အခန်း (၁၁၃) - <တရုတ်ပြည်>
ဇုန်ဂွမ်းကျွင်းရှိ LetChat ရုံးခန်း။
ဆာဗာဆော့ဖ်ဝဲရေးသားသူ လီဒုံဂျင်သည် စီးကရက်သောက်ရန် ပထမထပ်သို့ ဆင်းလာစဉ် ဒေသခံဆော့ဖ်ဝဲရေးသားသူ ဇိုင်းကျန်က သူ့အား ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်သော ကိုရီးယားစကားဖြင့် စတင်ပြောဆိုလာသည်။
“ရုံးခန်းထဲမှာလည်း ဆေးလောက်သောက်လို့ရပါတယ်။ အောက်ကို အမြဲဆင်းနေစရာ မလိုပါဘူး။”
လီဒုံဂျင်က အတန်ငယ် အနေခက်စွာ ပြုံး၍ ပြန်ပြောလိုက်သည် - “ဟာ၊ ဟုတ်ကဲ့။ အကျင့်ဖြစ်နေလို့ပါ။”
“ကိုရီးယားတွေက ယဉ်ကျေးမှု အရမ်းကောင်းကြတာပဲ။”
“တရုတ်လူမျိုးတွေလည်း အရမ်းတော်တာပဲလို့ ကျွန်တော်ကတော့ ထင်ပါတယ်။”
ဇိုင်းကျန်က စကားစမြည် ဆက်ပြောနိုင်ရန် လီဒုံဂျင်အား မေးခွန်းများ ဆက်မေးလာသည် - “ဆာဗာ တည်ဆောက်ရေးကတော့ အတော်လေး မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြီးစီးနေပါပြီ။ ဖောက်သည်ဘက်က လိုက်လုပ်ရတာတောင် မမီနိုင်တော့ဘူး။”
“အဟမ်း၊ အဲဒါက ဆာဗာတည်ဆောက်မှုက အားလုံးနီးပါး ပြီးသွားလို့လေ။ ကျန်နေတာက ဒေသတွင်းဈေးကွက်နဲ့ ကိုက်ညီမယ့် အခြေခံအဆောက်အအုံပိုင်းလောက်ပါပဲ။”
“ကိုကို့တော့ခ် (Coconut Talk) က အရင်ကတည်းက လည်ပတ်နေပြီဆိုတော့ ဆာဗာက အတူတူလောက်ပါပဲ၊ ဟုတ်လား။”
“အဲဒီလိုပါပဲ။ တော်တော်များများကို ကူးထည့်လိုက်တာဆိုတော့လေ။ ဒါပေမဲ့ ဖောက်သည်ဘက်ခြမ်းမှာတော့ လုပ်စရာတွေ အများကြီး ပိုရှိနေဦးမယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်ပါတယ်။”
လီဒုံဂျင်၏ ရှင်းပြချက်ကို ဇိုင်းကျန်က ခေါင်းညိတ်၍ နားထောင်သည်။
လီဒုံဂျင်က စိတ်ဝင်တစားဖြင့် မေးလိုက်သည် - “ဒါနဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ ကိုရီးယားစကားက တော်တော်ကို ကောင်းတာပဲဗျ။”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကိုရီးယားကို အမြဲတမ်း စိတ်ဝင်စားနေခဲ့တာနဲ့ ဘာသာစကားကို သင်လာတာ ကြာပါပြီ။”
ဇိုင်းကျန်တွင် ဆက်မေးချင်သည့် မေးခွန်းများ ကျန်ရှိနေသေးပုံ ရသည်။
လီဒုံဂျင်က ပြုံး၍ ကမ်းလှမ်းလိုက်သည် - “နောက်ထပ် မေးစရာတွေ ရှိသေးရင် ဘာမဆို လွတ်လွတ်လပ်လပ် မေးလို့ရပါတယ်။”
“ဟိုလေ၊ LetChat ရဲ့ အမြန်နှုန်းက ထူးဆန်းလောက်အောင် မြန်နေတယ်လို့ ကျွန်တော် ခံစားရလို့ပါ။ ဒေသတွင်း မက်ဆေ့ချ်အက်ပ် HH ထက်စာရင် အများကြီး ပိုမြန်နေတာ ဘာကြောင့်လဲဆိုတာကို ကျွန်တော် နားမလည်ဘူး ဖြစ်နေတယ်။”
“ဆော့ဖ်ဝဲရေးသားသူ တစ်ယောက်အနေနဲ့ စိတ်ဝင်စားမိတာ သဘာဝကျပါတယ်။”
“KND ရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌ ကန်ဝူဆောင်း ဖန်တီးခဲ့တာဆိုတာ ဟုတ်လား။”
လီဒုံဂျင်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည် - “ဟုတ်ပါတယ်။ သူကိုယ်တိုင် ဆာဗာကို တည်ဆောက်ခဲ့တာပါ။ မိုက်ခရိုဆော့ဖ် MVP ညီလာခံမှာတောင် တင်ပြချက်တွေ လုပ်ခဲ့ဖူးတယ်။ သူက နာမည်ကြီးလေ။”
“MQTT လား။”
“ဟုတ်ပါတယ်။ ချတ်ဝန်ဆောင်မှုနဲ့ ကိုက်ညီအောင် အနည်းငယ် ညှိနှိုင်းခဲ့တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ MQTT ပရိုတိုကော တစ်ခုတည်းနဲ့တော့ ဆာဗာတစ်ခုလုံး ဖြစ်လာတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။”
ဇိုင်းကျန်က ပိုမိုအသေးစိတ်သော မေးခွန်းများကို ဆက်မေးလာပြီး လီဒုံဂျင်ကလည်း တတ်နိုင်သမျှ ဖြေကြားပေးခဲ့သည်။
စကားစမြည် ပြောဆိုမှု ကြာမြင့်သွားပြီးနောက် ထိုသူနှစ်ဦး ရုံးခန်းဆီသို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။
လီဒုံဂျင်သည် သူ၏ కుထိုင်ခုံတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ကုမ္ပဏီဖုန်းကို သုံး၍ စာတိုတစ်စောင် ပို့လိုက်သည်။
“LetChat ဖောက်သည်ဘက်ခြမ်း လိုဘီမှ ဆော့ဖ်ဝဲရေးသားသူ ဇိုင်းကျန်”
လီဒုံဂျင်သည် ကိုရီးယားမှ မထွက်ခွာမီက သင်ကြားပေးခဲ့သော စည်းကမ်းချက်အတိုင်း လိုက်နာနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ကိုရီးယားဆော့ဖ်ဝဲရေးသားသူတိုင်းသည် ဒေသခံ ဆော့ဖ်ဝဲရေးသားသူများအနေဖြင့် ကိုကို့တော့ခ်၏ အဓိက နည်းပညာအကြောင်းကို မေးမြန်းလာပါက ဟုန်ဆူဘင်ထံ သတင်းပို့ရန် တာဝန်ရှိသည်။
***
ဟုန်ဆူဘင်က စာတိုကို ဖတ်လိုက်သည်။
“ဇိုင်းကျန်ဆိုတာနဲ့တင် ငါးကြိမ်မြောက် ရှိပြီပဲ……”
ကိုရီးယား ဆော့ဖ်ဝဲရေးသားသူများ၏ အဆိုအရ ဤသည်မှာ ဇိုင်းကျန်အကြောင်း ဖော်ပြခံရသည့် ငါးကြိမ်မြောက် ဖြစ်သည်။
သူ သံသယ ဝင်လာသည်။
“ဥက္ကဋ္ဌခင်ဗျာ၊ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ။ သူ့ကို ထုတ်ပစ်ရမလား။”
ဝူဆောင်းက ခေါင်းခါပြလိုက်သည် - “သူ့ကို ဖယ်ရှားလိုက်ရင်တောင် သူတို့က နောက်ထပ် သူလျှောက်တစ်ယောက်ကို ထပ်ပို့လာဦးမှာပဲ။ အဲဒီထက်စာရင် သူ့ကို ဆက်ထားလိုက်တာက ပိုကောင်းတယ်။ အဲဒီဆိုမှတော့ ဘယ်သူ့ကို စောင့်ကြည့်ရမယ်ဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ သိနေတာပေါ့။”
“ခက်တော့တာပဲ။ တခြားအလုပ်တွေ ရှုပ်နေချိန်မှာ ဒါမျိုးတွေပါ ထပ်ပြီး စိုးရိမ်နေရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး။”
“ကျွန်တော်တို့ဘက်က သီးသန့် အတွင်းရေး သတင်းအချက်အလက်အဖွဲ့ တစ်ဖွဲ့ ဖန်တီးဖို့ လိုမယ်ထင်တယ်။ အဲဒီအတွက် စဉ်းစားထားပါ့မယ်။ အဲဒီအချိန်အထိတော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နည်းပညာကို အကောင်းဆုံး ကာကွယ်ပေးကြပါ။”
“ဟုတ်ကဲ့၊ နားလည်ပါပြီ။”
ဇုန်ဂွမ်းကျွင်း အစိုးရ တာဝန်ရှိသူများ နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာကြသည်။ အဆင့်အမြင့်ဆုံး ကိုယ်စားလှယ်၏ အမည်မှာ မာဝါချင် ဖြစ်ပြီး ဒေသတွင်း စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများကို ထိန်းချုပ်ရန် တာဝန်ယူရသူ ဖြစ်သည်။ ဤနယ်မြေတွင် သူ့၏ အာဏာမှာ လုံးဝလွှမ်းမိုးထားသည်။
မာဝါချင်၏ မျက်နှာမှာ ဝိုင်းစက်နေပြီး နဖူးပြားကြီးတစ်ခု ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။
သူက ဝူဆောင်းနှင့် လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ကာ သူ့ကိုယ်သူ မိတ်ဆက်သည် - “ကျွန်ုပ်က မာဝါချင်ပါ။”
“ကျွန်တော့်နာမည်က ကန်ဝူဆောင်းပါ။”
အမြန် မိတ်ဆက်ပြီးနောက် စားပွဲဝိုင်း စတင်ခဲ့ကြသည်။
မာဝါချင်က ဝူဆောင်းအား ပြောသည် - “ပေကျင်းတက္ကသိုလ်ကို လှူဒါန်းခဲ့တာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကြားသိရပါတယ်။ အဲဒီသတင်းကို ကြားရတာ ကျွန်တော်ရော ကျွန်တော့်အထက်လူကြီးတွေပါ အရမ်း ဝမ်းသာခဲ့ကြတယ်။”
စကားစမြည် ပြောဆိုမှုအတွက် ကောင်းမွန်သော အစပျိုးမှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ဝူဆောင်း၏ ရည်မှန်းချက်မှာ မာဝါချင်၏ ယုံကြည်မှုကို ရယူရန် ဖြစ်သည်။
“အဲဒီလို ကြားရတာ ကျွန်တော်လည်း ဝမ်းသာပါတယ်။ နောင်လာမယ့်အချိန်တွေမှာ ပိုပြီး လုပ်ဆောင်သွားပါဦးမယ်။”
“ဟားဟား၊ အများကြီး ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
“တရုတ်ပြည်ဟာ KND အတွက် အလွန်အရေးကြီးတဲ့ ဈေးကွက်တစ်ခုပါ။ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လာမယ့် အလားအလာတွေကိုလည်း ကျွန်တော် ကောင်းကောင်း သိရှိထားပါတယ်။”
မာဝါချင်က အရက်ကို တစ်ချက်မော့ချလိုက်ပြီး ပြန်ပြောသည် - “တရုတ်ပြည်က နောင်တစ်ချိန်မှာ ကမ္ဘာ့အလယ်ဗဟိုချက်မ ဖြစ်လာအောင် သေချာပေါက် ကြီးထွားလာမှာပါ။”
မာဝါချင်သည် သူ၏နိုင်ငံအပေါ် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။
ဝူဆောင်းလည်း သူ၏ဖျော်ရည်ကို တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည် - “အဲဒီလိုပဲ ခင်ဗျားလည်း ဒီနိုင်ငံရဲ့ အလယ်ဗဟိုချက်မမှာ ရောက်ရှိလာလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မျှော်လင့်ပါတယ်။”
“ဟားဟား၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ခင်ဗျားရဲ့ လက်ဆောင်က အဲဒီအိမ်မက်ကို အကောင်အထည်ဖော်ဖို့ သေချာပေါက် အထောက်အကူ ဖြစ်စေလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်ပါတယ်။”
မာဝါချင် ဆိုလိုနေသည်မှာ စားပွဲဝိုင်း မစမီက ဝူဆောင်း ပေးခဲ့သော လრთထိုးငွေကို ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်သည်။
ဝူဆောင်းသည် လှောင်ရယ်ချင်စိတ်ကို မနည်းထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး ပြန်ပြောလိုက်သည် - “ခင်ဗျားကို ကူညီပေးနိုင်မယ့် နည်းလမ်းတွေ အများကြီး ကျန်သေးပါတယ်။ ခင်ဗျား ကြားဖူးမလားတော့ မသိဘူး၊ ကျွန်တော်က ကုမ္ပဏီရဲ့ အဓိက ဆုံးဖြတ်ချက်တွေ ချမှတ်တဲ့အခါ বিগဒေတာ (Big Data) ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှုကို အသုံးပြုပါတယ်။”
“ယုံကြည်စိတ်ချရတဲ့ အချက်အလက်မျိုးတွေကို လေ့လာတယ်ဆိုတော့ ခင်ဗျားတို့ကုမ္ပဏီ ဒီလောက် အောင်မြင်နေတာ အံ့သြစရာတော့ မရှိပါဘူး။” မာဝါချင်က လုံးဝ ယုံကြည်သွားပုံ မပေါ်ပေ။
ဝူဆောင်းက ဆက်ပြောသည် - “빅ဒေတာ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှုမှာ အသုံးချလို့ရတဲ့ နည်းလမ်းတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။ သမ္မတ ရွေးကောက်ပွဲမှာ ဘယ်သူနိုင်မလဲဆိုတာကို ခန့်မှန်းနိုင်သလို၊ ဖောက်သည်တွေ ဘယ်လို ကုန်ပစ္စည်းမျိုးကို ကြိုက်နှစ်သက်မလဲဆိုတာကိုလည်း……။”
ဝူဆောင်းက စကားကို ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီးမှ ထပ်ပြောသည် - “အဲဒီအပြင် နောင်အနာဂတ်မှာ တရုတ်ပြည်မှာ ဘာတွေ ဖြစ်လာမလဲဆိုတာကိုပါ ခန့်မှန်းနိုင်ပါတယ်။”
မာဝါချင် တုန်လှုပ်သွားသည်။
ဝူဆောင်းက အမြန် ဆက်ပြောလိုက်သည် - “အရာရာ တည်ငြိမ်နေသလို ထင်ရတဲ့အခါမှာ ပိုပြီး သတိထားဖို့လိုတယ်ဆိုတဲ့ စကားပုံတစ်ခု ရှိပါတယ်။”
“ကျွန်တော် အန္တရာယ်နဲ့ ရင်ဆိုင်နေရပြီလို့ ဆိုလိုချင်တာလား။”
ဝူဆောင်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည် - “ကျွန်တော် ပြောပြချင်တာကတော့ လာတော့မယ့် အန္တရာယ်တစ်ခု ရှိနေပြီး တရုတ်ပြည်မှာ ဘယ်သူမှ အဲဒါအတွက် အသင့်မဖြစ်သေးဘူးဆိုတာပါပဲ။”
အခန်းတွင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ဂျန်ဂွမ်ချူလ်နှင့် ဟုန်ဆူဘင်တို့မှာ မည်သို့ တုံ့ပြန်ရမည်ကို မသိကြပေ။ မာဝါချင်၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များလည်း ရေငုံနှုတ်ပိတ်လျက် မသေချာမရေရာမှုများဖြင့် ငေးနေကြသည်။
ဝူဆောင်းက မေးလိုက်သည် - “ကျွန်တော်တို့ နှစ်ဦးတည်း သီးသန့် စကားပြောလို့ ရမလား။”
ဝူဆောင်းသည် မကြာသေးမီက တရုတ်ပြည်တွင် အမေရိကန်ဒေါ်လာ သန်း ၅၀၀ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခဲ့သော အောင်မြင်သည့် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင် တစ်ဦးဖြစ်သည်။ မာဝါချင်အနေဖြင့် ဝူဆောင်း ပြောမည့်စကားကို နားမထောင်ချင်စရာ အကြောင်း မရှိပေ။ မာဝါချင်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သောအခါ အခန်းထဲရှိ လူအားလုံး ထွက်သွားကြသည်။
တစ်နာရီကြာ လျှို့ဝှက် ဆွေးနွေးမှုအတွင်း မာဝါချင်သည် တစ်ခါမျှပင် ခေါင်းမခါခဲ့ပေ။ သူသည် ဝူဆောင်း၏ စကားများကို စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် ခေါင်းညိတ်၍ နားထောင်နေခဲ့သည်။
***
ဟိုတယ်သို့ ပြန်လာသည့် လမ်းတွင် ဂျန်ဂွမ်ချူလ်က မေးလိုက်သည် - “သူ့ကို ဘာတွေ ပြောပြလိုက်တာလဲ။”
“တရုတ်ပြည်အကြောင်းပဲ ပြောဖြစ်တာပါ။”
“ဘာတွေလဲ။”
၂၀၁၀ ပြည့်နှစ်။
သဘာဝဘေးအန္တရာယ်။
ယိုရွှီ (Yushu) မြို့တွင် ငလျင်လှုပ်ခတ်မှု ဖြစ်ပွားမည်ဖြစ်ပြီး လူပေါင်း သောင်းနှင့်ချီ သေဆုံးရမည့် အကြောင်း။ မာဝါချင်အတွက်မူ ယင်းကို ယုံကြည်ရခက်သလို ဖြစ်နိုင်ခြေကိုလည်း လုံးဝ ပယ်ချ၍ မရနိုင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။
“ကျွန်တော့်ရဲ့ အိမ်မက်အချို့အကြောင်း သူ့ကို ပြောပြခဲ့တာပါ။ သူ့ရဲ့ ယုံကြည်မှုကို ရယူဖို့အတွက် အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းပဲလေ။”
ဟုန်ဆူဘင်က ဝူဆောင်းအား နားမလည်နိုင်ဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဝူဆောင်းက လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။
ဂျန်ဂွမ်ချူလ်က အစားဝင်၍ ဖြေလိုက်သည် - “ဥက္ကဋ္ဌက နောင်တစ်ချိန် ပိုက်ဆံရှာလို့ရမယ့် အနာဂတ်အကြောင်း အိမ်မက်မက်တတ်လို့ပါ။”
ဟုန်ဆူဘင်မှာ ဆက်၍ နားမလည်နိုင်သေးသော်လည်း ထსထက် ပိုမို ဆွေးနွေးခြင်း မရှိတော့ပေ။
ဝူဆောင်း သူ့အခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်စဉ် ရုတ်တရက် တောင့်ခဲသွားသည်။ ကုတင်ပေါ်တွင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ချီပေါင်း (Qipao) ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ကာ ထိုင်နေသည့် ယူးဆိုနာကို တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
သူက အံ့သြတုန်လှုပ်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည် - “ဟ… ဆိုနာ၊ မင်း ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ။”
ယူးဆိုနာက အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ပြန်ဖြေသည် - “ရှင် ကျွန်တော့်ကို ဒီမှာ စောင့်နေဖို့ မပြောခဲ့ဘူးလား။”
ဒီလို အကွက်ချစီစဉ်မည့်သူဆိုလို့ ဝူဆောင်း သိထားသည်မှာ တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိသည်။
“ဒီကောင်တော့……”
သူမ၏ အကြီးအကဲတွင် သူ၏အခန်းသော့ မရှိပေ။ ဂျန်ဂွမ်ချူလ် ဖြစ်ရမည်။
ယူးဆိုနာက ထရပ်လိုက်ပြီး ဝူဆောင်းဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လာသည်။
သူမက မေးသည် - “ရှင် သက်သာသွားပြီလား။”
ဝူဆောင်းက တထိတ်ထိတ်ဖြင့် ပြန်ဖြေသည် - “အဟမ်း၊ သေသေချာချာတော့ မဟုတ်သေးဘူး။”
ဝူဆောင်းသည် သူမကို တစိမ့်စိမ့် ငေးကြည့်မိမည့်စိတ်ကို မနည်း ထိန်းချုပ်နေရသည်။
သူမသည် စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသူ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။
အနီရောင် ချီပေါင်းနှင့် နှုတ်ခမ်းနီ။
ထိုသို့ တောက်ပသော အရောင်များကြားတွင် သူမ၏ အသားအရေမှာ ပို၍ပင် ဖြူဝင်းနေသည်။
သူမက နှေးကွေးစွာ မေးလိုက်သည် - “ဒါဆို ကျွန်မရဲ့ အရင်က ကြုံခဲ့ရတဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခတွေအကြောင်း ရှင့်ကို ထပ်ပြောပြပေးရမလား။”
သူမ၏ အသံမှာ အလွန်တရာမှကို မိန်းမဆန်လှသည်။ ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပင် သူမက သူ့ပခုံးကို လာထိလိုက်သည်။
“အင်္ကျီချွတ်လိုက်လေ။ ရှင့်အတွက် ချိတ်ပေးမယ်။”
ဝူဆောင်း၏ ပါးစပ်ထဲမှာ ခြောက်ကပ်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းတွေ လွတ်ထွက်တော့မလို ဖြစ်လာသည်။ သူ၏ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော စိတ်စွမ်းအား အမြည်းလေးဖြင့်ပင် —
ဝူဆောင်းက အမြန်ပြောလိုက်သည် - “အထင်အမြင်လွဲမှားမှုတစ်ခုခု ရှိနေလို့ ဖြစ်ရမယ်။ အခုချက်ချင်း အခန်းထဲက ထွက်သွားပေးပါ။ နောက်မှ ဆွေးနွေးကြတာပေါ့။”
ထို့နောက် သူသည် ယူးဆိုနာအား တံခါးဘက်သို့ တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ သူလည်း ရေချိုးခန်းထဲသို့ အမြန်ဝင်သွားပြီး ရေအေးဖြင့် ရေချိုးလိုက်တော့သည်။