နတ်ဘုရားတို့၏ မသေမျိုးလမ်းစဉ် – အခန်း (၉၀) - အသိစိတ်၏ စာလိပ်များ [အပိုင်း ၂]
ကျူးဖုန်းသည် အသက်ရှူသံကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ အာရုံစူးစိုက်မှုအားလုံးကို ထိုရှေးဟောင်းစာလိပ်များဆီသို့ ပို့လွှတ်လိုက်သည်။ ထိုစာလိပ်များပေါ်တွင် ရေးထိုးထားသော စာလုံးများသည် သာမန်စာသားများ မဟုတ်ပေ။ ၎င်းတို့သည် စကြာဝဠာ၏ မူလအစကို ပုံဖော်ထားသည့် အသက်ဝင်နေသော စွမ်းအင်စီးကြောင်းများ ဖြစ်ကြသည်။
ကျူးဖုန်း၏ စိတ်အာရုံသည် ထိုစာလိပ်များ၏ နက်နဲသော အဓိပ္ပာယ်များထဲသို့ တဖြည်းဖြည်းချင်း နစ်မြုပ်သွားသည်။ စာလုံးတစ်လုံးချင်းစီတိုင်းသည် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ထဲသို့ အပ်ချည်မျှင်ကဲ့သို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာပြီး ကြီးမားသော အသိပညာရပ်များကို ပေးအပ်နေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ချီစွမ်းအင်များသည် အလိုအလျောက် လည်ပတ်နေပြီး စာလိပ်များမှ ထွက်ပေါ်လာသော စွမ်းအားများနှင့် ပေါင်းစပ်သွားသည်။
"ဒါက... ဒါက စကြဝဠာရဲ့ အခြေခံနိယာမပဲလား" ကျူးဖုန်းသည် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
သူသည် အသိစိတ်၏ စာလိပ်များတွင် ဖော်ပြထားသော အစွမ်းထက်သည့် နည်းလမ်းများကို နားလည်သဘောပေါက်လာလေသည်။ ၎င်းတို့သည် ရိုးရှင်းသော တိုက်ခိုက်ရေးနည်းစနစ်များ မဟုတ်ဘဲ၊ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ စွမ်းအားကို ကိုယ်တိုင်ထိန်းချုပ်နိုင်သည့် နည်းလမ်းများ ဖြစ်သည်။ ကျူးဖုန်း၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် တည်ရှိနေသော လေထုသည်ပင် တုန်ခါနေပြီး သူ့အနီးတစ်ဝိုက်တွင် စွမ်းအင်လှိုင်းများ ဖန်တီးနေသည်။
အချိန်များ ကုန်ဆုံးသွားသည်။ ကျူးဖုန်းသည် ထိုစာလိပ်များ၏ အနှစ်သာရကို အပြည့်အဝ စုပ်ယူနိုင်ရန် ကြိုးစားနေသည်။ သူ၏ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးစက်များ စို့လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်သည် အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို ခံစားနေရသော်လည်း မျက်လုံးများတွင်မူ စူးရှတောက်ပသော အလင်းရောင်တစ်ခု တောက်ပြောင်နေသည်။
နောက်ဆုံးတွင်၊ စာလိပ်များမှ ထွက်ပေါ်နေသော အလင်းရောင်သည် တဖြည်းဖြည်း မှိန်ဖျော့သွားပြီး ကျူးဖုန်း၏ စိတ်ထဲတွင် ရှင်းလင်းပြတ်သားသော နားလည်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သူသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သောအခါ သူ၏ အကြည့်များသည် ယခင်ကထက် ပိုမိုနက်ရှိုင်းပြီး တည်ငြိမ်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"အသိစိတ်ရဲ့ စာလိပ်တွေ... တကယ်ကို နက်နဲလွန်းလှတယ်။ ဒီအသိပညာနဲ့ဆိုရင် ငါ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်တွေက နောက်တစ်ဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်တော့မှာပဲ"
ကျူးဖုန်းသည် သူ၏ လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်သည်။ သူသည် အောင်မြင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသော်လည်း ယခုမှ စတင်ခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း သူကောင်းစွာ သိသည်။ ရှေ့တွင် ရင်ဆိုင်ရမည့် စိန်ခေါ်မှုများသည် ပိုမိုကြီးမားလာမည်ဖြစ်ပြီး ဤအသိပညာသည် သူ၏ အဓိက လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မည်။
မိနစ်အနည်းငယ်ခန့် ကြာပြီးနောက်၊ လူကြီးမင်းသည် ခေါင်းမော့ကာ ကျူးဖုန်းကို စူးစမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ကျူးဖုန်း၏ ဝတ်ရုံနှင့် ဦးထုပ်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဤလူငယ်လေးသည် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး မဟုတ်သော်လည်း ပညာတတ်တစ်ဦးတော့ ဖြစ်မည်ဟု သူယူဆလိုက်သည်။
"လူငယ်ပညာရှိ၊ ပဟေဠိအိမ်တော်သို့ ကြိုဆိုပါတယ်။"
"ဂါရဝပြုပါတယ်၊ သက်ကြီးပညာရှိ။"
"မင်း ဒီကို ရောက်လာတာ ဒီပဟေဠိတချို့ကို ကူဖြေပေးဖို့ ဖြစ်မယ်လို့ ငါထင်တယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား။"
သူသည် ကျူးဖုန်း၏ အဖြေကို စောင့်မနေဘဲ ဆက်ပြောလိုက်သည်။
"ကောင်းပြီ၊ ဒါဆိုရင် အနားကို တိုးလာခဲ့ပါ။ လူငယ်လေး၊ ဒီပဟေဠိတွေက ငါ့အတွက်တော့ ခေါင်းကိုက်စရာ ဖြစ်နေတယ်။ အဖြေမှန်တွေကို ငါရှာမတွေ့နိုင်ဘူး ဖြစ်နေတာ။ မင်းရောက်လာပြီဆိုတော့ ဒါတွေကို ဖြေရှင်းဖို့ ငါ့ကို ကူညီပေးနိုင်မှာပါ။"
"ကောင်းပါပြီ၊ သက်ကြီးပညာရှိ။"
"ဒါပေမဲ့ အခက်အခဲလေးတစ်ခုတော့ ရှိတယ် လူငယ်လေး။ ငါလုပ်နေတဲ့ ဒီအလုပ်ရဲ့ အရေးကြီးပုံအရ အဖြေမှားခွင့်က စုစုပေါင်း နှစ်ကြိမ်ပဲ ရှိတယ်။ တတိယအကြိမ် မှားရင်တော့ ပြဿနာတချို့ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။"
သက်ကြီးပညာရှိသည် ကျူးဖုန်း၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်ရန်နှင့် စိုးရိမ်စိတ်ကို လျော့ပါးစေရန် လက်ချောင်းတစ်ချောင်းကို ထောင်ပြလိုက်သည်။
"ဒါပေမဲ့ ဒုတိယအကြိမ် မှားပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ မင်း ဆက်လုပ်မလား ဒါမှမဟုတ် ပြန်မလားဆိုတာ ရွေးချယ်နိုင်ပါသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအတွက်ကတော့ အီရီယမ် ရွှေဒင်္ဂါးငါးပြား ပေးဖို့ လိုလိမ့်မယ်။ နားလည်ရဲ့လား။"
"နားလည်ပါတယ်၊ အကြီးအကဲ။"
ကျူးဖုန်းသည် ခေါင်းညိတ်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူကလွဲပြီး တခြားဘာများ ပြောနိုင်ဦးမည်နည်း။ ထိုသစ်ပင်က ပေးခဲ့သော အီရီယမ် ရွှေဒင်္ဂါးများ သူ့လက်ထဲတွင် ရှိနေသည်ကို သိထားရခြင်းက သူ့အတွက် အားတက်စရာ ဖြစ်နေသည်။ ထိုသစ်ပင်သည် ဤနေရာတွင် ဖြစ်ပျက်နေသမျှကို အမှန်တကယ်ပင် သိရှိနေခဲ့သည်။
"ကောင်းပြီ၊ ဒါဆိုရင် ပဟေဠိတွေက ဒီမှာ။"
စတင်ပြီပေါ့လေ။ ကျူးဖုန်းသည် စမ်းသပ်မှု စတင်နေပြီဖြစ်ကြောင်း ကောင်းကောင်းသိလိုက်သည်။ သူသည် အဖြေမှားခွင့် နှစ်ကြိမ်သာ ရှိပြီး တတိယအကြိမ် မှားသည်နှင့် ပြင်းထန်သော ပြဿနာများနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်ဖြစ်သည်။ မေးခွန်းများသည် သူ၏ နားလည်နိုင်စွမ်းနှင့် ဆင်ခြင်တုံတရားအဆင့်နှင့် ကိုက်ညီလိမ့်မည်ဟု ထိုသစ်ပင်က ကြိုတင်ပြောထားခဲ့သည်။ ထိုသစ်ပင်၏ စကား မှန်ကန်ပါစေဟုသာ သူဆုတောင်းရမည်။ အကယ်၍ မမှန်ခဲ့ပါက၊ ကျိန်စာသင့် စာလိပ်များကို မရယူပေးခဲ့သည့် ထိုသစ်ပင်၏ တာဝန်သာ ဖြစ်လိမ့်မည်။ သို့သော်လည်း ကျိန်ဆိုချက်များက သူ၏ ပခုံးပေါ်တွင် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို တင်ပေးထားသည်။
သက်ကြီးပညာရှိသည် ငှက်မွေးကလောင်တံကို ဖြည်းညင်းစွာ မြှောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ကျူးဖုန်းကို မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်ကာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
"ပထမဆုံး မေးခွန်း။
'ငါဟာ ဘယ်တော့မှ မဖြစ်ခဲ့ဖူးဘူး၊ အမြဲတမ်း ဖြစ်လာဦးမှာပဲ၊ ဘယ်သူမှ ငါ့ကို မမြင်ဖူးသလို၊ ဘယ်တော့မှလည်း မြင်ရမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါဟာ လူတိုင်းရဲ့ ယုံကြည်မှု ဖြစ်နေတယ်၊ ဒီဖန်ဆင်းခြင်း လောကကြီးမှာ အသက်ရှူပြီး ရှင်သန်နေဖို့အတွက်ပေါ့။ ငါက ဘာလဲ။'"
သူ ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်ပါ့မလဲ။ ကျူးဖုန်းသည် ပဟေဠိကို တွေးတောရင်း ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်သည်။ သူသည် ယခင်က ပဟေဠိအချို့ကို ဖြေဆိုဖူးသော်လည်း ယခုကဲ့သို့သော ပဟေဠိမျိုးနှင့် မကြုံဖူးပေ။ အတော်လေး ခက်ခဲသော ပဟေဠိဖြစ်သည်။ ပထမဆုံး မေးခွန်းကပင် ဤမျှ ခက်ခဲနေပါက နောက်ထပ် နှစ်ခုက မည်သို့ ရှိမည်ကို သူ တွေးတောမိသည်။ အချိန်များ ကုန်ဆုံးနေသော်လည်း သူသည် အဖြေကို မရှာနိုင်သေးပေ။
"လူငယ်ပညာရှိ၊ ဘယ်တော့မှ ရောက်မလာမယ့် အရာတစ်ခုကို ဘာကြောင့် ဒီလောက် အချိန်ယူ တွေးတောနေတာလဲ။"
"အော်... နားလည်ပြီ။ ဒါပဲ! အဖြေက 'မနက်ဖြန်' ပဲ။"
သက်ကြီးပညာရှိထံမှ အရိပ်အမြွက်ကို ရလိုက်သည့်အခါ ကျူးဖုန်းသည် ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်သည်။ အခြေအနေက တင်းမာနေသော်လည်း အဖြေမှန်ကို ရလိုက်သည့်အတွက် စိတ်ကျေနပ်မှု ရလိုက်သည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ အကြီးအကဲ။"
"ဟားဟား။ ဒါက မင်းမှာ ရှိတဲ့ ကောင်းချီးပဲ၊ လူငယ်လေး။ အရိပ်အမြွက်က ပထမဆုံး မေးခွန်းမှာပဲ ရှိတယ်၊ ကျန်တာကတော့ မင်းအပေါ်မှာပဲ မူတည်တော့မယ်။ ကဲ၊ ဒုတိယ မေးခွန်း။ ဒီ ဒုတိယ ပဟေဠိကလည်း ပထမတစ်ခုထက် မသာပါဘူး။ နားထောင်။
'ငါဟာ ထာဝရကာလရဲ့ အစ၊ အချိန်နဲ့ နေရာရဲ့ အဆုံး၊ အဆုံးတိုင်းရဲ့ အစ၊ နေရာတိုင်းရဲ့ အဆုံး။ ငါက ဘာလဲ။'"
ထာဝရကာလ၏ အစနှင့် အချိန်၊ နေရာတို့၏ အဆုံးလား။ တစ်ခုတည်းသော အဖြေသာ ရှိနိုင်မည်။ 'ဗလာနယ်' (The Void)။ ဖန်ဆင်းခြင်း အားလုံး၏ အစ။ လူတိုင်း သိထားကြသည့် အရာဖြစ်သည်။ အဖြေက ဒီလောက်တောင် ရိုးရှင်းနေနိုင်သလား။ ကျူးဖုန်းသည် ပဟေဠိကို ဖြေရှင်းနိုင်ရန် အလွန်အမင်း တွေးတောနေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် 'ဗလာနယ်' ဖြစ်ရမည်ဟု ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။
"ဗလာနယ်လား။"
"အဲဒါ မှားတဲ့ အဖြေပဲ၊ လူငယ်လေး။ နောက်တစ်ခါ ထပ်ကြိုးစားကြည့်မလား။"
ဟင်။ မှားသွားတာလား။ ဗလာနယ် မဟုတ်ရင် ဘာဖြစ်ရမလဲ။ 'အယ်လ်ဖာရွန်' (Alpheron) များ ဖြစ်မလား။ စကြာဝဠာထဲက အရာအားလုံးရဲ့ အစဆိုတာ အဲဒါပဲလေ။ သူသည် အမှားတစ်ကြိမ်သာ ကျန်တော့သည်ကို သတိပြုပြီး သတိထားရမည်။ ကြာမြင့်လှသော အချိန်တစ်ခုအထိ တွေးတောပြီးနောက် သူသည် သက်ကြီးပညာရှိ၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်ရန် ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။
"အယ်လ်ဖာရွန်လား။"
သူ ထိုစကားကို ပြောလိုက်မိချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ခုသည် သူ၏ စိတ်ထဲသို့ လျှပ်ခနဲ ဝင်ရောက်လာပြီး သူ မှားယွင်းစွာ ဖြေလိုက်မိကြောင်း ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ သို့သော် သူ မပြင်ဆင်နိုင်ခင်မှာပင် သက်ကြီးပညာရှိက မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။
"နောက်တစ်ခါ ထပ်မှားပြန်ပြီ၊ လူငယ်လေး။ အဲဒါ ဘာကို ဆိုလိုလဲဆိုတာ မင်းသိမှာပါ။ အီရီယမ် ရွှေဒင်္ဂါးငါးပြား။ ပြီးရင် မင်း ပြန်မလား ဒါမှမဟုတ် ဆက်ဖြေမလားဆိုတာ ရွေးချယ်ရလိမ့်မယ်။"
ကျူးဖုန်းသည် သက်ပြင်းကို လေးလေးပင်ပင် ချလိုက်ပြီး အီရီယမ် ရွှေဒင်္ဂါးငါးပြားကို ထုတ်ကာ သက်ကြီးပညာရှိထံ ပေးလိုက်သည်။ ပဟေဠိကို ဆက်ဖြေခွင့် ရဦးမည်ကို သိလိုက်ရ၍ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ သို့သော် ကောင်းကင်ဘုံ၏ မျက်ရည်များစွာ။ ထိုတန်ဖိုးရှိလှသော အီရီယမ် ရွှေဒင်္ဂါးများကို သုံးလိုက်ရသဖြင့် သူ၌ အစားထိုးစရာ ဘာမှ မကျန်တော့ပေ။ သူသာ နောက်ထပ် နည်းနည်းလေး စောင့်လိုက်မိပါက ကောင်းလေစွ။ သို့သော်လည်း အလကားပါပဲ။ သူသည် ခါးသီးသော အပြုံးဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"ကျွန်တော် ဆက်ဖြေချင်ပါတယ်၊ အကြီးအကဲ။ အဖြေက 'E'၊ အက္ခရာ 'E' ပဲ။"
"ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်မတင်ပါနဲ့။ အချိန်ယူရပြီး အခွင့်အရေးတွေ လွဲချော်ခဲ့ပေမဲ့ မင်းက မင်းအရွယ်နဲ့မလိုက်အောင် ပညာရှိသားပဲ။ အဲဒီအတွက် ဂုဏ်ယူသင့်တယ်။ နောက်ဆုံး ပဟေဠိတစ်ခုပဲ ကျန်တော့တယ်၊ ကူညီပေးပါဦး။ ဒါပါပဲ။"
သက်ကြီးပညာရှိက ပြန်ပြောပြီးနောက် ဆက်ပြောသည်။
"လူသုံးယောက် ရပ်နေတယ်။ တစ်ယောက်ချင်းစီမှာ သေတ္တာတစ်လုံးစီ ကိုင်ထားကြတယ်။ သေတ္တာတစ်လုံးထဲမှာပဲ ရတနာရှိပြီး ကျန်တဲ့ နှစ်လုံးမှာတော့ ဘေးဥပဒ်တွေ ထည့်ထားတယ်။ လူတွေက ကိုယ့်သေတ္တာထဲမှာ ဘာရှိလဲဆိုတာ သိကြတယ်။ တစ်ယောက်စီက စာတစ်ကြောင်းစီပဲ ပြောခွင့်ရှိတယ်။ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ပဲ ရတနာအကြောင်း မှန်အောင် ပြောနိုင်ပြီး ကျန်တဲ့ နှစ်ယောက်ကတော့ လိမ်ပြောနေကြတယ်။
ပထမလူက ပြောတယ် - ရတနာက ငါ့သေတ္တာထဲမှာ မရှိဘူး! ဒုတိယလူက ပြောတယ် - ရတနာက တတိယလူရဲ့ သေတ္တာထဲမှာ ရှိတယ်! တတိယလူက ပြောတယ် - ရတနာက ငါ့သေတ္တာထဲမှာ မရှိဘူး!
ဒါဆိုရင် ရတနာက ဘယ်သူ့သေတ္တာထဲမှာ ရှိမလဲ။"
ကျူးဖုန်းသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ ပဟေဠိကို တွေးတောလိုက်သည်။ ခက်ခဲသော ပဟေဠိပင်။ သူတို့၏ ပြောစကားများမှ ဘာမှ ခန့်မှန်း၍ မရနိုင်ဘဲနှင့် သူ ဘယ်လို ဖြေရပါ့မလဲ။ ခဏတာ တွေးတောပြီးနောက် သူ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ရာ သက်ကြီးပညာရှိ၊ စားပွဲ၊ ကုလားထိုင်နှင့် စင်တို့မှာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အခန်းသည် မှောင်မိုက်သွားပြီး နံရံပေါ်ရှိ စာလုံးများမှသာ အလင်းရောင် အနည်းငယ် ထွက်ပေါ်နေတော့သည်။ အိမ်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် အမှတ်အသားပြုထားသော သေတ္တာ သုံးလုံး ရှိနေလေသည်။
အကယ်၍ ပထမလူက မှန်ကန်စွာ ပြောဆိုသူဖြစ်ပါက၊ ရတနာသည် ဒုတိယလူ၏ သေတ္တာထဲတွင် ရှိနေရမည်။ သို့သော် ထိုသို့ဖြစ်လျှင် ဒုတိယလူ၏ စကားကလည်း မှန်ကန်နေလိမ့်မည်။ ပဟေဠိ၏ စည်းမျဉ်းအရ တစ်ယောက်သာ မှန်ကန်စွာ ပြောနိုင်ပြီး ကျန်နှစ်ယောက်မှာ လိမ်ပြောနေကြရမည် ဖြစ်သဖြင့် ဤအဖြေသည် မဖြစ်နိုင်ပေ။
အကယ်၍ ဒုတိယလူက မှန်ကန်စွာ ပြောဆိုသူဖြစ်ပါက၊ ရတနာသည် တတိယလူ၏ သေတ္တာထဲတွင် ရှိနေမည်။ ထိုအခါ ပထမလူ၏ စကားမှာ "ရတနာက ငါ့သေတ္တာထဲမှာ မရှိဘူး" ဟူ၍ ဖြစ်လာပြီး ၎င်းမှာ အမှန်ဖြစ်နေလိမ့်မည်။ ဤသည်မှာလည်း မှန်ကန်သူ တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိရမည်ဟူသော စည်းမျဉ်းနှင့် ဆန့်ကျင်နေပြန်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် ကျူးဖုန်းသည် တတိယလူကသာ မှန်ကန်စွာ ပြောဆိုသူဖြစ်မည်ဟု ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။ အကယ်၍ တတိယလူက မှန်ကန်စွာ ပြောဆိုသူဖြစ်ပါက၊ သူ၏စကား "ရတနာက ငါ့သေတ္တာထဲမှာ မရှိဘူး" ဆိုသည်မှာ အမှန်ဖြစ်ပြီး၊ ကျန်နှစ်ယောက်၏ စကားများမှာ လိမ်ညာချက်များ ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။ ပထမလူ၏ စကား "ရတနာက ငါ့သေတ္တာထဲမှာ မရှိဘူး" ဆိုသည်မှာ လိမ်ညာချက်ဖြစ်သွားသဖြင့် ရတနာသည် ပထမလူ၏ သေတ္တာထဲတွင် ရှိနေရမည်ဖြစ်သည်။ ဒုတိယလူ၏ စကား "ရတနာက တတိယလူရဲ့ သေတ္တာထဲမှာ ရှိတယ်" ဆိုသည်မှာလည်း လိမ်ညာချက်ဖြစ်သွားသဖြင့် အရာအားလုံးသည် ကိုက်ညီသွားတော့သည်။
"ရတနာက ပထမလူရဲ့ သေတ္တာထဲမှာ ရှိတယ်!"
ကျူးဖုန်း၏ အသံသည် မှောင်မိုက်နေသော အခန်းထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ ခဏအကြာတွင် အခန်း၏ အလင်းရောင်များ ပြန်လည် ထွန်းလင်းလာပြီး သက်ကြီးပညာရှိမှာ သူ၏ရှေ့တွင် ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ပြန်လည် ပေါ်လာသည်။
"ကောင်းလိုက်တဲ့ အဖြေပဲ၊ လူငယ်လေး။ မင်းရဲ့ ဆင်ခြင်တုံတရားက တကယ်ကို ထက်မြက်တာပဲ။"
သက်ကြီးပညာရှိက ကျေနပ်အားရစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ကျူးဖုန်းသည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။ ပဟေဠိများ ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်သည်။ ထိုအခါ သက်ကြီးပညာရှိသည် သူ၏ လက်ထဲမှ ငှက်မွေးကလောင်တံကို ချလိုက်ပြီး ကျူးဖုန်းအား လေးနက်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
"မင်း အောင်မြင်သွားပြီ၊ ကျူးဖုန်း။ မင်းရဲ့ စမ်းသပ်မှုက ပြီးဆုံးသွားပြီ။ မင်း ရရှိသင့်တဲ့ ဆုလာဘ်ကို ယူလိုက်တော့။"
သူ့ရှေ့တွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်လာပြီး စာလိပ်အဟောင်းတစ်ခုသည် လေထဲတွင် မျောလွင့်နေသည်။ ကျူးဖုန်းသည် ၎င်းကို လက်လှမ်းယူလိုက်သည်။ ထိုစာလိပ်ကို ထိလိုက်သည်နှင့် စွမ်းအားတစ်ခုသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စီးဝင်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤသည်မှာ သူ လိုချင်ခဲ့သော ကျိန်စာသင့် စာလိပ်ပင် ဖြစ်သည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ အကြီးအကဲ။"
ကျူးဖုန်းသည် ဦးညွှတ်ကာ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။ သက်ကြီးပညာရှိမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အခန်းသည်လည်း ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်လည် ဖြစ်တည်လာသည်။ ကျူးဖုန်းသည် သူ၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေသော စာလိပ်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း နောက်တစ်ဆင့်အတွက် ပြင်ဆင်ရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်။