နတ်ဘုရားတို့၏ မသေမျိုး – အခန်း ၈၂: စွန့်ပစ်ခံနန်းတော် [၄]
ကျန်းရှုယင်သည် သူမ၏ အသက်ရှူသံကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး တင်းမာနေသော အမူအရာဖြင့် ရှေ့သို့ အသာအယာ တိုးဝင်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများသည် အမှောင်ထုထဲတွင် အသက်ဝင်နေသည့်အလား ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစိုက်ကြည့်ရှုနေသည်။ ကျူးဖုန်းသည် သူမ၏ နောက်တွင် ကပ်လျက်လိုက်ပါလာပြီး လေထုထဲတွင် ပျံ့လွင့်နေသည့် ထူးဆန်းသော စွမ်းအင်လှိုင်းများကို အာရုံခံနေသည်။
“ဒီနေရာက တကယ်ကို ထူးခြားတယ်” ကျူးဖုန်းက လေသံအေးအေးဖြင့် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ “ဒီစွန့်ပစ်ခံနန်းတော်ရဲ့ အငွေ့အသက်တွေက သာမန်နေရာတွေနဲ့ လုံးဝမတူဘူး။ တစ်ခုခုက ကျွန်တော်တို့ကို စောင့်ကြည့်နေသလိုပဲ”
ကျန်းရှုယင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော လက်နက်မှာ တောက်ပနေပြီး အသင့်အနေအထား ဖြစ်နေသည်။ ချောင်ဝမ်ရှိုနှင့် လင်းချောင်တို့မှာလည်း အနီးအနားတွင် ရှိနေကြပြီး အခြေအနေကို အကဲခတ်နေကြသည်။ ဘောင်သည် သူတို့၏ ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်ကာ ခြေလှမ်းတိုင်းကို သတိထား၍ လှမ်းနေသည်။
“နောက်ဆုံးပညာရှိဂိုဏ်းရဲ့ မှတ်တမ်းတွေအရ ဒီနေရာဟာ ရှေးဟောင်းအင်အားစုတွေရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို သိမ်းဆည်းထားတဲ့နေရာလို့ ဆိုကြတယ်” ချောင်ဝမ်ရှိုက နှာမှုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ ဒီလောက်ထိတော့ အန္တရာယ်များလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး”
ရုတ်တရက် နံရံများပေါ်တွင် ထွင်းထုထားသော ပုံရိပ်ယောင်များ တောက်ပလာသည်။ ထိုအလင်းရောင်သည် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး ရှုယင်းတို့အဖွဲ့ကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်။ အလင်းရောင်များကြားမှ ထွက်ပေါ်လာသော ဖိအားကြောင့် သူတို့အားလုံး၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် အသက်ရှူကြပ်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
“သတိထားကြ!” ရှုယင်းက အော်ပြောလိုက်သည်။
ထိုစကားသံနှင့်အတူ အမှောင်ထုထဲမှ ထူးဆန်းသော သတ္တဝါများ ပေါ်ထွက်လာသည်။ ၎င်းတို့၏ မျက်လုံးများသည် သွေးရောင်သန်းနေပြီး စူးရှစွာ တောက်ပနေသည်။ တိုက်ပွဲသည် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် စတင်တော့မည် ဖြစ်သည်။ ကျူးဖုန်းသည် သူ၏ စွမ်းအားများကို စုစည်းလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်သည်။
“ဒီနေရာကနေ လွတ်မြောက်ဖို့ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ အစွမ်းကုန်တိုက်မှ ဖြစ်တော့မယ်”
သူ၏ အသံမှာ ပြတ်သားနေသည်။ ကျန်းရှုယင်သည် သူမ၏ ဓားကို မြှောက်လိုက်ပြီး စွမ်းအင်လှိုင်းများကို ဓားသွားပေါ်သို့ ပို့လွှတ်လိုက်သည်။ နန်းတော်၏ အမှောင်ထုထဲတွင် သူတို့၏ တိုက်ပွဲသည် စတင်တော့မည် ဖြစ်သည်။
"ကျူးဖုန်း?"
ကျန်းရှုယင်သည် ထိုနေ့က သူမ၏သားကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့ဩတုန်လှုပ်ခြင်းနှင့် အံ့အားသင့်ခြင်းအရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်နေသည်။
"မေမေ! တကယ်ပဲ မေမေပါလား!"
ကျူးဖုန်းသည် သူ၏မိခင်ထံသို့ ပြေးသွားကာ ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။ သူတို့ရောက်ရှိနေသည့် အခြေအနေကို ခဏတာ မေ့လျော့သွားပြီး မိခင်ဖြစ်သူကို ဆက်လက်ဖက်တွယ်ထားမိသည်။ မိမိကိုယ်ကို ပြန်လည်ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီးနောက် သူသည် မိခင်ဖြစ်သူကို ငေးမောကာ တွေဝေစွာ ကြည့်လိုက်သည်။
"ကျူးဖုန်း၊ မင်း ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ?"
"အိမ်မှာ အားလုံးပဲ နေကောင်းကြရဲ့လားခင်ဗျာ? အဘွားနဲ့ အဘိုးရော? ပြီးတော့ ဦးလေးလူယန်ကော?"
"စိတ်အေးအေးထားပါ သားရယ်။ သူတို့အားလုံး နေကောင်းကြပါတယ်။"
"မေမေက ဘာလို့ ဒီကိုရောက်နေတာလဲ? မေမေလည်း ဒီနေရာအကြောင်း သိနေလို့လား?"
"ဟုတ်တယ်။ မေမေက ကုန်သည်အချို့ဆီကနေ ဒီနန်းတော်တည်ရှိတဲ့နေရာအကြောင်း ကြားသိခဲ့ရတာ။ ဒါနဲ့ပဲ လာကြည့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာပေါ့။ တစ်ခါတလေကျရင်လည်း အပြင်လောကကြီးကို ထွက်ကြည့်တာက ကောင်းပါတယ်။ ကံကောင်းချင်တော့ ဖော်ပြထားတဲ့အတိုင်း တံခါးတွေ ပွင့်နေတာကို တွေ့လိုက်ရလို့ မေမေလည်း ဝင်လာခဲ့တာပဲ။"
သူမသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ်ငုံ့ထားရင်း သူမ၏သားကို ချစ်ခင်စွာ ကြည့်ရှုကာ အံ့ဩဟန် ဆက်လက်ဆောင်နေသည်။
"ဒါနဲ့ သားကရော ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ? သား အခုချိန်မှာ စာသင်နေရမယ့်အချိန် မဟုတ်ဘူးလား?"
ကျန်းရှုယင်သည် ခေါင်းကိုမော့လိုက်ပြီး အခြားတပည့်များကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
"ဒီမှာ စွန့်စားသူအဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ ရောက်နေတာပဲကိုး။"
"ဟုတ်ကဲ့ မေမေ။ ဒီတစ်ပတ်က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အလင်းရောင်ရသီပတ်လေ။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့လည်း အပြင်မှာ စွန့်စားခန်းလေးတစ်ခု သွားလုပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြတာပါ။ သူတို့က ကျွန်တော့်ရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေဖြစ်တဲ့ ချောင်၊ ဒါရှာနဲ့ ယင်းကျဲ့တို့ပါ။ ကျွန်တော်တို့နဲ့အတူ ဂိုဏ်းရဲ့ အကြီးအကဲ ချောင်ဝမ်ရှိုလည်း ပါလာပါတယ်ခင်ဗျာ။"
"အင်း။"
ကျူးဖုန်းက သူတို့ကို မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည့်အခါ ကျန်းရှုယင်က အသံထွက်၍ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ သူမသည် တပည့်များကို တစ်ယောက်ချင်းစီ အသိအမှတ်ပြုပြီးနောက် ချောင်ဝမ်ရှိုဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
“နောက်ဆုံးပညာရှိဂိုဏ်းမှ အကြီးအကဲ ချောင်ဝမ်ရှိုကို နှုတ်ခွန်းဆက်သပါတယ်ရှင်။”
“ကျွန်တော်လည်း နှုတ်ခွန်းဆက်သပါတယ်၊ ကျန်းမမကြီး။”
“အင်း။”
ချောင်ဝမ်ရှိုက ပြန်လည်ဖြေကြားပြီးနောက် ချောင်ဝမ်ရှိုထံမှ စိတ်အာရုံဖြင့် ပေးပို့သော စကားသံကို လက်ခံရရှိလိုက်သည်။
“ပြီးတော့ အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော့်အသက်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
“မပြောပါနဲ့တော့။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မမပါလည်း ရှင် ဒီနေရာကနေ လွတ်မြောက်နိုင်မှာပါပဲ။”
“ပြောရခက်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ရှင်ကတော့ အချိန်ကိုက် ရောက်လာခဲ့တာပဲ။”
“ကျွန်မဆိုတာကို ဘယ်လိုသိလိုက်တာလဲ။”
“ကျွန်တော့်ရဲ့ ထူးခြားချက်တွေကြောင့်ပေါ့။ ရှင့်လိုမျိုးပါပဲ။”
“ဘိုးဘွားစဉ်ဆက် သွေးမျိုးဆက်ပေါ့လေ။ ဒါနဲ့ ဟိုတုန်းက ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ။ အဲဒီတံဆိပ်ခတ်နှိပ်ချက် ပျက်စီးသွားတဲ့အချိန်မှာ ရှင် ထွက်သွားလို့ရနေတာကို ဘာလို့ ဆက်နေခဲ့တာလဲ။”
“ဟုတ်တယ်။ ထွက်ပြေးတာက အကောင်းဆုံးရွေးချယ်မှု မဟုတ်ခဲ့ဘူး မဟုတ်လား။”
“အင်း။ ရှင် ထွက်ပြေးလို့ရပေမဲ့ တပည့်တွေကို ထားခဲ့ရလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် ရှင် ဆက်နေခဲ့တာပေါ့။”
“ကျွန်တော်က သူတို့ရဲ့ အကြီးအကဲလေ ကျန်းမမကြီး။ ဒါက ကျွန်တော် လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တဲ့ အလုပ်ပါ။”
“ရှင် လုပ်ရပ်ကို ကျွန်မ လေးစားပါတယ်။ အကြီးအကဲ ချောင်၊ ရှင်ကတော့ အစစ်အမှန် အကြီးအကဲတစ်ယောက်ပါပဲ။”
“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် နတ်ဘုရားမ။”
“ရပါတယ်၊ ဂုဏ်သရေရှိ အကြီးအကဲ။”
ကျန်းရှုယင်က ပြန်လည်ဖြေကြားပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ရှေ့တွင်ရှိသည့် မြင်ကွင်းဆီသို့ အာရုံပြန်စိုက်လိုက်ကြသည်။ စွန့်ပစ်ခံနန်းတော်သည် အမှန်တကယ်ပင် ကြည့်ရှုရသည်မှာ ခမ်းနားထည်ဝါလှသည်။ ထိုနေရာသည် အလွန်ငြိမ်းချမ်းပြီး တည်ငြိမ်နေသဖြင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ပင် အနှောင့်အယှက်မရှိဘဲ တရားမှတ်နိုင်လောက်သည်။ ၎င်းသည် ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ်နှင့် အမှန်တကယ် လိုက်ဖက်သော နေရာဖြစ်ပြီး ဝမ်ဘောင်ဧကရာဇ်မှာလည်း အလွန်ရှေးကျသူ ဖြစ်ပေသည်။
ခဏတာ စဉ်းစားဆင်ခြင်ပြီးနောက် သူတို့သည် ရှေ့ဆက်သွားခြင်းကသာ အကောင်းဆုံးဖြစ်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည့် တံခါးများ၏ အပြင်ဘက်တွင် မည်သူရှိမည်၊ သို့မဟုတ် မည်သည့်အရာရှိမည်ကို မသိရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် လန်ဟိုင်က သူတို့နောက်ကို လိုက်ပါလာနေသေးသဖြင့် ထွက်ခွာသွားခြင်းက ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။
သူတို့သည် နန်းတော်ဆီသို့ ဦးတည်သည့် လမ်းကြောင်းအတိုင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လှမ်းသွားကြသည်။ လမ်းအတိုင်း ခြေလှမ်းအနည်းငယ်သာ လှမ်းရသေးချိန်တွင် ရုတ်တရက် အသံတစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။
“ရပ်လိုက်! မင်းတို့ရဲ့ ခွင့်ပြုလက်မှတ်ကို ပြစမ်း!”
ရုတ်တရက် လေဟာနယ်ထဲမှ အမည်းရောင် ဝတ်ရုံကြီးကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ပုံရိပ်ကြီးတစ်ခုသည် သူတို့ရှေ့တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ပေါ်လာသည်။ သူ၏ အလွန်ကြီးမားသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်က တစ်ခုတည်းသော အဓိပ္ပာယ်ကိုသာ ဆောင်သည်။ သူသည် ဘီလူးတစ်ကောင်ဖြစ်သည်။ ဆံပင်ကောက်ကောက်ဖြူဖြူများကို မြင်းမြီးပုံစံ စည်းနှောင်ထားသည်။ မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးနေပြီး မျက်လုံးအိမ်ထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ မြုပ်ဝင်နေသော အညိုရောင်မျက်လုံးများက တည်ငြိမ်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ ထိုသေခါနီးပုံစံ မျက်လုံးများသည် သူတို့ အချိန်အတော်ကြာ ကင်းကွာခဲ့ရသည့် ဝိညာဉ်ကို သတိထား၍ စောင့်ကြည့်နေသယောင် ရှိသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများနှင့် လိုက်ဖက်သော နှုတ်ခမ်းမွေးရိုင်းကြီးသည် သူ၏ ယခင်က ခမ်းနားမှုကို ပြန်လည်အမှတ်ရစေမည့် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ မှတ်ဉာဏ်တစ်ခုကို ချန်ထားခဲ့သည်။
သို့သော် သူတို့၏ မျက်လုံးကို အမှန်တကယ် ဆွဲဆောင်သွားသည်မှာ သူ၏ လည်ပင်းတွင် ပတ်ထားသော ရွှေရောင်တံဆိပ်နှင့် နဖူးပေါ်ရှိ ရွှေရောင် သင်္ကေတပင် ဖြစ်သည်။
ရုပ်ကြွင်း။
ရုပ်ကြွင်းများဆိုသည်မှာ တည်ရှိနေသော အရာဝတ္ထုများ၏ ကျန်ရှိနေသည့် အပိုင်းအစများ ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့၏ ယခင်ဘဝမှ ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် အရာများဖြစ်ပြီး လုပ်ဆောင်ရန် လိုအပ်သည့် စိတ်အသိအပိုင်းအစများ၊ အသက်စွမ်းအား ကြွင်းကျန်မှုများနှင့် သေဆုံးသည့်အချိန်တွင် ကိုယ်ပိုင်ခန္ဓာကိုယ်၏ ကျိုးပဲ့နေသော အခွံအတွင်း ပိတ်မိနေသည့် ဝိညာဉ်တို့ ပါဝင်သည်။ ထိုအရာသည် သေဆုံးနေခြင်းလည်း မဟုတ်၊ လုံးဝသေဆုံးသွားခြင်းလည်း မဟုတ်ပေ။ ထို့အပြင် ပိတ်လှောင်မှုမှ လွတ်မြောက်ခြင်းမရှိသရွေ့ ပြန်လည်မွေးဖွားရန်အတွက် လုံးဝသေဆုံးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
ရုပ်ကြွင်းတစ်ခုကို ပိတ်လှောင်ထားခြင်းသည် တားမြစ်ထားသော အလေ့အကျင့်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ အရာဝတ္ထုတစ်ခု သေဆုံးသည့်အခါ ဝိညာဉ်သည် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းကို ခံယူရမည်။ ၎င်းမှာ ဖန်ဆင်းခြင်း၏ တရားဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်တစ်ခု ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းကို တားဆီးခြင်းသည် ဖန်ဆင်းခြင်း၏ တရားဥပဒေများနှင့် ဆန့်ကျင်နေသည်။
“မင်းတို့ရဲ့ သော့။”
လင်းချောင်က ဂျက်စပါကျောက်စိမ်းလက်စွပ်ကြီးကို အမြန်ထုတ်ယူ၍ သူအား ပြလိုက်သည်။ ထိုအနီရောင်လက်စွပ်ကို မြင်သည်နှင့် ဘီလူးကြီးက လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ လက်စွပ်သည် သူ၏လက်ထဲသို့ ရောက်သွားသည်။ သူသည် တစ်ချက်မျှ အကဲခတ်ကြည့်ရှုပြီးနောက် ခေါင်းကိုမော့ကာ သူတို့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး အသိအမှတ်ပြုသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းကို တစ်ချက်ညိတ်လိုက်သည်။
“ထာဝရကျောက်စိမ်းဧကရာဇ် ဝမ်ဘောင်ရဲ့ ခမ်းနားတဲ့ နန်းတော်ကို ကြိုဆိုပါတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ ဒီနန်းတော်ရဲ့ ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်သူ ဒါဂက် ဖြစ်ပါတယ်။”
ဘီလူးကြီးက ခက်ထန်သော်လည်း နူးညံ့သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“မင်းတို့မှာ ဒီနေရာကို ရောက်လာနိုင်တယ်ဆိုတာ ပြသတဲ့ လက်စွပ်ရှိတဲ့အတွက် ကျွန်တော် မင်းတို့ကို တရားမျှတစွာ ဆက်ဆံပါမယ်။ ဒါပေမဲ့ လက်စွပ်ကိုတော့ ပြန်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။”
သူသည် သူတို့ကို ဆက်လက်စိုက်ကြည့်နေရင်း စကားလုံးများ စွဲမြဲသွားစေရန် ခဏတာ ရပ်တန့်လိုက်သည်။ စွန့်စားသူများသည် လက်စွပ်ကို အသုံးပြု၍ နောက်တစ်ကြိမ် ဝင်ရောက်ခွင့်ရမည် မဟုတ်ကြောင်း သိထားရန် လိုအပ်သည်။ လက်စွပ်မှာ သူ၏ တာဝန်ကို ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။
“ချိန်ကိုက်မှုက မှန်ကန်ပြီး သော့ငါးချောင်းစလုံးက အခု ဒီမှာ ရောက်နေပြီ။ ဆိုလိုတာက ဒီနန်းတော်ဟာ ဒီကာလကျော်လွန်သွားရင် ဝင်ရောက်လို့ မရတော့ဘူးဆိုတဲ့ သဘောပဲ။ မင်းတို့အားလုံး သိတဲ့အတိုင်းပဲ ဒီနန်းတော်ဟာ စည်းမျဉ်းတွေနဲ့ တည်ဆောက်ထားတဲ့ နယ်ပယ်တစ်ခု ဖြစ်တယ်။ စည်းမျဉ်းဆိုတာ ကျွန်တော့်စကားတွေပဲ၊ ကျွန်တော့်စကားတွေကပဲ စည်းမျဉ်းတွေ ဖြစ်တယ်။ ဒီမှာရှိနေသရွေ့ အဲဒီစည်းမျဉ်းတွေကို လိုက်နာကြ၊ ဒါဆိုရင် မင်းတို့ အသက်ရှင်နိုင်လိမ့်မယ်။”
“မင်းတို့တစ်ယောက်စီကို ကြိုဆိုလက်ဆောင်အဖြစ် အသီးတစ်လုံးစီ ပေးပါမယ်။ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီဆိုရင် ကျွန်တော့်နောက်ကို လိုက်ခဲ့ကြ။”