အခန်း ၅။ ငရဲတံခါးကို ပိတ်ပစ်ခြင်း
သူတို့မျက်နှာတွေကို သူရင်းနှီးပြီးသားပါ။ လက်ထောက်မန်နေဂျာ ကင်ယောင်းဂွန်နဲ့ မန်နေဂျာ ပက်ဂျွန်ဝူတို့က ဝူဆောင်းကို လုံးဝဂရုမစိုက်ဘဲ ၁၅ လက်မအရွယ် LCD မော်နီတာကိုသာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ ဝူဆောင်းက သူ့စားပွဲကို ရှာတွေ့ပြီး သူ့ရှေ့က LCD မော်နီတာကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
‘ဟုတ်သားပဲ… ဒါက လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၀ နှစ်ကလေ…’
မနေ့ကအထိ သူသုံးခဲ့တာက ၂၇ လက်မ OLED မော်နီတာ ဖြစ်သည်။ အခု သူ့ရှေ့က သေးကွေးတဲ့ LCD မော်နီတာကို ကြည့်ရုံနဲ့တင် မျက်လုံးတွေ ညောင်းညာလာသည်။ ထိုင်ခုံမှာဝင်ထိုင်ရင်း သူက 3G ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်သည်။
‘ကိုရီးယားမှာ iPhone နဲ့ Android ဖုန်းတွေက ၂၀၀၉ ခုနှစ်မှာမှ စထွက်တာ…’
စမတ်ဖုန်းတွေ ပေါ်လာတာကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ချမ်းသာသွားသူတွေ အများကြီးပဲ။ ဝူဆောင်းအတွက် ငွေရှာဖို့ အခွင့်အရေးတွေက အများကြီးရှိနေတယ်! စမတ်ဖုန်းတွေ! ဘစ်ကွိုင်တွေ!
‘ထီပေါက်မယ့် ဂဏန်းတွေကိုသာ ငါမှတ်မိရင် ဝယ်ထားလိုက်မှာ… ဒါပေမဲ့ မမှတ်မိတော့ သည်းခံရမှာပေါ့။’
သူ အစီအစဉ်ကောင်းတစ်ခု ဆွဲရလိမ့်မည်။ ဝူဆောင်းရဲ့ ခေါင်းထဲမှာ အတွေးတွေ ပြည့်နှက်နေတုန်း သူ့နောက်မှာ တစ်ယောက်ယောက် ရောက်လာသည်။
“ဟေ့ကောင်၊ အသစ်စက်စက်လေး။ ရောက်လာပြီဆိုရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မိတ်ဆက်ရမှာပေါ့။ ထိုင်နေပြီး ဘာလုပ်နေတာလဲ။”
ဒေဆန်စနစ် (Daesan System) ရဲ့ အထွေထွေမန်နေဂျာ ယွန်ဂီဟွမ် ဖြစ်သည်။ ဝူဆောင်း တစ်ခုခုမှားမှန်း သိလိုက်သည်။ မနေ့ကအထိ သူက ဌာနမှူးတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဝါရင့်ဝန်ထမ်းတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ပေမဲ့ အခုတော့ အသက် ၂၆ နှစ်အရွယ် ဝန်ထမ်းသစ်တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ။ ဝူဆောင်း အမြန်ထရပ်ပြီး ဦးညွှတ်လိုက်သည်။
“အော် ဟုတ်ကဲ့။ ကျွန်တော့်နာမည် ကန်ဝူဆောင်းပါ။ ဒီနေ့ ပထမဆုံးရက်ဖြစ်လို့ နည်းနည်း ရောထွေးသွားပါတယ်။ တောင်းပန်ပါတယ်။”
“ဒီမှာဆိုရင် လျင်မြန်သွက်လက်မှ ဖြစ်မယ်၊ မဟုတ်ရင် အလုပ်ပြုတ်လိမ့်မယ်။ အလုပ်ကို သေချာလုပ်၊ ကြားလား။”
“ဟုတ်ကဲ့၊ သိပါပြီ။”
ယွန်ဂီဟွမ်က ပက်ဂျွန်ဝူနဲ့ ကင်ယောင်းဂွန်ကို ခေါ်လိုက်သည်။
“မန်နေဂျာ ပက်နဲ့ လက်ထောက်မန်နေဂျာ ကင်၊ ဒီမှာ ဝန်ထမ်းသစ်။ နှုတ်ဆက်လိုက်ကြဦး။ သူတို့ကို သေချာသင်ပေးထားလိုက်။”
“မင်္ဂလာပါ။ ကျွန်တော့်နာမည် ကန်ဝူဆောင်းပါ။”
“ကျွန်တော်က မန်နေဂျာ ပက်ဂျွန်ဝူပါ။”
“ကျွန်တော်က လက်ထောက်မန်နေဂျာ ကင်ယောင်းဂွန်ပါ။”
ဝူဆောင်း ပြုံးလိုက်သည်။ သူတို့နဲ့ ဒီနေရာမှာ တစ်နှစ်လောက် အတူအလုပ်လုပ်ဖူးသည်။ သူတို့နဲ့အတူ အရက်သောက်ရင်း ယွန်ဂီဟွမ်အကြောင်း တိုင်ပင်ဖူးတာတွေကို ပြန်တွေးမိပြီး သဘောကျမိသည်။ ယွန်ဂီဟွမ်က သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်သည်။
“မင်းကတော့ အေးဆေးပါလား။ ကိုယ့်အရည်အချင်းကို ယုံကြည်လွန်းလို့လား။”
ဝူဆောင်းက ပြုံးလျက်ပဲ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ဟားဟား၊ ဟုတ်မှာပေါ့။ လော့ဂ်အင် (Login) ပြဿနာတစ်ခု ရှိနေတယ်လို့ ကြားလိုက်တယ်။ အဲဒါကို အတူလုပ်ကြမလား။”
လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၀ နှစ်က ဒီနေ့မှာ ဒီပြဿနာကို တခြားသူတစ်ယောက်က ဖြေရှင်းခဲ့ပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ သူကိုယ်တိုင် ဖြေရှင်းနိုင်ပြီ။ ဝူဆောင်းရဲ့ ယုံကြည်မှုကြောင့် ယွန်ဂီဟွမ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ကလူတွေလည်း မကျေနပ်တဲ့ မျက်နှာပေးနဲ့ ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့က ဝူဆောင်းကို အထင်ကြီးလွန်းပြီး မောက်မာတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်လို့ မြင်နေကြသည်။
***
ဆော့ဖ်ဝဲအသစ်တစ်ခု ရေးတဲ့အခါ အရေးအကြီးဆုံးက Development environment ကို အရင်ပြင်ဆင်ရတာ ဖြစ်သည်။ Visual Studio ကို ထည့်ရမယ်၊ Library version တွေကို သတ်မှတ်ရမယ်၊ ပြီးရင် SVN ကနေ ကုဒ်တွေကို ဒေါင်းလုဒ်ဆွဲပြီး Build လုပ်ရမယ်။ ပရိုဂရမ်းမင်းမှာ အသစ်ဖြစ်တဲ့သူအတွက်ဆိုရင် ဒါတွေလုပ်ဖို့ နာရီပေါင်းများစွာ ကြာတတ်သည်။
ဘယ်ပရိုဂရမ် version ကို သုံးနေလဲဆိုတာ သိရမယ်၊ SVN လော့ဂ်အင်အတွက် အကောင့်ကို စစ်ရမယ်၊ ဘယ်ကုဒ်တွေကို ဒေါင်းလုဒ်ဆွဲရမလဲဆိုတာ သိရမယ်။ ဘယ်လို Build လုပ်ရမလဲဆိုတာ သိရပြီး အဆင့်တိုင်းကို ဝါရင့်ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်ဆီမှာ စစ်ဆေးခိုင်းရမယ်။ ဒါကြောင့်လည်း အချိန်အကြာကြီး ကြာနေတာ ဖြစ်သည်။
အကယ်၍ တစ်ယောက်ယောက်က SVN ကို ကုဒ်မှားတင်လိုက်မိပြီး နောက်ဆုံး version က ဖောက်သည်တွေဆီ ရောက်သွားရင်တော့ အဆိုးမြင်မှတ်ချက်တွေနဲ့ ပစ်ပေါက်ခံရတော့မှာပဲ။
ဒါပေမဲ့ ဝူဆောင်းကတော့ ဒီအလုပ်မှာ အသစ်မဟုတ်ပေ။
သူ့အတွေ့အကြုံတွေနဲ့ မလိုအပ်တဲ့ အဆင့်တွေကို ကျော်ဖြတ်လိုက်သည်။ ပရိုဂရမ်ကို ထည့်လိုက်တယ်၊ SVN ကနေ ကုဒ်တွေကို ရှာပြီး ဒေါင်းလုဒ်ဆွဲတယ်၊ ပြီးတော့ Build လုပ်လိုက်သည်။
အချိန် ၂၀ လောက်ပဲ ကြာသည်။ ဘယ်သူ့အကူအညီမှမယူဘဲ သူအမြန်လုပ်လိုက်သည်။ မယုံနိုင်စွာ ငေးကြည့်နေတဲ့ ယွန်ဂီဟွမ်က ပက်ဂျွန်ဝူကို မေးလိုက်သည်။
“မန်နေဂျာ ပက်… ဒီကောင်ကို ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာ မင်းတို့ အရင်သင်ပေးထားတာလား။”
ပက်ဂျွန်ဝူက မျက်လုံးအဝိုင်းသားနဲ့ ခေါင်းခါပြသည်။ ကင်ယောင်းဂွန်ကိုလည်း ထပ်မေးလိုက်သည်။
“မင်းကောပဲ၊ လက်ထောက်မန်နေဂျာ ကင်။”
ကင်ယောင်းဂွန်ကလည်း အဖြေတူပဲ။ ဝူဆောင်းက အလုပ်ကို မြန်မြန်ဆန်ဆန်လုပ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဒီအဆင့်ထိတော့ အဆင်ပြေသွားပြီ။ အခု ကြည့်ရအောင်… လော့ဂ်အင် ပြဿနာက ဘာဖြစ်တာလဲ…”
သူ့မှတ်ဉာဏ်ထဲက အဖြေကို ရှာလိုက်သည်။ ဒီမှာ အလုပ်လုပ်တုန်းက ပက်ဂျွန်ဝူနဲ့ ကင်ယောင်းဂွန်တို့က အချက်အလက်အားလုံးကို မျှဝေခဲ့ဖူးတာမို့ ပြဿနာကို သူအတိအကျ သိသည်။ သူက Visual Studio ပရိုဂရမ်ထဲက LoginView.cpp ဖိုင်ရဲ့ ၁၃၂ လိုင်းမှာ ပြဿနာကို ရှာတွေ့သွားသည်။
“ID နဲ့ Password ရိုက်ထည့်လိုက်ရင် လော့ဂ်အင်ဝင်လို့မရဘဲ ပရိုဂရမ်က တုံ့ပြန်မှုမရှိဘူးလို့ ပြောတာ မဟုတ်လား။”
ပက်ဂျွန်ဝူနဲ့ ကင်ယောင်းဂွန်တို့ ခေါင်းညိတ်ကြသည်။
“ပြဿနာက ဆာဗာဘက်မှာ Trim လုပ်ထားတဲ့အတွက် ပုံမှန်လို မြင်ရပေမဲ့ HTS မျက်နှာပြင်မှာတော့ မတူဘူး။ အသုံးပြုသူရိုက်ထည့်တဲ့ ID နဲ့ PW က ဆာဗာထဲက အချက်အလက်နဲ့ ကွဲပြားနေတာပါ။”
ပက်ဂျွန်ဝူက ကင်ယောင်းဂွန်ကို မေးလိုက်သည်။
“အဲဒါ ဟုတ်လား။”
“ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိပါတယ်။ အပြင်က အလုပ်အပ်ထားတဲ့ကုမ္ပဏီက လုံခြုံရေးတိုးမြှင့်ဖို့အတွက် ဒီအချက်ကို ထည့်ခိုင်းတာပါ။ ကျွန်တော်တို့က မလိုအပ်ဘူးထင်လို့ သေချာမစစ်မိလိုက်ဘူး။”
“ဒါဆိုရင် ဒီအပိုင်းကို စမ်းသပ်တောင် မစမ်းသပ်ခဲ့ဘူးပေါ့လေ။”
ကင်ယောင်းဂွန်က တုန်လှုပ်စွာ ဖြေသည်။
“အဲဒါကတော့… သိတဲ့အတိုင်းပဲ၊ နောက်ဆုံးသတ်မှတ်ရက်က နီးကပ်လာလို့လေ။ အဓိကအပိုင်းတွေကိုပဲ ဦးစားပေးပြီး စမ်းသပ်ခဲ့တာပါ။ ကျန်တာတွေကို နောက်မှ စစ်ဖို့ စီစဉ်ထားပေမဲ့ အချိန်မရလိုက်ဘူး… တချို့အချက်လေးတွေကို လွဲချော်သွားတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။”
ပက်ဂျွန်ဝူ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ယွန်ဂီဟွမ်ကတော့ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ဘာပြောတယ်? ထုတ်ကုန်ကို ဖြန့်ချိပြီးမှ အခုမှ လာပြောတာလား။ ဘာလုပ်ကြမလဲ။ လူတွေက ပရိုဂရမ်ကို ဒေါင်းလုဒ်ဆွဲပြီးသွားပြီ၊ အခု ဘာလုပ်ကြမလဲလို့။”
ဝူဆောင်းက အတိုချုပ် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“အရင်ဆုံး လော့ဂ်အင်မှတ်ပုံတင်တာကို လော့ဂ်အင်အမှားအဖြစ် ပြောင်းပေးရပါမယ်။ တခြား Patch တွေနဲ့အတူ ဒီပြဿနာကိုပါ ထည့်လိုက်လို့ရပါတယ်။ HTS အလုပ်လုပ်တဲ့အချိန်မှာ လက်ရှိ version ကို စစ်ဆေးပြီး အဆင့်မြှင့်တင်ပေးသွားမှာပါ။ ပြီးရင် ဖယ်စက်တွေကို နောက်ဆုံး version ဘယ်လို ဒေါင်းလုဒ်ဆွဲရမလဲဆိုတာ အကြံပြုပေးလိုက်မယ်။ ဒါက ပြဿနာအကြီးကြီး မဟုတ်ပါဘူး။”
ဝူဆောင်းရဲ့ တည်ငြိမ်တဲ့ ဖြေရှင်းနည်းကြောင့် လူသုံးယောက်လုံး စကားမပြောနိုင်အောင် ဖြစ်သွားကြသည်။ ဒီလောက်အေးဆေးပြီး အရည်အချင်းရှိတဲ့ ဝန်ထမ်းသစ်မျိုး သူတို့တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့။
ယွန်ဂီဟွမ်ရဲ့ နှစ် ၂၀ ပရိုဂရမ်းမင်း အတွေ့အကြုံမှာလည်း တစ်ခါမှ မမြင်ဖူး။
ပက်ဂျွန်ဝူရဲ့ ၁၀ နှစ် အတွေ့အကြုံမှာလည်း တစ်ခါမှ မမြင်ဖူး။
ကင်ယောင်းဂွန်ရဲ့ ၄ နှစ် အတွေ့အကြုံမှာလည်း တစ်ခါမှ မမြင်ဖူး။
သူတို့ ဒီလိုလူမျိုးကို တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးခဲ့ကြ။ ဝူဆောင်းကတော့ မပြီးသေးပါ။
“ပရိုဂရမ်ကို ခဏလေးပဲ ကြည့်ရသေးပေမဲ့ Test code မရှိတာကို သတိထားမိတယ်။ အခု Test code တစ်ခုလောက် ရေးပေးလိုက်ရမလား။ တကယ့်ပရိုဂရမ်ကို ပြင်နေတာထက် ဒီလိုလုပ်တာက ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်။”
Test code။
ပရိုဂရမ်တစ်ခု တည်ဆောက်တဲ့အခါ အဆင့်တိုင်း၊ လုပ်ဆောင်ချက်တိုင်းကို လိုက်စစ်နေမယ့်အစား စမ်းသပ်ဖို့အတွက် ကုဒ်တစ်ခု ရေးရတာ ဖြစ်သည်။ ဥပမာ- Android အက်ပ်တစ်ခုအတွက်ဆိုရင် လုပ်ဆောင်ချက်တိုင်းကို တစ်ခုချင်းလိုက်စစ်ရင် အချိန်ကြာပြီး အမှားပါသွားနိုင်တယ်။ Test code က ပိုမြန်ပြီး ပိုထိရောက်တဲ့ နည်းလမ်းဖြစ်သည်။
“မင်း အဲဒါမျိုး လုပ်တတ်လို့လား။”
ဝူဆောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူ့နောက်က လူသုံးယောက်လုံး တံတွေးမြိုချလိုက်ကြသည်။