ဝမ်ယွီ သည် မိုက်ခရိုဝေ့ဖ်အမိုခံစက်ကို ကျောင်းလမ်းမကြီးတစ်ဖက်ရှိ လူနေတိုက်ခန်းဆီသို့ ဂျီအန်းနင်း အတွက် သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ သူက အပေါ်ထပ်အထိ လိုက်ပို့မည်ဟု အတင်းဇွတ်လုပ်ကာ ဂျီအန်းနင်း ၏ တံခါးဝအထိ လာရောက်ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။
“ဒီမှာပဲ ထားခဲ့ပါတော့” ဟု ဂျီအန်းနင်း က ပြောသည်။ “စောစောပြန်တော့။”
ဝမ်ယွီ က ငြင်းဆန်ကာ “ရောက်မှတော့ မင်းတို့အိမ်ထဲအထိ သယ်ဝင်ပေးပါရစေ” ဟု ဆိုသည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး မျက်နှာကို အောက်သို့လွှဲကာ နူးညံ့သောအသံဖြင့် “ကျွန်မအဘွားက အိမ်မှာရှိတယ်။ ပြီးတော့ သူ့ဦးနှောက်က… သိပ်ပြီး အဆင်မပြေလှဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ လည်း ဂျီအန်းနင်း ၏အဘွားမှာ မှတ်ဉာဏ်ချို့ယွင်းနေကြောင်း ကြားဖူးသည်ကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။ သူလည်း အတင်းမဆက်ကပ်တော့ဘဲ ပုံးကို တံခါးဝတွင်သာ ဝမ်းသာအားရ ချထားပေးလိုက်ပြီး “ဒါဆိုရင်လည်း ကိုယ်ပြန်တော့မယ်” ဟု ပြောခဲ့သည်။
“ခဏလေးပါဦး” ဟု ဂျီအန်းနင်း က သူ့အား လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ သူမသည် အနားကွဲနေသော ပလတ်စტიკပိုက်ဆံအိတ်ကို ထုတ်ယူလိုက်ကာ “ဒီနေ့ နေ့လယ်စာအတွက် ဘယ်လောက်ကျလဲ။ ရှင့်ကို ပြန်ပေးမယ်” ဟု ပြောလေသည်။
ဝမ်ယွီ သည် သူမ၏ သက်တမ်းရင့်ပြီး ညစ်ပေနေသော ပိုက်ဆံအိတ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ကာ မျက်စိစွေကြည့်ရင်း လက်မောင်းကို တံခါးဘောင်ပေါ်ထောက်ကာ ဂျီအန်းနင်း နှင့် နီးကပ်သွားသည်။
ဂျီအန်းနင်း ကမူ အလိုလိုနေရင်း အနောက်ဘက်သို့ ဆုတ်လိုက်ပြီး တံခါးရွက်နှင့် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ကပ်သွားရသည်။
“သေချာပြောထားမယ်နော်” ဟု ဝမ်ယွီ က သူမကို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောသည်။
“ငွေကြေးသုံးပြီး မင်းကို ငါ အနှောင့်အယှက်မပေးဘူး၊ အစားအသောက် ငွေအသေးစားလေးတွေနဲ့လည်း မင်း ငါ့ကို လာမရှုပ်နဲ့” ဟု သူက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ဆိုသည်၊ “သူငယ်ချင်းတွေချင်းတောင် မင်းဘက်က ပြန်ပေးဖို့ လိုသေးလို့လား။ ငါ့အတွက် အရှက်ကွဲစရာ မဖြစ်ပေဘူးလား။”
ဝမ်ယွီ ထံမှ လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ထားပြီးစ ကိုယ်သင်းရနံ့သည် မဆိုးလှသော်လည်း ဂျီအန်းနင်း အဖို့မူ… အသက်ရှူကြပ်လာသလို ခံစားရစေသည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် အသက်ကို အောင့်ထားကာ ဝမ်ယွီ ၏ မျက်ဝန်းများကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
သူတို့နှစ်ဦး၏ အကြည့်ချင်း ဆုံသွားကြသည်။ လူသွားလမ်းကြားထဲတွင် သူတို့၏ အသက်ရှူသံများကိုပင် ကြားနေရ၏။
ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ဂျီအန်းနင်း သည် ပိုက်ဆံအိတ်ကို ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။
ဤခေါင်းမာပြီး ဒရာမာဆန်သော ကောင်မလေးသည် ယနေ့တွင်မူ အကြိမ်ကြိမ် အပြောနားထောင်ပေးနေခဲ့ရာ ဝမ်ယွီ အဖို့ အတော်လေး ကျေနပ်မိသည်။
“ကောင်းကောင်း အနားယူလိုက်ဦး” သူက သွားတက်လေးများ ပေါ်အောင် ပြုံးပြရင်း ပြောလိုက်သည်၊ “မနက်ဖြန် တွေ့မယ်။”
ဂျီအန်းနင်း သည် မိုက်ခရိုဝေ့ဖ်ကို အိမ်ထဲသို့ သယ်ဝင်လာပြီး ခြေထောက်ဖြင့် တံခါးကို ကန်ပိတ်လိုက်သည်။
သူမ ယနေ့ အိမ်သို့ စောစောပြန်ရောက်လာခဲ့ပြီး အဘွားကမူ ရုပ်မြင်သံကြားကို ပျော်ရွှင်စွာ ကြည့်ရင်း မအိပ်သေးပေ။ အိမ်သာမှ ထွက်လာသည့် အနံ့ဆိုးများ စုပုံနေကာ အိမ်ထဲတွင် အနံ့အသက် အနည်းငယ် ထွက်နေသည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် ပုံးကို ချထားပြီးနောက် အိမ်သာကို ဦးစွာ ရေဆေးချကာ ပြတင်းပေါက်များကို လေဝင်လေထွက်ကောင်းအောင် ဖွင့်လှစ်လိုက်သဖြင့် အနည်းငယ် သက်သာသွားသည်။ သို့သော် ဝမ်ယွီ ၏ ကိုယ်သင်းရနံ့မှာမူ အိမ်ထဲမှ မနှစ်မြို့ဖွယ် အနံ့အသက်ကြောင့် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် အဘွားဖြစ်သူကို ရေချိုးပေးပြီး ကုတင်ပေါ်သို့ တက်သိပ်ပေးကာ ညစ်ပတ်နေသော အဝတ်အစားများကို ရေစက်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။
သူတို့ ဤအိမ်သို့ ပြောင်းရွှေ့လာစဉ်က အိမ်တွင် အခြေခံပရိဘောဂအချို့ ပါရှိပြီးသား ဖြစ်သည် — နှစ်ယောက်အိပ် ကုတင်တစ်လုံး၊ သင့်တော်သည့် အရွယ်အစားရှိ ဗီရိုတစ်လုံးနှင့် ထိုင်ခုံတစ်ဖက် ကျိုးကျနေသော ဆိုဖာတစ်လုံးတို့ ဖြစ်ကြသည်။ လျှပ်စစ်ပစ္စည်းများအနေဖြင့်မူ ယခင်ပိုင်ရှင် ထားခဲ့သည်ဆိုသော အဟောင်းစား တီဗီကြီးတစ်လုံးနှင့် အသံဆူညံနေသည့် ရေဆေးစက်ဟောင်း တစ်လုံးသာ ရှိသည်။ သူတို့၏ အမှိုက်များက ဂျီအန်းနင်း အတွက် အဆင်ပြေစေခဲ့သည်။
ယခုအခါ မိုက်ခရိုဝေ့ဖ်အသစ် တိုးလာခြင်းကြောင့် အိမ်တွင် အဓိက လျှပ်စစ်ပစ္စည်း သုံးခု ရှိလာပေပြီ။
သူမကိုယ်တိုင်လည်း ရေချိုးပြီးနောက် ဆံပင်ကို လေနှင့်မှုတ်ခြောက်ရင်း စာအုပ်ဖတ်နေလိုက်သည်။ ရေစက်ကြီး တိတ်ဆိတ်သွားသောအခါမှ အဝတ်များကို လှန်းလိုက်သည်။ သူမ၏ ဆံပင်များလည်း ခြောက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားပြီဖြစ်ရာ ကုတင်ပေါ်သို့ တက်လှဲလိုက်သည်။
အဘွားက အိပ်ပျော်နေပြီဖြစ်ပြီး အသက်ရှူသံမှာ တစ်ခါတရံ ပြင်းထန်ကာ တစ်ခါတရံ ပေါ့ပါးနေပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ ရပ်တန့်သွားတတ်သဖြင့် ဂျီအန်းနင်း မှာ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်လာရသည်။
အိပ်ရာဝင်ခါနီး ရေချိုးခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်မည်၊ သူမ အိပ်မပျော်နိုင်ဘဲ ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲကာ မျက်နှာကြက်ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။
အိမ်၏ အပြင်အဆင်မှာ ရိုးရှင်းသော်လည်း အလွန်အိုမင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ အချို့သော အင်္ဂတေကြောင်းများ ကွဲအက်နေပြီး အချိန်မရွေး မျက်နှာကြက်မှ ပြိုကျလာမည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။
တဖြည်းဖြည်းနှင့် အိပ်ငိုက်လာကာ သူမသည် မှိုင်းတူတူ အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
မှေးစက်နေစဉ် သူမသည် တောက်ပသော အလင်းရောင်တစ်ခုကို မြင်မက်နေသလိုလို ရှိပြီး လက်ဝှေ့ကြိုးဝိုင်းထဲတွင် ကြွက်သားအမြောက်အမြားနှင့် လူများက ထိုးနှက်နေကြကာ လက်သီးချက်တိုင်းတွင် အားမာန်တို့ အပြည့်ရှိနေသည်။ လက်သီးချင်း ထိခိုက်သံမှာ နှေးကွေးစွာဖြင့် သူမ၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။
သူက ခေါင်းစွပ်ကို ချွတ်လိုက်ကာ ခေါင်းကိုခါလိုက်ရာ တောက်ပြောင်နေသော ချွေးစက်များ ကျဆင်းလာသည်။
ရုတ်တရက် သူက ခေါင်းလှည့်လာပြီး ဆိုးသွမ်းသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးပြလိုက်သည် — ထိုမျက်နှာမှာ ဝမ်ယွီ ပင်တည်း။
သူ့မျက်နှာက ရုတ်တရက် သူမဆီသို့ တိုးကပ်လာကာ လက်မောင်းဖြင့် တံခါးကို ထောက်ထားပြီး သူမအား သူ၏လက်မောင်းနှင့် တံခါးကြားရှိ ကျဉ်းမြောင်းသော နေရာလေးထဲတွင် ပိတ်မိစေသည်။
သူ့၏ ကိုယ်သင်းရနံ့မှာ သူမ၏ နှာခရီးဝတွင် ထင်ရှားစွာ စွဲထင်နေပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းထက်မှ အေးစက်စက် အပြုံးမှာ သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ပိုမိုကြီးမားလာသည်။
သူမ၏ လည်ချောင်းထဲတွင် ခြောက်သွေ့လာသလို ခံစားရသည်။
မြင်ကွင်းက ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည် — မာကျောသော သစ်သားကုတင်တစ်လုံးပါရှိသည့် အေးစက်ပြီး တစ်ကိုယ်တည်းဆန်သော အကျဉ်းခန်းကျဉ်းလေး ဖြစ်လာသည်။
သေဒဏ်ပေးမည့်ရက်ကို စောင့်ဆိုင်းနေရသည့် နောက်ဆုံးရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူသည် သူမ၏နာမည်ကို တတွတ်တွတ်ရွတ်ဆိုရင်း တစ်ခါတရံ လက်ဖျားခြေဖျားလှုပ်ရှားမှုများ ပြုလုပ်တတ်သည်။
ဂျီအန်းနင်း က ၎င်းကို ညစ်ပတ်သည်ဟု သို့မဟုတ် ရွံရှာသည်ဟု မခံစားရပေ။ သူမသည်ပင် အနားသို့ တိုးလာကာ သူ့နှုတ်ခမ်းကို နမ်းရန် ကြိုးစားရင်း ကိုင်းညွှတ်ခဲ့သော်လည်း သူ့ကို ထိတွေ့နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။
သူမသည် မျက်နှာကို လက်ဖြင့် အုပ်ကာ တစက်စက် ငိုကြွေးနိုင်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။
မနက်ခင်းတွင် အဘွား၏ လှုပ်နှိုးမှုကြောင့် နိုးလာချိန်တွင် သူမသည် မျက်လုံးများကို အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် ဖွင့်လိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်မှ ဝင်ရောက်လာသည့် မနက်ခင်းအလင်းရောင်က အစစ်အမှန် မဟုတ်သလို ခံစားရသည်။ ဘယ်ဘဝက အိပ်မက်ဖြစ်ပြီး ဘယ်ဘဝက အစစ်အမှန်လဲဆိုတာ သူမ မခွဲခြားနိုင်တော့ပေ။
နေ့လယ်ပိုင်း အလုပ်များပြီးဆုံး၍ ကျောင်းစားသောက်ဆိုင်ဆီသို့ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာကာ ထမင်းစားကတ်ကို ကိုင်လျက် အစားအစာ ရောင်းချသည့်ကောင်တာဆီသို့ သွားမည့်ဆဲဆဲတွင် ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း လည်း ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆွဲကိုင်ထားသူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ဝမ်ယွီ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“ငါ မင်းကို စောင့်နေတာ တစ်ဝက်တပျက်တောင် ရှိပြီ” ဟု သူက စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ပြောသည်၊ “မြန်မြန်လုပ်။”
ပြောလည်းပြောရင်း ဂျီအန်းနင်း ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆွဲကာ ရှေ့သို့ ထွက်ခဲ့သည်။
“ဟေ့” ဂျီအန်းနင်း လည်း နှစ်ကြိမ်လောက် ရုန်းကန်ကြည့်သော်လည်း လက်ကို မလွတ်မြောက်နိုင်ပေ။ “ရှင် ဘာလုပ်တာလဲ။”
“ဘာလုပ်ရမလဲ၊ ထားဝယ်စားမှာပေါ့” ဟု ဝမ်ယွီ က မကျေမချမ်းဖြင့် ပြောသည်။ လူတွေက ဗိုက်ဆာလာတဲ့အခါ စိတ်တိုတတ်ကြတယ်လို့ ဆိုကြပြီး ဝမ်ယွီ ကတော့ ယခုအခါတွင် ၎င်းကို အပြည့်အဝ နားလည်သွားလေပြီ။
ပြောရင်းဆိုရင်း ဝမ်ယွီ သည် ဂျီအန်းနင်း အား လူလေးယောက်ထိုင် စားပွဲဝိုင်းဆီသို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်။ ချန်ဟောင် က ဗန်းတစ်ဗန်းကိုင်ကာ ထိုင်ရန် ပြင်ဆင်နေချိန်တွင် ဂျီအန်းနင်း ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် “ဟေ့၊ မင်း နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပဲ!” ဟု အော်ပြောလိုက်ပြီး တစ်ဖက်သို့ ပြေးသွားပြန်သည်။
တစ်ဖက်တွင်လည်း ဆွန်ကိုင်းက အစားအစာများ အပြည့်တင်ထားသည့် ဗန်းကြီးကို ကိုင်ကာ “ငါ့ဗိုက်ဆာလွန်းလို့ သေတော့မယ်၊ သေတော့မယ်!” ဟု တတွတတွနှင့် လျှောက်လာသည်။
ဝမ်ယွီ က ဂျီအန်းနင်း အား အတင်းအကြပ် ထိုင်ခိုင်းလိုက်ပြီး ချန်ဟောင် ကတော့ ထမင်းပန်းကန်တစ်လုံးနှင့် ဗလာပန်းကန်လေးလုံးကို ဟင်းသီးဟင်းရွက်ပန်းကန်ခွက်ထဲသို့ ထည့်ပေးရန် စားဖိုမှူးအန်တီကြီးကို တိုက်ရိုက်မှာကြားကာ ပြန်ရောက်လာနှင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ဂျီအန်းနင်း မှာမူ အံ့သြငေးငေးနေမိသည်။
“စားကြစို့! စားကြစို့!”
“ငါတော့ ဗိုက်ဆာလို့ သေတော့မယ်!”
ကောင်လေးနှစ်ယောက်က ကျွမ်းကျင်စွာပင် ဂျီအန်းနင်း ၏ ပန်းကန်ထဲသို့ ထမင်းအပြည့် ထည့်ပေးလိုက်ပြီး သူမထံသို့ ကမ်းပေးကြသည်။ စားပွဲပေါ်တွင် ဟင်းပန်းကန်များ အပြည့်ဖြစ်နေပြီး အစားအစာ၏ မွှေးကြိုင်သော ရနံ့များက နှာခရီးဝသို့ တိုးဝင်လာရာ ဂျီအန်းနင်း ၏ အစာအိမ်မှလည်း တူနာသံကဲ့သို့ အသံထွက်လာတော့သည်။
သူမသည် စားပွဲတစ်ဖက်တွင် ထိုင်နေသော ဝမ်ယွီ ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ က စားနေနှင့်ပြီဖြစ်ပြီး သူမကို မော့ကြည့်လာသည်။ သူမ တူကို မကိုင်သေးသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ နံရိုးကြော်တစ်တုံးကို ယူကာ သူမ၏ ပန်းကန်ထဲသို့ ထည့်ပေးရင်း “စားလေ” ဟု ပြောသည်။
ဂျီအန်းနင်း ဘာမှ မပြောတော့ဘဲ ခေါင်းငုံ့ကာ နံရိုးကြော်ကို တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်သည်။ ပြည့်စုံသော အရည်နှင့် နူးညံ့သည့် အသားကြောင့် အလွန်ပင် အရသာရှိလှပေသည်။
အိမ်တွင် ဂျီအန်းနင်း က နံရိုးကြော် သို့မဟုတ် ဝက်သားပေါင်းကို တစ်ခါတရံသာ ချက်ပြုတ်ပေးတတ်သည်။ ယခုခါတွင် အသားဈေးက အလွန်ကြီးနေပြီ မဟုတ်ပါလား။
“မင်းတို့ ဘာလို့ ဒီနေ့ ဒီလောက်နောက်ကျမှ စားကြတာလဲ” ဟု ဂျီအန်းနင်း က အနည်းငယ် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“ငါတို့ မင်းကို စောင့်နေလို့လေ” ဟု ချန်ဟောင် က ပါးဖောင်းဖောင်းကြီးဖြင့် ဝါးရင်း ဝါးရင်း မရေမရာ ပြောသည်၊ “မင်းက ငါတို့ တိုက်ခိုက်ရေးကလပ်ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော မိန်းကလေး၊ ကလပ်ရဲ့ ပန်းပွင့်လေးလေ! ဝမ်ကောက ပြောတယ်၊ ငါတို့က မင်းကို သေချာဂရုစိုက်ရမယ်၊ ဒီနောက်ပိုင်း အမြဲတမ်း အတူတူ စားရမယ်လို့ ပြောထားတယ်။”
ဂျီအန်းနင်း သည် ဝမ်ယွီ ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ သူက အစားစားခြင်းကိုသာ အာရုံစိုက်နေပြီး အလွန်ပင် ဗိုက်ဆာနေပုံရသည်။ ဂျီအန်းနင်း သည် အချိန်ပိုင်း ပို့ဆောင်ရေးအလုပ် ပြီးဆုံး၍ ကျောင်းစားသောက်ဆိုင်သို့ ရောက်လာချိန်တွင် အတန်းဖော်အများစုမှာ စားပြီးကြလေပြီ။
ဒီအရွယ် ကောင်လေးတွေဆိုတာ တစ်ယောက်ချင်းစီက တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ဝံပုလွေတွေလို အမဲလိုက်ချင်နေကြတဲ့ပုံစံမျိုးနဲ့ နွားတစ်ကောင်လုံးကို စားပစ်ချင်နေကြသူတွေ ဖြစ်ကြသည်။ သူမကို စောင့်နေရုံနဲ့ သူတို့ မဆာဘဲ နေနိုင်ကြပါ့မလား။
ဂျီအန်းနင်း သည် ခေါင်းငုံ့ကာ ထမင်းတစ်လုတ် ထပ်စားလိုက်ပြီး တိတ်တဆိတ် ဝါးမျိုလိုက်သည်။ ထို့နောက် မော့ကြည့်လိုက်ကာ ဝမ်ယွီ အား “နောက်ဆို ငါ့ကို မစောင့်နဲ့တော့။ ငါက အမြဲတမ်း နောက်ကျမှ ပြီးတာ၊ တစ်ခါတရံ အိမ်မှာပဲ စားဖြစ်တယ်၊ ကျောင်းမှာ အမြဲတမ်း မစားဖြစ်ဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ယနေ့ အငတ်ခံခဲ့ရသည့် အတွေ့အကြုံကြောင့် ဝမ်ယွီ လည်း ဂျီအန်းနင်း နှင့်အတူ နေ့လယ်စာ အမြဲစားနိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်၍ မရတော့ကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ သူမအား အချိန်ပိုင်း ပို့ဆောင်ရေးအလုပ်ကို ရပ်ခိုင်းပြီး သူတို့နဲ့ အချိန်မှန် စားခိုင်းဖို့ဆိုတာက ပိုလို့တောင် မဖြစ်နိုင်ပေ — ဤကောင်မလေးသည် အပြင်ပန်းကြည့်လျှင် နုနယ်သယောင် ရှိသော်လည်း ခေါင်းမာသည့် စိတ်ဓာတ်မျိုး ရှိနေပေသည်။
ဝမ်ယွီ က မျက်လုံးကို မော့လိုက်ကာ “အင်း၊ ကောင်းပြီလေ” ဟု ပြောသည်။ ထို့နောက် “ချန်ဟောင်!” ဟု လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
ချန်ဟောင် က မော့ကြည့်လာသည်။
ဝမ်ယွီ သည် တူကို ပန်းကန်ပေါ်တင်လိုက်ပြီး လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ဂျီအန်းနင်း စားပွဲထောင့်တွင် ပေါ့ပေါ့ဆဆ တင်ထားခဲ့သည့် ထမင်းစားကတ်ကို ယူလိုက်ပြီး ချန်ဟောင် အား လွှဲပေးလိုက်ကာ “သွား၊ ငါတို့ ကလပ်ရဲ့ ထမင်းစားစရိတ် ထောက်ပံ့ကြေးနဲ့ အန်းနင်းရဲ့ကတ်ထဲ ပိုက်ဆံသွားဖြည့်ပေးလိုက်” ဟု ပြောသည်။
ကလပ်မှာ ဘယ်တုန်းက ထမင်းစားစရိတ် ထောက်ပံ့ကြေး ရှိခဲ့လို့လဲ။
ချန်ဟောင် သည် ဝမ်ယွီ နောက်သို့ အချိန်အကြာကြီး လိုက်ပါလာသူ ဖြစ်သဖြင့် သူ့စိတ်ကို အလွန် ကောင်းကောင်း နားလည်ထားသည်။ ဂျီအန်းနင်း က သူမ၏ ထမင်းစားကတ်ကို ပြန်လုရန် လက်လှမ်းလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လက်ကို အမြန်ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့! အခုချက်ချင်းပဲ သွားမယ်!” သူက ချက်ချင်းထရပ်ပြီး ဖြည့်သွင်းသည့် ဝင်းဒိုးဆီသို့ ပြေးသွားသည်။ ပြေးရင်းဖြင့် “ငါ့အတွက် နံရိုးကြော်တွေ ချန်ထားခဲ့ကြဦးနော်!” ဟု လှမ်းအော်လိုက်သေးသည်။
ဂျီအန်းနင်း မှာ ထမင်းစားကတ်ကို ပြန်မရလိုက်ဘဲ ဝမ်ယွီ ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ က ပါးစပ်ကို ပွတ်လိုက်ကာ သူမ၏ အကြည့်ကို သတိထားမိသဖြင့် တူကို ခဏရပ်လိုက်ပြီး ကြက်သားပေါင်း အကြီးကြီးတစ်တုံးကို ယူကာ သူမ၏ ပန်းကန်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ “စားများများစား။ မင်းက အရမ်းကို ပိန်လွန်းတယ်။ အားမရှိဘဲနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် တိုက်ခိုက်ရေး လေ့ကျင့်လို့ ရမှာလဲ။”
ဂျီအန်းနင်း လည်း မျက်နှာကို အောက်သို့လွှဲလိုက်ကာ သူမ၏ အကြည့်တို့မှာ နက်ရှိုင်းသွားသည်။
အတိတ်ဘဝကဆိုလျှင် ဝမ်ယွီ သည် သူမထံသို့ ပန်းများ၊ အိတ်များ၊ အလှကုန်ပစ္စည်းများ၊ ရေမွှေးများနှင့် လက်ဝတ်ရတနာများကို ပို့ပေးတတ်သည်။ သူမက လက်မခံသဖြင့် သူက နည်းလမ်းအမျိုးမျိုးဖြင့် ကြိုးစားခဲ့ပြီး တစ်ခုခုတော့ သူမ၏ စိတ်ကို ပြောင်းလဲစေနိုင်လိမ့်မည်ဟု အခိုင်အမာ ယုံကြည်နေခဲ့သည်။ သူ၏ ဈေးကြီးသော ကားကြီးကို မောင်းကာ သူမ လုပ်ကိုင်နေသည့် နေရာတိုင်းသို့ပင် လိုက်လာခဲ့ဖူးသည်။
ယခုဘဝတွင်မူ သူက ငွေကြေးသုံးပြီး ချဉ်းကပ်သည့် နည်းလမ်းကို မသုံးတော့ဘဲ သူမ၏ နေ့စဉ်လိုအပ်ချက်များကိုသာ ဂရုစိုက်ပေးနေခဲ့သည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် ထမင်းစားရင်း တွေးတောနေမိသည်။ ငွေကြေးက အရာရာကို ဝယ်ယူနိုင်သည်ဟု ယုံကြည်နေခဲ့သော ဝမ်ယွီ အတွက် ဤသည်မှာ တိုးတက်မှု တစ်မျိုးပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်ဟု သူမ ခံစားရသည်။
ဝမ်ယွီ က တူကို ရပ်လိုက်ကာ မျက်ခုံးပင့်လျက် “မင်း ဘာကို ရယ်နေတာလဲ” ဟု မေးသည်။
ဂျီအန်းနင်း မော့ကြည့်လိုက်ကာ “ငါက မင်းတို့ အစားစားနိုင်လွန်းလို့ ရယ်နေတာပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ကောင်လေးတွေရဲ့ စားနိုင်စွမ်းက တကယ်ကို ကြီးမားလှပေသည်။ ထိုထမင်းပန်းကန်ကြီးမှာ မိနစ်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် သိသိသာသာ လျော့သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဝမ်ယွီ နဲ့ ဆွန်ကိုင်းတို့ဆိုလျှင် ထမင်းနှစ်ပွဲတောင် စားပြီးသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။
မိနစ်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ချန်ဟောင် က မျက်နှာတွင် အပြုံးများနှင့် ပြေးပြန်လာပြီး ကတ်ကို ဂျီအန်းနင်း ထံသို့ ပြန်ပေးလိုက်သည်။ “ညီမလေး၊ ရပါပြီ။ ကိုယ် ငွေဖြည့်ပေးလိုက်ပြီနော်။”
ဂျီအန်းနင်း လည်း ယဉ်ကျေးစွာ လက်ခံယူလိုက်ပြီး ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။
ချန်ဟောင် က မျက်စိကို မှေးစက်လိုက်ကာ ဝမ်ယွီ ဘက်သို့ မျက်စိမှိတ်ပြလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း ၏ အကြည့်အောက်တွင် ထမင်းပန်းကန်ကြီး တစ်ခုလုံး အမှန်တကယ်ပင် ကုန်စင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ထမင်းစားပြီးနောက် ဂျီအန်းနင်း သည် ပါးစပ်ကို သုတ်လိုက်ကာ ထရပ်လိုက်ပြီး “ကျွန်မ သွားတော့မယ်…” ဟု ပြောသည်။
ဝမ်ယွီ က သူမကို လှမ်းကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အတူတူစားဖူးသူများက ရင်းနှီးသူများ ဖြစ်လာကြသည်ဆိုသော ဆိုရိုးစကားကြောင့် ဖြစ်မည်၊ သူမ ခဏရပ်သွားပြီး “ဒီနေ့ နေ့လယ်ပိုင်းမှာ နေပူက အတော်ကောင်းတယ်။ ကျွန်မ အဘွားကို အောက်ခေါ်သွားပြီး နေလှန်းပေးလိုက်ဦးမယ်” ဟု ပြောပြလိုက်သည်။
မနေ့ကစပြီး ဂျီအန်းနင်း သည် သူ့အပေါ်တွင် နူးညံ့မှုနှင့် သည်းခံမှု အနည်းငယ်ကို ပြသလာခဲ့ပုံရသည်။
ဝမ်ယွီ ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာကာ နှုတ်ခမ်းထောင့်လေးကို မြှောက်လိုက်သည်။ “သွားလေ။”
ဂျီအန်းနင်း လည်း ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ထွက်သွားခဲ့သည်။
သူမ၏ ပုံရိပ် ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် ဝမ်ယွီ သည် ချန်ဟောင် ဘက်သို့ လှည့်ကာ “မင်း သူ့ကတ်ထဲကို ဘယ်လောက် ဖြည့်လိုက်တာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
ချန်ဟောင် က “တစ်ထောင်” ဟု ဖြေသည်။
ဝမ်ယွီ က မကျေမနပ်ဖြင့် “ဘာလို့ ဒီလောက်နည်းတာလဲ” ဟု မေးသည်။
ချန်ဟောင် က ခံပြင်းသည့်ဟန်ဖြင့် ရှင်းပြသည်၊ “ကျွန်တော့်ကတ်ထဲမှာ ရှစ်ရာပဲ ပါတာလေ။ ကျန်တဲ့ နှစ်ရာကို ငွေသားနဲ့ရအောင် တစ်ကိုယ်လုံး လိုက်ရှာခဲ့ရတာ။”
ဝမ်ယွီ က “ကလပ်ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုရန်ပုံငွေကတ်ကော ဘယ်လိုလဲ” ဟု မေးသည်။
“အဆောင်မှာ သော့ခတ်ထားတယ်” ဟု ချန်ဟောင် က ပို၍ပင် ခံပြင်းသောလေသံဖြင့် ပြောသည်၊ “အဖွဲ့လိုက် လှုပ်ရှားမှုတွေ လုပ်တဲ့အခါမှပဲ သုံးဝံ့တာလေ။”
ဝမ်ယွီ သည် နားထောင်ပိုင်းကို ညှစ်လိုက်ကာ “တော်ပြီလေ…” ဟု ဆိုသည်။
စားသောက်ဆိုင်၏ တစ်ဖက်ခြမ်းတွင်မူ ဆွန်ယာရှန်သည် နို့လက်ဖက်ရည်ကို ကိုင်ထားလျက် ဝမ်ယွီ တို့ စားပွဲဝိုင်းကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။
မူလက သူမသည် အတန်းဖော်များနှင့်အတူ စားပြီးသွားပြီဖြစ်၍ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမ အကဲခတ်လိုက်စဉ် ဝမ်ယွီ ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မျက်လုံးများ တောက်ပလာခဲ့သည်။ သူမလည်း သူ့ထံသို့ ဘယ်လို ချဉ်းကပ်ရမလဲဟု တွေးတောနေစဉ် ဝမ်ယွီ က ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်ကာ ဂျီအန်းနင်း ထံသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားပြီး အတူတူ ထမင်းစားရန် ဆွဲခေါ်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ဆွန်ယာရှန်သည် နို့လက်ဖက်ရည် ဝယ်ချင်ယောင်ဆောင်ကာ သူမ၏ မိန်းကလေး အတန်းဖော်များကို လွှတ်လိုက်ပြီး တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့ကာ တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့တော့သည်။
ထိုဂျီအန်းနင်း ဆိုသည့်မိန်းကလေးက ဝမ်ယွီ ကို ငြင်းပယ်လိုက်သည်ဟု ဆိုမထားဘူးလား။ သို့သော် ခေါင်းလှည့်လိုက်သည်နှင့် သူ့နှင့်အတူ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် စားသောက်နေပြန်သည်။ ဟွန်း။
ဂျီအန်းနင်း ထွက်သွားပြီးနောက် ဝမ်ယွီ နှင့် သူ့သူငယ်ချင်းများမှာ ခဏမျှ စကားစမြည်ပြောဆိုကြပြီးနောက် ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်ကြသည်။ ဆွန်ယာရှန် သည် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ထားကာ နို့လက်ဖက်ရည်ကို ကိုင်လျက် လျှောက်လာခဲ့သည်။
ဝမ်ယွီ နှင့် သူ၏ သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်တို့မှာ အစားအသောက်စားပြီးနောက် အပြင်ဘက်သို့ အေးအေးလူလူ လျှောက်လာစဉ် ရုတ်တရက် အသံချိုချိုလေးဖြင့် “အား~” ဟု အော်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။
ဝမ်ယွီ က စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်ရာ မိန်းကလေးတစ်ဦးသည် ကြမ်းပြင်က ချော်နေသကဲ့သို့ သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်လာဟန်ဖြင့် “လဲကျ” လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။