စန်ကိုင်က မြေကြီးပေါ် လူးလိမ့်မတတ် ရယ်မောလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း မှာ အဓမ္မ “စစ်ဆေးခံရပြီး” ဟွာဒါတက္ကသိုလ် တက္ကသိုလ် တိုက်ခိုက်ရေးကလပ်၏ အသင်းဝင်အဖြစ် အတင်းအဓမ္မ စာရင်းသွင်းခြင်း ခံလိုက်ရလေသည်။
ဂျီအန်းနင်း မှာ ငိုရမလား၊ ရယ်ရမလား မသိတော့ပေ။ သူမက အလေးတုံးကို ဝမ်ယွီ ထံ ပြန်ပေးလိုက်ပြီး “နောက်တာ ရပ်လိုက်တော့။ ငါ ပြန်တော့မယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ က အလေးတုံးကို ပျော်ရွှင်ကြည်နူးနေသော အပြုံးဖြင့် စန်ကိုင်ထံ ကမ်းပေးလိုက်ပြီး “ငါ အနောက်မလုပ်ပါဘူး။ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ခုခံကာကွယ်တာကို သင်ချင်လား။ ငါ သင်ပေးနိုင်ပါတယ်” ဟု ပြောသည်။
ဝမ်ယွီ က ဂျီအန်းနင်း အနေဖြင့် မိန်းကလေးများနှင့် သင့်တော်သည့် စိတ်ဝင်စားစရာ ကလပ်အသင်းများစွာကို ကျော်လွန်ကာ နေ့လယ်ခင်းတွင် တိုက်ခိုက်ရေးကလပ်အကြောင်းကို အထူးတလည် လာရောက်မေးမြန်းသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဂျီအန်းနင်း၏ အတွေးများကို ခန့်မှန်းမိသွားခဲ့သည်။
ဂျီအန်းနင်း က အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူမသည် လှည့်ပြီးသား အနေအထားဖြင့် ခြေတစ်လှမ်း စလှမ်းလိုက်ပြီဖြစ်သော်လည်း ဝမ်ယွီ၏ စကားကြောင့် ရပ်တန့်သွားကာ သူ့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ၏ မျက်လုံးများမှာ အားကောင်းသော မီးရောင်အောက်တွင် အထူးပင် တောက်ပနေသည်။ ၎င်းသည် ဂျီအန်းနင်း၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲရှိ မှောင်မိုက်ပြီး ချောက်ကမ်းပါးကဲ့သို့ နက်မှောင်သော မျက်လုံးများနှင့် ကွာခြားနေပေသည်။
ဂျီအန်းနင်း၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ တုန်ခါသွားရသည်။
“ငါတို့ကျောင်းမှာ တိုက်ကွမ်ဒိုကလပ်၊ ကာရာတေးကလပ်နဲ့ ကိုယ်ခံပညာကလပ်တွေ ရှိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘယ်နေရာကိုပဲသွားသွား ဒီကိုလာတာလောက် မသင့်လျော်ဘူးဆိုတာကိုတော့ ငါ အာမခံနိုင်ပါတယ်” ဟု ဝမ်ယွီ က မျက်စွန်းနှုတ်ခမ်းစွန်းတို့တွင် အပြုံးကိုယ်စီဖြင့် ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ခင်ဗျား သင်ချင်တာမှန်သမျှကို ကျုပ် အံဝင်ခွင်ကျ လုပ်ပေးနိုင်ပါတယ်။”
ဂျီအန်းနင်း က အဆုံးတွင်တော့ မထွက်သွားဖြစ်တော့ပေ။
သူမက “ငါက ကိုယ့်ကိုကိုယ် ခုခံကာကွယ်ဖို့အတွက် လက်တွေ့ကျတာလေးပဲ သင်ချင်တာပါ။ ဟန်ပြသက်သက်ကြီး မဟုတ်ဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“ပြဿနာမရှိပါဘူး” ဟု ဝမ်ယွီ က အာမခံလိုက်သည်။ “ចម្រុះ တိုက်ပညာ (MMA) က အလက်တွေ့ဆုံးပါပဲ။ MMA ရဲ့ ‘လွတ်လပ်မှု’ သဘောတရားဆိုတာ ခင်ဗျားကို အခြေခံမူတွေ သင်ပေးပြီးနောက် ကိုယ်နဲ့အသင့်တော်ဆုံးဖြစ်မယ့် ကိုယ်ပိုင်နည်းစနစ်တွေကို ဖော်ထုတ်လေ့လာခွင့် ပေးတာပါပဲ။”
“ဘယ်လိုလဲ” သူက သွားဖြဲပြုံးစစဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ရွေးချယ်မှု မှန်သွားပြီ မဟုတ်လား။”
ဂျီအန်းနင်း က သူ့ကို မျက်စိစောင်းလိုက်ပြီး “ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာ လေ့ကျင့်ဖို့ အချိန် သိပ်မရှိဘူး၊ တနင်္လာနေ့တွေမှပဲ အفرအချိန်ရတာ” ဟု ပြောသည်။
ဝမ်ယွီ က မျက်ခုံးတစ်ဖက် ပင့်လိုက်သည်။ “တနင်္လာနေ့ဆို အလုပ်မရှိဘူးလား။”
“အင်း” ဟု ဂျီအန်းနင်း က ပြန်ဖြေသည်။ “ကော်ဖီဆိုင်က တနင်္လာနေ့တွေဆို ဖောက်သည် သိပ်မရှိဘူး၊ ဒါကြောင့် ဝန်ထမ်းအများကြီး မလိုဘူးလေ၊ ပြီးတော့ ငါ့မှာလည်း ပြန်လည်သင်ကြားချိန် (ကျူရှင်) တွေ ဘာမှ မရှိဘူး။”
ဝမ်ယွီ က မျက်နှာကျက်ကို တစ်ချက် မော့ကြည့်လိုက်ပြီးမှ ခေါင်းပြန်ငုံ့ကာ “တကယ်တော့လေ…” ဟု ဆိုလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း က မျက်နှာအမူအယာ မပျက်ဘဲ မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ “အဲ့ဒီမှာ ရပ်လိုက်တော့။”
“…၊” ဝမ်ယွီ က ယခုတစ်ကြိမ်တွင် မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ “ကိုယ်ပြောမယ့်ဟာကို ခင်ဗျား သိနေလို့လား။”
ဂျီအန်းနင်း က စိတ်မပါ့တပါဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ဒူးခေါင်းနဲ့စဉ်းစားရင်တောင် ငါ ခန့်မှန်းမိပါတယ်။”
သူ့အနားမှာနေရင် ပိုက်ဆံအတွက် ပူစရာမလိုဘူးဆိုသည့် သူ့ရဲ့ အမြဲပြောနေကျ စကားတွေကလွဲပြီး အခြားဘာမှ မဟုတ်ပေ။
ဝမ်ယွီ က အသံတိုးတိုးဖြင့် ရယ်မောလိုက်ပြီး သူမအား “အိမ်ကို တန်းပြန်မှာလား။ ဒါမှမဟုတ် တခြားဘယ်ကိုသွားမလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း က “ဒီမှာ ဘာမှမရှိတော့ဘူးဆိုရင်တော့ ငါ အိမ်ပြန်မယ်” ဟု ဆိုသည်။
ဝမ်ယွီ က “ဒါဆို ခဏစောင့်၊ ငါ အဝတ်လဲလိုက်ဦးမယ်။ အားလုံးအတူတူ ပြန်ကြမယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဂျီအန်းနင်း ငြင်းဆိုရန် အခွင့်အရေးပင် မပေးဘဲ အဝတ်လဲခန်းဘက်သို့ ပြေးသွားတော့သည်။
ဂျီအန်းနင်း မှာမူ သူ့ကို ထိုနေရာတွင်သာ စောင့်နေရတော့သည်။ သူမ ခေါင်းလှည့်လိုက်ချိန်တွင် အနီးအဝေးရှိ ဝါရင့်အသင်းဝင်များအားလုံး သူမဘက်သို့ ခိုးကြည့်နေကြသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။ သူမဘက်သို့ လှည့်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ၎င်းတို့မှာ လျစ်လျူရှုဟန်ဖြင့် မျက်နှာလွှဲလိုက်ကြသည်။
သူတို့၏ ခေါင်းဆောင် ဝမ်ယွီ က မိန်းကလေးများကို သဘောကျသည်မှာ အမှန်ပင်။ အခြားနေရာများမှ မိန်းကလေးများက သူ့ရှေ့တွင် ချွဲနွဲ့ပြီး နှစ်လိုဖွယ်လုပ်ပြပါက သူက အဖက်လုပ်ပေမည်။ သို့သော် တိုက်ခိုက်ရေးကလပ်အတွင်း၌မူ ထိုသို့လုပ်ဆောင်ခွင့် မရှိပေ။
ဝမ်ယွီ ဆိုသည်မှာ အပေါ်ယံတွင် ဆင်ခြင်တုံတရားကင်းမဲ့ကာ ပေါ့ပျက်ပျက်ပုံစံ ပေါက်သော်လည်း လက်တွေ့ကိစ္စများတွင်မူ အလွန်အမင်း အလေးအနက်ထား လုပ်ကိုင်တတ်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
တိုက်ခိုက်ရေးကလပ်သည် ကျောင်းတွင်းရှိ သူ့အတွက် တစ်ဖက်ကမ်းခတ် နယ်မြေတစ်ခု ဖြစ်သည်။
သူသည် တိုက်ပညာကို ဝါသနာထုံပြီး အသင်းဝင်များအပေါ် တင်းကျပ်သော စည်းကမ်းချက်များ ချမှတ်ထားသည်။ ထိုနုနုဖတ်ဖတ်နှင့် ချွဲနွဲ့တတ်သော မိန်းကလေးများ ဤနေရာသို့ လာရောက်၍ ပြဿနာရှာခြင်းကို သူ လုံးဝ ခွင့်မပြုပေ။ ကလပ်စတင်တည်ထောင်စဥ်က သူခေါ်သွင်းခဲ့သော မိန်းကလေးများအားလုံး နောက်ဆုံးတွင် သူ့လက်ချက်ဖြင့် ထုတ်ပယ်ခံခဲ့ရသည်။
နောင်တွင် မိန်းကျောင်းသားများကို အသင်းဝင်အဖြစ် လက်မခံရန်ပင် စည်းကမ်းထုတ်ထားခဲ့သူ ဖြစ်သည်။
သို့သော် နှစ်နှစ်ကြာပြီးနောက် ဝမ်ယွီ က မိန်းကျောင်းသားတစ်ဦးကို ကလပ်သို့ ထပ်မံခေါ်သွင်းလာခဲ့ပြန်သည်။ ပိုဆိုးသည်မှာ အသင်းဝင်ခွင့်တောင်းခဲ့သည့် မိန်းကလေးမျိုး မဟုတ်ဘဲ ဝမ်ယွီ၏ လှည့်ဖျားမှုနှင့် လှည့်စားမှုကြောင့်သာ ဝင်ရောက်လာခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။
သူတို့ မစပ်စုဘဲ နေနိုင်ကြပါ့မလော။ ၎င်းတို့၏ ကောလာဟလ စပ်စုလိုသည့် ဝိညာဉ်များမှာ ပေါက်ကွဲထွက်တော့မတတ် ဖြစ်နေကြပြီ။
ချန်ဟောင် မှာ ဟိုဘက်တွင် အသင်းဝင်အသစ်များကို စစ်ဆေးပေးနေရသဖြင့် ဤဘက်သို့ အာရုံမစိုက်နိုင်ပေ။ စန်ကိုင်က လူအများ၏ မျှော်လင့်ချက်များကို တင်ဆောင်ကာ ရှေ့သို့ထွက်လာပြီး ဂျီအန်းနင်းနှင့် စကားစမြည် ပြောဆိုလိုက်သည်။
“ જુနီယာညီမလေး၊ ရေသောက်ပါဦး” ဟု ဆိုကာ ဂျီအန်းနင်းထံ ရေတစ်ခွက်ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း က ကျေးဇူးတင်စကားဆိုကာ ယူလိုက်သည်။
“ જુနီယာညီမလေးက ဘယ်ဌာနကလဲ။ ဘယ်မေဂျာလဲ။ ဘယ်အဆောင်မှာနေလဲ။ ဝမ်ကိုကို့ကို သိလား” ဟု စန်ကိုင်က စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် စက်သေနတ်ကျည်ဆန်များကဲ့သို့ မေးခွန်းထုတ်တော့သည်။
ဟားလေ၊ ဝမ်ယွီ ကို သူ့ကိုယ်ပိုင်စည်းကမ်း ဖောက်ဖျက်စေခဲ့သော မိန်းကလေးမှာ အလွန်တရာ စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းနေသည် မဟုတ်ပါလော။
ဝမ်ယွီ အဝတ်လဲပြီး ထွက်လာသောအခါ စန်ကိုင်က ဂျီအန်းနင်းနှင့် စိတ်အားထက်သန်စွာ စကားပြောနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
തീർച്ചပါသည်၊ အဓိကပြောနေသည်မှာ စန်ကိုင်ပင် ဖြစ်ပြီး တံတွေးများ တစိမ့်စိမ့်ထွက်ကာ “ငါ့လက်သီးချက်က ဒီလိုမျိုးထိုးလိုက်တာ၊ အစကတော့ အနိုင်ကျင့်ချင်နေတဲ့ အဲ့ဒီသူခိုးက ငါ့လက်သီးတစ်ချက်နဲ့တင် လဲကျသွားတာပဲ။ ထတောင် မထနိုင်တော့ဘူး” ဟု ပြောနေခြင်း ဖြစ်သည်။
ဂျီအန်းနင်း ကမူ ခေါင်းလေးကို အနည်းငယ်စောင်းကာ အပြုံးမျက်နှာဖြင့် နားထောင်နေပြီး သင့်တော်သည့် အချိန်အခါများတွင် “ဝိုး၊ တကယ်တော်တာပဲ” ဟု နူးညံ့စွာ အံ့သြပြလိုက်သည်။
ပြင်းအားကောင်းသော မီးရောင်များက သူမ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်နေပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ နေဝင်ဆည်းဆာချိန်က ရေပြင်ပေါ်ရှိ တောက်ပနေသော လှိုင်းပန်းကလေးများနှယ် ဖြစ်နေသည်။ အနည်းငယ်ဟနေသော ပန်းရောင်သမ်းနေသည့် နှုတ်ခမ်းပါးများနှင့် ရံဖန်ရံခါ အံ့သြထိတ်လန့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော တက်ကြွသည့် အမူအယာများက သဘာဝအရ ယောက်ျားလေးသတ္တဝါများ၏ ဟော်မုန်းဓာတ်များကို လှုံ့ဆော်ပေးကာ ကိုယ့်ရဲ့ ယောကျ်ားပီသမှုကို ထုတ်ပြချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်လာစေသည်။
“အဲ့ဒီအချိန်မှာ ရဲတွေ ရောက်လာတာပဲ။ ပြီးတော့…” စန်ကိုင်က လက်များကို မြှောက်ကာ လက်ဟန်ခြေဟန်ဖြင့် တံတွေးများတစိမ့်စိမ့်နှင့် ဆက်ပြောနေစဥ် ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်ရာ - ရဲများမဟုတ်ဘဲ ဝမ်ယွီ ရောက်ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ဝမ်ယွီ က သူ့ကို အေးစက်စက် အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
*ငါ့လူ.*
“…ဟွတ်။” စန်ကိုင်၏ လက်မှာ မြှောက်လျက်သားပင် ရှိနေသေးသည်။ “အဟမ်း၊ ကျုပ် နောက်နေ့မှပဲ ဆက်ပြောပြတော့မယ်။ ဒီနေ့ လေ့ကျင့်ခန်း မပြီးသေးလို့။”
သူသည် အခွင့်အရေးရသည်နှင့် ချက်ချင်း ရှောင်ထွက်သွားတော့သည်။
ဟော်မုန်းဓာတ်များ ငြိမ်ကျသွားသောအခါမှသာ သူ့ဦးနှောက်က ရှင်းလင်းသွားသည်။ သူက စကားစမြည်ပြောရန် သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း အဘယ်ကြောင့် သူကိုယ်တိုင် စစ်ဆေးမေးမြန်းခံလိုက်ရသည့် အခြေအနေသို့ ရောက်သွားရပါသနည်း။ မရည်ရွယ်ဘဲ ဂျီအန်းနင်း အား သူ၏ မိသားစု ဆွေမျိုးစဉ်ဆက်စာရင်းကိုပါ အကုန်ပြောပြလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။
ဝမ်ယွီ က သွားများကို ကြိတ်ကာ ဂျီအန်းနင်း ထံ လျှောက်သွားပြီး “သွားစို့” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း က သူမ၏ ဖုန်းပေါ်ရှိ စာတိုကို ငုံ့ကြည့်နေသည်။ သူမ မှာထားသော ပစ္စည်း ရောက်လာပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ ဖုန်းကို အိတ်ထဲထည့်ကာ ကျောပိုးအိတ်ကို လွယ်လိုက်ပြီး အခြားတစ်ဖက်တွင် စစ်ဆေးမှုများကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ခံယူနေကြသော ကျောင်းသား ယောကျ်ားလေး ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ “ခင်ဗျားက ဥက္ကဋ္ဌလေ၊ ဒီအတိုင်း ပစ်ထားခဲ့ပြီး ထွက်သွားတော့မလို့လား။”
“ချန်ဟောင် ရောက်နေတာပဲ။ နေ့စဥ်လုပ်ငန်းဆောင်တာတွေကို ငါ မကိုင်တွယ်တော့ဘူး” ဟု ဝမ်ယွီ က ပြောသည်။
သူတို့နှစ်ဦး တံခါးဝဆီသို့ လျှောက်သွားကြရာ ဝမ်ယွီ က ဂျီအန်းနင်း ဦးစွာ ထွက်နိုင်ရန် အတွင်းတံခါးကို ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့စွာ တွန်းဖွင့်ပေးလိုက်သည်။ ၎င်းတို့သည် အဝင်ခန်းကျဉ်းလေးကို ဖြတ်ကျော်လာပြီးနောက် သူက သူမအတွက် အပြင်တံခါးကိုပါ ထပ်မံ တွန်းဖွင့်ပေးလိုက်သည်။
နူးညံ့သော လေညင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်လာပြီး ဝမ်ယွီ၏ ရနံ့ကို ဂျီအန်းနင်း၏ နှာခေါင်းဝသို့ တိုက်ရိုက် သင်းပျံ့လာစေသည်။
ဟော်မုန်းဓာတ်များ ရောစပ်နေသော ပြင်းပြင်းရှရှ ယောက်ျားပီသသည့် ရနံ့ပင် ဖြစ်သည်။
မီးရောင်အောက်၊ ကွင်းပြင်ထက်တွင် ချွေးစို့နေပြီး ကြွက်သားများ သန်မာတောင့်တင်းနေသည့် ဝမ်ယွီ၏ ပုံရိပ်မှာ ဂျီအန်းနင်း၏ စိတ်အာရုံထဲသို့ ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်လာသည်။
သူမ မသိလိုက်ဘဲ ခေါင်းကို လွှဲဖယ်လိုက်မိသည်။
ဝမ်ယွီ က မျက်တောင်ခတ်လိုက်ကာ ခေါင်းငုံ့ပြီး သူ၏ ကော်လားကို ငုံ့နမ်းရှိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ချွေးနံ့ ရနေလို့လား။ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်လို့လား” သူကိုယ်တိုင်လည်း အနည်းငယ် တတ်နိုင်စရာမရှိ ဖြစ်သွားသည်။ “ငါ ခုနလေးတင်ပဲ သုတ်ထားတာ။ ဒီမှာ ရေချိုးခန်းမှ မရှိတာ၊ ဒါကြောင့် အိမ်ပြန်မှပဲ ရေချိုးရတော့မယ်။”
သူတို့နှစ်ဦး အဆောက်အအုံငယ်လေးထဲမှ ထွက်လာကြသည်။
ဝမ်ယွီ က “ငါတို့ ကလပ်နေရာ လျှောက်ထားတုန်းက ကျောင်းက ပေးခဲ့တဲ့ အကောင်းဆုံးနေရာက ဒီအဆောက်အအုံငယ်လေးပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီအဆောက်အအုံက သက်တမ်းရင့်ပြီ၊ တော်တော်လည်း ဟောင်းနေပြီ၊ မြေအောက် အခြေခံအဆောက်အအုံလည်း မကောင်းဘူး။ ငါ ရေချိုးခန်း ဆောက်ချင်ပေမဲ့ ကျောင်းဘက်က လုံးဝ ခွင့်မပြုဘူး။”
အပြင်ဘက်တွင် မှောင်နေပြီဖြစ်သော်လည်း လေထုကမူ လန်းဆန်းနေသည်။ ဂျီအန်းနင်း သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး “မင်း တိုက်ခိုက်ရေးကလပ်မှာ ဆက်ပါဝင်နေမယ်လို့ ငါ မထင်ထားမိဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။
သူမ ဆိုလိုသည်မှာ သူတို့၏ အတိတ်ဘဝကို ဖြစ်သည်။
ဝမ်ယွီ က ရယ်ကျဲကျဲဖြင့် “ဒါကြောင့်မို့လို့ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်အကြောင်းကို ပိုပြီး သိသင့်တာပေါ့။ ဘာမှလည်း မသိဘဲနဲ့ ကျွန်တော့်ကို ငြင်းပယ်ခဲ့တယ်။ အခုတော့ နောင်တရနေပြီလား” ဟု ပြောသည်။
“…” ဂျီအန်းနင်း ခြေလှမ်းများကို အမြန်နှုန်းမြှင့်လိုက်သည်။ “ငါ ကလပ်ကနေပဲ ထွက်လိုက်တော့မယ် ထင်တယ်” ဟု ဆိုသည်။
“ဟေး!” ဝမ်ယွီ က ခြေလှမ်းကျယ်ကြီးများဖြင့် လိုက်လာပြီး သူမကို မီအောင် လိုက်ဖမ်းလိုက်သည်။
“အဲ့ဒါက ကျောင်းသားသစ်စတုန်းက ပျော်စရာသဘောနဲ့ လုပ်ခဲ့ကြတာပါ” သူက ဆက်ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်း မိသားစုကိစ္စတွေ များလာတော့ စီမံခန့်ခွဲဖို့ အချိန်သိပ်မရတော့ဘူး။ အခုတော့ အဲ့ဒါကို ချန်ဟောင် ကိုပဲ အဓိက ကိုင်တွယ်ခိုင်းထားလိုက်တာ။”
အမှန်တကယ်တွင် ဝမ်ယွီ က တိုက်ခိုက်ရေးကလပ်ကို စွန့်လွှတ်ထားခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး ငွေကြေးပိုင်းဆိုင်ရာ ထောက်ပံ့မှုကိုသာ ပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက အတိတ်ဘဝက ဂျီအန်းနင်း အနေဖြင့် သူသည် ကလပ်၏ ဥက္ကဋ္ဌဖြစ်ကြောင်း မသိဘဲ မနေပေ။
သူက သူမအား ပုံမှန်လေ့ကျင့်ရေး အချိန်ဇယားနှင့် သတိပြုရမည့် အချက်များကို ရှင်းပြပေးလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း က “အားကစားဘောင်းဘီ ဝတ်ရုံနဲ့ ရတယ် မဟုတ်လား” ဟု မေးသည်။
ဝမ်ယွီ က သူမ၏ ဂျင်းဘောင်းဘီကို တစ်ချက်ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး “ခင်ဗျား အရပ်က ဘယ်လောက်လဲ။ ၆ ပေ ၅ လက်မ ရှိလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
“၆ ပေ ၃ လက်မ” ဟု ဂျီအန်းနင်း က ပြန်ဖြေသည်။ “ဘာဖြစ်လို့လဲ။”
“သာမန် အားကစားဘောင်းဘီဆို ရပါပြီ” ဟု ဝမ်ယွီ က ဆိုသည်။
မကြာမီပင် လမ်းဆုံသို့ ရောက်ရှိလာကြပြီး ဂျီအန်းနင်း က “မင်း အိမ်ပြန်တော့၊ ငါ ပစ္စည်းသွားထုတ်ရဦးမယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ ၏ ရှေ့သို့လှမ်းရန် ပြင်လိုက်သော ခြေထောက်မှာ ပြန်ဆုတ်သွားသည်။ သူသည် ဖနောင့်ပေါ်တွင် လှည့်လိုက်ပြီး ကျောင်း၏ ပါဆယ်ထုပ်ထုတ်ယူရာ နေရာဘက်သို့ သူမနှင့်အတူ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ “အတူတူ သွားကြတာပေါ့။ ငါ အရေးတကြီး သွားစရာ မရှိပါဘူး။”
ဂျီအန်းနင်း က သူမ၏ ပါဆယ်ထုပ်ကို အမြန်ပင် ရှာတွေ့ခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ အတော်အတန် ကြီးမားသော ပုံးတစ်ပုံး ဖြစ်ပြီး သူမ ဝယ်ယူထားသည့် မိုက်ခရိုဝေ့ဖ် (မီးဖို) ဖြစ်သည်။
အတိတ်ဘဝက သူမ ဝယ်ယူရန် မဝံ့မရဲ ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ဤဘဝတွင်မူ ဂျီအန်းနင်း က သူမ၏ အတွေးအမြင်ကို ပြောင်းလဲစေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဈေးလည်း အများကြီး မပေးရပါ၊ ယွမ်ရာဂဏန်းမျှသာ ဖြစ်သည်။
သူမ ပိုက်ဆံ ထပ်ရှာနိုင်ပါသည်။ အသက်ရှင်နေသမျှ ကာလပတ်လုံး ပိုက်ဆံရှာနိုင်ပေသည်။ သူမ ချွေတာလိုက်ရသည့် အချိန်များကိုလည်း အဘွားနှင့်အတူ အချိန်ပိုပေးရန်အတွက် အသုံးပြုနိုင်မည် ဖြစ်သည်။
ဘဝဆိုသည်မှာ မသေချာမရေရာမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်၊ ဘယ်အချိန် သေရမည်ကို မည်သူက သိနိုင်မည်နည်း။ ဂျီအန်းနင်း၏ လက်ရှိ စိတ်နေသဘောထားမှာ အချက်နှစ်ချက်ရှိသည်။ သူမသည် လက်ရှိပစ္စုပ္ပန်တွင် အသက်ရှင်ချင်သလို အေးချမ်းစွာနှင့် တစိုက်မတ်မတ်လည်း ရှင်သန်ချင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
ဂျီအန်းနင်း က လက်စွပ်များကို တင်လိုက်ပြီး ကိုယ်ကိုစောင်းကာ ထိုပုံးကို မလိုက်သည်။
ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လျှောက်လိုက်ပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ရာ မူမမှန်ကြောင်း သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဝမ်ယွီ က ထိုနေရာတွင် ဆက်လက် ရပ်နေဆဲဖြစ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မှောင်မိုက်နေသော အမှောင်ထဲတွင် သူ့မျက်လုံးများမှာ နက်နဲပြီး ဖတ်ရခက်နေပုံ ပေါ်သည်။
ဂျီအန်းနင်း က နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် “မသွားကြဘူးလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ က သူမထံသို့ သက်တောင့်သက်သာဖြင့် လျှောက်လာပြီး “ငါက အရမ်းပုနေလို့လား” ဟု မေးလိုက်သည်။
“ဟင်?” ဂျီအန်းနင်း က နားမလည်နိုင်ဘဲ မျက်လုံးအပြူးသား ဖြစ်သွားသည်။
“တမဟုတ်ချင်း ဒီလောက်ကြီးတဲ့ လူတစ်ယောက် ရပ်နေတာကို ခင်ဗျား ဘာလို့ မမြင်ရတာလဲ” ဟု ဝမ်ယွီ က မဲ့ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။
သူသည် လက်ဆန့်ထုတ်ကာ ဂျီအန်းနင်း၏ လက်ထဲမှ ပုံးကို ယူလိုက်ပြီး တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ပုခုံးပေါ်သို့ အားစိုက်ထုတ်စရာမလိုဘဲ တင်လိုက်သည်။ မျက်စိစောင်းလိုက်ပြီး “အကူအညီတောင်းရတာ သေလောက်အောင် ခက်နေလို့လား” ဟု ပြောသည်။
“ဟင့်ဟင့်… ဟုတ်လား” ဂျီအန်းနင်း အနည်းငယ် မသက်မသာ ဖြစ်သွားသည်။
ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ သူမက ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် အားကိုးဖို့ကိုသာ ပိုပြီး အကျင့်ပါနေခဲ့သည်။ တစ်ယောက်တည်း ရပ်တည်ရတာကိုလည်း ကျင့်သားရနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
“နေ့လယ်က ငါပြောခဲ့တာနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့လေ…” ဝမ်ယွီ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် စကားစလာသည်။
ဂျီအန်းနင်း က “အင်း?” ဟု မေးသည်။
“ငါ စဉ်းစားပြီးပြီ၊ ငါပြောခဲ့တာ မှန်တယ်လို့ပဲ ဆက်ပြီး ယုံကြည်နေတုန်းပဲ” ဟု ဝမ်ယွီ က ပြောသည်။ “သူငယ်ချင်းဖြစ်တာ မဖြစ်တာတွေ ငါ့ကို လာမပြောနဲ့။ ငါက ခင်ဗျားကို ပိုးနေတာ၊ အဲ့ဒါပါပဲ။”
ဂျီအန်းနင်း ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး “ရှင် လုပ်ချင်တာကို တားမြစ်ပိုင်ခွင့် ကျွန်မမှာ မရှိပါဘူး” ဟု ဆိုသည်။
“ကျုပ်မှာ တောင်းဆိုစရာ တစ်ခုတည်းပဲ ရှိတယ်” ဟု သူက ဆက်ပြောသည်။ “ငါ့ကို ငွေကြေးသုံးပြီး အနှောင့်အယှက် မပေးနဲ့။”
“အင်း” ဝမ်ယွီ က ရယ်မောလိုက်သည်။ “ငါ သတိထားမိပါတယ်… ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို တော်တော်လေး နားလည်ပါတယ်ပေါ့။”
ဂျီအန်းနင်း က သူမ၏ ဆံပင်များကို သပ်တင်လိုက်ပြီး “ရှင်က အဲ့ဒီလိုလူမျိုးပဲလေ” ဟု ပြောသည်။
ညလေညင်းက သူမ၏ မည်းမှောင်နေသော ဆံပင်များကို ညင်သာစွာ လွင့်ပျံစေပြီး လမ်းမီးရောင်က သူမ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ နူးညံ့မှေးမှင်းသော အလင်းရောင်ကို ဖြာကျစေကာ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ပုံစံကို ပေါ်လွင်စေသည်။
ယခုခေတ်တွင် ဤကဲ့သို့ လုံးဝ ဆိုးဆေးမတင်ထားသော သဘာဝ အမည်းစင်စင် ဆံပင်ပိုင်ရှင် မိန်းကလေးများကို တွေ့ရခဲလှပေသည်။ ဂျီအန်းနင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မိတ်ကပ်ဆိုးဆေး ကင်းစင်နေပြီး ဝမ်ယွီ နှုတ်ခမ်းချင်း ထိကပ်ချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်လာစေလောက်အောင် အလွန်တရာ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်နေသည်။
ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ သူမကို ချုပ်နှောင်ပြီး တစ်ခုခုလုပ်ချင်သည့် ဆန္ဒမျိုးမဟုတ်ဘဲ သူမ၏ နူးညံ့သောပါးပြင်ကို သူ၏ နှုတ်ခမ်းဖြင့် ထိတွေ့ချင်ရုံမျှသာ ဖြစ်သော အတွေးပင် ဖြစ်သည်။
သူ့ရင်ထဲတွင် ငြိမ်းချမ်းမှု အပြည့်အဝ ရှိနေသည်။
ဝမ်ယွီ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ဂျီအန်းနင်း က သူ့ကို တစ်ချက် ငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။
အတိတ်ဘဝတုန်းက ဝမ်ယွီ ၏ ဇွတ်အတင်းလုပ်တတ်သော အကျင့်ကြောင့် သူမမှာ အခက်အခဲပေါင်းများစွာနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။ ဤအကြောင်းအရာကိုသာ ထပ်ပြောလာပါက သူမအနေဖြင့် သူ့ကို အနည်းငယ် စိတ်ဆိုးနေဆဲ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူမ ထင်ခဲ့မိသည်။ သို့သော် ယခုအခါ လမ်းမီးရောင်အောက်တွင် ရှိနေသော သူ၏ ထင်ရှားပေါ်လွင်သည့် မျက်နှာနှင့် တောက်ပနေသော မျက်ဝန်းများကို ကြည့်ရင်း သူမဘက်မှ သူ့အပေါ် မည်သည့်အမျက်ဒေါသမှ မရှိတော့ကြောင်း သူမ သဘောပေါက်လိုက်သည်။
သူမက သူမကို ကြည့်သည့်အခါ တောက်ပနေတတ်သော သူ့မျက်လုံးများကို သူမ အမှန်တကယ်ပင် သဘောကျမိသည်။
ထိုမျက်ဝန်းများ သွေးကြောများ ခြောက်ကပ်နီရဲနေသည်ကို ဘယ်သောအခါမှ၊ ဘယ်တော့မှ ထပ်မမြင်လိုတော့ပေ။
ညဉ့်ယံထက် ပို၍ မည်းမှောင်သိပ်သည်းနေသော ထိုမျက်ဝန်းမျိုးကိုလည်း ဘယ်သောအခါမှ ထပ်မမြင်ချင်တော့ပါ။