God Of Immortals – အခန်း ၈၉- အသိဉာဏ်ရှိသော စာပေများ [၁]
ရှေးဟောင်းကျောက်စာတိုင်ကြီး၏ ရှေ့တွင် မတ်တတ်ရပ်နေရင်း လင်းဖန်သည် အသက်ရှူသံကို ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ ကျောက်စာတိုင်မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ထွင်းထုထားသည့် ရှုပ်ထွေးနက်နဲသော စာလုံးများဆီသို့ စူးစိုက်နေသည်။ ထိုစာလုံးများသည် သာမန်စာပေများ မဟုတ်ပေ။ ၎င်းတို့သည် အသက်ဝင်နေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး တစ်လုံးချင်းစီတိုင်းတွင် စကြာဝဠာ၏ လျှို့ဝှက်ချက်များ၊ စွမ်းအားကြီးမားသော စွမ်းအင်စီးဆင်းမှုများဖြင့် တုန်ခါနေသည်။
"ဒါတွေက... တကယ့်ကို အသိဉာဏ်ရှိတဲ့ စာပေတွေပဲ" လင်းဖန်သည် တိုးညင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။
သူ၏ စိတ်အာရုံကို စုစည်းလိုက်သောအခါ ကျောက်စာတိုင်မှ ထွက်ပေါ်လာသည့် ဖိအားသည် ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။ ၎င်းသည် ရိုးရှင်းသော အမြင်အာရုံသက်သက် မဟုတ်တော့ဘဲ သူ၏ ဝိညာဉ်ရေးရာကိုပါ ရိုက်ခတ်လာသည်။ စာလုံးများသည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် လင်းဖန်၏ စိတ်အသိထဲသို့ စိမ့်ဝင်လာပြီး သူ၏ နားထဲတွင် ရှေးဟောင်းတေးသံများကဲ့သို့ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။
ထိုအချိန်တွင် သူ၏ ကိုယ်တွင်းစွမ်းအားများသည် တုံ့ပြန်လာသည်။ လင်းဖန်သည် သူ၏ စွမ်းအင်များကို စာလုံးများ၏ လှုပ်ရှားမှုအတိုင်း လိုက်ပါစီးဆင်းစေရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အနည်းငယ် တုန်ယင်လာသော်လည်း သူသည် အရှုံးမပေးခဲ့ပေ။ ဤသည်မှာ သူ၏ စွမ်းအားကို နောက်တစ်ဆင့်သို့ မြှင့်တင်ရန်အတွက် အဓိကကျသော အခွင့်အရေးတစ်ခု ဖြစ်မှန်း သူသိထားသည်။
ကျောက်စာတိုင်၏ အလယ်ဗဟိုမှ ရုတ်တရက် ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအလင်းတန်းသည် လင်းဖန်၏ နဖူးကို ထိမှန်သွားပြီး သူ၏ စိတ်အသိထဲသို့ အချက်အလက်များစွာ စီးဝင်လာသည်။ ၎င်းတို့သည် ရှေးခေတ်နတ်ဘုရားများ၏ လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ်များ၊ စကြာဝဠာ၏ နိယာမတရားများနှင့် သေခြင်းတရားကို ကျော်လွန်နိုင်မည့် လမ်းကြောင်းများပင် ဖြစ်သည်။
လင်းဖန်သည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး ထိုအသိပညာများကို စုပ်ယူရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားသည်။ သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုသည် ပြောင်းလဲသွားပြီး အာကာသတစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် အချိန်နှင့် နေရာကို ကျော်လွန်၍ အသိဉာဏ်၏ နက်နဲရာသို့ ခရီးနှင်နေရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
"ငါ... ငါ နားလည်သွားပြီ"
လင်းဖန်သည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် နက်နဲသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူသည် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း တိုးလိုက်ပြီး ကျောက်စာတိုင်ကို လက်ဖြင့် ထိတွေ့လိုက်သည်။ ကျောက်စာတိုင်သည် ယခင်ကထက် ပိုမိုတောက်ပလာပြီး သူ၏ စွမ်းအားနှင့် ပေါင်းစပ်သွားသည်။
ယခုအခါတွင် သူသည် အသိဉာဏ်ရှိသော စာပေများ၏ အနှစ်သာရကို ရရှိလိုက်ပြီဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ နတ်ဘုရားလမ်းစဉ်သို့ လျှောက်လှမ်းရန်အတွက် သူ၏ ပထမဆုံးသော ခြေလှမ်းအစစ်အမှန် ဖြစ်ပေတော့မည်။
နှင်းများမှာ ပိုမိုထူထပ်စွာ ကျဆင်းလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ကျူးဖုန်း သည် မီးခိုးရောင်သစ်ပင်ကြီး ညွှန်ပြခဲ့သော နေရာသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် သူ၏မျက်နှာပေါ်၌ နှင်းခဲများ စုပုံနေပြီး ဝတ်ရုံပေါ်၌လည်း နှင်းမှုန်များ အထပ်ထပ် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ သူသည် လက်ရှိလုပ်ဆောင်နေရမည့် အလုပ်ကိစ္စအပေါ်တွင်သာ စိတ်အာရုံစိုက်ထားမိသဖြင့် ထိုပြင်းထန်လှသော နှင်းခဲဒဏ်ကို တဖြည်းဖြည်းနှင့် အသားကျလာခဲ့သည်။ သူသည် အလွန်သတိထားရမည် ဖြစ်ကြောင်း ကောင်းကောင်းသိသည်။ အကယ်၍ မဟုတ်ပါက သူသည် မိမိကိုယ်တိုင် ပြင်ဆင်ထားခြင်းမရှိသည့် အိပ်မက်တစ်ခု သို့မဟုတ် စိတ်အမှားအယွင်းတစ်ခုအတွင်းသို့ အလွယ်တကူ ကျရောက်သွားနိုင်ပေသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် သူသည် လျှပ်တစ်ပြက်ခြေလှမ်း (Flashsteps) ကို အသုံးမပြုဘဲ ဖြည်းဖြည်းနှင့် မှန်မှန်သာ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သစ်ပင်ကြီး၏ စကားသံများမှာ သူ၏နားထဲတွင် ယခုတိုင် ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲပင်။
"ငါပြောတဲ့ လမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်လာခဲ့ပါ။ ဒါဆိုရင် မင်းဟာ နှင်းတွေလည်ပတ်ကျဆင်းနေတဲ့ နေရာတစ်ခုကို ရောက်လိမ့်မယ်။ အဲဒီလည်ပတ်နေတဲ့ နှင်းမုန်တိုင်းရဲ့ အစွန်းကနေ အရှေ့ဘက်ကို မျက်နှာမူလိုက်ပါ။ မင်းအတွက်ဆိုရင်တော့ ရှေ့ကို ပေနှစ်ဆယ် လျှောက်သွားလိုက်ရင် နှင်းကုန်းငယ်လေးတစ်ခုကို တွေ့လိမ့်မယ်။ အဲဒီနေရာကနေ ညာဘက်ကို သုံးလှမ်း၊ ရှေ့ကို သုံးလှမ်း၊ ပြီးရင် ဘယ်ဘက်ကို သုံးလှမ်း လျှောက်လိုက်တာနဲ့ မင်းဟာ အိပ်မက်ကမ္ဘာထဲကို ရောက်သွားလိမ့်မယ်။"
ထိုအရာတို့မှာ မီးခိုးရောင်သစ်ပင်ကြီးက သူ့ကို လိုက်နာဆောင်ရွက်စေရန် ရှင်းလင်းစွာ မှာကြားခဲ့သည့် လမ်းညွှန်ချက်များပင် ဖြစ်သည်။ အသိဉာဏ်ရှိသော စာပေများ (Script of Sentience) ကို ရရှိနိုင်မည့် နေရာမှန်သို့ ရောက်ရှိရန်အတွက် သူသည် သစ်ပင်ကြီး၏ စကားအတိုင်း အတိအကျ လိုက်နာရမည်ဖြစ်သည်။ သစ်ပင်ကြီးပေးခဲ့သော လမ်းညွှန်ချက်များက သူ့ကို ယခုသူရပ်နေသည့် နေရာသို့ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။ သူသည် မီးခိုးရောင်သစ်ပင်ကြီး ပေးလိုက်သော အိပ်မက်ကျောက်တုံး လေးတုံးအနက် တစ်တုံးကို ကြည့်လိုက်သည်။ အိပ်မက်နယ်မြေထဲသို့ ဝင်ရောက်ခါနီးတိုင်း ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို ပါးစပ်ထဲ ထည့်ထားရန် သစ်ပင်က သူ့ကို မှာကြားထားသည်။ ထိုကျောက်တုံးများသည် အိပ်မက်၏ သက်ရောက်မှုထဲတွင် ထာဝရနစ်မွန်းသွားခြင်းမှ ကာကွယ်ပေးမည့် ဆေးတစ်ပါးပင် ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ သူသည် ယခုအချိန်ထိ ကျူဂျီ (Zhuji) အဆင့်သာ ရှိသေးသည့် နတ်ဘုရားလောင်းငယ်တစ်ဦးသာ ဖြစ်ပြီး၊ လူ့သက်တမ်းအားဖြင့် ဆယ်နှစ်သာ ရှိသေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
လက်ထဲတွင် ကျောက်တုံးများကို ကိုင်ထားရင်း သစ်ပင်ကြီးသည် ၎င်း၏စကားအတိုင်း အမှန်တကယ် ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု သူသိလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း သူသည် ဤကိစ္စကို လက်ခံရန် သင့်တော်ပါ့မလားဟု တွေးမိနေသည်။ ဤအရာအားလုံးသည် သူ့အတွက် အိပ်မက်တစ်ခုကဲ့သို့ပင်။ အခြားအိပ်မက်များအတွင်းမှ အလွယ်ကူဆုံး အိပ်မက်များကိုပင် သူ မည်သို့ ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်နိုင်မည်နည်း။ မကြာသေးမီက သူ၏ဘဝကို ပြန်လည်ဆန်းစစ်ကြည့်ပြီးနောက် သူသည် ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
"ဟဲ့ ဟဲ့ ဟဲ့။"
သူသည် သေခြင်းတရားကို ဖိတ်ခေါ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော်လည်း၊ ထိုလုပ်ဆောင်ချက်သည် သေခြင်းတရား၏ အချစ်မြတ်နိုးဖွယ် အနမ်းကို လက်ခံရရှိနေသကဲ့သို့ပင်။ သူ၏ ကံကြမ္မာလမ်းကြောင်းမှ မည်သို့မျှ လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပုံရသည်။ ထို့ကြောင့် ရဲရင့်စွာဖြင့် သတိထားပြီး လိုက်နာကြည့်လျှင်ကော ဘာဖြစ်မည်နည်း။ သူသည် ထိုအကြောင်းကို တွေးတောရန် ခဏရပ်လိုက်သည်။ ရဲရင့်စွာဖြင့် သေဆုံးခြင်းလား။ မဟုတ်ပေ၊ သူသည် စကားလုံးကို ပြန်ပြင်ရမည်။ သေဆုံးခြင်းမရှိဘဲ ရှင်သန်ခြင်းကကော ဘယ်လိုရှိမလဲ။ သူ့လက်ထဲတွင် ရှိသည်ဖြစ်စေ၊ မရှိသည်ဖြစ်စေ သေခြင်းတရားကို အရှုံးမပေးဘဲ ရှင်သန်ရန် ရဲစွမ်းသတ္တိ လိုအပ်ပေမည်။
ဟုတ်ပေသည်။ ထိုအရာသည် သူ့၏ အနှစ်သာရနှင့် အလွန်ကိုက်ညီသည်။ သူသည် ရှင်သန်ခြင်းကိုသာ ပို၍ လိုလားသည်။ သို့သော် သူသည် မည်သည့်နေရာသို့ သွားနေသနည်း။ ဤရူးမိုက်သော လမ်းကြောင်းပေါ်သို့ လျှောက်လှမ်းရန် သူသည် မည်သည့်အတွက်ကြောင့် သဘောတူလိုက်မိသနည်း။ မီးခိုးရောင်သစ်ပင်ကြီးသည် ရူးသွပ်နေသည့် နတ်ဆိုးတစ်ကောင် မဟုတ်ကြောင်း သူမည်သို့ သေချာနိုင်မည်နည်း။ ထိုမေးခွန်းများကို တွေးတောရန် ကြိုးစားနေစဉ်မှာပင် သူ၏ စိတ်အာရုံမှာ ဝေဝါးသွားပြီး မေးခွန်းများကိုပင် မေ့လျော့သွားတော့သည်။
ကျူးဖုန်း သည် ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို ပါးစပ်ထဲသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ထည့်လိုက်သည်။ ကျောက်တုံး၏ ချိုမြိန်ပြီး ပူစပ်သည့် အရသာသည် ပါးစပ်ထဲတွင် ပေါက်ကွဲထွက်လာချိန်၌ သူသည် အိပ်မက်နယ်မြေဟု ယူဆရသည့် နေရာသို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် တိုးလိုက်သည်။ မမြင်နိုင်သော နယ်မြေထဲသို့ ခြေချလိုက်သည့်အခါ သူသည် နံရံကြီးနှစ်ခုကြားရှိ ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းကြောင်းတစ်ခုပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သစ်ပင်ကြီးပြောပြထားသည့် အိပ်မက်ကမ္ဘာထဲသို့ သူရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်းပင် သိလိုက်သည်။ သူသည် အတွေးများကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး ရှေ့ရှိ လုပ်ငန်းစဉ်အပေါ်တွင်သာ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။
ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းကြောင်း၏ တစ်ဖက်စွန်းတွင် အိမ်ငယ်လေးတစ်လုံး ရှိနေသည်။
နံရံများ၏ မျက်နှာပြင်မှာ ချောမွေ့ပြီး ပြီးပြည့်စုံသော ပုံစံများ ထွင်းထုထားသည်။ သို့သော် နံရံများတွင် အသုံးပြုထားသည့် ကျောက်အမျိုးအစားမှာ အထူးခြားဆုံးပင်။ လှပစွာ ပွတ်တိုက်ထားသော ချောမွေ့သည့် ကွပ်ဇ်ကျောက် (Quartz) နံရံများသည် စိတ်ကို ညှို့ယူနိုင်သော ပုံစံများနှင့် ရောစပ်နေသဖြင့် ကြည့်ရှုသူ၏ ဝိညာဉ်ကို ထာဝရအချိန်တွင် နစ်မွန်းသွားစေနိုင်သည်။ သူ၏ လက်ယာလက်သည် နံရံတစ်ခုကို စတင်ပွတ်သပ်မိသည်အထိ သူ သတိမထားမိလိုက်ပေ။
အို... ၎င်းသည် အလွန်ပင် နှစ်သိမ့်မှုရှိပြီး အေးချမ်းလှသည်။ သူသည် ဤနေရာတွင် လဲလျောင်းပြီး နတ်ဘုံနတ်နန်းကဲ့သို့သော နေရာတွင် ပျော်မွေ့နေနိုင်သည်။ သူသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်စဉ် ပါးစပ်ထဲတွင် ပြင်းထန်သော ပူစပ်သည့် ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာပြီး ဦးနှောက်ဆီသို့ ပျံ့နှံ့သွားသဖြင့် သူ လန့်နိုးသွားသည်။ သူသည် နံရံပေါ်မှ လက်ကို ချက်ချင်း ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းကြောင်း၏ အလယ်ဗဟိုသို့ ပြန်ဆုတ်လိုက်သည်။
"ဒါက တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ နေရာပဲ။"
သူသာ ပါးစပ်ထဲတွင် အိပ်မက်ကျောက်တုံးကို မထည့်ထားခဲ့ပါက အိပ်မက်ထဲတွင် ထာဝရ ပိတ်မိနေတော့မည်ဖြစ်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ မီးခိုးရောင်သစ်ပင်ကြီး၏ စကားများမှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် အိမ်ဘက်သို့ ဆက်လက်လျှောက်သွားပြီး အိမ်၏ အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို သတိပြုမိသည်။ ၎င်းကို အနားသတ်မရှိသော ကွပ်ဇ်ကျောက်များဖြင့် တည်ဆောက်ထားပြီး တစ်အိမ်လုံးတွင် စာလုံးအဆောင်များ (Runes) များ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူသည် အဝင်ဝရှိ ကျောက်တုံးကြီးပေါ်သို့ ခြေချလိုက်သည့်အခါ တံခါးမှာ သူ့အလိုလို ပွင့်လာသည်။ အိမ်က သူ့ကို စောင့်ကြိုနေသည့်အလား၊ အစေခံများ လိုအပ်ခြင်းမရှိပေ။
အိပ်မက်ကမ္ဘာတစ်ခုတွင် သူသည် မည်သည့်အရာကိုများ မျှော်လင့်နေမိသနည်း။
အိမ်၏ မှေးမှိန်နေသော အလင်းရောင်တွင် သူ့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသည့် တစ်စုံတစ်ခု ရှိနေသည်။ သူသည် ဤနေရာနှင့် ပတ်သက်၍ သေချာနေသော်လည်း သူ၏ ရဲရင့်သော ဆုံးဖြတ်ချက်က သူ့ကို ရှေ့သို့ တွန်းပို့နေသည်။
ရောင်စုံအလင်းတန်းများမှာ နံရံများမှ စီးဆင်းလာပြီး သူ့ကို ဝန်းရံလိုက်သည်။ အလင်းရောင်မှာ မှေးမှိန်သော်လည်း ဤအိပ်မက်ထဲတွင် သူတွေ့ဖူးသမျှ အတောက်ပဆုံးဖြစ်သည်။ နံရံပေါ်ရှိ အဖြူရောင် စာလုံးအဆောင်များသည် သေခါနီး တောက်ပမှုမျိုးကို ထုတ်လွှတ်နေသကဲ့သို့ပင်။ အခန်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ဝက်သစ်ချသားစားပွဲကြီးတစ်ခုနှင့် ဝက်သစ်ချသားထိုင်ခုံတစ်ခု ရှိသည်။ ၎င်းတို့မှာ ချောမွေ့စွာ ပွတ်တိုက်ထားပြီး တောက်ပသော အလင်းရောင်ကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ စားပွဲ၏ ဘယ်ဘက်တွင် ဖွင့်ထားသော စာအုပ်ကြီးတစ်အုပ်ရှိပြီး ညာဘက်တွင် ပိုမိုကြီးမားသော ရွှေရောင်ကျမ်းလိပ်တစ်ခု ရှိသည်။ စားပွဲနှင့် ထိုင်ခုံ၏ နောက်ဘက်တွင် ကျမ်းလိပ်များနှင့် စာပေများဖြင့် ပြည့်နေသည့် ဝက်သစ်ချသားဗီရိုကြီးတစ်ခု ရှိသည်။
စားပွဲတွင် ရွှေရောင်အလင်းသန်းသော ပညာရှိဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦး ထိုင်နေသည်။ သူ၏ ရွှေရောင်ဆံပင်များမှာ မျက်စိကျစရာဖြစ်ပြီး ရှည်လျားပြီး စီးဆင်းနေသော မုတ်ဆိတ်မွေးများနှင့် ပြီးပြည့်စုံစွာ လိုက်ဖက်နေသည်။ သက်ကြီးရွယ်အို ပညာရှိမှာ ရွှေရောင်အမွေးတံကို ကိုင်ထားပြီး အတွေးလွန်နေဟန် ရှိသည်။
ထိုသက်ကြီးရွယ်အိုကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ကျူးဖုန်း သည် သူသည် ရှေးဟောင်းပညာရှိတစ်ဦးကို ကြည့်နေရကြောင်း သိလိုက်သည်။ သူတို့ ပိုင်ဆိုင်ထားသော ပညာဉာဏ်များသည် ကျင့်ကြံခြင်းလောကတွင် ဂုဏ်ယူစရာ အကောင်းဆုံးအရာများပင် ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာတွင် သူသည် မပြောခိုင်းမချင်း တိတ်ဆိတ်နေရမည်ကို သူသိသည်။ သူသည် သူ၏ ဝတ်ရုံကို ခါလိုက်ပြီး ပညာရှိဦးထုပ်ကို ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သစ်ပင်ကြီးက သူ့ကို ဤလုပ်ငန်းတာဝန်အတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။