အခန်း ၁၈၁။ <လက်ဝါးကြီးအုပ်ခြင်း>
“ဒေါ်လာသန်းတစ်ရာဆိုတဲ့ ပမာဏက ဒီလောက်ထိ ယုံကြည်မှုရှိဖို့ လုံလောက်တယ်လို့တော့ ကျွန်တော် မထင်ဘူး။”
“ဒေါ်လာသန်းတစ်ရာဆိုတာ မီဒီယာတွေက သူတို့သဘောနဲ့ သူတို့ ကောက်ချက်ချထားတဲ့ အရေအတွက်ပါ။ ကျွန်တော်က အဲဒီထက် ပိုချမ်းသာတယ်ဆိုတာကို ခင်ဗျားကို သက်သေပြဖို့ လိုသေးလို့လား။”
ဝူဆောင်းက သူ့လက်ပတ်နာရီကို ကြည့်လိုက်သည်။
“တစ်… နှစ်…” ဝူဆောင်းက အလျင်အမြန်ပင် ဆက်ပြောလိုက်သည်၊ “အခုတင် ကျွန်တော့်ဆီ ဒေါ်လာ ၁၀ သန်း ထပ်တိုးလာပြီ။ ခင်ဗျားတို့ကရော တစ်နှစ်ကို ဘယ်လောက်ရလို့လဲ။ သန်းတစ်ရာလား။”
ဝူဆောင်း၏ နောက်ပြောင်မှုကြောင့် ဂျူလီယာက ခပ်အုပ်အုပ် ရယ်မောလိုက်သည်။ ဂျရမီကတော့ ဝူဆောင်းကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေဆဲဖြစ်သည်။
ဝူဆောင်းက ပြုံးလျက် ဆက်ပြောသည်၊ “တစ်… နှစ်… အချိန်တွေ ကုန်ဆုံးနေပြီ။ ကျွန်တော်က တစ်စက္ကန့်တိုင်းမှာ ဒေါ်လာ ၁၀ သန်းစီ ရှာနိုင်ပေမဲ့ အခုတော့ ဒီအချိန်ကို ခင်ဗျားနဲ့ အလဟဿ ကုန်ဆုံးနေရတယ်။ ကျွန်တော် ဘာလို့ ဒီလိုလုပ်နေတယ်လို့ ခင်ဗျား ထင်သလဲ။”
ဂျရမီ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
ဝူဆောင်းက ဆက်ပြောသည်၊ “ဘာလို့လဲဆိုတော့ ခင်ဗျားနဲ့ဆိုရင် ကျွန်တော် ပိုပြီး ငွေရှာနိုင်လို့ပဲ။ ဒီလို အခွင့်အရေးကောင်းကို ဘာလို့ လက်မခံတာလဲဆိုတာကိုတော့ ကျွန်တော် နားမလည်နိုင်ဘူး။”
“အစိုးရက ဘယ်တော့မှ ခွင့်ပြုမှာ မဟုတ်ဘူး။”
ဝူဆောင်းက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ “ဥက္ကဋ္ဌကြီး၊ ခင်ဗျား အခြေအနေကို နားမလည်သေးဘူးနဲ့တူတယ်။ အစိုးရမှာ ကျွန်တော်တို့ကို ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ အာဏာ မရှိဘူး။ ဒီကမ္ဘာကြီးကို အုပ်စိုးနေတာက အစိုးရမဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်တော်တို့လို လူတွေပဲ။”
ဂျရမီ တံတွေးမြိုချလိုက်သည်။ ဝူဆောင်းသည် ပြတ်သားနေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ သူ့ကမ်းလှမ်းချက်ကို လက်ခံမည့်သူ မည်သူမဆိုနှင့် ဤအစီအစဉ်ကို ဆက်လုပ်သွားမည်မှာ သေချာနေသည်။ ဝူဆောင်းက ဆက်ပြောသည်၊ “ဒေါ်လာစနစ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ရင် တရုတ်နိုင်ငံက အမြတ်အစွန်းအများဆုံး ရမှာပါ။ ကိုရီးယား၊ တရုတ်နဲ့ ဂျပန်တို့က ဒီခရစ်တိုငွေကြေးကို အာရှရဲ့ ဘုံငွေကြေးအဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်မယ်ဆိုရင် ဂိမ်းက ပြီးဆုံးသွားပြီပဲ။ ကျွန်တော် ပြောခဲ့သလိုပဲ၊ ကျွန်တော် အသင့်ရှိနေတယ်။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ဘာလို့ စည်းရုံးနေရတာလဲ သိလား။”
ဂျရမီ ခေါင်းခါလိုက်သည်။
ဝူဆောင်းက ပြန်ဖြေသည်၊ “တရုတ်ကို ထိန်းချုပ်ရတာ ခက်ခဲလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ အမေရိကန်ကတော့ အနည်းဆုံးတော့ စည်းကမ်းရှိပြီး ဥပဒေကို လိုက်နာတတ်တယ်။”
“ကျွန်တော် အခုချက်ချင်း အဖြေမပေးနိုင်ဘူး။”
“တစ်ပတ်ပဲ အချိန်ပေးမယ်၊ အဲဒီထက် ပိုမရဘူး။ ဒါက ကျွန်တော် ပေးနိုင်တဲ့ အကောင်းဆုံးပဲ။ အဲဒီအချိန်အတွင်းမှာမှ မဟုတ်ရင်တော့ JP မပါဘဲနဲ့ ကျွန်တော် ဆက်လုပ်သွားမယ်။”
ဂျရမီ တိတ်ဆိတ်စွာ ထရပ်လိုက်သည်။
သူ ထွက်သွားသောအခါ ဂျူလီယာက သက်ပြင်းချကာ ဝူဆောင်းကို မေးလိုက်သည်၊ “Boss၊ အဲဒီလို လုပ်ဖို့ တကယ်ပဲ လိုအပ်လို့လား။ သူက ဖက်ဒရယ်အရန်ဘဏ်ကို ကြားဝင်စွက်ဖက်ခိုင်းပြီး ကျွန်မတို့ကို အကြီးအကျယ် ဒုက္ခပေးသွားနိုင်တယ်လေ။”
ဝူဆောင်းက အေးဆေးစွာ ပြန်ဖြေသည်၊ “ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် တစ်ချိန်ချိန်မှာ ကျော်ဖြတ်ရမယ့် ကိစ္စပါပဲ။”
“ဒါပေမဲ့ တတ်နိုင်သလောက် ဆွဲထားနိုင်ရင်…”
ဝူဆောင်း ရယ်မောလိုက်သည်၊ “ဟားဟား၊ ဂျူလီယာ၊ မင်း ကျောင်းပြီးတာ ၃ နှစ်ပဲ ရှိသေးတယ် မဟုတ်လား။”
“ဟုတ်ကဲ့၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ။”
“မင်းက တကယ့်ကို အတွေ့အကြုံမရှိသေးတဲ့ လူငယ်လေးပါပဲ။”
ဂျူလီယာ မျက်နှာ ရဲသွားသည်၊ “ရှ… ရှင်… ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။”
ဝူဆောင်း ဝိုင်ကို တစ်ငုံသောက်ပြီး ဖြေလိုက်သည်။
“ဂျရမီနဲ့ ဖက်ဒရယ်အရန်ဘဏ်က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အစီအစဉ်ကို မသိဘူးလို့ မင်း တကယ် ထင်နေတာလား။ သူတို့ သိပြီးသားပါ။ သူတို့က ဘယ်လမ်းကို ရွေးရင် အမြတ်အများဆုံး ရမလဲဆိုတာကို ကိုယ့်ဘာသာ တွက်ချက်နေကြတာ။”
“ဒါဆို သူတို့ သိပြီးသားပေါ့။”
“ဟုတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ပြဿနာက ဒီလိုမျိုး အဖြစ်အပျက်မျိုးက တစ်ခါမှ မဖြစ်ဖူးသေးတော့ သူတို့အနေနဲ့ ရလဒ်ကို တိတိကျကျ တွက်ချက်ဖို့ မဖြစ်နိုင်တာပဲ။”
“ကျွန်မ နားလည်ပါပြီ။”
“ကျွန်တော်တို့ ဒါကို အမြန်ဆုံး အကောင်အထည်ဖော်ရမယ်။ အစပျိုးသူတွေ ဖြစ်အောင် အရင်ဆုံး လုပ်ရမယ်။”
“အ… အင်း၊ ဟုတ်ကဲ့။”
ဂျူလီယာ စကားติด (စကားထစ်) သွားသောအခါ ဝူဆောင်းက သူမကို စနောက်လိုက်သည်၊ “ဘာဖြစ်တာလဲ။ မူးနေပြီလား။ မျက်နှာတွေကလည်း ရဲလို့။”
“မဟုတ်ပါဘူး၊ အဲဒီလို မဟုတ်ပါဘူး!”
ဂျူလီယာ ဝိုင်တစ်ခွက်ကို တစ်ကျိုက်တည်း မော့သောက်လိုက်ပြီး ဝူဆောင်းကို ခိုးကြည့်လိုက်သည်။ သူက JP Morgan ရဲ့ CEO ကိုတောင် ရင်ဆိုင်ရဲသူဖြစ်သည်။ သူ့ရဲ့ ယုံကြည်မှုက အလွန်ကို ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေသည်။
ဝူဆောင်းက ဂျူလီယာကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်၊ “ကျွန်တော်တို့ မကြာခင် ပိုပြီး အလုပ်ရှုပ်တော့မယ်၊ ဒါပေမဲ့ တန်ပါတယ်။ ဒီအရာကို အောင်မြင်ပြီးသွားရင် မင်း ကမ္ဘာကျော်သွားလိမ့်မယ်။ အလွန်လည်း ချမ်းသာလာလိမ့်မယ်။ အခုအတိုင်းပဲ ဆက်ကြိုးစားပေးပါ။”
ရုတ်တရက် ဂျူလီယာက သူ့ကို နမ်းလိုက်သည်။
ဝူဆောင်း လန့်သွားပြီး စကားထစ်သွားသည်၊ “ဂျ… ဂျူလီယာ၊ နောက်တာ ရပ်လိုက်စမ်းပါ။”
“ကျွန်မ နောက်နေတယ်လို့ ဘာလို့ ထင်တာလဲ။”
“ဘာ… ဘာလို့လဲဆိုတော့…”
ဂျူလီယာ သူနဲ့ ပိုနီးကပ်သွားသည်။
နှင်းဆီရနံ့။
ပြာလဲ့လဲ့ မျက်ဝန်းများ။
လှပလွန်းသည်။
ဝူဆောင်း၏ နှလုံးသားက မြန်ဆန်စွာ ခုန်ပေါက်နေသည်။
ဂျူလီယာက သူ့ကို အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်၊ “Boss၊ နယူးယောက်မှာ ကျွန်မတို့ရဲ့ နောက်ဆုံးညကို ထူးခြားတဲ့ညတစ်ညအဖြစ် မသတ်မှတ်သင့်ဘူးလား။” သူမက ဝိုင်ကို ညှို့ဓာတ်ပါပါ ထပ်သောက်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်၊ “ကျွန်မ အခန်း ၁၃၀၂ မှာ ရှိမယ်။ မမေ့နဲ့နော်။”
ဂျူလီယာ အခန်းထဲမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်သွားသည်။ ဝူဆောင်း သက်ပြင်းကို အကြီးအကျယ် ရှိုက်သွင်းလိုက်ရသည်။
***
ဂျရမီက Citi နဲ့ Bank of America တို့၏ CEO များထံသို့ ကွန်ဖရင့်ခေါ်ဆိုမှု တစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်သည်။
ဂျရမီက သူတို့ကို ပြောသည်၊ “ကျွန်တော် သူနဲ့ တွေ့ပြီးပြီ။ သူ ရပ်တန့်မှာ မဟုတ်ဘူး။”
Citi မှ မိုက်ကယ်ရိုင်ယန်က ပြန်ပြောသည်၊ “သူ အရူးပဲ။”
Bank of America မှ ဆန်ဒီဝါနစ်က ဖြည့်စွက်ပြောသည်၊ “သူက အတွေ့အကြုံမရှိတဲ့ ကလေးစုတ်လေး တစ်ယောက်ပါပဲ။”
ဂျရမီ တစ်ခဏမျှ မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်သည်။ အစည်းအဝေးကို သူ ပြန်တွေးမိသည်။
“အဲဒီလို မဟုတ်ဘူး။ သူက ကျွန်တော်တို့ ထင်ထားတာထက် ပိုပါတယ်။ သူ အန္တရာယ်ရှိလာနိုင်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ တစ်ခုခု လုပ်မှဖြစ်မယ်။”
မိုက်ကယ်က ပြန်ဖြေသည်၊ “သူနဲ့ လူကိုယ်တိုင် တွေ့ဆုံခဲ့တာ ခင်ဗျားတစ်ယောက်တည်းဆိုတော့ ခင်ဗျားရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ကျွန်တော် ယုံပါတယ်။ တကယ်ပြောရရင် ကျွန်တော့်ကုမ္ပဏီက ဘစ်ကွိုင် တစ်သန်းလောက်ကို ကြိုတင် ဝယ်ယူထားပြီးသားပါ။”
ဆန်ဒီက ဖြည့်စွက်သည်၊ “ကျွန်တော်က ၁.၅ သန်းလောက် ရထားတယ်။”
ဂျရမီက သူတို့ကို ပြောသည်၊ “ကျွန်တော်တို့မှာ ဘစ်ကွိုင် ၂ သန်းလောက် ရှိတယ်…”
“အင်း…”
ဆန်ဒီက မေးသည်၊ “ဒါဆိုရင် သူ့ရဲ့ သဘောတူညီချက်ကို လက်ခံလိုက်တာ ပိုမကောင်းဘူးလား။ ဒီအခွင့်အရေးကို လွှတ်လိုက်ရင်…”
“…”
“သူက ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ ခက်လွန်းနေတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူနဲ့ လက်တွဲဖို့ကလည်း အန္တရာယ် အရမ်းများတယ်။”
ဂျရမီက စကားလမ်းကြောင်းကို ရုတ်တရက် ပြောင်းလိုက်သည်၊ “ခင်ဗျားတို့အားလုံး ကိုရီးယားက ဒေယန်းကော်ပိုရေးရှင်းကို သိကြမှာပါ။”
“ဆီမီးကွန်ဒတ်တာနဲ့ နာမည်ကြီးတဲ့ ကုမ္ပဏီလေ၊ ဟုတ်တယ်။”
“ဒေယန်းက ကန်ဝူဆောင်းကို စုံစမ်းနေတယ်လို့ ကြားတယ်။ သူတို့က ကန်ဝူဆောင်းကို နိုင်ငံခြားက ငွေကြေးထောက်ပံ့မှု ရယူထားတဲ့ နိုင်ငံတော်သစ္စာဖောက်တစ်ယောက်အဖြစ် ပုံသွင်းဖို့ ကြံစည်နေကြတယ်။”
မိုက်ကယ်က မကောင်းဆိုးရွားဆန်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်၊ “ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်တို့က ဒေယန်းကို ကူညီပေးသင့်တာပေါ့…”
ဆန်ဒီက ဖြည့်စွက်သည်၊ “ကျွန်တော်တို့က တခြားကုမ္ပဏီတစ်ခုကို အသုံးပြုပြီး သူ့ကို မူပိုင်ခွင့်ဆိုင်ရာ တရားစွဲဆိုမှုလည်း လုပ်လို့ရတယ်။”
“ကျွန်တော် အစိုးရဆီကနေ အကူအညီတောင်းကြည့်မယ်။”
“ကောင်းပြီလေ။”
“ဒါဆိုရင် ဒါပဲ လုပ်ကြတာပေါ့။”
ကွန်ဖရင့်ခေါ်ဆိုမှု နောက်ဆုံးတွင် ပြီးဆုံးသွားသည်။ ဂျရမီက သူ့ထိုင်ခုံတွင် မှီချလိုက်သည်။ မကြာခင် ရောက်လာတော့မည့် ဘေးဒုက္ခကို သူ မတားဆီးနိုင်တော့မှန်း သိလိုက်ရသည်။
ဘီလျံနာသစ်တွေက နေ့တိုင်း ပေါ်ပေါက်နေပေမဲ့ ကန်ဝူဆောင်းကတော့ ထူးခြားသည်။ သူ ဘယ်ကနေ ရောက်လာတာလဲ။ သူ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်အထိ စွမ်းဆောင်နိုင်တာလဲ။
ဂျရမီ သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက်ကို ချလိုက်သည်။