အခန်း (၄) < ပန်ဒိုရာသေတ္တာ >
အိပ်မက်ဆိုးကြီးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးစေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေ၏။ ကန်ဝူဆောင်း ရုတ်တရက် လန့်နိုးလာပြီး အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူထုတ်လိုက်သည်။
"ဟူး... ဟူး..."
စူးရှသော ဆောင်းလေအေးက သူ့ကို ချက်ချင်းပင် လန်းဆန်းသွားစေသည်။ သူ သတိဝင်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
"တကယ် ဆိုးရွားတဲ့ အိပ်မက်ဆိုးပါလား..."
ဗိုက်တင်းသွားသည်အထိ အသားကင်တွေ စားခဲ့ရသည်ကို သူ မှတ်မိနေသည်။ ထို့နောက် သေချာပေါက် မူးသွားသည်အထိ အရက်ကို ခွက်ထိုးခွက်လန် သောက်ခဲ့သည်။ သီးသန့်အခန်းတစ်ခန်းထဲ ရောက်သွားပြီး အရက်ကို ထပ်သောက်ခဲ့သည်၊ မစ္စတာကင်၏ ကားပေါ်သို့ တက်ခဲ့ရသည်များကိုလည်း သူ မှတ်မိနေသေးသည်။
"ဖြစ်နိုင်စရာ မရှိဘူး... အိပ်မက်တစ်ခု ဖြစ်ရမယ်။ လူသတ်မှုဆိုတာ... ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဖူးး။"
ဒါဟာ အိပ်မက်တစ်ခုသာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု တွေးကာ ကန်ဝူဆောင်း ခေါင်းကိုခါယမ်းလိုက်သည်။ သူ တံတွေးကို မျိုချလိုက်စဉ် တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်နေသည်ကို ခံစားရသည်။ မနေ့ညက အဲ့ဒီလောက် အလွန်အကျွံ သောက်ထားခဲ့ပါလျက်နှင့် Hangover ခေါ် ခေါင်းမူးခေါင်းကိုက်ခြင်း လုံးဝ မရှိပေ။ တကယ်တော့ သူ အလွန်ပေါ့ပါးလန်းဆန်းနေသည်။
အသက် ၃၆ နှစ်။
သူသည် အချိန်ပိုများနှင့် စနေ၊ တနင်္ဂနွေများပါ မနားတမ်း အလုပ်လုပ်ခဲ့သော်လည်း တစ်ခါမျှ လေ့ကျင့်ခန်း မလုပ်ခဲ့ဖူးပေ။ ဤအချက်ကြောင့် သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ အားနည်းလွန်းသဖြင့် မနက်တိုင်း အိပ်ရာထရန်ပင် ခက်ခဲလှသည့် အနေအားသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့သည်။
သို့သော် ယခုမူ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လုံးဝ ကွာခြားနေသည်။
"ဝူဆောင်း၊ ထတော့လေ။ ဒီနေ့က မင်းရဲ့ ပထမဆုံး အလုပ်ဆင်းရမယ့်ရက် မို့လို့ စောစောသွားရမယ်"
"ဟင်... ဟင်?"
ကန်ဝူဆောင်း အံ့သြထိတ်လန့်လျက် ထရပ်လိုက်သည်။
"ပထမဆုံး အလုပ်ဆင်းရမယ့်ရက် ဟုတ်စမ်း။ ပြီးတော့ အမေ့အသံကလည်း ပိုပြီး နုပျိုနေသလိုပဲ..."
ဝူဆောင်းသည် သူ့ဖုန်းကို လိုက်ရှာလိုက်သည်။ ရှာတွေ့သွားသောအခါ သူ အံ့အားသင့်သွားရသည်။
အစွန်းဖွင့် ခေါက်ဖုန်း (Flip phone) တစ်လုံး ဖြစ်နေသည်။
၎င်းသည် စမတ်ဖုန်းများ မပေါ်မီက သူသုံးခဲ့ဖူးသည့် ရှေးဟောင်း ၃ဂျီ (3G) ဆယ်လူလာဖုန်း ဖြစ်နေလေသည်။
***
မိသားစုဝင် သုံးဦးသည် စုတ်ပြတ်နေသော စားပွဲဟောင်းတစ်ခုဝန်းကျင်တွင် ထိုင်နေကြသည်။ မကြာခဏ မစားနိုင်လှသည့် အမဲသားစွပ်ပြုတ်တစ်ခွက်က မွှေးကြိုင်လှိုင်ထွက်နေ၏။ သူ ဇွန်းကို မြှောက်လိုက်စဉ် ဖခင်ဖြစ်သူ ကန်ဂီချွန်းက ပြောလာသည်။
"အလုပ်တစ်ခု ရပြီဆိုတော့ အောင်မြင်ဖို့ ကြိုးစားပြီး အလုပ်လုပ်ရမယ်။ ပိုက်ဆံစုပြီး အိမ်ထောင်ပြုရမယ်လေ!"
ဤသည်မှာ လွန်ခဲ့သော ၁၀ နှစ်က ဖြစ်သဖြင့် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ဆံပင်များတွင် စုဆောင်းမိနေသော ဆံဖြူအချို့သာ ရှိသေးသည်။
"သူ့မှာက ပထမဆုံး အလုပ်ဆင်းတဲ့ရက်ဆိုတော့ အိမ်ထောင်ပြုဖို့အထိ အသင့်ဖြစ်သေးမယ် မထင်ပါဘူး။ စားပြီးရင် မြန်မြန်အလုပ်သွားတော့။ ညွှန်ကြားချက်တွေကို သေချာလိုက်နာဖို့ သတိရဦး။ အထက်လူကြီးပြောတာကို အမြဲတမ်း လက်ခံလိုက်နာရမယ်၊ ကြားလား"
မိခင်ဖြစ်သူ ကင်အွန်ဂျောင်းက ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်သည်။
သူမ၏ အသက်မှာ လေးဆယ်ကျော်အရွယ်သာ ရှိသေးသော်လည်း လက်များတွင် အရေးအကြောင်းများနှင့် အနာရာများ ထင်ရှားနေပြီဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ တစ်သက်တာလုံး ခက်ခဲပင်ပန်းစွာ အလုပ်လုပ်ခဲ့ရခြင်း၏ ရလဒ်ပင်တည်း။
"ဒါဆို ဒီနေ့က တကယ်ပဲ ၂၀၀၈ ခုနှစ်၊ ဇန်နဝါရီလ ၁၀ ရက်နေ့ပေါ့လေ?"
ကင်အွန်ဂျောင်းက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။
"မင်းက ဒါကို ဆက်မေးနေတုန်းပဲလား။ မြန်မြန်ထပြီး မနက်စာစားစမ်းပါ။ ဗိုက်ပြည့်မှ အလုပ်လုပ်ရတာ အဆင်ပြေမှာ"
ဝူဆောင်း စားနေစဥ် လက်များ တုန်ယင်နေသည်။
'ဒါ တကယ်ကြီး ဖြစ်ပျက်နေတာပဲ။'
သူ လုံးဝ မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။ အရာရာတိုင်းက ယနေ့သည် တကယ်တမ်းအားဖြင့် ၂၀၀၈ ခုနှစ်၊ ဇန်နဝါရီလ ၁၀ ရက်နေ့ ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။ သူသည် ဖုန်းထဲက ရက်စွဲနှင့် တီဗီပေါ်ရှိ သတင်းများကို စစ်ဆေးကြည့်ခဲ့သည်။ သူ့မိဘများ၊ အိမ်နှင့် အခြားအရာအားလုံးက သူ အတိတ်သို့ ၁၀ နှစ်တာ ခရီးနှင်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေလေသည်။
ကန်ဂီချွန်းက ဝူဆောင်းကို စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ သားရယ်၊ ဘာလို့ အဲဒီလောက်တောင် လက်တွေ တုန်နေရတာလဲ?"
"ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး ဘုရား... အဟမ်း၊ တကယ်တော့..."
သူ့ရင်ထဲတွင် ပျော်ရွှင်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
'ဘုရားသခင်က ငါ့ကို အဲဒီကောင်ပုတ် လူယုတ်မာဆီကနေ လက်စားချေဖို့ အခွင့်အရေး ပေးလိုက်တာပဲ။'
မနေ့က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို သူသည် ဖန်သားပြင်ကဲ့သို့ ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ ပြန်လည်သတိရလာသည်။ သူ သေဆုံးသွားခဲ့ရသည်ကို ခံစားမိလိုက်သည်။ ထိုသို့ အမှောင်ထုထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားခဲ့ရသည့် အဖြစ်ကို တွေးမိရုံမျှဖြင့် သူသည် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်သွားရသည်။
'စောင့်နေစမ်းပါကွာ၊ ไอ้เวร (အဲ့ဒီကောင်ယုတ်) ရဲ့။'
ဝူဆောင်း စားလက်စကို ရပ်လိုက်ပြီး ဒေါသတကြီးဖြင့် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။ ကင်အွန်ဂျောင်းက သူ့ကို စိတ်တိုလက်တိုဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
"ကန်ဝူဆောင်း။ ဘာလို့ မနက်စာကို မကုန်အောင် စားတာလဲ။ မင်း အလုပ်ကို အမြန်သွားရတော့မယ်လေ။ ပထမဆုံးရက်မှာ နောက်ကျချင်လို့လား ဟင်"
မှန်ပေသည်။ ယနေ့သည် ၂၀၀၈ ခုနှစ်၊ ဇန်နဝါရီလ ၁၀ ရက်နေ့ ဖြစ်သည်။
ဘစ်ကွိုင် (Bitcoin) မပေါ်ပေါက်လာသေးမီ ကာလပင်တည်း။
အကယ်၍ သူသာ ယခု အချိန်တွင် ဘစ်ကွိုင် ၁,၀၀၀ ကို ဝယ်ယူထားနိုင်မည်ဆိုပါက ၎င်းသည် အနာဂတ်တွင် ဒေါ်လာ ၉ သန်းအထိ တန်ဖိုးရှိလာလိမ့်မည်။ အကယ်၍ သူသာ ပိုမိုများပြားစွာ၊ တတ်နိုင်သမျှ အများဆုံး ဝယ်ယူနိုင်မည်၊ ထို့ပြင် အီသရီယမ် (Ethereum) ကဲ့သို့သော အခြားသော အဓိက ခရစ်တိုငွေကြေးများကိုပါ တူးဖော်နိုင်မည်ဆိုပါက သူသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အချမ်းသာဆုံးပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်လာနိုင်မည်ပေတည်း။
အကယ်၍ ဤအရာသာ ဖြစ်မြောက်လာခဲ့မည်ဆိုပါက ချိုဂီချူလ်နှင့် ဒေယန်းကော်ပိုရှင်းတို့ကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန်မှာ လေတိုက်သကဲ့သို့ လွယ်ကူသွားလိမ့်မည်။ ဝူဆောင်း အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေသဖြင့် မိခင်ဖြစ်သူ၏ ဆူပူကြိမ်းမောင်းမှုကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။
***
ယောအူဒိုသို့ အလုပ်သွားရာလမ်းတွင် ဝူဆောင်း သူ၏ အတွေးများကို စနစ်တကျ စုစည်းလိုက်သည်။
'ငါ့ရဲ့ ပထမဆုံးအလုပ်... ဒါဆိုရင် ဒေဆန်စစတမ် (Daesan System) ပေါ့လေ။'
ဒေဆန်စစတမ်။
ဒေဆန်စစတမ်သည် ငွေကြေးဆိုင်ရာ အက်စ်အိုင် (SI) နည်းပညာကို အထူးပြုလုပ်ကိုင်သော ကုမ္ပဏီတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ၎င်းတွင် ဝန်ထမ်း အယောက် ၄၀ ခန့် ရှိပြီး နှစ်စဉ်ဝင်ငွေမှာ ဒေါ်လာ ၄.၅ သန်း ရှိသည်။ သူသည် ဤနေရာတွင် တစ်နှစ်တိတိ လုပ်ကိုင်ခဲ့ပြီး၊ ထို့နောက် အက်စ်တီဒေတာစစတမ် (ST Data System) တွင် ခြောက်နှစ်ကြာ လုပ်ကိုင်ခဲ့သည်။ ထို့နောက်မှသာ ဘစ်မိန်း (Bitmain) သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
'ဘစ်ကွိုင်က အောက်တိုဘာလမှ တရားဝင် ထွက်ပေါ်လာမှာဆိုတော့... မိုင်းနင်း (mining) ခေါ် တူးဖော်ရေး နည်းပညာတွေကို ငါ တီထွင်ပြီး ပိုက်ဆံရှာရမယ်။'
သူ မှတ်မိသည်မှန်ပါက ၂၀၀၈ ခုနှစ်၊ အောက်တိုဘာလ ၃၁ ရက်နေ့သည် ဘစ်ကွိုင်၏ စာတမ်းဖြူ (White paper) ထွက်ရှိခဲ့သည့် ရက်စွဲဖြစ်သည်။ နိုဝင်ဘာလ ၉ ရက်နေ့နှင့် ၂၀၀၉ ခုနှစ် ဇန်နဝါရီလ ၃ ရက်နေ့တို့တွင်မူ ဆက်စပ်ကုဒ်များကို Sourceforge.net တွင် မှတ်ပုံတင်ခဲ့ပြီး၊ ကမ္ဘာပေါ်တွင် ပထမဆုံး ဂျီနီစစ်ဘလောက် (Genesis block) ကို တူးဖော်နိုင်ခဲ့သည်။ ၉ ရက်နေ့တွင်မူ တူးဖော်ရေးပရိုဂရမ်ကို ဖြန့်ချိခဲ့ကြသည်။
ထိုအချိန်က ကမ္ဘာကြီးသည် ဘစ်ကွိုင်ကို အမြတ်အစွန်းထွက်မည့် ငွေကြေးတစ်မျိုးအနေဖြင့် အသိအမှတ် မပြုခဲ့ကြပေ။ အစပိုင်းတွင် ၎င်းကို ဆော့ဖ်ဝဲရေးသားသူ (Developers) များအတွက် ကစားစရာတစ်ခုသွယ်သာ မြင်ခဲ့ကြသည်။
ဘစ်ကွိုင် ၁၀,၀၀၀ ဖြင့် ပီဇာဝယ်စားခဲ့ဖူးသည့် နာမည်ကျော်ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်လည်း ရှိခဲ့ဖူးသည်။ ဘစ်ကွိုင်၏ တန်ဖိုးမြင့်တက်လာမှုမှာ ၂၀၀၉ ခုနှစ်နှောင်းပိုင်းအထိ ဖြစ်လာမည်မဟုတ်သဖြင့် အလျင်စလို လုပ်စရာ မလိုပေ။
'ခဏနေဦး... ငါ့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်က အမြဲတမ်း ဒီလောက်တောင် ကောင်းခဲ့လို့လား?'
အတိတ်တုန်းကဆိုလျှင် သူသည် ခရစ်တိုငွေကြေး၏ သမိုင်းကြောင်းနှင့်ပတ်သက်၍ ယေဘုယျ အသိအမှတ်ပြုထားသည်များသာ ရှိခဲ့ပြီး ဖြစ်ရပ်အားလုံး၏ တိကျသော ရက်စွဲများကို ποτέ မသိခဲ့ပေ။
သို့သော် ယနေ့မူ ကွာခြားနေသည်။ သူသည် တိကျသော ရက်စွဲများကို အတိအကျ ပြန်လည်မှတ်မိနေသည်။
'ကဲ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်လေ။ ငါ အမြန်ဆုံး အလုပ်ဆင်းပြီး အစီအစဉ်တွေ စဆွဲရမယ်။'
– ယောအူဒိုပါ။ ဤသည်မှာ ယောအူဒိုဘူတာ ဖြစ်ပါသည်။ ရထားမှဆင်းမည့် တံခါးပေါက်သည် သင်၏ ညာဘက်လက်ဖက်တွင် ရှိပါသည်။
ဝူဆောင်းသည် လူစည်ကားလှသော မြေအောက်ရထားကြီးမှ ထွက်လာခဲ့သည်။
***
ဝူဆောင်းသည် ယောအူဒိုမြေအောက်ရထားဘူတာရုံ အမှတ် (၄) ထွက်ပေါက်မှ ထွက်လာပြီး သူ အလုပ်လုပ်ဖူးခဲ့သည့် အဆောက်အအုံကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ခက်ခဲပင်ပန်းလှသော အလုပ်တစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း သူ ဤနေရာမှ သင်ခန်းစာများစွာ ရရှိခဲ့သည်။ ကောင်းမွန်လှသည့် ရှေးဟောင်း အမှတ်တရအချိန်များပင်တည်း။
'ပင်ပန်းခဲ့ပေမဲ့ ဒီမှာပဲ ငါ အများကြီး ကြီးထွားလာခဲ့တာပါလား။'
ကောလိပ်တက်စဉ်ကာလက ဆော့ဖ်ဝဲရေးသားခြင်း (Development) ကဏ္ဍတွင် သူ့၌ အရည်အချင်း အများကြီး မရှိခဲ့ပေ။ အတွေ့အကြုံ မရှိဘဲနှင့် ရက်စက်ကြမ်းကြوتလှသော အပြင်လောကကြီးထဲသို့ ပစ်ချခံခဲ့ရသည်။ သူ ဘာမှန်းမသိခဲ့ဘဲ အမှားများစွာနှင့် အထက်လူကြီး၏ ဆူပူကြိမ်းမောင်းမှုများကြားမှပင် ပရိုဂရမ်ရေးဆွဲခြင်းကို သင်ယူခဲ့ရသည်။ သူသည် HTS (Home Trading System) ပရိုဂရမ်ပေါ်တွင် အလုပ်လုပ်ခဲ့ရပြီး ဤဆော့ဖ်ဝဲမှာ ဖောက်သည်များနှင့် တိုက်ရိုက်ချိတ်ဆက်ရသည့် ဆော့ဖ်ဝဲတစ်ခုဖြစ်သောကြောင့် VoC (Voice of the Customer - ဖောက်သည်များ၏ တုံ့ပြန်သံများ) အလွန်များပြားလှသည်။ အနုတ်လက္ခဏာဆောင်သော တုံ့ပြန်ချက်တိုင်းကို သူတစ်ဦးတည်းသာ ခံစားရင့်ကျက်ခဲ့ရသည်။
'ကဲ၊ သွားကြစို့။'
ဝူဆောင်းသည် ဓာတ်လှေကားကို စီးကာ (၇) ထပ်သို့ တက်လာခဲ့သည်။ အလုပ်စတင်ရမည့် တရားဝင်အချိန်မှာ နံနက် ၈ နာရီ မတိုင်မီ ဖြစ်ပြီး၊ ထိုအချိန်မှာ စတော့ဈေးကွက် စတင်ဖွင့်လှစ်ချိန်ပင် ဖြစ်သည်။
နံနက် ၇ နာရီ ၃၀ မိနစ်သာ ရှိသေးသော်လည်း ဝန်ထမ်းအများအပြားမှာ အလုပ်ခွင်သို့ ရောက်နှင့်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။
"ဟေ့ လက်ထောက်မန်နေဂျာ ကင်၊ HTS လော့ဂ်အင်စစ်ဆေးမှု ပြီးသွားပြီဆိုတာ သေချာရဲ့လား။ ကျွန်တော် ID နဲ့ PW ကို ရိုက်ထည့်လိုက်တဲ့အခါ နိဒါန်းပျော့ပေါ့ (Introductory popup) လည်း မပေါ်လာဘူး၊ လော့ဂ်အင်လည်း လုံးဝ ဝင်လို့မရဘူး ဖြစ်နေတယ်"
"အဲဒါ ဖြစ်စရာ မရှိပါဘူး..."
"သွားပြီး အခုချက်ချင်း စစ်လိုက်စမ်းပါ။ ဈေးကွက်ဖွင့်တဲ့အချိန်မှာ လူတွေ လော့ဂ်အင်ဝင်လို့ မရဘူးဆိုရင် ငါတို့ သေပြီသာ မှတ်ပေတော့။ ခင်ဗျား အဲဒါကို သိတယ်မဟုတ်လား"
ဝူဆောင်းသည် သူ့ထိုင်ခုံဆီသို့ သွားနေစဉ် ဤစကားပြောသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူသည် ထိုသူတို့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ခြေလှမ်းရပ်သွားသည်။ သူ ဤနေ့ရက်ကို မှတ်မိနေသည်။
၂၀၀၈ ခုနှစ်၊ ဇန်နဝါရီလ ၁၀ ရက်။ ယနေ့သည် ဆော့ဖ်ဝဲရေးသားသူများက "ငရဲတံခါးများ ပွင့်လာသည့်နေ့" ဟု ကွယ်ဝှက်နာမည်ပေးထားကြသည့် နေ့ပင်တည်း။ ၎င်းသည် စနစ်အသစ်ကို တရားဝင် စတင်စမ်းသပ်မိတ်ဆက်သည့် ပထမဆုံးနေ့ ဖြစ်လေသည်။