ဝမ်ကော်အန်းသည် စိတ်ထဲ၌ နက်ရှိုင်းသော လုံခြုံမှုတစ်ရပ်ကို ခံစားနေရသည်။ သူ့သားနှင့် ချွေးမတို့ လက်တွဲညီညီ လုပ်ကိုင်နေကြသည်မှာ တကယ်ပင် ကောင်းမွန်လှပြီး ငယ်ရွယ်သော လင်မယားနှစ်ယောက်၏ သံယောဇဉ်ကို ပိုမိုခိုင်မြဲစေသည်။
ဂျီအန်းနင်း ရုံးချုပ်သို့ စတင်ဝင်ရောက်လာချိန်မှစ၍ ဝမ်ယွီ မှာ နေ့စဉ်ရက်ဆက် စွမ်းအင်အပြည့်နှင့် တက်ကြွနေတတ်သည်။ ဂျီအန်းနင်း သည်လည်း ပိုမိုတောက်ပပြီး လှပလာသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ စားပွဲဝိုင်းတွင် ထိုလင်မယားနှစ်ယောက် အကြည့်ချင်းဖလှယ်ကာ ချစ်ခင်မှုများ ယိုဖိတ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရလျှင် ဝမ်ကော်အန်းမှာ လက်မောင်းပေါ်မှ ကြက်သီးများကို ပွတ်သပ်နေမိတော့သည်။
ယခင်အတွင်းရေးမှူး ဆန်း၊ ယခုအခါ ဥက္ကဋ္ဌဆန်းဖြစ်သူသည် နှစ်သစ်ကူးမတိုင်မီ ဝမ်ကော်အန်းထံ လာရောက်ဂါရဝပြုရင်း နှစ်ပတ်လည်အစည်းအဝေးက အကြောင်းအရာများကို နောက်ပြောင်ပြောဆိုသွားသည်။ ဝမ်ကော်အန်းသည် နှစ်ပတ်လည်အစည်းအဝေး ဒုတိယနေ့ မနက်ခင်းကို ပြန်တွေးမိသည်။ သူ့သားမှာ စိတ်ဓာတ်တက်ကြွနေပြီး ချွေးမဖြစ်သူမှာလည်း ပါးပြင်များ နီမြန်းနေခဲ့သည်။ ထိုအခါမှ သူ အားလုံးကို သဘောပေါက်သွားတော့သည်။
"တောက် တောက်" သူက မြေးဖြစ်သူ ကျွန်းကျွန်းကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းအဖေနဲ့ အမေကို ကြည့်ဦး၊ ငယ်ရွယ်တုန်းကလိုပဲ ချစ်စရာကောင်းနေကြတုန်းပဲ။ ငယ်ရွယ်တယ်ဆိုတာ တကယ် ကောင်းတာပဲ။"
ကျွန်းကျွန်းက "ဖေဖေ မေမေ၊ ရန်ဖြစ်ရတာ ကြိုက်တယ်" ဟု ပြန်ပြောသည်။
ဝမ်ကော်အန်း ရယ်မောလိုက်ပြီး "ဟုတ်တယ်၊ သူတို့ကို ပိုရန်ဖြစ်ခိုင်းလိုက်၊ ဒါမှ မင်းအတွက် ညီလေး ဒါမှမဟုတ် ညီမလေး ရလာမှာပေါ့" ဟု ဆိုသည်။
သို့သော် ကျွန်းကျွန်းမှာ ငယ်သေးသည်။ ဝမ်ကော်အန်းအနေဖြင့် မျိုးဆက်များစွာကို လိုချင်ပြီး သားသမီးများများရှိခြင်းသည် ကောင်းချီးမင်္ဂလာဟု ယုံကြည်ထားသော်လည်း လက်ရှိတွင် ကျွန်းကျွန်းအပေါ်၌သာ အာရုံအပြည့်ထားရှိပြီး ငယ်ရွယ်သော လင်မယားနှစ်ယောက်ကို ကလေးထပ်ယူရန် ဖိအားပေးလိုစိတ် မရှိသေးပေ။
တရုတ်နှစ်သစ်ကူးပြီးနောက် ဂျီအန်းနင်း သည် စျေးကွက်ဌာနသို့ ပြန်မသွားတော့ပေ။ သူမသည် ဝမ်ယွီ ၏ ဆန္ဒအတိုင်း ထိပ်ဆုံးထပ်ရှိ အထူးပြင်ဆင်ထားသော ရုံးခန်းသို့ ပြောင်းရွှေ့သွားသည်။ "ဥက္ကဋ္ဌ" နှင့် "ဒါရိုက်တာ" ဟူသော ရာထူးများဖြင့် ကုမ္ပဏီ၏ ပရဟိတဖောင်ဒေးရှင်းကို စီမံခန့်ခွဲရင်း ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုဆိုင်ရာများကိုပါ လေ့လာနေသည်။
ထိုအချိန်တွင် ကျောင်း၌ သင်ယူခဲ့သည်များမှာ လုံလောက်မှုမရှိသေးဘဲ အရာရာကို အစမှပြန်လေ့လာရမည့် ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ဝမ်ယွီ သည် ဝမ်ကော်အန်းထံမှ ကိုယ်တိုင်သင်ကြားခဲ့ရသူဖြစ်ပြီး ယခုအခါ သူက ဂျီအန်းနင်း ကို ပြန်လည်သင်ကြားပေးနေရသည်မှာ များစွာ ဝမ်းမြောက်စရာကောင်းနေသည်။
မကြာသေးမီနှစ်များအတွင်း QR ကုဒ်များသည် ဘဝ၏ ကဏ္ဍတိုင်းကို လွှမ်းခြုံထားပြီး တောင်းရမ်းစားသောက်သူများပင် လည်ပင်းတွင် အီလက်ထရွန်နစ်ငွေပေးချေမှုစနစ်များ ချိတ်ဆွဲထားကြသည်။ စီးပွားရေးအခင်းအကျင်းမှာ ကြီးမားသော အပြောင်းအလဲများရှိပြီး လူ့အဖွဲ့အစည်းမှာလည်း အလျင်အမြန်နှင့် အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲနေသည်။ အချို့သော ရိုးရာလုပ်ငန်းများမှာ ခေတ်ရေစီးကြောင်းကို မလိုက်နိုင်သဖြင့် ပြိုလဲသွားကြပြီး အချို့မှာမူ ခေတ်၏ ရှေ့ဆောင်လမ်းပြများ ဖြစ်လာကြသည်။
ယခုနှစ်တွင် ဝမ်ယွီ နှင့် လီဟဲ့တို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ပြည်နယ်မြို့တော်၏ ထူးချွန်သော လူငယ်စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင် ဆယ်ဦးစာရင်းတွင် ပါဝင်လာပြီး လူကြိုက်များမှုမှာလည်း အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသည်။ ဝမ်ကော်အန်းသည် များစွာ ကျေနပ်အားရနေပြီး စီးပွားရေးကိစ္စများကို ဝမ်ယွီ ထံ ပိုမိုယုံကြည်စွာ အပ်နှံကာ မြေးကို အလိုလိုက်သော အဘိုးအိုတစ်ယောက်အဖြစ် အပြည့်အဝ ခံယူနေသည်။
ကလေးများသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကြီးပြင်းလာကြပြီး မထင်မှတ်ထားခင်မှာပင် ကျွန်းကျွန်းလေးမှာ သုံးနှစ်သားအရွယ် ရောက်လာသည်။ နောက်ထပ် ငါးလအကြာတွင် ကျွန်းကျွန်း ကျောင်းစတက်ရမည့်အချိန် ရောက်လာတော့သည်။ ဝမ်ကော်အန်းသည် ဤနေ့အတွက် နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခဲ့သည်။
သူ၏ စေ့စပ်သေချာပြီး တင်းကျပ်သော စီမံခန့်ခွဲမှုကြောင့် သူတည်ထောင်ထားသော မူကြိုကျောင်း၏ ဂုဏ်သတင်းမှာ ကျယ်ပြန့်လာသည်။ သိကျွမ်းသူများကလည်း ၎င်းတို့၏ မြေးများကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပို့လာကြသဖြင့် နောက်ပိုင်းတွင် နေရာအတွက် မဲနှိုက်ရသည်အထိ ဖြစ်လာသည်။
ဆောင်းဦးရာသီ၏ ကြည်လင်သော နေ့တစ်နေ့တွင် စောင့်မျှော်နေသောနေ့မှာ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ကျွန်းကျွန်းသည် လှပသော ဂါဝန်လေးဝတ်၊ ဖိနပ်လေးစီးကာ နေကာဦးထုပ်လေးဆောင်း၍ "သွားကြမယ်!" ဟု ပျော်ရွှင်စွာ ပြောနေသည်။
ကျောင်းနှင့် အသားကျစေရန်အတွက် အိမ်ရှိ လူကြီးသုံးယောက်က အလှည့်ကျဖြင့် မိဘနှင့်ကလေး ပူးတွဲသင်တန်းများသို့ လိုက်ပို့ပေးခဲ့သည်။ ကျွန်းကျွန်းမှာ ထိုသင်တန်းများကို သဘောကျပုံရသည်။ လူကြီးများကလည်း မူကြိုကျောင်းအကြောင်းကို ကြိုတင်၍ အပြုသဘောဆောင် ပြောပြထားသဖြင့် သူမမှာလည်း မျှော်လင့်ချက်အပြည့်နှင့် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ သူမသည် မိဘနှင့်ကလေး ပူးတွဲသင်တန်းများလိုပဲ မေမေ၊ ဖေဖေ ဒါမှမဟုတ် အဘိုးတို့ လိုက်ပို့ပေးပြီး နှစ်နာရီအတွင်း ပြန်ခေါ်သွားလိမ့်မည်ဟု ထင်နေသည်။
ဝမ်မိသားစုဝင် အားလုံးသည် ကျွန်းကျွန်းကို ကျောင်းပို့ရန် စုဝေးရောက်ရှိနေကြသည်။ ဝမ်ကော်အန်းသည် ဤကျောင်း၏ ဥက္ကဋ္ဌဖြစ်သော်လည်း ကျွန်းကျွန်း၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာနှင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကျန်းမာရေးအတွက် အခြားမိဘများနည်းတူ ကျောင်းပေါက်ဝတွင် ဆရာမထံ အပ်နှံရန် စိတ်ကို ထိန်းထားသည်။ အခွင့်ထူးခံပြီး ကျောင်းထဲအထိ လိုက်မပို့ရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်။
ကျွန်းကျွန်းသည် လူကြီးများကို ပျော်ရွှင်စွာ လက်ပြနှုတ်ဆက်ပြီး ဆရာမနောက်သို့ နာခံစွာ လိုက်သွားသည်။ သူမ၏ ပုံရိပ်လေး ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် ဝမ်ယွီ က "ဖေဖေ၊ သွားရအောင်။ ပြန်ရမယ့်အချိန် ရောက်ပြီ" ဟု ပြောသည်။ ထို့ပြင် သူတို့သည် အခွင့်ထူးမခံရန်နှင့် ကျွန်းကျွန်းကို အထူးဆက်ဆံမှု မပြုရန် သဘောတူထားကြသည်။
ဂျီအန်းနင်း ကလည်း "ဖေဖေ၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်းကျွန်းရဲ့ အတန်းပိုင်ဆရာမက ဖေဖေ ကိုယ်တိုင်ရွေးထားတဲ့ အတွေ့အကြုံအရှိဆုံး ဆရာမပါ" ဟု နှစ်သိမ့်သည်။
ဝမ်ကော်အန်းသည် ထိုအချက်ကို နားလည်သော်လည်း ပြန်လိုစိတ်မရှိပေ။ ဂိတ်တံခါးကို မှီလျက် နံရံများကို ဖောက်မြင်နိုင်သည့် မျက်လုံးမျိုး ရှိပါစေတော့ဟု ဆုတောင်းရင်း အတွင်းထဲတွင် ကျွန်းကျွန်း ငိုနေမလားဟု စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေသည်။ ထိုအရာမှာ မဖြစ်နိုင်မှန်း သူသိသည်။
ဝမ်ယွီ က နှစ်သိမ့်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဝမ်ကော်အန်းမှာ ဂရုမစိုက်ဘဲ ဂိတ်တံခါးကိုသာ ကိုင်ထားကာ ခြေဖျားထောက်၍ အတွင်းဘက်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ့နှုတ်ခမ်းများ တင်းတင်းစေ့ထားပြီး ပါးစပ်ထောင့်များမှာ အောက်သို့ စိုက်ကျသွားလိုက်၊ ပြန်တက်လာလိုက် ဖြစ်နေသည်။
ဝမ်ယွီ/ဂျီအန်းနင်း: "..."
မဖြစ်ဘူး၊ ဒီလိုလုပ်လို့ မရဘူး!
စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာတွင် ဝမ်ကော်အန်း မထိန်းနိုင်တော့ပေ။ သူသည် မျက်မှန်ကို ချွတ်၍ မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ/ဂျီအန်းနင်း: "..."
သေပြီ! = =
"သူက မိသားစုနဲ့ တစ်ခါမှ ခွဲမနေဖူးဘူး" ဝမ်ကော်အန်းမှာ ငိုသံစွက်ကာ ပြောသည်။ "သူ ကြောက်နေမှာ သေချာတယ်။ ငါ သွားမှ..."
သူသည် လုံခြုံရေးရုံးသို့ သွားကာ ဝင်ခွင့်တောင်းရန် ခြေလှမ်းပြင်လိုက်ချိန်တွင် ဝမ်ယွီ က သူ့လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်ထားလိုက်သည်။ "ကလေးကို အလွန်အကျွံ အလိုလိုက်တာက ကလေးကို ဖျက်ဆီးတာနဲ့ အတူတူပဲ! မြေးကို အလိုလိုက်တာလည်း အတူတူပဲ!"
ဝမ်ကော်အန်း: "ဒါပေမဲ့..."
ဂျီအန်းနင်း က သူ့လက်တစ်ဖက်ကို ဖမ်းကိုင်ကာ "ကျွန်းကျွန်းက ရဲရင့်တဲ့ ကလေးပါ။ သူ အဆင်ပြေမှာပါ" ဟု ပြောသည်။
ဝမ်ကော်အန်း: "ဒါပေမဲ့..."
"ဒါပေမဲ့" ဟူ၍ မရှိတော့ပေ။ ဝမ်ယွီ သည် ဂျီအန်းနင်း ကို အချက်ပေးလိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ဝမ်ကော်အန်းကို ကားဆီသို့ တစ်ပိုင်းတစ်စ ဆွဲခေါ်သွားကြသည်။
"ဒီနေ့ သုံးလပတ် အစီရင်ခံစာကို အတူတူ တက်ဖို့ ပြောထားတယ်လေ" ဟု ဝမ်ယွီ က အဘိုးအို၏ အာရုံကို ပြောင်းလဲပေးရန် ကုမ္ပဏီကိစ္စများကို စတင်ပြောဆိုသည်။
ကျွန်းကျွန်း ကျောင်းစတက်သည့်နေ့တွင် ဝမ်ယွီ နှင့် ဂျီအန်းနင်း တို့မှာ ကျွန်းကျွန်းထက် ဝမ်ကော်အန်းကို ပို၍ စိုးရိမ်နေကြသည်။ ဝမ်ကော်အန်းကို အိမ်တွင် တစ်ယောက်တည်း မထားရဲသဖြင့် ဝမ်ယွီ က သုံးလပတ် အစည်းအဝေးကို ဒီနေ့အတွက် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ချိန်းဆိုပြီး ဝမ်ကော်အန်းကို ခေါ်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ တစ်စုံတစ်ခု လုပ်စရာရှိနေမှသာ အာရုံလွဲသွားလိမ့်မည်ဟု တွေးမိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
မကြာသေးမီနှစ်များအတွင်း ဝမ်အဘိုးအိုက လုပ်ပိုင်ခွင့်များကို လွှဲအပ်ပေးပြီး ဝမ်ငယ်က ခေတ်ရေစီးကြောင်းကို လိုက်ပါလုပ်ဆောင်သဖြင့် ကုမ္ပဏီမှာလည်း စီးပွားရေးအသစ်များဖြင့် တိုးတက်လာသည်။ ဝမ်အဘိုးအိုကို လူကိုယ်တိုင် မတွေ့ရတာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် ဆယ်စုနှစ်များစွာ စီးပွားရေးအတွေ့အကြုံရှိသူဖြစ်သည့်အတွက် ဝမ်အဘိုးအို၏ သြဇာမှာ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ သူ ရုံးချုပ်သို့ ရောက်လာသည်ကို သိသည်နှင့် အကြီးတန်းအမှုဆောင်များမှာ အထူးသတိထားနေကြရသည်။
ဝမ်ယွီ သည် ဝမ်အဘိုးအိုကို သူ့နေရာပေးလိုက်ပြီး ဘေးတွင် ထိုင်ခုံတစ်လုံးယူကာ သမီးချွေးမကောင်းပီသစွာ ထိုင်နေရင်း အားလုံးကို အချက်ပြနေသည်။ အစီရင်ခံစာ ရလဒ်များ မည်မျှကောင်းသည်ဖြစ်စေ ဝမ်အဘိုးအိုမှာ လက်ပ်တော့ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေပြီး စကားမပြောသဖြင့် လူတိုင်းမှာ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေကြသည်။
ဝမ်ယွီ တစ်ခုခု လွဲနေမှန်း သိလိုက်ပြီး လည်ပင်းကို ဆန့်ကာ ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအခါ... သူ ကျွန်းကျွန်းကို မြင်လိုက်ရသည်။
ဝမ်ယွီ: "..."
မူကြိုကျောင်းတွင် တိုက်ရိုက်စောင့်ကြည့်နိုင်သော ကင်မရာများ တပ်ဆင်ထားပြီး မိဘများအနေဖြင့် အကောင့်ဝင်ကာ ကျောင်းခန်းတွင်းရှိ ကလေးများကို စောင့်ကြည့်နိုင်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ အဘိုးအိုမှာ အသက်အရွယ်ကြီးရင့်သော်လည်း ခေတ်ရေစီးကြောင်းနှင့် အမီလိုက်နိုင်လွန်းလှသည်။
နေ့လယ် တစ်နာရီခွဲတွင် ဝမ်ကော်အန်းမှာ အချိန်ကို မကြာခဏ ကြည့်နေသည်။ နှစ်နာရီတိတိ ဖြစ်သည်နှင့် သူ ထရန် ပြင်တော့သည်။
ဝမ်ယွီ မှာ ခေါင်းကိုက်ရတော့သည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် အားမလိုအားမရဖြစ်စွာဖြင့် ယောက္ခထီးဖြစ်သူအတွက် လက်ဖက်ရည် ဖျော်ပေးကာ "အချိန်က စောပါသေးတယ်၊ လက်ဖက်ရည်လေး နည်းနည်း သောက်ပါဦး" ဟု နှစ်သိမ့်သည်။
ဝမ်ကော်အန်းက "မင်းတို့က ဘာမှ စိုးရိမ်ပုံမရဘူး!" ဟု မကျေမနပ် ဖြစ်သည်။
ဝမ်ယွီ သည် နဖူးကို ပွတ်လိုက်သည်။ သူနှင့် ဂျီအန်းနင်း တို့မှာ နေ့တိုင်း ကုမ္ပဏီလာပြီး မနက်တွင် ကျွန်းကျွန်းကို နှုတ်ဆက်ကာ ညနေတွင် အိမ်ပြန်ကြသူများဖြစ်၍ ဤပုံစံနှင့် အသားကျနေသည်။ သို့သော် ဝမ်ကော်အန်းမှာမူ သူ့အချိန်အားလုံးကို ကျွန်းကျွန်းအတွက်သာ ပေးထားသည်။ ကျွန်းကျွန်းအတွက် အချိန်ပေးမှုတွင် သူတို့နှစ်ယောက်ပေါင်းလည်း ဝမ်ကော်အန်းလောက် မရှိပေ။
ဝမ်ကော်အန်း၏ တိုက်တွန်းချက်ကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သုံးယောက် သုံးနာရီခွဲတွင် ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ မူကြိုကျောင်းသို့ ရောက်သောအခါ ကလေးများကို ပြန်မလွှတ်သေးပေ။ ဝမ်ကော်အန်းမှာ အခွင့်ထူးခံပြီး ဝင်ခေါ်ရန် ကြံစည်သော်လည်း ဝမ်ယွီ က တားဆီးထားသည်။
နောက်ဆုံးတွင် ကျောင်းဆင်းချိန်ရောက်သဖြင့် ဝမ်ကော်အန်းမှာ အခြားမိဘများနှင့်အတူ အလုအယက် ကျောင်းခန်းထဲ ဝင်သွားတော့သည်။ တစ်ရက်တာ ခွဲခွာရသည်မှာ တကယ်ကို ရင်နာစရာကောင်းလှသည်!
ကျွန်းကျွန်းသည် ဝမ်ကော်အန်းကို မြင်သည်နှင့် ကုလားထိုင်ပေါ်မှ ခုန်ချကာ ပြေးလာသည်။ ကလေးမလေးက ဝမ်ကော်အန်းကို ဖက်ထားပြီး မကျေမနပ်နှင့် "အဘိုးက ဘာလို့ နောက်ကျမှ လာတာလဲ!" ဟု မေးသည်။
ဝမ်ကော်အန်းမှာ စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားပြီး "အဖေနဲ့ အမေကြောင့်လေ၊ သူတို့က အဘိုးကို စောစောမလာခိုင်းလို့ပါ" ဟု ဆိုသည်။
ကျွန်းကျွန်းကို ကားဆီ ပြန်ခေါ်လာရင်း ကျောင်းတွင် ပျော်ရဲ့လားဟု မေးသည်။ ကျွန်းကျွန်းက ခေါင်းခါကာ "မပျော်ဘူး!" ဟု ပြောသည်။ ဘာကြောင့်လဲဟု မေးသောအခါ ကျွန်းကျွန်းက မကျေမနပ်နှင့် "ကြာလွန်းလို့" ဟု ပြန်ဖြေသည်။
သူတို့သည် မိဘနှင့်ကလေး ပူးတွဲသင်တန်းများလို ခဏဆော့ပြီး ပြန်ရမည်ဟု ထင်ထားကြသည်။ တကယ်တမ်းတွင်မူ အချိန်အကြာကြီး နေခဲ့ရသည်။ ထို့ပြင် ဖေဖေ၊ မေမေနှင့် အဘိုးတို့လည်း မရှိ! ကျွန်းကျွန်းမှာ အလွန်ပင် မပျော်မရွှင် ဖြစ်နေသည်။
ဝမ်ကော်အန်းမှာ သူမအတွက် စိတ်မကောင်း ဖြစ်ရသည်။ မနက်ပိုင်းတွင် ကျွန်းကျွန်း အခြားကလေးများနှင့် ပျော်ရွှင်စွာ ဆော့ကစားနေသည်ကို သူ သတိထားမိသည်။ နေ့လယ်ပိုင်းရောက်ခါနီးတွင် သူမမှာ မိဘများကို မျှော်လင့်တကြီး လိုက်ကြည့်နေသည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် ဆရာမမှာ အတွေ့အကြုံရှိသဖြင့် ကလေးများကို နှစ်သိမ့်ပေးပြီး ထမင်းစားစေကာ နေ့လယ်အိပ်စေသည်။ မဟုတ်ပါက ဝမ်ကော်အန်းမှာ နိုတ်ဘုတ်ကို ပိတ်ပြီး ကျွန်းကျွန်းကို ချက်ချင်း သွားခေါ်မိလိမ့်မည်။
"ဟူး..." ဝမ်ကော်အန်းမှာ သက်ပြင်းကြီး ချလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ နှင့် ဂျီအန်းနင်း တို့မှာ သူ စိတ်ပျော့သွားပြီး ကျွန်းကျွန်းကို ကျောင်းမထားတော့မည်ကို စိုးရိမ်နေကြသည်။ သို့သော် ဝမ်ကော်အန်းမှာ သက်ပြင်းချပြီးနောက် စိတ်ရှည်လက်ရှည် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်းကျွန်း ကြီးလာပြီလေ၊ အခုဆို ကလေးငယ်လေး မဟုတ်တော့ဘဲ မူကြိုကျောင်းသူလေး ဖြစ်သွားပြီ။ နေ့တိုင်း စောစောအိပ်၊ စောစောထ၊ ကျောင်းသွားပြီး သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ဆော့ရမယ်။ ကျွန်းကျွန်း သူငယ်ချင်းအသစ်တွေ အများကြီး ရလာပြီး အရမ်းပျော်ရမှာပါ။"
ကျွန်းကျွန်းမှာ နှုတ်ခမ်းဆူကာ မကျေမနပ်ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်။ ဖေဖေနှင့် မေမေတို့ကသာ ဤသို့ပြောလျှင် သူမက အဘိုးကို အကူအညီတောင်းနိုင်သည်။ အဘိုးက သူမဘက်က အမြဲရှိသည်။ အဘိုးပြောသမျှကို ဖေဖေနှင့် မေမေတို့က နာခံရသည်။ အဘိုးဆိုတာ ဖေဖေ့ရဲ့ အဖေပဲလေ! သို့သော် အဘိုးကိုယ်တိုင်က ဤသို့ပြောလာလျှင်တော့ အခြေအနေမှာ ပြောင်းလဲမည်မဟုတ်တော့ပေ။ ဘယ်သူ့ကိုမှ အကူအညီတောင်း၍ မရတော့ပြီ။
ကျွန်းကျွန်းမှာ ငယ်သေးသော်လည်း ကလေးများသည် သတိထားစောင့်ကြည့်တတ်ကြသည်။ ငယ်စဉ်ကတည်းက အိမ်ရှိ လူကြီးများထဲတွင် ဘယ်သူက စကားပြောရင် သြဇာညောင်းပြီး ဘယ်သူက သူမကို အချစ်ဆုံးလဲဆိုတာကို သိရှိထားသည်။
ကျွန်းကျွန်း၏ ကျောင်းသွားသည့် ခရီးစဉ်မှာ အခြားကလေးများနှင့် အတူတူပင်ဖြစ်သည်။ အဘိုး၏ မခွဲနိုင်မခွာရက် စိုးရိမ်မှုများကြားတွင် သူမ တဖြည်းဖြည်း အသားကျလာသည်။ တစ်လအတွင်းမှာပင် ကျောင်းသွားခြင်းမှာ သူမ မျှော်လင့်တကြီး စောင့်မျှော်ရမည့်အရာ ဖြစ်လာသည်။ အိမ်ပြန်ရောက်လျှင် ဘယ်သူက ဘယ်သူ့ရဲ့ တုံးတုံးလေးတွေကို လဲချလိုက်တယ်၊ ဘယ်သူက ဘယ်သူ့ရဲ့ အရုပ်ကို ယူသွားတယ်ဆိုတာကို လူတိုင်းကို ပြောပြနေတတ်သည်။
ကျွန်းကျွန်း၏ ပျော်ရွှင်သော ပုံရိပ်ကို မြင်ရလျှင် ဝမ်ကော်အန်းမှာ ပျော်ရွှင်မှုနှင့် စိတ်မကောင်းဖြစ်မှုတို့ ရောထွေးနေသည်။ သူသည် ကျွန်းကျွန်းကို ကမ္ဘာပေါ်တွင် အချစ်ဆုံးသူဟု ခံယူထားသော်လည်း အဘိုးအိုတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူမနှင့် ထာဝရ အတူရှိနေနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ကျွန်းကျွန်းသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ကျန်းမာပြီး ပျော်ရွှင်သော ဘဝကို ပိုင်ဆိုင်ရန် လိုအပ်သည်။
ဝမ်ယွီ ၏ ရုံးခန်းရှိ စောင့်ကြည့်ကင်မရာမှတစ်ဆင့် ကျွန်းကျွန်းသည် သူငယ်ချင်းအသစ်များ ရရှိနေပြီး သူတို့နှင့်အတူ ပျော်ရွှင်စွာ ဆော့ကစားနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူ (ဝမ်ကော်အန်း) အရာအားလုံးကို နားလည်သွားသည်။
ထို့ကြောင့် ကျွန်းကျွန်းကို ပြန်ခေါ်လာပြီးနောက်ပိုင်းတွင် သူမက မူကြိုကျောင်းကို မကြိုက်ကြောင်း ထုတ်ဖော်ပြောဆိုသော်လည်း ဝမ်ကော်အန်းမှာ သူမကို အလိုလိုက်ခြင်း မပြုတော့ပေ။
ကျွန်းကျွန်း၏ မူကြိုကျောင်းဘဝ လမ်းကြောင်းတကျ ဖြစ်လာချိန်တွင် အိမ်ရှိ အဘိုးအိုမှာမူ အထီးကျန်ဆန်လာသည်။
စဉ်းစားဆင်ခြင်ပြီးနောက် ဂျီအန်းနင်း က ဝမ်ယွီ ကို "နောက်ထပ် ကလေးတစ်ယောက်လောက် ယူရင်ကောင်းမလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း မှာ မောင်နှမအရင်းအချာ မရှိခဲ့သူဖြစ်သည်။ သူမ၏ မိခင်မှာ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီး ဖခင်ဖြစ်သူမှာလည်း စွန့်ခွာသွားခဲ့သည်။ မိသားစုအထောက်အပံ့မရှိဘဲ တစ်ယောက်တည်း ရုန်းကန်ခဲ့ရသည့် မိန်းကလေးတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူမသည် အရာရာကို တိတ်တဆိတ် သည်းခံကျော်ဖြတ်ခဲ့ရသည်။
နောက်ပိုင်းတွင် သူမ၏ အဘွားပါ ကွယ်လွန်သွားသောအခါ သူမသည် လုံးဝ အထီးကျန်ဆန်သွားခဲ့ရသည်။
ဝမ်ကော်အန်းဖြစ်စေ၊ ဝမ်ယွီ နှင့် သူမဖြစ်စေ၊ တစ်နေ့နေ့တွင်တော့ ကျွန်းကျွန်းကို ထားရစ်ခဲ့ကြရမည်သာဖြစ်သည်။ သူမသည် ကျွန်းကျွန်းကို မောင်နှမမရှိသည့်အတွက် သူမကဲ့သို့ပင် အထီးကျန်ဆန်စေလိုခြင်း မရှိပေ။
အမှန်စင်စစ် သူမသည် နောက်ထပ်ကလေးတစ်ယောက်ယူရန် အမြဲတမ်း စဉ်းစားနေခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ယခုအချိန်သည် အသင့်တော်ဆုံးအချိန်ဖြစ်သည်ဟု သူမ ခံစားမိသည်။