အခန်း ၁၉၃။ <ထိန်းချုပ်ခြင်း>
ချိုဂီချူလ်က ဂျောင်ဂျင်စပ်ကို မေးလိုက်သည်။ “ဘစ်ထရေးဒင်း (Bit Trading) ပေါ်မှာ အရောင်းအဝယ်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ရပ်ဆိုင်းလို့ ရမလား။”
“နည်းပညာအရဆိုရင်တော့ ဘယ်အချိန်မဆို လုပ်လို့ရတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ခဏခဏ လုပ်နေရင်တော့ သုံးစွဲသူတွေဆီကနေ တိုင်ကြားစာတွေ အများကြီး ထွက်လာလိမ့်မယ်။”
“ဒါဆိုရင်တော့ ခဏခဏ မလုပ်တာပဲ ကောင်းမှာပေါ့။”
“ဟုတ်တယ်၊ အဲဒါပဲ။”
ချိုဂီချူလ်က သူ့မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ ချိုတေးမင်နှင့် စကားပြောပြီးကတည်းက သူ အိပ်မပျော်ခဲ့ရပေ။ သူ ကန်ဝူဆောင်းဆီ အပြေးသွားပြီး အကူအညီတောင်းသင့်သလား။ ဒါမှမဟုတ် သူ့ဘာသာ သူ ကယ်တင်ဖို့ ကြိုးစားသင့်သလား။
ချိုဂီချူလ်က ဒါကို သူ့ဘာသာ သူ လုပ်မှသာလျှင် အဆင်ပြေမည်၊ မဟုတ်လျှင် ပြန်ပြီး ထိခိုက်လာနိုင်သည်ကို သိထားသည်။
‘ဒေယန်းက ရန်ပုံငွေအားလုံးကို သုံးပြီး ဘစ်ကွိုင်တွေမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံပြီး အမြတ်ရှာမယ်။ ပြီးရင် အမြတ်ငွေတွေကို ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဘစ်မိန်း အကောင့်ထဲကို လွှဲပြောင်းလိုက်မယ်။’ ချိုဂီချူလ်က ဆက်တွေးနေသည်။ ‘ဒါပေမဲ့ ပြီးရင်ရော ဘာလုပ်မလဲ။ ဆော့ခ်ဂျင်မြောင်ကို ချိုတေးမင်ရဲ့ အပြစ်တင်နိုင်တဲ့ အထောက်အထားတွေ ပေးဖို့ ငါ စည်းရုံးရမယ်။ ချိုတေးမင်ကို ထောင်ပို့လိုက်မယ်။ အဲဒါ ကန်ဝူဆောင်း လိုချင်တဲ့အရာလည်း ဖြစ်မှာပဲ။ အဲဒါကြောင့်ပဲ သူ ချွန်းဂီဆူကို ငါ့ဆီ စေလွှတ်လိုက်တာ ဖြစ်ရမယ်။’
ချိုဂီချူလ်၏ အသက်ရှူသံမှာ တိမ်ဝင်လာသည်။ ဂျောင်ဂျင်စပ်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသော်လည်း ချိုဂီချူလ်က မသိလိုက်ဘဲ ဆက်တွေးနေဆဲဖြစ်သည်။
‘ကန်ဝူဆောင်းက ချိုတေးမင်ကို ငါထက် ပိုလွယ်လွယ်နဲ့ ပိုမြန်မြန် ထောင်ချနိုင်မှာပဲ။ ဒါဆိုရင် နောက်ဆုံးတော့ ငါ သူ့အကူအညီကို တောင်းရတော့မှာလား။ ဟူး။ ဟုတ်တယ်၊ အဲဒါ အကောင်းဆုံးပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။’
ချိုဂီချူလ်က ဝူဆောင်းကို ဖုန်းခေါ်လိုက်သည်။
သို့သော် သူကြားလိုက်ရသည့် အသံကြောင့် အံ့အားသင့်သွားသည်။
“သင်ခေါ်ဆိုသော ဖုန်းနံပါတ်မှာ လက်ရှိတွင် မရှိတော့ပါ။ မှန်ကန်သော နံပါတ်ကို ထပ်မံခေါ်ဆိုပေးပါ။”
“သင်ခေါ်ဆိုသော ဖုန်းနံပါတ်မှာ လက်ရှိတွင် မရှိတော့ပါ။ မှန်ကန်သော နံပါတ်ကို ထပ်မံခေါ်ဆိုပေးပါ။”
‘သူ ဖုန်းနံပါတ် ပြောင်းလိုက်တာလား။’
ယခုအခါ ဝူဆောင်းကို ဆက်သွယ်ရန် နည်းလမ်းမရှိတော့ပေ။ သူ အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် ကိုရီးယားစီးပွားရေးအေဂျင်စီရုံးသို့ ဦးတည်သွားလိုက်သည်။ သူ ဝူဆောင်းနှင့် တွေ့ဆုံပြီး ဤကိစ္စကို ဖြေရှင်းရမည်။
ရုံးခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သောအခါ ဝူဆောင်းအစား ချွန်းဂီဆူနှင့်သာ တွေ့လိုက်ရသည်။
ချွန်းဂီဆူက ရှင်းပြသည်။ “ဥက္ကဋ္ဌကန်က အလုပ်ရှုပ်နေတယ်။ အခုလောလောဆယ်တော့ သူ့ကိစ္စတွေကို ကျွန်တော်ပဲ တာဝန်ယူထားတယ်။”
“ဒါဆို ကန်ဝူဆောင်းက ငါနဲ့ လူချင်းတောင် မတွေ့ပေးတော့ဘူးပေါ့လေ။”
ချွန်းဂီဆူက သူ့လက်မောင်းကို ဆန့်ထုတ်ရင်း ပြန်ဖြေသည်။ “ခင်ဗျားက အရင်ကလို အရေးမပါတော့ဘူးလေ။”
ချိုဂီချူလ်က သွားကို ကြိတ်လိုက်သည်။ သူ့မာန ထိခိုက်သွားသော်လည်း သူ ဘာမှ လုပ်နိုင်စွမ်းမရှိပေ။ ကန်ဝူဆောင်းသည် ယခုအခါ သူ့လက်လှမ်းမမီနိုင်သော နေရာသို့ ရောက်သွားပြီဆိုသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။
ချွန်းဂီဆူက သူ့ကို မေးလိုက်သည်။ “ခင်ဗျား ဒေယန်းကနေ ထွက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီလား။”
ချွန်းဂီဆူက ဖြည်းညင်းစွာ မေးလိုက်သည်။ “ခင်ဗျားတို့ တကယ်ပဲ ကျွန်တော့်ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်မှာလား။”
“ဟားဟား၊ သေချာတာပေါ့။”
ချွန်းဂီဆူက သူ့စားပွဲပေါ်ရှိ အင်တာဖုန်းခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်သည်။
တီ။
အနက်ရောင် ဝတ်စုံနှင့် လူအချို့ ဝင်လာကြသည်။
ချွန်းဂီဆူက ရှင်းပြသည်။ “ကျွန်တော်တို့ ခင်ဗျားရဲ့ ကိုယ်ရံတော်တွေကို နှစ်ဆတိုးပေးမယ်၊ ခင်ဗျားအိမ်မှာ လုံခြုံရေးစနစ်တွေ တပ်ဆင်ပေးမယ်။ ခင်ဗျား လုပ်သမျှကိုလည်း စောင့်ကြည့်နေမှာ။”
“ချိုတေးမင်ဆီက ငါ့နောက်ကို အရိပ်လို လိုက်နေတဲ့ လက်ထောက်ကော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။”
“ခင်ဗျား ဘာလုပ်စေချင်လဲ။ သူ့ကို ပါးစပ်ပိတ်ခိုင်းမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ရှင်းပစ်လိုက်ရမလား။”
ချိုဂီချူလ် တံတွေးမြိုချလိုက်သည်။ ဝူဆောင်းမည်မျှ အစွမ်းထက်သည်ကို သူ မရိပ်မိခဲ့မိပေ။
ချွန်းဂီဆူက ဆက်ပြောသည်။ “ခင်ဗျား လုပ်ရမှာက အထောက်အထား အတိအကျကိုပဲ ယူလာပေးဖို့ပါ။ အဲဒါပဲ ကျွန်တော်တို့ တောင်းဆိုတာ။”
ချိုဂီချူလ်သည် ချွန်းဂီဆူ၏ လေးစားမှုမရှိသော ပြုမူချက်ကြောင့် ဒေါသထွက်သော်လည်း ထွက်ခွာသွားရုံမှတစ်ပါး ရွေးချယ်စရာမရှိပေ။
သူ ထွက်သွားသည့်အခါ ချွန်းဂီဆူက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ “ကြားလိုက်တယ် မဟုတ်လား။”
သူ့ဖုန်းမှာ တစ်ချိန်လုံး ပွင့်နေခဲ့သည်။
အသံတစ်ခုက ပြန်ဖြေသည်။ “အရာရာ အများကြီး ပြောင်းလဲသွားပြီဆိုတာ ငါ မြင်လိုက်ရတယ်။”
“ဒီလို လူမိုက်တစ်ယောက်အောက်မှာ ငါ အလုပ်လုပ်ခဲ့ရတယ်ဆိုတာ မယုံနိုင်ဘူး။”
“…”
“ဆုံးဖြတ်ချက်ကို မြန်မြန်ချလေ၊ ကျွန်တော်တို့ဆီကနေ ပိုကောင်းတဲ့ ဆက်ဆံမှုကို ရလေဆိုတာ ခင်ဗျား သိပြီးသား ဖြစ်မှာပါ။”
“ငါ သိတယ်။”
“ခင်ဗျား ဒေယန်းမှာပဲ ဆက်နေမယ်ဆိုရင် ခင်ဗျားကို အပြစ်ခံဖို့အတွက် အသုံးချခံရလိမ့်မယ်။ ခင်ဗျား ဒေယန်းအတွက် လုပ်ပေးသင့်တာထက်တောင် ပိုလုပ်ပေးခဲ့ပြီးပြီ။”
“မင်းပြောတာ ငါ နားလည်ပါတယ်။”
“ဒါဆို ခင်ဗျားရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်က ဘာလဲ။”
“ကန်ဝူဆောင်းကို ငါ တကယ်ပဲ ယုံလို့ ရပါ့မလားဆိုတာ မသေချာဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ ငါ ပိုဆိုးတဲ့ အခြေအနေမျိုး ရောက်သွားနိုင်တယ်။”
ဆော့ခ်ဂျင်မြောင်သည် မည်သူ့ကိုမျှ လွယ်လွယ်နှင့် မယုံကြည်နိုင်ပေ။ သူ ချွန်းဂီဆူကိုလည်း မယုံနိုင်ပေ။
ချွန်းဂီဆူက ပြန်ဖြေသည်။ “ခင်ဗျား ခံစားချက်ကို ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့က တစ်ခါမှ ရင်းနှီးခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလေ။ ခင်ဗျား စိုးရိမ်ပြီး ကြောက်နေတာကိုလည်း နားလည်ပေမဲ့ ဒီလိုတွေးကြည့်ပါ။ ဒေယန်းမှာ ဆက်နေရင် ဘာဖြစ်လာမလဲဆိုတာ ခင်ဗျား သိပြီးသားပဲ၊ အဲဒါက ကောင်းတဲ့ အခြေအနေမျိုးတော့ မဟုတ်ဘူး။”
ဆော့ခ်ဂျင်မြောင်သည် ယခုအချိန်အထိ ဒေယန်းတွင် အလုပ်လုပ်ရသည်ကို တစ်ခါမှ မနောင်တရခဲ့ဖူးပေ။
ချွန်းဂီဆူက ဆက်ပြောသည်။ “တကယ်တော့ ခင်ဗျားကို ပညာသင်ဆု ပေးခဲ့တာ ဥက္ကဋ္ဌ ချိုဂွန်ဝမ် မဟုတ်ဘူးလား။ သူ့ကို ဘာဖြစ်သွားလဲ။”
ဆော့ခ်ဂျင်မြောင်၏ နှလုံးခုန်သံများ မြန်ဆန်လာသည်။ သူ ရေငတ်လာသလို ခံစားရသည်။ ချွန်းဂီဆူက အသံကို မြှင့်လိုက်သည်။
“သူက သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဖခင်ကိုတောင် အန္တရာယ်ပြုခဲ့တာ! သူ့ဆီကနေ ဘာကို မျှော်လင့်နေတာလဲ။”
ခဏတာ တွန့်ဆုတ်ပြီးနောက် ဆော့ခ်ဂျင်မြောင်က နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ အဖြေကို ပေးလိုက်သည်။
***
ညအမှောင်ထု။
လီဆွန်ဟွန်းကို ဝူဆောင်းက ဆန်းဘွတ်ဒုံရှိ လျှို့ဝှက်နေရာတစ်ခုသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ သူ ဝင်လာသောအခါ ဝူဆောင်းက ထောင်တောင် မထလိုက်ပေ။
သူက မေးလိုက်သည်။ “ထိုင်ပါ။”
လီဆွန်ဟွန်းက စိုးရိမ်တကြီး ထိုင်လိုက်သည်။ ဝူဆောင်းက ရိုင်းစိုင်းနေသော်လည်း ဤအခန်းထဲတွင် ဘယ်သူက အရှင်သခင်ဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားနေသည်။
ဝူဆောင်းက ဆက်ပြောသည်။ “ခင်ဗျား ငါ့ကို ပြောစရာ ရှိတယ်ဆို။”
“ဒါတွေက ဒေယန်းနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ စာရွက်စာတမ်းတွေပါ။ အစိုးရရှေ့နေတွေက ဒါတွေကို လျှို့ဝှက်ထားခဲ့တာပါ။”
ဝူဆောင်း၏ ရှေ့နေက သူတို့ဆီ ချဉ်းကပ်လာပြီး လီဆွန်ဟွန်းထံမှ စာအိတ်ကို ယူလိုက်သည်။ သူ လျင်မြန်စွာ စစ်ဆေးကြည့်သည်။ ထိုရှေ့နေမှာ လီဆွန်ဟွန်းနှင့် ရင်းနှီးသူဖြစ်သည်။
“အစိုးရရှေ့နေ ဂို? ခင်ဗျား ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ။”
သူ့ထံမှ အဖြေမရခဲ့ပေ။ ဝူဆောင်းလည်း တိတ်ဆိတ်နေသည်။
လီဆွန်ဟွန်းက ဆက်ပြောသည်။ “ခင်ဗျား လူတော်တော်များများကို ငှားရမ်းထားတာပဲ။”
“ခင်ဗျား လာပြောတဲ့အကြောင်းကိုပဲ ပြောစမ်းပါ။”
“အမ်… ခင်ဗျားကို အမြန်ဆုံး အိမ်တော် (Blue House) ကို ဖိတ်ကြားထားပါတယ်။ ခင်ဗျား လိုချင်တာ အကုန်ရပါလိမ့်မယ်။ ကျွန်တော်တို့ ခင်ဗျားကို ဆုတံဆိပ်တစ်ခု ပေးနိုင်တယ်။ ခင်ဗျားရဲ့ စီးပွားရေးအတွက်လည်း ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကူညီပေးနိုင်တယ်။”
“ငါ့စီးပွားရေးအတွက် ဘယ်သူ့အကူအညီမှ မလိုဘူး။”
“ကျွန်တော် ဒီစကားကို မပြောမိဖို့ စဉ်းစားထားတာပါ၊ ဒါပေမဲ့…”
“ဒါဆိုရင်လည်း မပြောတာပဲ ကောင်းမယ်။”
လီဆွန်ဟွန်း မျက်နှာ နီရဲသွားသည်။
သူ အော်လိုက်သည်။ “ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်လုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်တယ်။”
“ခင်ဗျား ဘာပြောနေတာလဲဆိုတာ ငါ နားမလည်ဘူး။”
“ခင်ဗျား ဒီအတိုင်း ဆက်လုပ်နေမယ်ဆိုရင် ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို လာဘ်ထိုးခဲ့တာကို လူတွေကို ပြောပြလိုက်မယ်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်ကတော့ ပြီးသွားပြီ၊ ခင်ဗျားကိုပါ ဆွဲခေါ်သွားနိုင်တယ်။”
ဝူဆောင်းက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ “ဟားဟား၊ အဲဒါပဲလား? အဲဒါနဲ့ပဲ ငါ့ကို ခြိမ်းခြောက်တော့မှာလား။”
“ဒီအခြေအနေကို ပြင်ဆင်ဖို့ ကျွန်တော် ဘာမဆို လုပ်မှာ။”
“ဟားဟား။ ဒါကြောင့် နိုင်ငံရေးသမားတွေကို ဘယ်တော့မှ မယုံရတာ။ ကံကောင်းလို့ ငါ ခင်ဗျားကို တစ်ခါမှ မယုံခဲ့မိတာ။”
လီဆွန်ဟွန်း မျက်နှာ ဖြူဖျော့သွားသည်။
ဝူဆောင်းက ဆိုဖာနောက်သို့ မှီချလိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။ “ခင်ဗျား ဒီအခြေအနေကို နားမလည်သေးဘူးနဲ့တူတယ်။ အစိုးရဆိုတာ အမြဲတမ်း ပြောင်းလဲနေမှာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ချမ်းသာပြီး အာဏာရှိတဲ့သူတွေကတော့ အမြဲတမ်း ဒီအတိုင်းပဲ ရှိနေမှာ။”
လီဆွန်ဟွန်းသည် ဤအချက်ကို ငြင်းဆို၍ မရပေ။
ဝူဆောင်းက ဖြည့်စွက်ပြောသည်။ “ပိုက်ဆံက ကမ္ဘာကြီးကို အုပ်စိုးတာ၊ ပြီးတော့ ဘယ်သူ့မှာ ပိုက်ဆံအများဆုံး ရှိလဲ။ အဲဒါ ငါပဲ။ ဘယ်သူမှ ငါ့ကို ထိလို့ မရဘူး။ ဒါကြောင့် ခင်ဗျားက အရင်က လာဘ်ပေးလာဘ်ယူကိစ္စနဲ့ ငါ့ကို ခြိမ်းခြောက်ချင်ရင် လုပ်လိုက်လေ။ လုပ်ကြည့်ပါ။ ဘယ်သူက အရင် ပျက်စီးသွားမလဲဆိုတာ ခင်ဗျား မြင်ရလိမ့်မယ်။”
လီဆွန်ဟွန်းက တုန်ရီစွာဖြင့် “ကျွန်… ကျွန်တော် အဲဒီသဘောနဲ့ ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ အဆင်ပြေအောင် လုပ်ကြရအောင်လို့ ပြောတာပါ။”
“ငါကတော့ အဲဒါကို ခြိမ်းခြောက်သံလို့ပဲ ကြားလိုက်တယ်။ ခင်ဗျားက ရှေ့နေပဲ။ အဲဒီစကားက ဘယ်လို အဓိပ္ပာယ်သက်ရောက်လဲဆိုတာ ခင်ဗျား သိမှာပါ။”
လီဆွန်ဟွန်းသည် သူ၏ စိုးရိမ်စိတ်ကို မဖုံးကွယ်နိုင်တော့ပေ။ အထူးသဖြင့် သူ့ဖခင် ကိုရီးယားသမ္မတ ဖြစ်လာပြီးနောက်ပိုင်းတွင် သူ ဤကဲ့သို့ ဆက်ဆံခံရဖူးခြင်း မရှိပေ။
တင်းမာမှုများ မြင့်တက်လာသောအခါ ဝူဆောင်း၏ ရှေ့နေက သူ့ကို ပြောလိုက်သည်။ “သခင်၊ စာရွက်စာတမ်းတွေက အစစ်တွေပါ။ ဒါတွေနဲ့ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အစီအစဉ်ကို အကောင်အထည်ဖော်နိုင်မှာပါ။”
“ကောင်းပြီ။”
လီဆွန်ဟွန်းက မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “ဒ… ဒါဆိုရင် ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ကူညီပေးတော့မှာလား။”
“ငါ ခင်ဗျားနဲ့ စကားပြောဖို့တော့ အဆင်သင့်ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါပဲ။ ပြောရရင် ခင်ဗျားက ငါ့ကို ခြိမ်းခြောက်လိုက်တာလေ၊ ဒါကြောင့် ငါ ကူညီသင့်၊ မသင့်တော့ မသေချာဘူး။”
လီဆွန်ဟွန်းက သွားကို ကြိတ်လိုက်သည်။