ဝမ်ဂွအန်းက မြေးလေးတွေ ရချင်နေသည်မှာ အမှန်ပင်။ မြေးမလေးဖြစ်စေ၊ မြေးယောက်ျားလေးဖြစ်စေ သူကတော့ အတူတူပင်ဟု သဘောထားသည်။
ငယ်ရွယ်စဉ်အခါက သူသည် စိတ်အေးလက်အေးဖြင့် နေထိုင်ခဲ့ပြီး အသက်အရွယ်ရမှသာ အိမ်ထောင်ပြုခဲ့သည်။ ဝမ်ယွီကို မွေးဖွားလာချိန်တွင် မိဘနှစ်ပါးကို မပြလိုက်ရသည့်အတွက် နောင်တရခဲ့ပြီး ထိုနောင်တကို ရင်ဝယ်ပိုက်လျက်ပင် ကွယ်လွန်သွားခဲ့ရသည်။ ယခုအခါတွင်မူ ထိုကံကြမ္မာမျိုး သူနှင့် ထပ်မံကြုံတွေ့ရမည်ကို အတော်ပင် စိုးရိမ်နေမိသည်။
လူငယ်ဘဝတွင်မူ ဘာကိုမှ မကြောက်တတ်ကြသော်လည်း အသက်အရွယ်ကြီးရင့်လာသည့်အခါတွင်မူ တစ်ခုမဟုတ်တစ်ခုကို စိုးရိမ်ပူပန်လာတတ်ကြစမြဲဖြစ်သည်။
ဂျီအန်းနင်းနှင့် ဝမ်ယွီတို့သည် ဒုတိယနှစ် နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက်တွင် လက်ထပ်ခဲ့ကြပြီး ဝမ်မိသားစု၏ ချွေးမဖြစ်လာချိန်၌ ဝမ်ဂွအန်းသည် ဤကိစ္စကို တိတ်တဆိတ် စတင်တွေးတောနေခဲ့သည်။
လက်ထပ်ပြီး ပထမတစ်နှစ်တွင် သူဘာမှမပြောခဲ့ပေ။ လူငယ်စုံတွဲလေးကို သူတို့၏အချိန်လေး ပေးချင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။
ဂျီအန်းနင်း၏ တတိယနှစ် ကျောင်းပိတ်ရက်ရောက်ချိန်၊ လက်ထပ်ပြီး တစ်နှစ်ပြည့်မြောက်ချိန်တွင်မူ ဝမ်ဂွအန်းတစ်ယောက် စိတ်လှုပ်ရှားပြီး စမ်းသပ်ကြည့်ချင်စိတ်များ ပေါ်ပေါက်လာသည်။
သူသည် ဝမ်ယွီကို တစ်ဖက်သို့ ခေါ်ထုတ်သွားပြီး အဘိုးအိုတစ်ယောက်ကဲ့သို့ သနားကမားဖြစ်ဟန်ဆောင်ကာ "မင်းအဖိုးလိုမျိုး ဆန္ဒတွေမပြည့်ဝဘဲနဲ့ ငါသေသွားရမှာကိုတော့ မင်းမလုပ်ပါနဲ့" ဟု ပြောဆိုသည်။
ဝမ်ယွီ - "..." ဒါက ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ရှုပ်ထွေးအောင် လုပ်ထားတာ မဟုတ်ဘူးလား။
ဝမ်ယွီသည် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ မျက်ရည်စက်လက် တိုက်စစ်ကို ရင်ဆိုင်ရင်း "ကလေးဆိုတာ ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်း ဆုံးဖြတ်လို့ ရတာမှမဟုတ်တာ။ ဂျီအန်းနင်းလည်း သဘောတူမှပေါ့" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်ဂွအန်းမှာမူ ဝမ်းသာအားရဖြစ်သွားပြီး မျက်ရည်များကို ချက်ချင်းသုတ်ကာ ဝမ်ယွီကို "မင်းသူ့ကို သေချာပြောပြလိုက်။ သူသာ သဘောတူပြီး ကိုယ်ဝန်ရလာရင် ငါချက်ချင်းပဲ ပိုင်ဆိုင်မှု သန်းတစ်ရာကို သူ့နာမည်ပေါက် လွှဲပေးမယ်။ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ရန်ပုံငွေ ဖြစ်စေရမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ - "..."
ဒီအဘိုးအိုကြီး မြေးရချင်တဲ့စိတ်နဲ့ ရူးမတတ် ဖြစ်နေပါပြီ။
ထိုညတွင် ဝမ်ယွီသည် အိပ်ရာပေါ်၌ ဂျီအန်းနင်းကို ဤကိစ္စနှင့်ပတ်သက်၍ စကားစမြည်ပြောသည်။
"ကလေးယူမလို့လား" ဂျီအန်းနင်း အံ့ဩသွားသည်။ "အခုချက်ချင်းလား"
"ဖေဖေက မြေးရချင်လို့ ရူးမတတ်ဖြစ်နေပြီ၊ တကယ်ပြောတာ" ဟု ဝမ်ယွီက ရှင်းပြပြီး ဝမ်ဂွအန်း၏ သန်းတစ်ရာကတိကိုပါ ပြောပြလိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်းသည် သူမ၏ နားထင်ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။
"ရပါတယ်၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ သူ့စကားကို နားမထောင်နဲ့" ဝမ်ယွီက နှစ်သိမ့်သည်။ "ဒါက မင်းရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲလေ။ ဘာပဲပြောပြော ကလေးမွေးရမှာက မင်းပဲမလား"
ဝမ်ယွီသည် ဂျီအန်းနင်းဘက်မှ အပြည့်အဝ ရပ်တည်ပေးသည်။ သို့သော် ဂျီအန်းနင်းက သူ့ကို ကောင်းကောင်းသိသည်။ သူ့မျက်လုံးအကြည့်၊ သူ့လေသံကို ကြည့်ရုံဖြင့် သူရိုးသားမှုရှိ၊ မရှိကို သူမ ခွဲခြားနိုင်သည်။
သူမ မျက်တောင်ခတ်ရင်း "ရှင်ရော ကလေးလိုချင်တာလား" ဟု မေးသည်။
မျှော်လင့်မထားသည့် မေးခွန်းကြောင့် ဝမ်ယွီ အနည်းငယ် ရှက်သွားသည်။ "အင်း... နည်းနည်းတော့ လိုချင်တာပေါ့"
ဂျီအန်းနင်း အံ့ဩသွားသည်။ "ရှင် ဒီလောက်မြန်မြန် ကလေးယူချင်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး"
အသက် ၂၂ နှစ်အရွယ် ဝမ်ယွီသည် တက္ကသိုလ် နောက်ဆုံးနှစ်သာ ရှိသေးပြီး ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်ဖြင့် လက်ထပ်ထားသူဖြစ်သည်။ လီဟဲ့ကဲ့သို့ အသက်ကြီးသူများပင် တစ်နှစ်အတွင်း ရည်းစားအမျိုးမျိုးထားကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နေထိုင်နေကြချိန်တွင် အသက်အငယ်ဆုံးဖြစ်သည့် ဝမ်ယွီက အရင်ဆုံး လက်ထပ်လိုက်သဖြင့် လူတိုင်း၏ အကြည့်ကို ဖမ်းစားထားသည်။
သို့သော် ဂျီအန်းနင်းအနေဖြင့် ဝမ်ယွီ ဒီလောက်မြန်မြန် ကလေးလိုချင်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ် လက်ထပ်ခြင်းမှာ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကြောင့် ဖြစ်သော်လည်း ကလေးကိုရော ဘာကြောင့် ဒီလောက်မြန်မြန် လိုချင်ရတာလဲ။ အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ် အမျိုးသားတစ်ယောက် ကလေးလိုချင်သည်မှာ ရှားပါးလှသည်။
ဝမ်ယွီ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ခဏအကြာတွင် သူက "ကျွန်တော့်ဖေဖေက ကျွန်တော့်ကို တကယ်ချစ်တာပါ" ဟု ပြောသည်။
သို့သော် သူသည် ဝမ်ဂွအန်း၏ အရင်းအချာ သားအရင်းမဟုတ်ပေ။
ဂျီအန်းနင်း နားလည်သွားသည်။
ဝမ်ယွီနှင့် ဝမ်ဂွအန်းတို့ကြား သွေးသားတော်စပ်မှု မရှိခြင်းသည် သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးကို ယိုယွင်းသွားစေမည်မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ၎င်းသည် ဝမ်ယွီ၏ ရင်ထဲတွင် နောင်တတစ်ခု ဖြစ်လာပြီး ဝမ်ဂွအန်းအပေါ် အကြွေးတင်နေသလို ခံစားရစေသည်။
"နောက်တစ်ခုက" သူက ဆက်ပြောသည်။ "ကျွန်တော် အိပ်မက်မက်ခဲ့တဲ့အထဲမှာ ကျွန်တော့်ဖေဖေက... သိတဲ့အတိုင်းပဲလေ"
ဝမ်ယွီ အိပ်မက်မက်ခဲ့သည်မှာ အနှစ်သာရအားဖြင့် ဂျီအန်းနင်း၏ ယခင်ဘဝက အတွေ့အကြုံပင်ဖြစ်သည်။ ထိုဘဝတွင် ဝမ်ဂွအန်းသည် ထိန်းသိမ်းခံထားရစဉ်အတွင်း ဦးနှောက်သွေးကြောပြတ်ကာ ကွယ်လွန်သွားခဲ့သည်။
ဤဘဝတွင် ရလဒ်များ ကွဲပြားသွားသော်လည်း ဝမ်ယွီသည် ဝမ်ဂွအန်း၏ အသက်အရွယ်ကြီးရင့်မှုကြောင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ကျန်ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ ဝမ်ယွီ၏ ဆန္ဒအရဆိုလျှင် လစဉ် ကျန်းမာရေးစစ်ဆေးမှုများ ပြုလုပ်စေချင်သော်လည်း ဝမ်ဂွအန်းက လက်မခံခဲ့ပေ။
အငြင်းပွားမှုများစွာအပြီးတွင် သုံးလတစ်ကြိမ် စစ်ဆေးရန် အပေးအယူလုပ်ခဲ့ကြသည်။
ဝမ်ယွီသည် အိပ်မက်ထဲကအတိုင်း အဖြစ်ဆိုးများ ရုတ်တရက် ဖြစ်လာမည်ကို အမြဲကြောက်ရွံ့နေခဲ့သည်။ ဝမ်ဂွအန်းသည် သူစိုးရိမ်သည့်အတိုင်း မြေးကို မမြင်ရဘဲ ကွယ်လွန်သွားမည်ကို ကြောက်သည်။ သို့သော် သူသည် အခက်အခဲလည်း ကြုံနေရသည်။
ဝမ်ဂွအန်း အိုမင်းလာသည်ကို သူစိုးရိမ်သလို ဂျီအန်းနင်းသည်လည်း အသက် ၂၁ နှစ်သာရှိသေးပြီး တက္ကသိုလ် တတိယနှစ်သာ ပြီးဆုံးသေးသည့် ကျောင်းသူတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။
ဝမ်ယွီ နားလည်ထားသည့်အတိုင်းဆိုလျှင် သူမအရွယ်မိန်းကလေးတစ်ယောက်သည် လက်ထပ်ထားသော်လည်း ကလေးယူရန် စိတ်ကူးရှိမည်မဟုတ်ပေ။ ဂျီအန်းနင်း၏ ယခင်ဘဝက နာကျင်စရာအတွေ့အကြုံများကို ထောက်ထား၍ သူမကို အတင်းအကျပ် မပြုလုပ်စေချင်ပေ။
မျှော်လင့်မထားစွာပင် ဂျီအန်းနင်းသည် ခေါင်းလေးစောင်းကာ ခဏလောက် တွေးတောပြီးနောက် "ဒါဆိုရင် ကလေးယူကြမယ်လေ" ဟု ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
အခက်အခဲဖြစ်နေသည့် ဝမ်ယွီက "..." ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။
ဝမ်ယွီ စဉ်းစားနေသည်ကို မြင်သောအခါ ဂျီအန်းနင်းသည် နှုတ်ခမ်းကို စူကာ ပြုံးလိုက်ပြီး "ကလေးယူကြမယ်လို့ ပြောတာပါ" ဟု ဆိုသည်။
"မလုပ်ပါနဲ့ အန်းနင်း၊ ကျွန်တော့်အတွက်နဲ့တော့ မလုပ်ပါနဲ့..." ဝမ်ယွီသည် ဂျီအန်းနင်း၏ လက်ကို နူးညံ့စွာ ကိုင်တွယ်ရင်း သူမကို စိုးရိမ်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။
"ဒါက ရှင်တစ်ယောက်တည်းအတွက် မဟုတ်ပါဘူး" ဂျီအန်းနင်းက ပြန်လည်ကိုင်တွယ်ရင်း "သတိထားမိလား။ ရှင်၊ ကျွန်မနဲ့ ဖေဖေ၊ ကျွန်မတို့ သုံးယောက်လုံးမှာ တူညီတဲ့အချက်တစ်ခု ရှိတယ်" ဟု နူးညံ့စွာ မေးသည်။
ဝမ်ယွီ နားမလည်စွာ "ဘာတူညီချက်လဲ" ဟု မေးသည်။
ဂျီအန်းနင်းသည် အကြည့်ကို လျှော့ချလိုက်ပြီး ဝမ်ယွီ၏လက်ကို သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ကာ သူ၏လက်ချောင်းများကို ဖြည်းညင်းစွာ ပွတ်သပ်ရင်း "ကျွန်မတို့ သုံးယောက်လုံးမှာ သွေးသားရင်းချာတွေ မရှိကြဘူးလေ" ဟု ပြောသည်။
ဝမ်ယွီ၏ လက်က ဂျီအန်းနင်း၏ လက်ကို ရုတ်တရက် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
ဂျီအန်းနင်းတွင် ငယ်စဉ်ကတည်းက စွန့်ခွာသွားသည့် ဖခင်ရှိပြီး အခြေအနေကို မသိရပေ။ ဝမ်ယွီတွင်လည်း အရင်းအချာဖခင်၊ တစ်ဝမ်းကွဲအစ်ကိုနှင့် တစ်ဝမ်းကွဲမောင်နှမများ ရှိသော်လည်း သူတို့နှင့် တစ်ခါမျှ မဆုံဖူးသလို ဖခင်နှင့် အစ်ကိုဖြစ်သူမှာလည်း ထောင်ကျနေသည့်အတွက် ဝမ်ယွီ၏ စိတ်ထဲတွင် သေဆုံးသွားသူများဟုသာ သတ်မှတ်ထားသည်။
ဝမ်ဂွအန်းမှာမူ မိဘနှစ်ပါးမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီး ဝမ်ယွီမှာလည်း သားအရင်းမဟုတ်သည့်အတွက် သူတွင် အမှန်တကယ်ပင် သွေးသားရင်းချာ မရှိတော့ပေ။
"ကလေးယူကြမယ်" ဂျီအန်းနင်းက အတည်ပြုပြောသည်။
ကျွန်မတို့၏ သွေးသားကို ဆက်ခံမည့်၊ ဝမ်ဂွအန်း၏ မျိုးရိုးအမည်ကို ခံယူမည့် ကလေးတစ်ယောက်ကို မွေးဖွားပေးကြမယ်။
ဤနည်းဖြင့် သွေးသားတော်စပ်မှုမရှိသော လူသုံးယောက်သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အားပေးနှစ်သိမ့်ရင်း မျိုးရိုးဗီဇထက် သာလွန်သည့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာဖြင့် ဆက်နွယ်သွားကြသည်။
ဤအိမ်တွင် ကလေးလိုချင်သည်မှာ ဝမ်ဂွအန်းတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပေ။
သူတို့အားလုံး လိုအပ်နေကြပြီး အားလုံးကလည်း ဆန္ဒရှိနေကြသည်။
ဝမ်ယွီသည် ဤကိစ္စကို ဝမ်ဂွအန်းအား ပြောပြရင်း "အန်းနင်းမှာ တောင်းဆိုချက်တစ်ခု ရှိတယ်။ သူမ အိမ်မှာပဲနေတဲ့ အမေတစ်ယောက် မဖြစ်ချင်ဘူး။ အပြင်ထွက်ပြီး အလုပ်လုပ်ချင်သေးတယ်" ဟု ဆိုသည်။
"ပြဿနာမရှိဘူး၊ ဘာမှမဖြစ်ဘူး!" ဝမ်ဂွအန်းက အော်ပြောသည်။ "သူမကြိုက်တဲ့ ကုမ္ပဏီကို သွားလုပ်လို့ရတယ်။ သူစိတ်ကြိုက်မတွေ့ရင်လည်း ကုမ္ပဏီအသစ် တစ်ခုထောင်ပေးလိုက်မယ်!"
"စိတ်လျှော့ပါ၊ စိတ်လျှော့ပါ" ဝမ်ယွီက စိုးရိမ်နေသည့် မိခင်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖခင်၏ရင်ဘတ်ကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးသည်။
"ဒီကောင်လေးတော့!" ဝမ်ဂွအန်းက သူ့လက်ကို ရိုက်ချလိုက်ပြီး ရယ်မောကာ "ငါ့ကိုများ သေတော့မလိုလို ဘာလိုလိုနဲ့ အမြဲလုပ်နေတာပဲ" ဟု ပြောသည်။
အိပ်မက်နှင့် ပတ်သက်သည့်အရာများကို ဝမ်ဂွအန်းအား ဖော်ပြ၍ မရသည့်အတွက် ဝမ်ယွီမှာ စကားမပြောနိုင်ဘဲ ဖြစ်သွားသည်။
ဂျီအန်းနင်းသည် ကလေးယူမည့်အစီအစဉ်ကို မန်ရှင်းယွီအား ပြောပြသည်။
မန်ရှင်းယွီသည် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားပြီးနောက် "နင့်ဘဝက ငါတို့နဲ့ လုံးဝကို ကမ္ဘာတစ်ခုခြားနေသလိုပဲ" ဟု သက်ပြင်းချသည်။
ထို့နောက် "နင် တကယ်ပဲ သေချာပြီလား" ဟု မေးသည်။
ဂျီအန်းနင်း ခေါင်းညိတ်ပြီး "တကယ်တော့ ငါလက်ထပ်ခါစက ထမင်းစားခန်းက အဒေါ်လီက ငါ့ကို စောစောစီးစီး ကလေးမယူဖို့ အကြံပေးဖူးတယ်" ဟု ပြောသည်။
"ဘယ်သူလဲ"
"နံပါတ် (၇) ပြတင်းပေါက်ကလေ၊ တုတ်တုတ်အိအိနဲ့ အဒေါ်ကြီးလေ"
"အော်၊ အဲဒီအဒေါ်ကြီးလား"
ဂျီအန်းနင်း ခေါင်းညိတ်ပြီး ဆက်ပြောသည်။ "ငါသူနဲ့ တော်တော်ရင်းနှီးတယ်။ မနှစ်က ကျောင်းပြန်တက်တော့ ငါမင်္ဂလာဆောင်သကြားလုံးတွေ ပေးခဲ့တယ်။ သူက ငါ့ကို စောစောစီးစီး ကလေးမယူဖို့၊ အနည်းဆုံးတော့ သေချာစဉ်းစားပြီးမှ ယူဖို့ ပြောခဲ့တယ်"
မန်ရှင်းယွီ အံ့ဩသွားသည်။ "အဲဒီလို အကြံပေးတဲ့သူ ရှိတာလား။ အဒေါ်ကြီးအများစုကတော့ အိမ်ထောင်ပြုဖို့၊ ကလေးယူဖို့ပဲ အတင်းတိုက်တွန်းတတ်ကြတာ မဟုတ်ဘူးလား"
ရှုချန်း၏ မိခင်မှာ ထိုကဲ့သို့ အိမ်ထောင်ပြုရန်နှင့် ကလေးယူရန် ဖိအားပေးတတ်သူမျိုးဖြစ်သည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် ဒုတိယကမ္ဘာက အိုတာကုလေးကတော့ လုံးဝ အထိမခံပေ။ သူက မန်ရှင်းယွီကို "သူပြောတာ နားမထောင်နဲ့၊ သူက ငါတို့ဘဝနေထိုင်ပုံကို ဘယ်တော့မှ နားလည်မှာမဟုတ်ဘူး" ဟု ပြောသည်။
မန်ရှင်းယွီ နောက်ဆုံးတော့ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။
ဂျီအန်းနင်း ရယ်မောရင်း "အဒေါ်လီက အရမ်းသဘောကောင်းတဲ့သူပါ။ သူက ကလေးယူတာက အလုပ်အပေါ်မှာ အများကြီး သက်ရောက်မှုရှိတယ်၊ ကလေးယူဖို့ သင့်တော်တဲ့အချိန်၊ ကူညီမယ့်သူရှိမရှိ၊ အိမ်နဲ့ စုဆောင်းငွေ လိုအပ်ချက်တွေကို သေချာစဉ်းစားရမယ်လို့ ပြောတာပါ" ဟု ဆိုသည်။
မန်ရှင်းယွီ သဘောပေါက်သွားသည်။ "ဒီအချက်တွေက... နင့်အတွက်တော့ ဘာပြဿနာမှ မဟုတ်သလိုပဲနော်!"
တကယ်တော့ ထမင်းစားခန်းက အဒေါ်လီသည် ဂျီအန်းနင်း ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နှင့် လက်ထပ်လိုက်သည်ကို သဘောမကျပေ။ ကျောင်းတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ လုပ်ကိုင်လာခဲ့သူဖြစ်သည့်အတွက် ဘွဲ့ရပြီးနောက် လမ်းခွဲသွားကြသည့် စုံတွဲများစွာကို သူမ မြင်ဖူးထားသည်။ လူငယ်တစ်ယောက်သည် ဘွဲ့ရပြီးနောက် လူမှုလောက၏ ရိုက်ခတ်မှုများကို နှစ်အနည်းငယ် ခံစားပြီးမှသာ ရင့်ကျက်လာမည်ကို သူမ သိသည်။
အဒေါ်လီသည် ဂျီအန်းနင်းနှင့် ဝမ်ယွီတို့ကြားရှိ ဘဝနှင့် သေခြင်းတရား၊ မွေးဖွားခြင်းတို့နှင့် ပတ်သက်သည့် ဆက်နွယ်မှုကို မသိပေ။ ဂျီအန်းနင်း ဒုတိယနှစ်မှာပင် လက်ထပ်လိုက်သည်ကို မြင်ရသည့်အခါ လူငယ်စုံတွဲလေးကို အလွန်ငယ်ရွယ်သေးသည်ဟု ခံစားမိ၍ စိုးရိမ်နေခြင်းဖြစ်သည်။
အဒေါ်လီ၏ အကြံပေးချက်မှာ သာမန်လူများအတွက် မှန်ကန်သော်လည်း ဂျီအန်းနင်း၏ အခြေအနေနှင့်မူ မကိုက်ညီပေ။ ဂျီအန်းနင်းသည် သူဌေးမိသားစုထဲသို့ လက်ထပ်ဝင်ရောက်သွားသည်ကို သူမ မသိခဲ့ပေ။ သူမ စာရင်းပြုစုထားသည့် ကလေးယူရန် စဉ်းစားရမည့် အချက်များအားလုံးမှာ ဝမ်မိသားစုတွင် ပြဿနာမဟုတ်ပေ။
ဂျီအန်းနင်းသည် စိတ်ခံစားချက်ကြောင့်တင်မကဘဲ ဤအခြေခံအချက်များ၏ ပံ့ပိုးမှုကြောင့်ပါ ကလေးယူရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ဝမ်ယွီသည် ဇီဝကမ္မအရ အကောင်းဆုံး အသက်အရွယ်တွင် ရှိနေပြီး ဂျီအန်းနင်းလည်း ကျန်းမာရေးကောင်းမွန်သည်။ ကိုယ်ဝန်တားဆီးခြင်းကို ရပ်လိုက်ပြီးနောက် ဂျီအန်းနင်းသည် တစ်ကြိမ်ကြိုးစားရုံဖြင့်ပင် ကိုယ်ဝန်ရသွားခဲ့သည်။
ဂျီအန်းနင်းသည် အနည်းငယ် ပျို့အန်ခြင်းနှင့် အစားအသောက်ပျက်ခြင်း လက္ခဏာများ စတင်ပြလာချိန်တွင် ကျောင်းစတင်နေပြီဖြစ်သည်။ သူမ တစ်စုံတစ်ရာ ခံစားရသည်နှင့် သူမတွင် အကြံတစ်ခုပေါ်လာပြီး စစ်ဆေးကြည့်ရာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။
ဝမ်ယွီသည် ဤသတင်းကို ဝမ်ဂွအန်းအား ပြောပြသည့်အခါ အလွန်သတိထားနေရသည်။ ဂျီအန်းနင်းသည် ဝမ်ယွီက ဝမ်ဂွအန်းအား "တောင်ကြီးပြိုပါစေ၊ အရောင်မပြောင်း" ဆိုသည့် စကားများ၊ စွမ်းအင်ကို ထိန်းသိမ်းရမည့် အကြောင်းအရာများဖြင့် စကားလမ်းကြောင်း လွှဲနေသည်ကို ကြည့်နေရသည်။
"...?" ဝမ်ဂွအန်းက "မင်းဘာပြောချင်တာလဲ" ဟု မေးသည်။
ဝမ်ယွီက အားမလိုအားမရဖြင့် "အန်းနင်း ကိုယ်ဝန်ရှိနေတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်ဂွအန်း၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုမှာ တားမရဆီးမရ ဖြစ်သွားသည်။
"ကောင်းလိုက်တာ၊ ကောင်းလိုက်တာ! အန်းနင်း၊ ငါ့အလုပ်ခန်းကို လိုက်ခဲ့!" အဘိုးအိုသည် ရုတ်တရက် သတိရသွားပြီး စိတ်ပြောင်းသွားကာ "မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး! မလှုပ်နဲ့၊ ဝမ်ယွီ။ မင်း ငါ့အလုပ်ခန်းကိုသွား၊ အံဆွဲရဲ့ ညာဘက်မှာ အပြာရောင်ဖိုင်တွဲတစ်ခု ရှိတယ်၊ အဲဒါကို ယူခဲ့!"
ဝမ်ဂွအန်းသည် ဂျီအန်းနင်းအား သန်းတစ်ရာပေးမည်ဟု ကတိပေးခဲ့စဉ်က လေထဲက စကားများ ပြောခဲ့ခြင်းမဟုတ်ပေ။ သူသည် ဂျီအန်းနင်း၏ ပိုင်ဆိုင်မှုပုံစံကိုပင် ပြင်ဆင်ပေးခဲ့ပြီး ငွေသား၊ အိမ်ခြံမြေနှင့် ရှယ်ယာများကို သူမအတွက် သေချာစီစဉ်ပေးခဲ့သည်။ ဂျီအန်းနင်းသည် ရုတ်တရက်ပင် သူဌေးမလေး ဖြစ်လာခဲ့သည်။
သို့သော် ဝမ်ဂွအန်းနှင့် ဝမ်ယွီတို့ နှစ်ယောက်စလုံး အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေကြသည်။ ဂျီအန်းနင်း၏ အစားအသောက်ပျက်ခြင်းနှင့် ရံဖန်ရံခါ ပျို့အန်နေသည်ကို မြင်ရသည့်အခါ သူမအား ကျောင်းခေတ္တရပ်နားပြီး ကလေးမွေးဖွားခြင်းကိုသာ အာရုံစိုက်စေချင်သည်။
သို့သော် ဂျီအန်းနင်းက "မာစတာနဲ့ ပါရဂူဘွဲ့ တက်နေတဲ့ အစ်မတွေထဲမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိလျက်နဲ့ ကျောင်းတက်နေတဲ့သူတွေ ရှိပါတယ်။ တခြားသူတွေ လုပ်နိုင်ရင် ကျွန်မလည်း လုပ်နိုင်ပါတယ်" ဟု ပြောကာ ငြင်းဆိုခဲ့သည်။
သူမသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သူမကိုယ်တိုင် သိရှိပြီး ကြီးမားသည့် ပြဿနာများ ကြုံရမည်မဟုတ်ဟု ခံစားရသည်။ သို့သော် နံနက်ခင်းတွင် မအီမသာဖြစ်ခြင်းမှာ ခက်ခဲလှသည်။ ဂျီအန်းနင်းသည် အဆိုးရွားဆုံးကာလတွင် နှစ်ပတ်ခွင့်ယူခဲ့သည်။ အချိန်ပြည့်သွားပြီး မနက်ခင်းတွင် မအီမသာဖြစ်ခြင်းများ သက်သာလာသောအခါ သူမသည် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ကျောင်းသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။
ဝမ်ယွီသည် သူမအား နေ့တိုင်း ကျောင်းလိုက်ပို့သည်။ သူကိုယ်တိုင် မအားပါက အထူးယာဉ်မောင်းတစ်ဦးကိုပါ စီစဉ်ပေးထားသည်။
ဂျီအန်းနင်းသည် ဗိုက်ပူလေးနှင့် ကျောင်းဆက်တက်နေပြီး နေ့လယ်စာစားချိန်တွင် အထူးသူတစ်ယောက်က သူမအတွက် ကိုယ်ဝန်ဆောင် အာဟာရများကို ထမင်းစားခန်းသို့ လာပို့ပေးသည့်အတွက် ကျောင်းဝင်းထဲတွင် ထူးခြားသည့် မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်လာသည်။
သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး ဝမ်ယွီ၏ အိမ်မှ ဝမ်မိသားစု၏ အိမ်ကြီးသို့ ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်ကြသည်။
အိမ်တွင်လည်း အသက်အရွယ်ရသော်လည်း ကလေးတစ်ယောက် ထပ်မွေးရသည်ကို ပြဿနာမရှိဟု ဆိုသည့် အဒေါ်ကြီးတစ်ယောက်ရှိပြီး အရေးကြီးဆုံးမှာ နေ့စဉ် ဂျီအန်းနင်းအတွက် ကိုယ်ဝန်ဆောင် အာဟာရများကို အမျိုးမျိုး ပြင်ဆင်ပေးသည့် စားဖိုမှူးအဖွဲ့ရှိသည့်အတွက် တစ်ချိန်က တိတ်ဆိတ်နေသည့် အိမ်ကြီးမှာ ရုတ်တရက် အသက်ဝင်လာသည်။
ဝမ်ဂွအန်း၏ မျက်နှာအဆင်းမှာလည်း သိသိသာသာ တောက်ပလာပြီး သူ၏ သြဇာအာဏာများလည်း ပြန်လည်ရရှိလာသည်။
သူတို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခြင်းက ယခင်က လူသူကင်းမဲ့နေသည့် အိမ်ကြီးကို အသက်သစ်များ ဖြည့်ဆည်းပေးလိုက်သည်။
နောက်နှစ် ဧပြီလတွင် ကျောင်းသူကျောင်းသားများ အလုပ်ရှာဖွေရေးအတွက် အလုပ်ရှုပ်နေချိန်တွင် ဂျီအန်းနင်းသည် ကလေးကို အောင်မြင်စွာ မွေးဖွားလိုက်သည်။
ဆန်းဆူကီနီ - ကျွန်မအတွက်တော့ အသက်ကြီးမှ ကလေးယူရတာထက် အသက်ငယ်ငယ်နဲ့ ယူလိုက်တာက ပိုကောင်းပါတယ်။ ဂျီအန်းနင်း က ဒီနေရာမှာ ၂၁ နှစ်ပဲ ရှိသေးတော့ အရမ်းငယ်တယ်လို့ ကျွန်မထင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကလေးထိန်းဖို့ ကူညီပေးမယ့်သူတွေ ရှိနေတာက အဓိကအချက်ပါပဲ၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကိုယ့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်တိုးတက်မှုအတွက် လိုအပ်တာတွေကို ဆက်လုပ်နိုင်မှာမို့လို့ပါ။
ဖတ်ရှုပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒီဇာတ်လမ်းကို သဘောကျတယ်ဆိုရင်တော့ NovelUpdates မှာ 5⭐ သွားပေးဖို့ ရှက်ရှက်နဲ့ပဲ တောင်းဆိုပါရစေ။ (人❛ᴗ❛)♪тнайк чоц♪(❛ᴗ❛*人)