လျိုကျဲ့က ရုံးခန်းထဲရှိ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များထံ လှည့်၍ “အသစ်ရောက်လာတဲ့ ရှောင်ဂျီက အရမ်းမာနကြီးတာပဲ။ ငါက ကားရော၊ အိမ်ပါရှိတဲ့သူနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးတာကို သူက စိတ်မဝင်စားဘူး။ မြို့ခံလည်း ဟုတ်ချင်မှ ဟုတ်မယ့် အပြင်လူတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီးတော့မှ ရွေးချယ်မှုတွေက များလိုက်တာ” ဟု ညည်းတွားလိုက်သည်။
ရုံးခန်းထဲမှာအတူရှိနေသော ဆွန်မန်ရူက ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် “လျိုကျဲ့၊ နင်မိတ်ဆက်ပေးတာက အသက်လေးဆယ်ကျော်၊ ဘီယာဗိုက်နဲ့ ကလေးတစ်ယောက်အဖေ ကွာရှင်းထားတဲ့သူကို မဟုတ်ဘူးလား” ဟု နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်။
လျိုကျဲ့နှင့် ဆွန်မန်ရူတို့မှာ လွန်ခဲ့သောတစ်နှစ်ကျော်ကတည်းက အဆင်မပြေဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ ထိုအချိန်က ဆွန်မန်ရူမှာ အသက် ၂၇ နှစ်သာရှိသေးပြီး လှပ၍ စွမ်းရည်ရှိသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သို့သော် လျိုကျဲ့၏အမြင်တွင် သူမမှာ အသက်ကြီးလွန်းနေပြီဟု သတ်မှတ်ခံရပြီး တန်ဖိုးလျှော့ချခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ လျိုကျဲ့က သူမကို ဆွန်မန်ရူဖော်ပြသည့်အတိုင်း ဘီယာဗိုက်ထွက်၊ ထိပ်ပြောင်၊ ကလေးတစ်ယောက်အဖေဖြစ်သူနှင့် မိတ်ဆက်ပေးရန် အတင်းအကျပ် တိုက်တွန်းခဲ့ဖူးသည်။
ဆွန်မန်ရူက ထိုအကြံကို ချက်ချင်းပင် ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။
သူတို့နှစ်ဦးကြားက ပဋိပက္ခမှာ ထိုအချိန်ကတည်းက စတင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
လျိုကျဲ့က “ငါက အမြင်မရှိလို့လား။ ရှောင်ဂျီက ငယ်ငယ်လေး၊ ကျောင်းပြီးခါစဆိုတော့ အသက်ဝင်နေတာပေါ့။ ငါမိတ်ဆက်ပေးတဲ့သူက အသက်သုံးဆယ်တောင် မပြည့်သေးဘူး! အရည်အချင်းလည်း ရှိတယ်!” ဟု ပြန်လည်ချေပသည်။
ဆွန်မန်ရူက “ကျောင်းပြီးခါစ ကလေးမလေးကို အသက်သုံးဆယ်နီးပါးလူနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးတာ၊ နင်တကယ်ကို အမြင်မှန်တာပဲနော်” ဟု လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။
လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များက ကြားဝင်ဖျန်ဖြေရန် ကြိုးစားနေစဉ်မှာပင် စာရွက်စာတမ်းများ သွားယူရန် အပြင်သို့ ထွက်သွားခဲ့သည့် ဂျီအန်းနင်း သည် စာရွက်အထပ်လိုက်ကို ကိုင်ကာ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ အမျိုးသမီးနှစ်ဦးစလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။
အလုပ်ချိန်ပြီးဆုံးသွားသော်လည်း လူတိုင်းက ပြန်ရန် ပြင်ဆင်နေကြသည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် သူမ၏စားပွဲကို စနစ်တကျ ပြန်သိမ်းနေသည်။
လျိုကျဲ့က အနားသို့ ကပ်လာပြီး “ရှောင်ဂျီ၊ နင် ဘယ်နားမှာ အခန်းငှားနေတာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း က ခဏတာ တွန့်ဆုတ်သွားပြီး “ကျွန်မ မြောက်ဘက်၊ ပေရှားအနီးနားမှာ နေပါတယ်” ဟု ပြန်ဖြေသည်။
လျိုကျဲ့က “မြေအောက်ရထားနဲ့ သွားတာလား” ဟု ဆက်မေးသည်။
ဂျီအန်းနင်း က “ကျွန်မယောက်ျား လာကြိုပါတယ်” ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ယနေ့ခေတ်ကာလတွင် လူငယ်စုံတွဲများက တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ခင်ပွန်း၊ ဇနီးဟု ခေါ်ဝေါ်လေ့ရှိကြသည်။
လျိုကျဲ့က စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားဟန်ဖြင့် “အော်... ဒါဆို နင့်မှာ ရည်းစားရှိနေတာပေါ့” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း - “...”
ကျောင်းဝင်းထဲက ထွက်လာပြီးနောက် လူ့အဖွဲ့အစည်းထဲတွင် ထူးဆန်းပြီး ပုံစံအမျိုးမျိုးရှိသည့် လူများနှင့် ကြုံတွေ့ရမြဲဖြစ်သည်။
ဂျီအန်းနင်း နှင့် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်အချို့ ဓာတ်လှေကားဖြင့် အတူဆင်းလာကြသည်။ ဓာတ်လှေကားထဲတွင် သူမက ဝမ်ယွီ ထံမှ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို ဖြေကြားလိုက်သည်။ “ရှင်၊ ဇနီးလေး။ လမ်းနည်းနည်း ပိတ်နေလို့ ခဏလောက် စောင့်ပေးပါဦးနော်။”
ရုံးအဆောက်အအုံမှ ထွက်လာပြီးနောက် သူမသည် အဝင်ဝ၌ ရပ်ကာ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
“မပြန်သေးဘူးလား” ဟု လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ဦးက မေးသည်။
“ကျွန်မယောက်ျားက လမ်းပိတ်နေတယ်၊ ခဏလောက် စောင့်ပေးပါဦးလို့ ပြောထားလို့ပါ” ဟု ဂျီအန်းနင်း က ပြန်ဖြေသည်။
လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များက နှုတ်ဆက်ကာ တစ်ဦးတစ်လမ်းစီ ထွက်ခွာသွားကြသည်။
လျိုကျဲ့က မျက်လုံးကို ကလယ်ကလယ်လုပ်ကာ အခြားအမျိုးသမီး လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ဦးကို ဆွဲခေါ်လိုက်ပြီး “လာ၊ ငါ ဒိန်ချဉ်ဝယ်တိုက်မယ်” ဟု ပြောသည်။
သူတို့သည် လမ်းဘေးဆိုင်တစ်ခုသို့ သွားကာ ဒိန်ချဉ်နှစ်ဘူး ဝယ်ပြီး ထိုနေရာတွင် ရပ်ကာ မပြန်ဘဲ စောင့်နေကြသည်။
ထိုလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်မှာ လျိုကျဲ့နှင့် အဆင်ပြေသူဖြစ်၍ တစ်ခုခု လွဲနေမှန်း ရိပ်မိကာ “ဘာဖြစ်လို့လဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
လျိုကျဲ့က နှုတ်ခမ်းကို စူလိုက်ပြီး “ဂျီအန်းနင်း ရေ၊ ငါက စေတနာနဲ့ ငါ့ယောက်ျားရဲ့ ဝမ်းကွဲညီတော်စပ်သူ၊ ကားရော အိမ်ပါရှိတဲ့သူနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးတာကို သူက စိတ်မဝင်စားဘူးလေ။ သူရှာထားတဲ့ ရည်းစားက ဘယ်လိုလူလဲဆိုတာ ကြည့်ရအောင်” ဟု ပြောသည်။
လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်က “သူက အရမ်းလှတာပဲ၊ စံနှုန်းတွေ မြင့်မှာပေါ့” ဟု ဆိုသည်။
လျိုကျဲ့က “ဘယ်လောက်ပဲလှလှ၊ သူက အပြင်လူပဲလေ” ဟု ပြန်ပြောသည်။ ပြည်နယ်မြို့တော်၏ ဒေသခံများကြားတွင် ထိုသို့သော အထက်စီးဆန်သည့် အမြင်မျိုးမှာ အလွန်ပြင်းထန်လှသည်။
လျိုကျဲ့၏ အိမ်ထောင်ရေးမိတ်ဆက်ပေးသူအမြင်အရ၊ ဂျီအန်းနင်း ကဲ့သို့ လှပသောမိန်းကလေးများသည် အသိဉာဏ်ရှိပါက မြို့တော်တွင် အိမ်ပိုင်၊ မြို့ခံမှတ်ပုံတင်ရှိသူနှင့် လက်ထပ်သင့်သည်။ သို့သော် အချို့သော အတွေ့အကြုံနုနယ်သည့် မိန်းကလေးများမှာ အိမ်လည်းမရှိ၊ မြို့ခံလည်းမဟုတ်သော ဆင်းရဲသည့်ရည်းစားနှင့် အချစ်တစ်ခုတည်းအတွက် ဆင်းရဲဒုက္ခခံရန် မိုက်မဲစွာ ရွေးချယ်တတ်သည်ကိုတော့ ငြင်းပယ်၍မရပေ။
လျိုကျဲ့က ဂျီအန်းနင်း မှာ ထိုသို့သော အမျိုးအစား ဖြစ်မည်ဟု ယူဆထားသည်။
နောက်မှ ဆင်းရဲသည့် ကျောင်းသားတစ်ဦး ဘတ်စ်ကားပေါ်က ဆင်းလာသည်ကို မြင်လျှင် ဒီအတွေ့အကြုံနုနယ်သည့် ကလေးမလေးကို တစ်ခါတည်း ပညာပေးလိုက်ဦးမည်ဟု သူမ တွေးထားသည်။
ထိုသို့ တွေးတောနေစဉ် သူမက လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ကို တံတောင်နှင့် တွတ်လိုက်ပြီး “မြန်မြန် ကြည့်လိုက်စမ်း၊ ဝိုး!” ဟု အော်လိုက်သည်။
လျိုကျဲ့ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဘတ်စ်ကားမှတ်တိုင်မှ မီတာအနည်းငယ်အကွာတွင် အနက်ရောင် အားကစားကားတစ်စီး ရပ်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
အမှတ်တံဆိပ်ကို မသိသော်လည်း ကား၏ပုံစံမှာ အလွန်ခေတ်ဆန်ပြီး ဇိမ်ခံကားတစ်စီးဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။ အချို့လူများက ဖုန်းထုတ်ကာ ခိုးရိုက်နေကြသည်။
သို့သော် လျိုကျဲ့က တစ်ချက်သာ ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်ဝင်စားမှု ကုန်ဆုံးသွားကာ ခေါင်းလှည့်သွားသည်။ အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်ပြီး လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များထက် အသက်ကြီးသူဖြစ်သည့် သူမ၏စိတ်တွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်၊ အိမ်မှုကိစ္စများကဲ့သို့သော နေ့စဉ်ဘဝအကြောင်းများသာ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူမ၏ လက်တွေ့ဘဝနှင့် အလွန်ဝေးကွာသော ဇိမ်ခံကားများကဲ့သို့သော အရာများကို သူမ အထူးတလည် စိတ်မဝင်စားပေ။
အဆုံးစွန်တော့ သူမသည် ကိစ္စအမျိုးမျိုးကို စိတ်ကူးယဉ်နေတတ်သည့် ဆယ်ကျော်သက် ကလေးမလေး မဟုတ်တော့ပေ။
သူမ၏ အာရုံစိုက်မှုမှာ ဂျီအန်းနင်း ထံတွင်သာ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ ရုံးအဆောက်အအုံရှေ့ရှိ လှေကားထစ်တွင် ရပ်နေသော ဂျီအန်းနင်း သည် ရုတ်တရက် တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး လျင်မြန်စွာ လှေကားဆင်းလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လျိုကျဲ့က မျက်ခြေမပြတ် စောင့်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူမ အကြည့်ပြောင်းလိုက်ရာ ဘတ်စ်ကားတစ်စီး ရပ်စခန်းသို့ ဝင်လာသည်။ တံခါးပွင့်သွားပြီး ကားပေါ်က ဆင်းလာသူများထဲတွင် အသက်နှစ်ဆယ်ကျော် လူငယ်အချို့ ပါလာသည်။ သူတို့ထဲက ဘယ်သူကများ ဂျီအန်းနင်း ရဲ့ ရည်းစားဖြစ်မလဲ။
လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လျိုကျဲ့ကို တံတောင်နှင့် တွတ်ကာ “မြန်မြန် ကြည့်၊ ကြည့်စမ်း!” ဟု ဆိုသည်။
အနက်ရောင် အားကစားကား၏ တံခါးမှာ အပေါ်သို့ ပွင့်တက်သွားပြီး အရပ်ရှည်ရှည်၊ ခြေတံရှည်နှင့် လူငယ်တစ်ဦး ဆင်းလာရာ လူအများ၏ အာရုံကို ချက်ချင်း ဖမ်းစားလိုက်သည်။
ကောင်းမွန်စွာ ချုပ်လုပ်ထားသော ဝတ်စုံ၊ သပ်ရပ်သည့် အဖြူရောင်ရှပ်အင်္ကျီနှင့် ခေတ်ဆန်သော အနက်ရောင် အင်္ကျီတိုကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် သူသည် ကားပေါ်မှ ဆင်းလာသည့်အချိန်တွင် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်၌ သဘာဝအတိုင်း တောက်ပသည့် အရိပ်အငွေ့တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သကဲ့သို့ပင်။
ဒီလူသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ရှိ ဆဲလ်တိုင်းကို အသုံးပြု၍ “ငါက မင်းတို့နဲ့ မတူဘူး” ဟု အခြားသူများကို ပြောနေသည့်နှယ် ရှိနေသည်။
“သူက ရုပ်ရှင်မင်းသားလား။ ဘာလို့ ငါမသိတာလဲ” လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်မှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ ကားကိုမြင်ကတည်းက ကားထဲတွင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အမျိုးသားတစ်ဦး ရှိနေမည်ဟု စိတ်ကူးယဉ်ထားသော်လည်း တံခါးပွင့်လာသည့်အခါ လက်တွေ့မှာ သူမ၏ စိတ်ကူးထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်နေလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။
နေ့စဉ်ဘဝအလုပ်များထဲတွင် နစ်မွန်းနေသည့် အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသမီး လျိုကျဲ့ပင်လျှင် အကြည့်မလွှဲနိုင်တော့ဘဲ သူမ စောင့်ကြည့်နေမိသော ဂျီအန်းနင်း ကိုပင် မေ့လျော့သွားသည်။
သူမ စိုက်ကြည့်နေမိသော ထိုချောမောသည့်လူငယ်သည် ကား၏ တစ်ဖက်ခြမ်းသို့ လျှောက်သွားသည်။
မကြာမီပင် ခဏတာ မေ့လျော့သွားခဲ့သော ဂျီအန်းနင်း သည် သူ့လက်မောင်းထဲသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။ သူက သူမကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး နှစ်ဦးစလုံးမှာ နှလုံးသားကို အရည်ပျော်စေနိုင်သည့် ချစ်ခင်မြတ်နိုးသော အပြုံးများကို ပြသနေကြသည်။
ထိုလူငယ်သည် ဂျီအန်းနင်း ကို အနမ်းတစ်ပွင့် ပေးလိုက်ပြီးမှ လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ သူသည် တံခါးကို ကျွမ်းကျင်စွာ မြှောက်လိုက်ပြီး ဂျီအန်းနင်း ကားထဲဝင်သွားစေရန် ဂရုတစိုက် ကာကွယ်ပေးကာ တံခါးကို ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။
အနက်ရောင် အားကစားကားလေး ထွက်ခွာသွားသည်အထိ လျိုကျဲ့မှာ ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် ရပ်နေဆဲပင်...
အိပ်မက်တစ်ခုလိုပင်။
ထိုသို့သော အမျိုးသားတစ်ဦး၊ ထိုသို့သော ကားတစ်စီး၊ ထိုသို့သော ဘဝမျိုးဖြင့်... ချက်ပြုတ်သည့် အနံ့အသက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် လက်တွေ့ဘဝထဲတွင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပေါ်လာနိုင်ရတာလဲ။
“ဘယ်လိုနေလဲ” ဝမ်ယွီ က မေးလိုက်သည်။ “အဆင်ပြေရဲ့လား”
ဂျီအန်းနင်း က “အဆင်ပြေပါတယ်။ အများကြီး သင်ယူခဲ့ရတယ်။ စာအုပ်ထဲက သင်တဲ့အရာနဲ့ လက်တွေ့လုပ်ငန်းခွင်က အများကြီး ကွာခြားတယ်ဆိုတာကို သိလိုက်ရတယ်” ဟု ပြန်ဖြေသည်။
ဝမ်ယွီ က “ဒါကတော့ သေချာတာပေါ့။ တက္ကသိုလ်က အခြေခံတွေကိုပဲ သင်ပေးတာ။ တကယ့်လက်တွေ့ကတော့ ကိုယ့်ဘာသာ တဖြည်းဖြည်းချင်း ရှာဖွေရမယ့်အရာပဲ” ဟု ပြောသည်။
“ဒါပေမဲ့ အလုပ်အကြောင်းထက် ပိုစိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတာက” ဂျီအန်းနင်း က ဆက်ပြောသည်။ “ရုံးခန်းက တကယ်ကို ရှုပ်ထွေးတယ်။ လူတွေက အုပ်စုတွေ ကွဲနေတာပဲ။”
ဝမ်ယွီ ၏ ဇနီးအနေနှင့် ဂျီအန်းနင်း သည် အိမ်တွင် ဇိမ်ခံပြီး ဘဝကို မဖြတ်သန်းချင်ပေ။ သူမသည် ဒီလို အဓိပ္ပာယ်မဲ့ပြီး ဘာရည်မှန်းချက်မှမရှိတဲ့ မိသားစုဘဝမျိုးမှာ သူမကိုယ်သူမ ဆုံးရှုံးသွားမှာကို စိုးရိမ်နေသည်။
သူမက အပြင်ထွက်ပြီး တစ်ခုခုလုပ်ချင်ကြောင်း အကြံပြုသောအခါ သူမ၏ ယောက္ခမရော၊ ခင်ပွန်းဖြစ်သူပါ သဘောတူကြသည်။ ဝမ်ယွီ က သူမကို ကုမ္ပဏီဌာနချုပ်မှာ တာဝန်ပေးချင်ပြီး ဂုဏ်သိက္ခာရှိပြီး မပင်ပန်းသည့်၊ အရေးအကြီးဆုံးအချက်မှာ အိမ်ပြင်ပတွင် တစ်ခုခုလုပ်လိုသည့် သူမ၏ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်မည့် အလုပ်နေရာမျိုးကို စီစဉ်ပေးချင်သည်။
သူမ၏ ယောက္ခမဆိုလျှင် ပို၍ပင် လွန်ကဲသေးသည်။ သူမ စိတ်ဝင်စားသည့်အရာမှန်သမျှကို ကုမ္ပဏီတစ်ခု တည်ထောင်ပေးမည်ဖြစ်ပြီး ငွေရှုံးရင်တောင် ကစားဖို့အတွက်ပဲဆိုပြီး ပြောသည်။
သူမအတွက်တော့ ကြားရတာ အလွန်ဆွဲဆောင်မှုရှိသည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် ဂျီအန်းနင်း သည် မိမိကိုယ်ကို ထိန်းကျောင်းနိုင်စွမ်းရှိပြီး မိမိ၏ အားသာချက်၊ အားနည်းချက်ကို သိသူဖြစ်သည်။ သူမသည် အခြေခံအဆင့်ကနေ စတင် လေ့ကျင့်သင်ယူရန် အဆိုပြုခဲ့သည်။
သူမအနေဖြင့် အမြင့်ကို ရည်မှန်းချင်လျှင် သူတို့က ကုမ္ပဏီ၏ ပရဟိတဖောင်ဒေးရှင်းမှ ဂုဏ်ထူးဆောင်ဥက္ကဋ္ဌ ရာထူးပေးနိုင်သည် သို့မဟုတ် သူမစိတ်ဝင်စားသည့် နယ်ပယ်တွင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူဖြစ်ရန် ငွေကြေး ထောက်ပံ့ပေးနိုင်သည်။ အကယ်၍ သူမသည် မြေပြင်တွင် ခိုင်ခိုင်မာမာ ရပ်တည်ချင်ပါက ကုမ္ပဏီနှင့် ဌာနအသီးသီးကို လှည့်လည်လုပ်ကိုင်ပြီး အတွေ့အကြုံယူကာ သင်ယူရန် အခွင့်အရေးများ ပေးထားသည်။ နောက်ပိုင်းတွင်မှ ကုမ္ပဏီထဲသို့ တရားဝင်ဝင်ရောက်ပြီး လက်တွေ့လုပ်ငန်းများကို လုပ်ဆောင်နိုင်သည်။
အတိုချုပ်ပြောရလျှင် သူမ၏ ဆန္ဒအတိုင်းသာ ဖြစ်သည်။
“ရုံးတွင်းနိုင်ငံရေးက ဒီလိုပါပဲ။ အခြေခံအဆင့်ကတော့ ရိုးရှင်းပေမဲ့ အနည်းငယ်သော အတားအဆီးလေးတွေ ရှိနိုင်တယ်။ အပေါ်ကို တက်လေလေ၊ ပိုပြီး ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲမှုတွေ များလေလေပဲ။ ဘယ်လိုလဲ၊ ကြောက်လား” ဝမ်ယွီ က မေးသည်။
ဂျီအန်းနင်း က ပြုံး၍ “မကြောက်ပါဘူး။ အကျိုးစီးပွားက သက်ဆိုင်မှုမရှိတော့ ကျွန်မက လေ့လာသူအနေနဲ့ပဲ ရှိနေတာလေ။ ကြည့်ရတာ စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းပြီး တစ်ခုခုကိုတော့ ရှာဖွေတွေ့ရှိနေရတယ်။ ဒီနှစ်မှ ရောက်လာတဲ့ ကျောင်းပြီးခါစ ကလေးတွေကတော့ ပိုပြီး ခက်ခဲလိမ့်မယ်။ သူတို့က ကြိုးစားချင်ပေမဲ့ ဒီလိုအရာတွေကိုလည်း ရင်ဆိုင်နေရတာကိုး” ဟု ပြောသည်။
“ကုမ္ပဏီမှာရှိတဲ့ လူဟောင်းတွေက အုပ်စုဖွဲ့တတ်ကြတယ်” ဝမ်ယွီ က ပြောသည်။ “ကျွန်တော့်အဖေက ကုမ္ပဏီကို ကျွန်တော့်လက်ထဲ အပ်တုန်းက ဝါဒဖြန့်တာကို အားကိုးပြီး အလုပ်မလုပ်တဲ့ လူဟောင်းအချို့ကို ရှင်းထုတ်ဖို့ အထူးမှာခဲ့တယ်။ သူတို့ကို ရှင်းထုတ်လိုက်တော့ အောက်ခြေမှာလည်း တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။ သူတို့က အဓိကပြဿနာပဲ။”
ထို့နောက် သူက ဂျီအန်းနင်း ကို “မင်း ဘယ်တော့ ဌာနချုပ်ကို လာမှာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
သို့သော် ဂျီအန်းနင်း ကတော့ နောက်ထပ် သင်ယူစရာတွေ ရှိသေးသည်ဟု ယူဆသည်။
ဝမ်ယွီ က စိတ်ပျက်ဟန်ဖြင့် “ကျွန်တော်က မင်းအတွက် ရုံးခန်းပြင်ဆင်ထားပြီးပြီ၊ ကျွန်တော့်ရုံးခန်းနဲ့ တစ်ထပ်တည်းမှာပဲ။ ဒါမှ နေ့တိုင်း အလွယ်တကူ တွေ့နိုင်မှာပေါ့။ ဘယ်တော့ လာမှာလဲ” ဟု ညည်းတွားသည်။
သူက ဆက်၍ “မင်းရဲ့ ရုံးခန်းထဲမှာ ကလေးအခန်းလည်း ပါတယ်လေ။ ကျွန်တော်တို့ ဂျွန်းဂျွန်းကို ကုမ္ပဏီကို အတူတူ ခေါ်လာလို့ရတာပေါ့” ဟု ပြောသည်။
နေ့ခင်းဘက် အလုပ်လုပ်နေချိန်မှာ ဇနီးသည်နဲ့ သမီးလေးကို ကိုယ့်အနားမှာ ရှိနေတာကို တွေးကြည့်လိုက်ပါဦး – ဘယ်လောက်တောင် လှပလိုက်မလဲ!
ဂျီအန်းနင်း က မျက်ခုံးပင့်ကာ “အဖေက ဂျွန်းဂျွန်းကို ကုမ္ပဏီခေါ်လာဖို့ ခွင့်ပြုမှာတဲ့လား” ဟု မေးသည်။
ဝမ်ယွီ က တွန့်ဆုတ်သွားပြီး “အမ်...” ဟုသာ ပြောနိုင်သည်။
ဖြစ်နိုင်ခြေ မရှိဘူးပေါ့လေ။
သူတို့နှစ်ဦး အိမ်သို့ ရောက်သောအခါ တံခါးဖွင့်ပေးသည့် အဒေါ်ကြီးက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် “ပြန်လာကြပြီလား!” ဟု နှုတ်ဆက်သည်။
ဝမ်ယွီ က “အဖေက ဘယ်မှာလဲ” ဟု မေးသည်။
အဒေါ်ကြီးက “ဘယ်မှာရှိရမလဲ၊ ဂိမ်းခန်းထဲမှာပေါ့” ဟု ပြန်ဖြေသည်။
ဝမ်ယွီ နှင့် ဂျီအန်းနင်း တို့သည် အခန်းထဲသို့ အရင်သွားပြီး အဝတ်အစားလဲကာ လက်ချင်းတွဲလျက် ဂိမ်းခန်းဆီသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။
တံခါးမှာ အနည်းငယ် ဟနေပြီး သူတို့ နီးကပ်သွားသည့်အခါ ဝမ်ကော်အန်း၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ အိမ်သာထဲမှာ ညှစ်နေသလိုမျိုး အားပေးနေသည့် အသံဖြစ်သည်။ “လာ! ဂျွန်းဂျွန်း၊ သမီးလေး တကယ်တော်တာပဲ! နောက်တစ်ချက်! နည်းနည်းလေးပဲ လိုတော့တယ်!”
ဝမ်ယွီ နှင့် ဂျီအန်းနင်း တို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ပြီး တံခါးကို တိတ်တိတ်ကလေး တွန်းဖွင့်ကာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဝမ်ကော်အန်းက ကိုင်းညွှတ်နေပြီး လက်ဝါးနှစ်ဖက်ဖြင့် ဂျွန်းဂျွန်း၏ ခြေဖဝါးလေးများကို ထောက်ကာ သူမ ရှေ့သို့တွားသွားနိုင်အောင် အစွမ်းကုန် ကူညီပေးနေသည်။
ဂျွန်းဂျွန်းမှာ ခုနစ်လ၊ ရှစ်လအရွယ်ရှိပြီဖြစ်၍ တွားသွားတတ်နေပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် နောက်ကနေ အထောက်အပံ့မရှိလျှင် သူမက အားစိုက်လိုက်သည့်အခါ နောက်ပြန်တွားသွားတတ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဝမ်ကော်အန်းက သူမ၏နောက်ကနေ အထောက်အပံ့ပေးနေခြင်းဖြစ်သည်။
“သွား! သမီးလေး လုပ်နိုင်တယ်!”
“နည်းနည်းလေးပဲ လိုတော့တယ်!”
“ဂျွန်းဂျွန်း၊ သမီးလေး တကယ်တော်တာပဲ!”
ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ပစ္စည်းများရှင်းထားပြီး တစ်ပေခွဲလောက်အကွာတွင် အသံမြည်သည့် အရုပ်ရောင်စုံတစ်ရုပ် ရှိသည်။ ထိုအသံက ဂျွန်းဂျွန်း၏ စိတ်ကို ဆွဲဆောင်ထားပြီး သူမကို ရှေ့သို့ ပြတ်သားစွာ တွားသွားစေရန် ဆွဲဆောင်နေသည်။
ဝမ်ယွီ နှင့် ဂျီအန်းနင်း တို့သည် ဝမ်ကော်အန်း၏ အဆက်မပြတ် အားပေးမှုကြောင့် ဂျွန်းဂျွန်းလေး ရဲရင့်စွာ ရှေ့သို့... ၂၀ စင်တီမီတာခန့် တွားသွားသည်ကို ကြည့်နေကြသည်။
သူမသွားရာလမ်းတစ်လျှောက်တွင် တံတွေးစက်များ ကျန်ရစ်နေသည်။
ဝမ်ကော်အန်းကတော့ သူ့မြေးလေးမှာ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် တော်သည်ဟု ယူဆထားသည်။
ထိန်းကျောင်းသူကိုလည်း အဘိုးအဘွားများနှင့် မြေးလေးတို့၏ လှပသော အချိန်လေးကို အနှောင့်အယှက်မပေးရန် မှာကြားထားသဖြင့် သူမက ဘေးနားတွင် ထိုင်ခွေကာ တိတ်တိတ်ကလေး စောင့်ကြည့်နေသည်။
ဝမ်ယွီ/ဂျီအန်းနင်း - “...” ဒီမြင်ကွင်းကတော့ တကယ်ကို လှပလွန်းနေသည်။
ဝမ်ကော်အန်း၏ တင်ပါးဆုံမှာ မြင့်တက်နေပြီး သူ့ခါးကို စိုးရိမ်မိသဖြင့် ဝမ်ယွီ သည် အထဲသို့ ဝင်သွားကာ “အဖေ၊ ညစာစားချိန် ရောက်ပြီ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ထိုအသံကြားလိုက်သည်နှင့် ဂျွန်းဂျွန်း၏ အာရုံစိုက်မှုမှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ကလေးမလေးက ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ အမေနှင့် အဖေကို မြင်လိုက်ရပြီး မျက်လုံးလေးများ ချက်ချင်း တောက်ပသွားကာ ပွေ့ချီခိုင်းရန်အတွက် စကားလုံးမပီကလာဖြင့် အသံပြုလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ လျှောက်သွားပြီး ကိုင်းညွှတ်ကာ ဂျွန်းဂျွန်းကို ပွေ့ချီလိုက်သည်။ သူမကို နှစ်ချက်လောက် ပုတ်ပေးပြီးနောက် ဂျီအန်းနင်း ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်ပြီး အဘိုးအိုဖြစ်သူကို ကူညီပေးရန် အမြန်သွားလိုက်သည်။ အဘိုးအိုမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဆက်လက်ထိုင်လျက်သား ဖြစ်နေသေးသည်။
ဝမ်ကော်အန်း နှင့် ဂျွန်းဂျွန်းတို့သည် အချိန်အတော်ကြာအောင် ကြိုးစားခဲ့ကြပြီး အောင်ပွဲခံဖို့ လက်တစ်ကမ်းအလိုတွင် ရှိနေခဲ့သော်လည်း ဝမ်ယွီ ၏ ဝင်ရောက်နှောင့်ယှက်မှုကြောင့် သူတို့၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုများမှာ အချည်းနှီး ဖြစ်သွားရသည်။
ဝမ်ကော်အန်းမှာ ကျေနပ်ပုံမရ၊ အလွန်ပင် မကျေမနပ် ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် ဂျီအန်းနင်း က နူးညံ့စွာ ပြုံး၍ “အဖေ၊ ညစာစားချိန် ရောက်ပြီ” ဟု ခေါ်လိုက်သည်။
သူသည် မိမိ၏ ချွေးမဖြစ်သူကို အမျက်မထွက်နိုင်သဖြင့် ညည်းတွားရုံသာ တတ်နိုင်ပြီး ဝမ်ယွီ ၏ လုပ်ရပ်တိုင်းကို မနှစ်မြို့သည့်အလား မျက်နှာကို တင်းထားလိုက်သည်။
ထိုည အိပ်ရာပေါ်တွင် ဝမ်ယွီ သည် မျက်နှာကျက်ကို ငေးကြည့်နေပြီး မျက်လုံးများမှာ မှေးမှိန်နေသည်။
ဂျီအန်းနင်း က စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် သူ့ကို တို့ထိလိုက်ပြီး “ဘာဖြစ်တာလဲ” ဟု မေးသည်။
ဝမ်ယွီ သည် ဝမ်းနည်းဟန်ဖြင့် “ကျွန်တော် အချစ်တော် မဟုတ်တော့ဘူး” ဟု ပြောသည်။
ဂျီအန်းနင်း: “…”
ဝမ်ယွီ က ဝမ်းနည်းပက်လက်ဖြင့် “အဖေ့ရဲ့ အချစ်တော်က ကျွန်တော် မဟုတ်တော့ဘူး!” ဟု ပြောသည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ့ကို ရိုက်လိုက်ကာ “ကိုယ့်သမီးလေးနဲ့တောင် အချစ်ခံရဖို့ လုနေရတာလား၊ ရှက်ဖို့ကောင်းလိုက်တာ!” ဟု ပြောသည်။
ဝမ်ယွီ သည် ညည်းတွားလျက် ကိုယ်ကိုလှည့်ကာ ဂျီအန်းနင်း ကို ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး “ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်ဘူး၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အခု ကျွန်တော့်ကို နှစ်သိမ့်ပေးနိုင်တဲ့သူက မင်းတစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်” ဟု ပြောသည်။
သူသည် အလိုလိုက်ခံချင်နေသည့် ခွေးပေါက်လေးကဲ့သို့ ပြုမူနေသည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် မတတ်နိုင်သည့်အဆုံး “ဘယ်လို နှစ်သိမ့်ပေးရမှာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ က “အဲ့ဒီ အသစ်ဝယ်ထားတဲ့ဟာကို ဝတ်ပေး...” ဟု ပြောသည်။
ဂျီအန်းနင်း က မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်ပြီး “အဲ့ဒါတော့ မရဘူး!” ဟု ငြင်းသည်။
အခြားအရာများဆိုရင်တော့ ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ အဲ့ဒီအရာကတော့ အလွန်တရာ ရှက်ဖို့ကောင်းလွန်းသည်။
ဝမ်ယွီ သည် သူမ၏ နားရွက်ကို ကိုက်လိုက်ပြီး “ဝတ်ပေးပါ... အဲ့ဒီ အမွှေးပွ အမြီးလေးက... တကယ်ကို...” ဟု တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
“ဒီမိသားစုထဲမှာ ကျွန်တော် ဘယ်လောက်တောင် သနားစရာကောင်းလဲ ကြည့်စမ်းပါဦး” ဟု ဂျီအန်းနင်း ၏ နားနားတွင် ကပ်၍ တိုးတိုးပြောသည်။ “အဘိုးက သူ့မြေးကို ချစ်တယ်၊ သမီးက သူ့အမေကို ချစ်တယ်၊ ကျွန်တော်ကတော့ ကျွန်တော့်ဇနီး၊ အဖေနဲ့ သမီးကို ချစ်တယ်။ ကြည့်၊ ကြည့်... ဘယ်သူ့အချစ်မှ မရတဲ့သူက ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်းပါလား...”
သူမ၏ အထိမခံနိုင်သည့် နေရာများကို လက်ချောင်းထိပ်ဖြင့် စက်ဝိုင်းပုံစံ လှည့်ပတ်ဆော့ကစားရင်း သူ ပြောနေခြင်းဖြစ်သည်။
ဖခင်တစ်ယောက် ဖြစ်လာသော်လည်း ရှောင်ဝမ်၏ မြှူဆွယ်တတ်သည့် အရည်အချင်းများမှာ လျော့ကျမသွားသည့်အပြင် ပို၍ပင် ကျွမ်းကျင်လာသေးသည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး သူ၏ လုပ်ဆောင်ချက်များအောက်တွင် လုံးလုံးလျားလျား အရှုံးပေးလိုက်ရသည်။ တစ်ခုခုကို ဝတ်ဆင်ရန် အပြုခံလိုက်ရခြင်း ဟုတ်မဟုတ်ကိုတော့ မသဲကွဲပေ။
အမွှေးပွ အမြီးမှာ အလှဆင်သက်သက် မဟုတ်ဘဲ တစ်ချက်ချင်းစီ ပွတ်တိုက်တိုင်း ပြင်းပြင်းထန်ထန် တုံ့ပြန်မှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။
“ချစ်ရသူရေ” ဝမ်ယွီ သည် ဂျီအန်းနင်း ကို ကိုက်လိုက်ပြီး “ကလေးမွေးပြီးကတည်းက မင်းက ပိုပြီး... ပြည့်ဖြိုးလာတာပဲ” ဟု ပြောသည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် ရှက်ရွံ့သည့်အနေအထားဖြင့် အမြင့်ဆုံးသော အရသာကို ခံစားနေရပြီး သူ၏ စကားများကြားတွင် အပိုင်းပိုင်းပြတ်တောက်နေသည့် ညည်းသံများကိုသာ ထုတ်လွှတ်နိုင်တော့သည်။