ငွေကြေးဆိုသည်မှာ ပြဿနာအတော်များများကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်စွမ်းရှိသည်။
ဥပမာအားဖြင့် ဆေးရုံတွင် ခုတင်မလုံလောက်၍ စင်္ကြံလမ်း၌ အိပ်စက်ရခြင်း၊ သို့မဟုတ် မေ့ဆေးဆရာဝန် မလုံလောက်၍ နာကျင်မှုမရှိသော သားဖွားခြင်းမျိုးကို မလုပ်ဆောင်နိုင်ခြင်း စသည့် ပြဿနာများအားလုံးကို ငွေဖြင့် ဖြေရှင်းနိုင်ပေသည်။
မြေးဖြစ်သူကို ကြိုဆိုရန်အတွက် ဝမ်ယွီ၏ဖခင် ဝမ်ကော်အန်းသည် လွန်ခဲ့သောဆယ်လခန့်ကတည်းက ပုဂ္ဂလိကဆေးရုံတစ်ရုံကို ဝယ်ယူထားခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် ကလေးမွေးဖွားစဉ်အတွင်း အလွန်အမင်း ဒုက္ခမရောက်ခဲ့ရပေ။ သို့သော်လည်း သူမမှာ အတော်ပင် နွမ်းနယ်နေရှာသည်။ သူမကို အခန်းပြင်သို့ တွန်းထုတ်လာစဉ် မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့နေပြီး နဖူးတွင် ချွေးစက်များဖြင့် စိုရွှဲနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဝမ်ယွီ သည် သူမ၏လက်ကို နူးညံ့စွာ ဆုပ်ကိုင်လျက် “မင်း အတော်ပင် ပင်ပန်းသွားပြီနော်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ယောက္ခမဖြစ်သူ ဝမ်ကော်အန်းမှာမူ အနားသို့ ကပ်ရန် တွန့်ဆုတ်နေသဖြင့် အနည်းငယ်အကွာမှပင် “နင်းနင်း၊ ကောင်းကောင်းနားလိုက်ပါ။ ဘာကိုမှ စိတ်ပူစရာမလိုဘူး” ဟု ပြောသည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် “အင်း” ဟုသာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူတို့ရှိနေသည်ကို သိသဖြင့် သူမ ဘာကိုမျှ စိုးရိမ်စရာမလိုကြောင်း နားလည်သည်။ သူမသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။
သူမ နိုးလာသောအခါ ကုတင်ဘေးရှိ ဆိုဖာပေါ်တွင် မီးခြစ်ဘူးအရွယ်မျှသာရှိသော အထုပ်လေးတစ်ခုကို ပိုက်ထားပြီး ငတုံးလေးလို ပြုံးဖြီးနေသည့် ဝမ်ယွီ ကို မြင်လိုက်ရသည်။
သူ့ကို ခဏတာ စိုက်ကြည့်နေမိပြီး သူမ နိုးလာမှန်းပင် မသိဘဲ ဆက်လက်ပြုံးဖြီးနေသည်ကို မြင်သောအခါ ဂျီအန်းနင်း က သူ့ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ ထိုအခါမှသာ သူ လန့်သွားပြီး “နိုးလာပြီလား” ဟု မေးသည်။
သူသည် အမြန်ပင် သူနာပြုများကို အခန်းထဲသို့ ခေါ်လိုက်သည်။
သူနာပြုအဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ အခန်းထဲသို့ အလုအယက် ဝင်ရောက်လာပြီး ဂျီအန်းနင်း ကို ဝိုင်းရံကာ အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။
သူတို့သည် သူမ၏ ဆံပင်များကို ပြင်ပေးခြင်း၊ ကိုယ်လက်သန့်စင်ပေးခြင်းနှင့် အိပ်စက်စဉ်က ချွေးစိုနေသော အဝတ်အစားများကို လဲလှယ်ပေးခြင်းတို့ ပြုလုပ်ပေးကြသည်။ ခဏအကြာတွင် ဂျီအန်းနင်း မှာ သပ်ရပ်သွားတော့သည်။
သူမနိုးလာခြင်းမှာ အကြောင်းမဲ့မဟုတ်ပေ။ မိခင်တို့၏ သဘာဝအတိုင်း နို့တိုက်ချိန်တန်ပြီဖြစ်၍ သဘာဝအလျောက် နိုးလာခြင်းဖြစ်သည်။
သူနာပြု၏ လမ်းညွှန်ချက်အတိုင်း ဝမ်ယွီ ၏ လက်ထဲမှ သမီးငယ်ကို သူမ လက်ခံယူလိုက်သည်။ မွေးကင်းစကလေး၏ အသားအရေမှာ နီရဲတွန့်လိမ်နေသည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် ကလေးမွေးပြီးစက တစ်ချက်သာ ကြည့်ခဲ့ရသဖြင့် ယခုအခါ အနီးကပ်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ခဏလေးအတွင်းမှာပင် တစ်စုံတစ်ခု ပြောင်းလဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
“ကလေးက ကျွန်မနဲ့ တူလား” ဟု သူမက ဝမ်ယွီ ကို မေးလိုက်သည်။
“တူတာပေါ့” ဟု ဝမ်ယွီ က ပျော်ရွှင်စွာ ပြောသည်။ “သူမ ကြီးလာရင် သိပ်လှတဲ့ မိန်းကလေးဖြစ်လာမှာ၊ ကောင်လေးတွေ အများကြီး ဝိုင်းဝိုင်းလည်နေလိမ့်မယ်။”
ဂျီအန်းနင်း သည် သမီးငယ်ကို နို့တိုက်ရန် အဝတ်ကို လှပ်လိုက်သည်။ ကိုယ်ဝန်ဆောင်စဉ်ကတည်းက ကျန်းမာရေးဂရုစိုက်ထားခဲ့သဖြင့် ကလေးမှာ ချက်ချင်းပင် နို့စို့နိုင်ပြီး နို့ရည်ဦးများလည်း ထွက်လာသည်။ ကလေးမှာ အားရပါးရ နို့စို့နေပြီး စုပ်သံများပင် ကြားနေရသည်။
၎င်းမှာ အသက်သစ်တစ်ခု၏ အားမာန်ပါသော အသံပင်ဖြစ်သည်။
ဤနို့တိုက်နေသည့် မြင်ကွင်းကြောင့် ဝမ်ယွီ မှာ အိပ်မက်တစ်ခုလို ခံစားနေရသည်။ ယခုအချိန်အထိ အိပ်မက်တစ်ခုလိုပင် ထင်နေခဲ့သော်လည်း “ကျွန်တော် ဖခင်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီ” ဆိုသည့် လက်တွေ့ဘဝကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။
ဂျီအန်းနင်း က “အဖေကော ဘယ်မှာလဲ” ဟု မေးသည်။
“သူ အရမ်းပျော်နေတာ” ဟု ဝမ်ယွီ က ပြန်ဖြေသည်။ “လူတိုင်းကို အိတ်တွေနဲ့ ငွေအနီရောင်စာအိတ်တွေ ဝေနေတယ်။ ‘ငါ အဘိုးဖြစ်သွားပြီ’ လို့ လူတိုင်းကို လိုက်ပြောနေတာ။”
ဂျီအန်းနင်း က ရယ်မောလိုက်ပြီး “သွားကြည့်လိုက်ဦး၊ အဖေ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းနေမှာ စိုးလို့” ဟု ပြောသည်။
ဝမ်ယွီ အပြင်သို့ ထွက်သွားသောအခါ ဝမ်ကော်အန်းမှာ ဆေးရုံအုပ်ကြီးကို အဘိုးဖြစ်လာသည့်အကြောင်း ပြောပြနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ ဆေးရုံအုပ်ကြီးမှာ အတင်းပြုံးပြရင်း ခေါင်းညိတ်နေရသည်။
ဂျီအန်းနင်း ကို အခန်းထဲတွင် အနှောင့်အယှက်မဖြစ်စေရန်အတွက် သူတို့သည် အခန်းတွင်းရှိ ဧည့်ခန်းတွင်ပင် မနေဘဲ စင်္ကြံလမ်းသို့ ထွက်သွားကြသည်။ ဆေးရုံအုပ်ကြီးမှာ ထိုနေရာတွင် ဘယ်လောက်ကြာအောင် ရပ်နေရမှန်းမသိတော့ဘဲ မျက်နှာမှာ တောင့်တင်းနေပြီဖြစ်သည်။
ဝမ်ယွီ အပြင်သို့ ထွက်လာသောအခါ ရပ်နေရာမှ ခြေထောက်များ ထုံကျဉ်နေသည့် ဆေးရုံအုပ်ကြီးကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
ဝမ်ကော်အန်းက “ဘာလို့ အပြင်ထွက်လာတာလဲ၊ မြန်မြန်သွားပြီး ဂျီအန်းနင်း ကို အဖော်ပြုပေးလိုက်ဦးလေ” ဟု ပြောသည်။
ဝမ်ယွီ က “သူနိုးလာပြီး နို့တိုက်နေပါတယ်” ဟု ပြန်ဖြေသည်။
ဝမ်ကော်အန်းမှာ ဝမ်းသာလွန်း၍ မနေနိုင်တော့ပေ။ သူကိုယ်တိုင် အခန်းထဲသို့ ဝင်၍မရသဖြင့် အိမ်တော်ထိန်းနှင့် သားဖွားထိန်းတို့ကို ဂျီအန်းနင်း ကို ဂရုစိုက်ပေးရန် မှာကြားလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ လက်ထောက်ကို “ငွေအနီရောင်စာအိတ်တွေ အကုန် ဝေပြီးပြီလား” ဟု မေးသည်။
လက်ထောက်မှာ အားမလိုအားမရဖြစ်စွာဖြင့် “ဝေပြီးပါပြီ၊ လူတိုင်း ရပြီးပါပြီ” ဟု အကြိမ်ကြိမ် အတည်ပြုပေးရသည်။
ဒီလူကြီးမှာ အွန်လိုင်းပေါ်တွင် ရူးမတတ် ဖြစ်နေတော့သည်။
ဝမ်ယွီ က “ဒီမှာပဲ မရပ်နေပါနဲ့တော့။ အိမ်ပြန်ပြီး အနားယူသင့်ပြီ!” ဟု ပြောသည်။
ဝမ်ကော်အန်းမှာ မကျေနပ်ဖြစ်ကာ “ငါ ငါ့မြေးမလေးနဲ့ အချိန်နည်းနည်းလောက် ပိုနေချင်သေးတယ်!” ဟု ပြောသည်။
“မနက်ဖြန်မှ ထပ်လာကြည့်ပါ!” ဟု ဝမ်ယွီ က ပြောသည်။ “အဖေ ကောင်းကောင်းနားတာ အကောင်းဆုံးပဲ။ အဖေ ကောင်းကောင်းမနားရင် မြေးကို မြင်ခွင့်ပေးမှာမဟုတ်ဘူးနော်! မလုပ်ရဲဘူးလို့ မထင်နဲ့!”
ဝမ်ကော်အန်းမှာ ခြိမ်းခြောက်ခံလိုက်ရသဖြင့် မလိုလားစွာပင် အိမ်သို့ ပြန်သွားရသည်။
နောက်တစ်နေ့တွင် သူသည် ရှေ့နေတစ်ဦးကို ခေါ်လာပြီး ဂျီအန်းနင်း ကို လာတွေ့သည်။ သူသည် ကြီးကျယ်ခမ်းနားစွာဖြင့် ပိုင်ဆိုင်မှု စာရွက်စာတမ်းပုံကြီးကို ဂျီအန်းနင်း ထံ ပေးအပ်သည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် နဖူးကို လက်ဖြင့် အုပ်လိုက်ပြီး “အဖေ၊ မလုပ်ပါနဲ့တော့” ဟု တောင်းပန်သည်။
“ဒါတွေက အဖေ့မြေးအတွက်လေ၊ ယူထားလိုက်ပါ။” ဝမ်ကော်အန်းသည် မြေးမလေးကို ပိုက်ထားရင်း ပြုံး၍ ပြောသည်။ “ကလေးမွေးရတာ မိန်းကလေးတွေအတွက် တကယ့်ကို ဒုက္ခတစ်ခုပါ၊ သမီး အတော်ပင်ပန်းသွားပြီ။”
ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် လက်ထောက်ကို အရိပ်အမြွက်ပြလိုက်သည်။
လက်ထောက်မှာ လိမ္မာပါးနပ်စွာဖြင့် ဂျီအန်းနင်း ထံ စာရွက်တစ်ရွက်ကို ပေးအပ်ပြီး “ဒါတွေက ဝမ်အဘိုး ပြုစုထားတဲ့ နာမည်စာရင်းတွေပါ။ ကြည့်ပေးပါဦး” ဟု ပြောသည်။
ဝမ်ယွီ နှင့် ဂျီအန်းနင်း မှာ စကားမပြောနိုင်အောင် ဖြစ်သွားကြသည်။
ကလေးပိုင်ရှင်မှာ မိဘများဖြစ်၍ နာမည်ပေးရမည့်သူမှာလည်း မိဘများသာ ဖြစ်သင့်သည်။ ဝမ်ကော်အန်းမှာ နာမည်ပေးပိုင်ခွင့်ကို အတင်းအဓမ္မ လုယူရန် ကြိုးစားနေပုံရသည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် နဖူးကို နောက်တစ်ကြိမ် အုပ်လိုက်ပြီး “အဖေပဲ နာမည်ပေးလိုက်ပါတော့” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“အိုကေ၊ သမီးတို့က အဲဒီလို ပြောမှတော့…” ဝမ်ကော်အန်းမှာ ရေလိုက်ငါးလိုက်ဖြစ်ဟန်ဆောင်ကာ မျက်နှာရဲသွားသည်။
နောက်ဆုံးတွင် ဝမ်ကော်အန်းသည် ကလေးအတွက် “ရှူကျွန်း” ဟု နာမည်ပေးလိုက်သည်။
ရှူ ဆိုသည်မှာ လှပခြင်း၊ ကျွန်း ဆိုသည်မှာ လှပသော ကျောက်စိမ်းဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။
ဝမ်ရှူကျွန်း။
သူမ မွေးဖွားလာသည့်အချိန်မှစ၍ ဤကလေးမလေးမှာ မိသားစု၏ ချစ်ခင်မြတ်နိုးမှုနှင့် ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှုကို အပြည့်အဝ ရရှိရန် ကံကြမ္မာပါလာသူဖြစ်သည်။
ဂျီအန်းနင်း သည် ဆေးရုံတွင် တစ်လနေပြီးနောက် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာသည်။ သူမ၏ နုပျိုသော ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကလေးမွေးထားသည်ဟု မထင်ရလောက်အောင်ပင် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာပြီး ကျောင်းသူလေးတစ်ဦးအတိုင်းပင် ဖြစ်နေသည်။
မန်ရှင်းယွီ လာရောက်လည်ပတ်သောအခါ “နင့်ကို ကြည့်ရတာ ကလေးမွေးထားတယ်ဆိုတာ ဘယ်သူယုံမလဲ” ဟု မှတ်ချက်ပြုသည်။
သူမသည် ဂျီအန်းနင်း ၏ အနာဂတ်အစီအစဉ်များကိုလည်း မေးမြန်းသည်။
ဂျီအန်းနင်း က “ကလေးကို ရှစ်လ၊ ဆယ်လလောက်အထိ နို့တိုက်ပြီးရင် တစ်ခုခုလုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားတယ်။ ဝမ်ယွီ နဲ့လည်း တိုင်ပင်ပြီးပြီ၊ အိမ်မှာပဲ ကလေးထိန်းတဲ့ အမေပဲ ဖြစ်မနေချင်ဘူး” ဟု ပြောသည်။
မန်ရှင်းယွီမှာ သူမ၏ အကြံအစည်ကို ထောက်ခံသည်။ သူမသည် စိုးရိမ်စိတ်အနည်းငယ်ဖြင့် “ယောက္ခမကော သဘောတူရဲ့လား” ဟု မေးသည်။
ထိုချမ်းသာသော မိသားစုဇာတ်လမ်းများ၊ ရုပ်သံဇာတ်လမ်းတွဲများထဲတွင် ချမ်းသာသော ယောက္ခမများမှာ “ငွေမလိုပါဘူး၊ ဘာလို့ အလုပ်လုပ်မှာလဲ။ အိမ်မှာပဲနေပြီး ကလေးထိန်းပါ” ဟု မာနထောင်လွှားစွာ ပြောတတ်ကြသည် မဟုတ်ပါလား။
ဂျီအန်းနင်း သည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး “ကျွန်မတို့မိသားစုက အဲဒီလို မဟုတ်ပါဘူး” ဟု ပြောသည်။
တကယ်တမ်းတွင် ဂျီအန်းနင်း က ကလေးနို့ဖြတ်ပြီးနောက် အလုပ်လုပ်ချင်ကြောင်း ပြောပြသောအခါ ဝမ်ကော်အန်းမှာ “သွားလုပ်ပါ၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ အိမ်ကိစ္စတွေ အကုန် ငါတာဝန်ယူထားမယ်” ဟု ဝမ်းသာအားရ သဘောတူပေးခဲ့သည်။
ဝမ်ကော်အန်းမှာ ယခုအခါ တစ်ပိုင်းတစ်စ အငြိမ်းစားယူထားသည့် အနေအထားတွင် ရှိသည်။ စီးပွားရေးကိစ္စ အတော်များများကို ဝမ်ယွီ ထံ လွှဲအပ်ထားပြီး သူက နောက်ကွယ်မှ လမ်းညွှန်ပေးရုံနှင့် တည်ငြိမ်သော အနေအထားတွင် ရှိနေသည်။
သူကိုယ်တိုင် တိုက်ရိုက်ပါဝင်ရမည့် အရေးကြီးကိစ္စ မရှိတော့ဘဲ မြေးမလေးကို ရရှိထားခြင်းဖြင့်ပင် သူ ကျေနပ်နေသည်။
ဝမ်ယွီ က သူ့ကို “လူမှုကွန်ရက်ပေါ်မှာ ကလေးပုံတွေ တင်တာ ရပ်ပေးလို့ မရဘူးလား။ အဲဒါကြောင့် ကျွန်တော် အထိုးခံရတော့မယ်” ဟု တောင်းပန်သည်။
ဝမ်ယွီ မှာ အငယ်ဆုံးဖြစ်သော်လည်း သူတို့အပေါင်းအသင်းထဲတွင် ပထမဆုံး အိမ်ထောင်ကျသူ ဖြစ်သဖြင့် သူ့ကိုပင် အမြင်ကပ်စရာ ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ဝမ်ကော်အန်းမှာ ကလေးပုံတွေကို တရစပ်တင်နေသူ ဖြစ်လာသဖြင့် လူတိုင်း၏ လူမှုကွန်ရက်စာမျက်နှာများမှာ ကလေးပုံများနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ၎င်းကြောင့် ဝမ်ယွီ ၏ သူငယ်ချင်းများမှာလည်း မိဘများ၏ မြေးလိုချင်သည့် ဖိအားပေးမှုကို ခံနေရသည်။
မနေ့က Qian Haoran ဦးဆောင်သည့် သူငယ်ချင်းအဖွဲ့မှာ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်လွန်းသဖြင့် စုပေါင်း၍ ဝမ်ယွီ ကို ဆိုဖာပေါ်တွင် ဖိထိုင်ကာ “သင်ခန်းစာပေးရန်” ကြိုးပမ်းကြသည်။
ဝမ်ယွီ မှာ ကိုယ်ခံပညာ တတ်ကျွမ်းသော်လည်း သူတို့၏ အနိုင်ကျင့်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး သူတို့ကို “ပညာပေး” ခွင့်ပေးလိုက်ရသည်။
အကုန်လုံး ဝမ်ကော်အန်းကြောင့်ပင်။
ဝမ်ကော်အန်းက “ငါက ငါ့မြေးကို ပြနေတာလေ။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ မကျေနပ်ရင် ငါ့ဆီ လာပြောခိုင်းလိုက်” ဟု မာန်ဖီသည်။
သူသည် ခြေထောက်ကို ပုတ်ကာ စီးပွားရေးလောကကြီးတောင် တုန်လှုပ်သွားလိမ့်မည်ဟု ပြောဆိုသည်။ သူ့ကို တိုက်ရိုက် ရင်ဆိုင်ရဲသူမှန်သမျှမှာ ရင်ဆိုင်ရုံတင်မကဘဲ သူတင်သည့် ပို့စ်များကိုလည်း Like ပေးရလိမ့်မည်ဟု ဆိုသည်။
သူတို့၏ ကျွန်းကျွန်းလေးမှာ သိပ်ကိုချစ်ဖို့ကောင်းသည်၊ မကြိုက်ရဲသူ ဘယ်သူရှိပါ့မလဲ။ ဝမ်ကော်အန်းမှာ မြေးမလေးပုံကို Like မပေးသူများကိုပင် မှတ်ထားသေးသည်။
ဝမ်ရှူကျွန်း မွေးဖွားလာသည့်အချိန်မှစ၍ ဤလူကြီးမှာ အဘိုးတစ်ယောက်၏ အရည်အချင်းများ နိုးထလာပြီး ပြင်လို့မရအောင် ဖြစ်နေသည်။
“သူတို့ကို ဘာလို့ ဂရုစိုက်နေတာလဲ။ အချိန်ရှိရင် ဒါကို ကြည့်လိုက်ဦး။” ဝမ်ရှူကျွန်းကို ချော့မြူနေရင်း ဝမ်ကော်အန်းက စာရွက်စာတမ်းတစ်ခုကို ဝမ်ယွီ နှင့် ဂျီအန်းနင်း ဆီ ပစ်ပေးလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်း က ကိုင်းညွတ်ပြီး ကြည့်လိုက်သည်။ အိမ်ခြံမြေနှင့် သက်ဆိုင်သည့် အကြောင်းအရာဖြစ်သည်။
ဝမ်ယွီ က တစ်ချက်ကြည့်ပြီး “ဒီမြေကွက်ကို ဝယ်လိုက်တာလား။ ကောင်းလိုက်တာ။ ဘယ်လို ဖွံ့ဖြိုးအောင် လုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲ” ဟု မေးသည်။
ဝမ်ကော်အန်းက ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် “ကျွန်းကျွန်းရဲ့ အမွေအနှစ်အတွက်လေ” ဟု ပြန်ဖြေသည်။
ပြီးခဲ့သည့်အပတ်က သူသည် ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတစ်ခုကို အလွန်အမင်း ဈေးကြီးပေး ဝယ်ယူခဲ့ပြီး “ကျွန်းကျွန်းရဲ့ အမွေအနှစ်အတွက်” ဟု ပြောကာ အလွန်ပျော်ရွှင်နေခဲ့သည်။
ပိုစောသည့်အချိန်က ဝမ်ကော်အန်း အိမ်ထဲတွင် ပျောက်သွား၍ မိသားစုတစ်ခုလုံး အိမ်တော်တစ်အိမ်လုံးကို ရှာဖွေခဲ့ကြရာ နောက်ဆုံးတွင် မြေအောက်သိုလှောင်ခန်းထဲတွင် မိသားစုလက်ဝတ်ရတနာများကို ထိုင်ရေတွက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ “ကျွန်းကျွန်းရဲ့ အမွေအနှစ်အတွက် ဘယ်ဟာက သင့်တော်မလဲဆိုတာ ကြည့်နေတာ” ဟု ပြောသည်။
ဝမ်ယွီ/ဂျီအန်းနင်း - “…”
ဒီလူကြီးတော့ ရူးသွားပြီ!
နိုဝင်ဘာလတွင် ဝမ်မိသားစု၏ လုပ်ငန်းစုလက်အောက်ရှိ စျေးကွက်ဌာနတစ်ခုတွင် ဝန်ထမ်းအသစ်တစ်ဦး ခန့်အပ်လိုက်သည်။
ဆံပင်ပခုံးထိရှိသည့် ထိုမိန်းကလေးမှာ ကြည်လင်သော ရေပြင်ကဲ့သို့ မျက်ဝန်းများနှင့် နူးညံ့သော အသားအရေရှိပြီး ဘွဲ့ရကာစ ဖြစ်သည်။ အလုပ်စဝင်သည်と ကုမ္ပဏီရှိ အိမ်ထောင်မရှိသေးသော အမျိုးသားဝန်ထမ်းများ၏ အာရုံကို ချက်ချင်း ဖမ်းစားနိုင်ခဲ့သည်။
အသက်အရွယ်ရနေပြီဖြစ်သော အမျိုးသမီးဝန်ထမ်းများမှာလည်း သူမကို စိတ်ဝင်စားကြပြီး ခဏတာအတွင်းမှာပင် ပွဲစားလုပ်ပေးမည့်သူများ ပေါများလာသည်။
“ဟေ့ ရှောင်ဂျီ၊ မင်းက ဒီဒေသခံ မဟုတ်ဘူးမလား” ဟု ရုံးခန်းရှိ ဝါရင့်ဝန်ထမ်းတစ်ဦးက မေးသည်။
“ဟုတ်ပါတယ်” ဂျီအန်းနင်း က “ကျွန်မက ယွီချန်းကပါ” ဟု ပြန်ဖြေသည်။
“ယွီချန်းလား၊ ပြည်နယ်မြို့တော်နဲ့တော့ ဘယ်နှိုင်းလို့ရမလဲ။ ဒီမှာပဲ အလုပ်လုပ်တာက ပိုကောင်းတဲ့ ရွေးချယ်မှုပဲ” ဟု ဝါရင့်ဝန်ထမ်းမှာ ပြည်နယ်မြို့တော်၏ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုအကြောင်း စကားများနေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမက ဂျီအန်းနင်း ကို “ပြောပြမယ်၊ ဒီမှာပဲ ဆက်နေမယ်ဆိုရင် နောင်တစ်ချိန် ရည်းစားရှာတဲ့အခါ အိမ်ရှိတဲ့သူကိုပဲ ရွေးနော်။ အိမ်မရှိတဲ့သူနဲ့ဆိုရင် ဘာမှမလုပ်နဲ့၊ အိမ်မရှိတဲ့သူနဲ့တော့ အိမ်ထောင်မပြုနဲ့” ဟု အကြံပေးသည်။
အမျိုးသားဝန်ထမ်းအချို့မှာ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ “အစ်မ လျို၊ အစ်မက ကျွန်တော်တို့ကို လမ်းမပေးတော့ပါလား။ ပြည်နယ်မြို့တော်ရဲ့ အိမ်ဈေးနှုန်းတွေကို ကြည့်ပါဦး၊ မိဘအကူအညီမပါဘဲ လူငယ်တွေ အိမ်ဝယ်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ချေးငွေယူရင်တောင်မှ အပေါင်ပစ္စည်းအတွက် ပိုက်ဆံမရှိဘူး” ဟု ပြန်ပြောကြသည်။
လျိုဂျီက “ဘာတတ်နိုင်သေးလဲ။ ငါ့ကို အပြစ်တင်လို့ရမလား။ မင်းတို့ရဲ့ မွေးဖွားမှုစနစ်ကိုပဲ အပြစ်တင်ရမှာပေါ့။ မွေးဖွားမှုကောင်းတဲ့သူတွေကို ကြည့်လိုက်ပါဦး၊ သူတို့မိဘတွေက အပေါင်ငွေ ထုတ်ပေးနိုင်တယ်၊ သူတို့မှာ အိမ်ရှိပြီးသား။ ဘယ်လောက် ကောင်းလဲ” ဟု ပြောသည်။
လှည့်လိုက်ပြီး သူမက ဂျီအန်းနင်း ကို တိုးတိုးလေး ထပ်ပြောသည်။ “ငါ့ယောက်ျားရဲ့ ဝမ်းကွဲက အဲဒီလိုမျိုးပဲ။ သူ့မိဘတွေက အပေါင်ငွေ ထုတ်ပေးတယ်၊ သူက ချေးငွေပဲ ယူလိုက်ရတာ။ သူက ဒီနှစ်မှာ ၂၈ နှစ်ပဲ ရှိသေးတယ်၊ မင်းထက် အနည်းငယ်ပဲ ကြီးတယ်၊ အိမ်လည်း ရှိပြီးသား။ မင်းကို သူ့နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးရမလား”
ဂျီအန်းနင်း မှာ ဘွဲ့ရကာစ ၂၂ နှစ်အရွယ်သာ ရှိသေးသဖြင့် အသက် ၃၀ နီးပါးရှိသူနှင့် ဘာကြောင့် မိတ်ဆက်ပေးချင်နေမှန်း နားမလည်နိုင်ပေ။
သူမက “အစ်မလျို၊ ကျွန်မ အိမ်ထောင်ကျပြီးသားပါ” ဟုသာ ပြောနိုင်လိုက်သည်။
လျိုဂျီက သူမကို ပုတ်လိုက်ပြီး “နောက်မနေနဲ့၊ မင်းက ဘွဲ့ရကာစပဲ ရှိသေးတာကို” ဟု ပြောသည်။
“တကယ်ပါ” ဂျီအန်းနင်း က “ကျွန်မ ကလေးတစ်ယောက်တောင် ရှိနေပါပြီ” ဟု ပြောသည်။
သူမ၏ အသားအရေမှာ အခွံခွာထားသည့် ကြက်ဥပြုတ်ကဲ့သို့ ချောမွေ့နေပြီး ခါးမှာလည်း ဝါးပင်လေးလို သွယ်လျနေသည်။ “ကျွန်မ ကလေးတစ်ယောက်တောင် ရှိနေပါပြီ” ဟု ပြောလိုက်သည့် အသံမှာ လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်စရာ ဖြစ်နေသည်။
လျိုဂျီမှာ မကျေနပ်ဖြစ်ကာ “မလုပ်ချင်ရင်လည်း နေပါတော့။ ဘာလို့ ဒီလို အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေ ပြောနေတာလဲ။ ငါက ကူညီချင်လို့ မိတ်ဆက်ပေးတာပါ။ မင်းလို အပြင်ကလူက ပြည်နယ်မြို့တော်မှာ ပါတနာရှာဖို့ဆိုတာ ခက်တယ်ဆိုတာ သိရဲ့လား။ ငါတို့ဌာနက ဆွန်းမုန်းရုကို ကြည့်လိုက်ပါဦး၊ သူလည်း စံနှုန်းတွေ မြင့်နေတာ ဘယ်သူ့ကိုမှ မကြိုက်ဘူး။ အချိန်တွေ ဆွဲနေလိုက်တာ အသက် ၂၇၊ ၂၈ ရှိပြီ၊ ပါတနာမရှိသေးဘူး။ ငါပြောမယ်၊ သူ့ကို အတုမယူနဲ့၊ ကိုယ်နဲ့ တူတဲ့သူကို ရှာ၊ စံနှုန်းတွေ အရမ်းမမြင့်ပါစေနဲ့၊ ရွေးချယ်မှု အရမ်းမများပါနဲ့” ဟု ပြောလိုက်သည်။
အဲဒီလိုပြောပြီးနောက် သူမက ခါးကို ယမ်းကာ မြင့်မားတဲ့ ဖိနပ်သံ တဒေါက်ဒေါက်မြည်အောင် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
ဆန်းဆူကီနီ - ဖေဖေဝမ်က သိပ်ကို ချစ်ဖို့ကောင်းတာပဲ။
ဖတ်ရှုပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒီဇာတ်လမ်းကို သဘောကျတယ်ဆိုရင်တော့ NovelUpdates မှာ ၅ ကြယ်ပွင့် အဆင့်သတ်မှတ်ချက်လေး ပေးဖို့ ရှက်ရှက်နဲ့ပဲ တောင်းဆိုပါရစေ။ (人❛ᴗ❛)♪тнайк чоц♪(❛ᴗ❛*人)