ချမ်းသာခြင်းနတ်ဘုရား

စာဖတ်ပုံစံ

စာလုံးအရွယ်အစား

20

စာကြောင်းအကွာအဝေး

2.0
စာဖတ်နောက်ခံအရောင်

Chapter 149: <Design>

အခန်း (၁၄၉) - <ဒီဇိုင်း>

“အစိုးရအနေနဲ့ ပြည်သူတွေရဲ့ ဖုန်းခေါ်ဆိုခစရိတ်တွေကို လျှော့ချပေးနိုင်ဖို့အတွက် စတုတ္ထမြောက် မိုဘိုင်းဆက်သွယ်ရေးလုပ်ငန်းရှင်ကို ရွေးချယ်ဖို့ လုပ်ငန်းစဉ်ကို စတင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါပြီ။ ဒါဟာ လက်ရှိသမ္မတကြီးရဲ့ ရွေးကောက်ပွဲကတိကဝတ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး သူက ဒါကို အမြန်ဆုံး အကောင်အထည်ဖော်ချင်နေတာပါ။ ရွေးချယ်မှုလုပ်ငန်းစဉ် ပြီးဆုံးသွားတဲ့အခါ အနိုင်ရတဲ့ကုမ္ပဏီကို သတ်မှတ်ထားတဲ့ ကြိမ်နှုန်း (frequency) ကို ချပေးသွားမှာဖြစ်ပြီး 4G ကြိမ်နှုန်းအတွက် လေလံတင်ပွဲကိုလည်း ကျင်းပသွားမှာဖြစ်ပါတယ်”

ဝူဆောင်းက တီဗွီကို ပိတ်လိုက်ပြီး ကျန်းဂွမ်ချူလ်ကို ပြောလိုက်သည်။ “XFeed အတွက် ကျွန်တော်တို့မှာ ဘီလီယံနဲ့ချီတဲ့ ဘတ်ဂျက်ရှိနေတာဆိုတော့ အဆင်ပြေမှာပါ။”

“ကြိမ်နှုန်းလေလံတင်ပွဲကရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ 4G ရဲ့ အကျိုးကျေးဇူးကို ကျွန်တော်တို့ ရယူချင်တယ်ဆိုရင် 1.81MHs လိုအပ်လိမ့်မယ်။”

“အဲဒါက လွယ်ပါတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒါက တစ်ပြိုင်နက်တည်း လေလံတင်တဲ့စနစ် (concurrent auction) ဖြစ်မှာမို့လို့ပါ။”

အများဆုံး လေလံဆွဲတဲ့ ကုမ္ပဏီက အနိုင်ရမှာ ဖြစ်သည်။

“ဒါပေမဲ့ TK မှာက ငွေကြေးအရင်းအမြစ် အင်မတန်ကောင်းတယ်။ သူတို့ရဲ့ တစ်နှစ်တာ အမြတ်ငွေကတင် ဒေါ်လာ ၂ ဘီလီယံလောက် ရှိနေတာ။”

“ကျွန်တော်တို့ မရှုံးပါဘူး။”

“ခင်ဗျား ဘယ်လောက်အထိ လေလံဆွဲဖို့ စဉ်းစားထားတာလဲ။ လေလံအနိုင်ရသူရဲ့ ကျိန်စာ (winner’s curse) အကြောင်း ခင်ဗျားသိတယ်မလား။”

ကံကောင်းစွာနဲ့ပဲ ဝူဆောင်းက TK ဘယ်လောက် လေလံဆွဲမလဲဆိုတာကို ကြိုသိနေသည်။

“စိတ်မပူပါနဲ့။”

ကျန်းဂွမ်ချူလ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ကောင်းပါပြီ၊ ခင်ဗျား ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာ သေချာသိရင် ပြီးတာပါပဲ။”

“ကျွန်တော်တို့ တတ်နိုင်တဲ့ ပမာဏလောက်ပဲ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။”

“ဒေါ်လာ တစ်ဘီလီယံကျော်သွားမယ်ဆိုတဲ့ သတင်းတွေ ထွက်နေတယ်။”

“ဟာ... ဒေါ်လာ တစ်ဘီလီယံဆိုတာက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့မှာ အဲဒီထက်ပိုတဲ့ ငွေကြေးရှိပါတယ်။”

ကျန်းဂွမ်ချူလ်က ဝူဆောင်း မကြာသေးခင်ကမှ ငွေဘယ်လောက် ရှာထားလဲဆိုတာ သိတာကြောင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “အင်း... အဲဒီလိုဆိုရင်လည်း ဟုတ်မှာပါ။”

“ဒါပေမဲ့ အနိုင်ရတဲ့အထိတော့ အာရုံစိုက်ထားပေးပါ။ ဘာတွေဖြစ်လာမလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မပြောနိုင်ဘူးလေ။”

“လက်ရှိ မိုဘိုင်းလုပ်ငန်းရှင် သုံးခုက ကျွန်တော်တို့ကို ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်လာမယ့် အခြေအနေမျိုးလား။”

“ပြီးတော့ ကိုရီးယားဆက်သွယ်ရေးကော်မရှင်က ချွိုင်ဂီဂျောင်ဆိုတဲ့ အရာရှိတစ်ယောက်က တခြားကုမ္ပဏီတစ်ခု အနိုင်ရအောင် တိတ်တဆိတ် ကူညီပေးနေတယ်ဆိုတဲ့ အချက်မျိုးပေါ့။”

“ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားမှာလည်း အဆက်အသွယ်ကောင်းတွေ ရှိတာပဲ။ ရှေ့နေလီ ရှိနေတာပဲလေ။”

“သမ္မတကိုယ်တိုင်တောင် တချို့အခြေအနေတွေမှာ ဘာမှလုပ်ပေးလို့မရတာမျိုး ရှိတတ်တယ်။ ဘာမဆို ဖြစ်လာနိုင်တာပဲ။”

“ဒါလည်း ဟုတ်တာပါပဲ။”

“ကျွန်တော်ကတော့ လုပ်ငန်းစဉ်ကို တရားမျှတစွာ လုပ်ဆောင်ပေးဖို့ပဲ သူ့ကို တောင်းဆိုထားတယ်။ အဲဒီလိုသာ ဖြစ်လာမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ သေချာပေါက် အနိုင်ရမှာပါ။”

“ကောင်းပြီလေ။ စာရွက်စာတမ်းလုပ်ငန်းတွေကတော့ သုံးရက်လောက်ဆို ပြီးပါလိမ့်မယ်။”

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”

***

ကိုရီးယားဆက်သွယ်ရေးကော်မရှင်မှ အရာရှိ ချွိုင်ဂီဂျောင်၏ ရုံးခန်း။

ချွိုင်ဂီဂျောင်က လစ်ဘရယ်ပါတီမှ အဖွဲ့ဝင်နှစ်ဦးနှင့် တိတ်တဆိတ် အစည်းအဝေးလုပ်နေသည်။ ချွိုင်ဂီဂျောင်က “ဒီရွေးချယ်မှုမှာ ဒေယန်းကို အနိုင်ရစေရမယ်။ ကျွန်တော်ပြောတဲ့အတိုင်း ခင်ဗျားတို့ လိုက်လုပ်မယ်လို့ ယုံကြည်တယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးက အနေရခက်စွာ ပြန်ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ ရှေ့နေလီက လုပ်ငန်းစဉ်ကို တရားမျှတစွာ လုပ်ဆောင်ပေးဖို့ ကျွန်တော်တို့ကို ဆက်သွယ်ထားပါတယ်။ ဒေယန်းကို အနိုင်ရအောင် ဘယ်လိုလုပ်ပေးရမလဲဆိုတာ ကျွန်တော်တို့လည်း မသေချာဘူး။”

“ခင်ဗျားတို့ ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ အသေအချာ သိနေတာပဲ!” ချွိုင်ဂီဂျောင်၏ ဒေါသထွက်သံကြောင့် အဖွဲ့ဝင်နှစ်ဦးမှာ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ ချွိုင်ဂီဂျောင်က ဆက်ပြောသည်၊ “ကျွန်တော်လည်း တရားမျှတတဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်ကိုပဲ လိုချင်တာပါ။ အဲဒီတရားမျှတတဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်ရဲ့ ရလဒ်က ဒေယန်း အနိုင်ရတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။ နားလည်လား။”

ထိုလူနှစ်ယောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

သူတို့ ထွက်သွားပြီးနောက် ချွိုင်ဂီဂျောင်က သူ့ဖုန်းတစ်လုံးကို ထုတ်လိုက်သည်။ အဲဒါက ဒေယန်း အီလက်ထရောနစ်ထုတ် The One ဖုန်းဖြစ်သည်။

ဖုန်းထဲတွင် နံပါတ်တစ်ခုတည်းသာ သိမ်းထားသည်။

ချွိုင်ဂီဂျောင်က ထိုနံပါတ်သို့ ဖုန်းခေါ်လိုက်သည်။ နွေးထွေးသော အသံတစ်ခုက ပြန်ဖြေသည်။ “ဟယ်လို၊ ဆရာ!”

“ကိစ္စပြီးပြီ။”

“ဟာ... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဆရာ့ရဲ့ ကျေးဇူးကို ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ မမေ့ပါဘူး။”

ချွိုင်ဂီဂျောင်က အသံကို လျှော့ချလိုက်ပြီး ပြန်ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျား ထင်ထားတာထက် ပိုကုန်ကျလိမ့်မယ်။”

“စိတ်မပူပါနဲ့ ဆရာ။ ကျွန်တော် အဆင်သင့် ပြင်ထားပါ့မယ်။”

“ကောင်းပြီ။”

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်!”

ဖုန်းပြောပြီးနောက် ဒေယန်း အီလက်ထရောနစ်၏ စီမံခန့်ခွဲမှုအဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ကျန်းဟွန်းဟိုက ချွီတေးမင်ဆီ ရောက်လာသည်။

“ချွိုင်ဂီဂျောင်ဆီက ဖုန်းဝင်လာတယ်။ သူလုပ်ပေးနိုင်တယ်တဲ့၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ဆီက ပိုပြီးတော့ တောင်းဆိုထားတယ်။”

“အဲဒီလူအိုကြီးက လောဘအရမ်းကြီးတာပဲ။”

“ဘယ်လောက်ပြင်ဆင်ပေးရမလဲ။”

ချွီတေးမင် ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။ သူ ပိုက်ဆံမပေးချင်သော်လည်း “ဒေါ်လာ ၂ သိန်း” ဟု ဖြေလိုက်သည်။

ကျန်းဟွန်းဟိုက သူ့ကို သတိပေးသည်။

“ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ ကပ်စေးနည်းလို့ မရဘူး။ သူက ကျွန်တော်တို့ကို ပြန်လှည့်စားသွားနိုင်တယ်။ သူက တခြားသူတွေကိုလည်း ပြန်ပေးရမှာဆိုတော့ အနည်းဆုံး ဒေါ်လာ ၅ သိန်းလောက်တော့ ပေးသင့်တယ်လို့ ထင်တယ်။”

“တကယ်လား။”

“ဒေယန်းက အရေးကြီးတဲ့အချိန်ဆို ကပ်စေးမနည်းတတ်ပါဘူး။”

“ဒါဆို ငါ့အဖေလိုမျိုး ပြောတာလား။”

ကျန်းဟွန်းဟို တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

‘ငါ အခုပဲ ဘက်ရွေးရတော့မှာလား။’

ကျန်းဟွန်းဟိုက မူလက ချွိုင်ဂွန်ဝမ်၏ လူဖြစ်သည်။

သူသည် လက်ရှိဥက္ကဋ္ဌကို ဆက်လက်သစ္စာခံရမလား၊ သို့မဟုတ် ဒေယန်း၏ နောက်တစ်ဦးဖြစ်လာနိုင်သည့် ချွီတေးမင်ဘက်ကို ပါရမလားဆိုသည်ကို ဆုံးဖြတ်ရတော့မည်။

ကျန်းဟွန်းဟိုက ဖြည်းညှင်းစွာ ဖြေသည်။

“ကျွန်တော် ဆရာ့အမိန့်အတိုင်း လုပ်ပါ့မယ်။”

“တော်တဲ့လူပဲ။”

ကျန်းဟွန်းဟို ထွက်သွားပြီးနောက် ချွီတေးမင်၏ လက်ထောက် ရောက်လာသည်။

ချွီတေးမင်က အမိန့်ပေးသည်၊ “ကျန်းဟွန်းဟိုကို စောင့်ကြည့်နေလိုက်။”

“ဟုတ်ကဲ့ ဆရာ။ လူတစ်ယောက်ကို သူ့နောက်လိုက်ခိုင်းထားပါ့မယ်။”

“ငါ တစ်ခုခုလုပ်မှ ဖြစ်မယ်၊ မဟုတ်ရင် ငါ ဘယ်တော့မှ အောင်မြင်မှာ မဟုတ်ဘူး။”

လက်ထောက်မှာ တောင့်တင်းသွားသည်။ ချွီတေးမင် တစ်ခုခု သွေးအေးစရာ ကိစ္စမျိုး ကြံစည်နေပုံရသည်။

“သူက ငါ့ကို မကြာသေးခင်က မေးဖူးတယ်။ ငါဟာ ဒေယန်းအတွက် ပိုက်ဆံရှာပေးတဲ့သူလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကုမ္ပဏီပိုက်ဆံကိုပဲ ဖြုန်းနေတဲ့သူလားတဲ့။ မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ။”

“ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စမတ်ဖုန်းလုပ်ငန်းက အခုမှ စတင်တာဆိုတော့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု အဆင့်မှာ ရှိနေတာက သဘာဝပါ။ ပြီးတော့ MC ကို အောင်မြင်အောင် ဦးဆောင်နေတာကလည်း ဆရာပဲလေ။”

“ငါသိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူက ငါ့ကို ဆန့်ကျင်ဖို့ တစ်ခုခု ကြံစည်နေတာ။ ငါသာ ဘာမှမလုပ်ရင်တော့…”

လက်ထောက်က လျင်မြန်စွာ စဉ်းစားပြီး ဖြေလိုက်သည်၊ “ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ဘက်က ကူညီပေးမယ့်သူတွေကို ရှာပေးပါ့မယ်။”

ချွီတေးမင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဒါဟာ စစ်ပွဲပဲ။

***

ညနက်ပိုင်း KYLO အစည်းအဝေး။

ဝူဆောင်း ရောက်လာတဲ့အခါ လူတွေက “ဟိုတစ်ယောက်လေ” ဟု အံ့သြစွာ ပြောလိုက်ကြသည်။

“ဝိုး၊ ကြည့်ကောင်းလိုက်တာ။ သူ အားကစားလုပ်နေတာ ဖြစ်ရမယ်။”

“သူ့ကို ဇူကာဘတ်နဲ့ နှိုင်းယှဉ်နေကြတာလား။”

“ဟုတ်တယ်လေ! ငါသာ သူနဲ့ အရင်ခင်အောင် လုပ်ထားခဲ့မိရင် ကောင်းမှာ။”

မိန်းကလေးတွေက အတင်းပြောနေကြပြီး ယောက်ျားလေးတွေကတော့ ဝူဆောင်းကို လေးစားစွာ ကြည့်နေကြသည်။

“ဒါဆို သူက နောက်ထပ် ဒေယန်းပဲပေါ့။”

“ဒေယန်းတော့ စိတ်လှုပ်ရှားနေတော့မှာပဲ။ Blue S က The One ထက်တောင် သာနေပြီလေ။”

ရှင်ဆယ်မီက ထိုစကားသံတွေကို နားထောင်နေသည်။

‘သူက ဘာလို့ ငါ့ကို တစ်ခါလောက်တောင် ဖုန်းမဆက်တာလဲ။’

သူမ စိတ်ပျက်မိသည်။

ဟွာဂျောင်ဥပဒေရုံးမှ ရှေ့နေတစ်ယောက်က ဝူဆောင်းဆီ ပြေးလာပြီး လေးစားစွာ နှုတ်ဆက်သည်။

“ဟာ... မင်္ဂလာပါခင်ဗျ။”

ဝူဆောင်းက သူ့ကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်၊ “ကြာပြီနော်။ ဂျောင်ဂျင်စပ်ရဲ့ အမှုက ကျွန်တော် ပြောထားတဲ့အတိုင်းပဲ ဖြစ်နေတယ်မလား။”

“ဟုတ်ကဲ့၊ ဆရာ့အမိန့်အတိုင်းပဲ အတိအကျ လုပ်ဆောင်နေပါတယ်။”

သူတို့ စကားမဆုံးခင်မှာပဲ နောက်ထပ်လူတစ်ယောက်က ဝူဆောင်းဆီ ချဉ်းကပ်လာသည်။

“ဆရာ၊ နေကောင်းလားခင်ဗျာ!”

“အော်... မင်္ဂလာပါ။ ဘယ်သူ… ဖြစ်မလဲဗျ။”

“ဟာ... ကျွန်တော်က ဒိုဟာအော်တိုရဲ့ စီအီးအို ဒုတိယသားပါ။ ဒီပွဲကို ပထမဆုံးအကြိမ် တက်တာဆိုတော့ မတွေ့ဖူးသေးဘူးဗျ။”

“အော်! တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။”

ခဏအကြာမှာပဲ နောက်ထပ်လူတစ်ယောက်က ဝူဆောင်းကို နှုတ်ဆက်ပြန်သည်။ ဒီလိုနဲ့ပဲ အချိန်အတော်ကြာသွားသည်။ လူတိုင်းက ဝူဆောင်းနဲ့ အသိမိတ်ဆွေ ဖြစ်ချင်နေကြသည်။ ဝူဆောင်းတစ်ယောက် လူတိုင်းကို နှုတ်ဆက်ဖို့ပဲ အချိန်တစ်နာရီကျော် ကုန်သွားသည်။

အဲဒီနောက် ဝူဆောင်းက ဝီစကီကို ငုံ့သောက်ရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့ကို တစ်စုံတစ်ယောက်က စူးစိုက်ကြည့်နေတာကို ခံစားမိပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ရှင်ဆယ်မီက သူ့နဲ့ ဝေးတဲ့နေရာမှာ ရပ်နေတာကို တွေ့ရသည်။

ဝူဆောင်းက ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငုံ့နှုတ်ဆက်လိုက်ပေမဲ့ သူမက မျက်နှာလွှဲသွားသည်။

ဝူဆောင်းက သူမရဲ့ ရိုင်းစိုင်းမှုကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဆက်ကြည့်နေလိုက်သည်။

‘ချွိုင်ဂီချူလ် ဒီနေ့ မလာဘူးလား။’

ဝူဆောင်းက သူ ဘယ်မှာလဲ၊ ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာ တွေးနေမိသည်။ ဝူဆောင်း ဒီပွဲတွေကို တက်နေတာက သူနဲ့ တွေ့ဖို့အတွက်ပဲ ဖြစ်သည်။ တခြားလူတွေရဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ မေးခွန်းတွေကို သူ ဂရုမစိုက်ပါ။

ရုတ်တရက် တံခါးပွင့်လာပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ သူ ရောက်လာသည်။

ချွိုင်ဂီချူလ်။

လူတွေက သူ့ကို လုံးဝ အာရုံမစိုက်ကြတာကြောင့် ချွိုင်ဂီချူလ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ သူက အရင်ကဆိုရင် လူတိုင်းရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ခံရသူဖြစ်ပေမဲ့ အခုတော့ အခြေအနေတွေ ပြောင်းလဲသွားပြီ။

ဝူဆောင်းက သူ့ဆီ လမ်းလျှောက်သွားသည်။ လူတွေက ဝူဆောင်း လှုပ်ရှားရာကို လိုက်ကြည့်နေကြသည်။

ဝူဆောင်းက ချွိုင်ဂီချူလ်ကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

“ကြာပြီနော် ဆရာ။”

ချွိုင်ဂီချူလ်က သူ့လက်ကို ဆွဲကိုင်ပြီး လှုပ်လိုက်သည်။

“တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။”

သူတို့ တွေ့တိုင်းတွေ့တိုင်း ဝူဆောင်းရဲ့ အဆင့်အတန်းက ပြောင်းလဲနေသလိုပဲ။

ပြီးတော့ အခုဆိုရင်…

ဝူဆောင်းက ချွိုင်ဂီချူလ်ထက် ပိုပြီး အသာစီး ရသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။