပြုတ်ကျသေဆုံးခဲ့ရသည့် နေရာမှာ တကယ်တမ်းတွင် နာမည်ကြီးပြီး ကြယ်ပွင့်အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ရှိသော ဟိုတယ်တစ်ခုဖြစ်သော်လည်း အများစုက အရွယ်ရောက်ပြီးသူများ ဖျော်ဖြေရာနေရာတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ကောလာဟလများ ဖြန့်ဝေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် ဂျီအန်းနင်းအတွက်မူ ထိုအချိန်ပိုင်းအလုပ်မှာ သူမ၏ အလုပ်အားလုံးထဲတွင် ငွေအများဆုံး ရရှိသည့် အလုပ်ဖြစ်ပေသည်။
လာမည့်နှစ်တွင် သူမ၏ အဘွားဖြစ်သူမှာ သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ဖျားနာခဲ့ရပြီး ခွဲစိတ်ကုသမှု နှစ်ကြိမ် ခံယူခဲ့ရသည်။ ဂျီအန်းနင်း ပြန်လည်မွေးဖွားလာခဲ့သော်လည်း ငွေကြေးဆိုင်ရာ ပြဿနာများကို ချက်ချင်းဖြေရှင်းနိုင်မည့် နည်းလမ်း မရှိပေ။ သူမသည် ဤအလုပ်ကို ဆက်လက်လုပ်ကိုင်ရန် သေချာပေါက် လိုအပ်နေသည်။
ထိုစဉ်က ထီပေါက်စဉ်အစုံထဲမှ အနည်းဆုံး တစ်စုံလောက်သာ သူမ မှတ်မိနေခဲ့ပါမူ ဘယ်လောက်ကောင်းလိုက်မည်နည်း။
ကောလာဟလများနှင့် အသရေဖျက်မှုများစွာကို ကြုံတွေ့ရပြီးဖြစ်သော ဂျီအန်းနင်းသည် ဖုံးကွယ်ဖို့ကြိုးစားခြင်းနှင့် ရှောင်လွှဲခြင်းတို့မှာ အလင်္ကာသာဖြစ်ကြောင်း ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။ သူမက တည်ငြိမ်စွာပင် မင်ရှင်းယူအား "ငါတနင်္ဂနွေနေ့တွေဆိုရင် တောင်တံတားလမ်းက ဘားလမ်းမှာ အရက်ရောင်းပါတယ်" ဟု ပြောပြလိုက်တော့သည်။
မင်ရှင်းယူက အနည်းငယ် အံ့သြသွားသော်လည်း ခွဲခြားဆက်ဆံခြင်းမျိုး မရှိဘဲ စစ်မှန်သော အံ့သြမှုသာ ဖြစ်နေသည်။ သူမက "နင်လည်း အဲ့ဒါ လုပ်တာလား? အဲ့ဒါ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ငွေရှာလို့ရတဲ့ လမ်းကြောင်းတစ်ခုလို့ ငါကြားဖူးတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
သူမ သုံးလိုက်သော "လည်း" ဆိုသည့် စကားလုံးကြောင့် ဂျီအန်းနင်း မှာလည်း အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူမက "အဲ့ဒါကို လုပ်နေတဲ့ တခြားလူတွေကို သိလို့လား?" ဟု မေးလိုက်သည်။
မင်ရှင်းယူက "ငါ့မှာ ရွာသူချင်းတစ်ယောက် ရှိတယ်၊ ငါတို့ကျောင်းကပဲလေ။ ဒါပေမယ့် သူက ယာယီကျောင်းဝင်းဘက်မှာ" ဟု ပြောပြသည်။
ဟွာဒါတက္ကသိုလ် ၏ ကျောင်းဝင်းအတွင်းရှိ ရှေးဟောင်းအဆောက်အအုံအချို့မှာ ယခုနှစ်တွင် အတန်းကျောင်းဆောင်များနှင့် အဆောင်များ အပါအဝင် ပြုပြင်မွမ်းမံမှုများ လုပ်ဆောင်နေကြသည်။ ထိုအကြောင်းကြောင့် တက္ကသိုလ်က ကျောင်းပြင်ပနေရာများကို ငှားရမ်းကာ ယာယီကျောင်းဝင်းအဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့ပြီး ဌာနနှစ်ခုမှ ကျောင်းသားများကို ထိုနေရာသို့ ပြောင်းရွှေ့ပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။
သူတို့မှာ စာသင်နှစ်ဝက်၏ ဒုတိယပိုင်းတွင် ပုံမှန်ကျောင်းဝင်းသို့ ပြန်ပြောင်းလာကြရန် ခန့်မှန်းထားကြသည်။
ဂျီအန်းနင်း က မင်ရှင်းယူကို စိုက်ကြည့်ရင်း "နင့်ရဲ့ ရွာသူချင်းနာမည်က ဘယ်သူလဲ?" ဟု မေးလိုက်သည်။
မင်ရှင်းယူက "သူ့နာမည်က ယုရှား တဲ့" ဟု ပြန်ဖြေသည်။
သူမ စကားဆုံးသွားသောအခါ ဂျီအန်းနင်း ၏ မျက်နှာမှာ ရုပ်ချက်ချင်း ဆတ်သွားကာ တည်တင်းသွားတော့သည်။