God Of Immortals – အခန်း ၈၃: စွန့်ပစ်ခံနန်းတော် [၅]
အဆုံးမဲ့ဟု ထင်ရလောက်အောင် ကျယ်ပြောလှသော ခန်းမကြီးအတွင်း၌ အသံတိတ်ဆိတ်မှုက လွှမ်းမိုးထားသည်။ လေထုထဲတွင် ရှေးဟောင်းအငွေ့အသက်များနှင့်အတူ ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော အနံ့အသက်များ ရောယှက်နေသည်။ နံရံများပေါ်ရှိ ကျောက်သားထွင်းထုချက်များသည် အချိန်ကာလ၏ ဒဏ်ရာများကြောင့် ဝါးမြိုခံထားရသော်လည်း ၎င်းတို့ထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော ဖိနှိပ်အားမှာကား လျော့ပါးသွားခြင်းမရှိချေ။
ရှေ့ဆက်လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည့် ခြေလှမ်းသံများသည် ကျောက်ခင်းလမ်းပေါ်တွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ ဤနေရာသည် အချိန်တရားတို့ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည့်နေရာပမာ ခံစားရစေသည်။ အမှောင်ထုထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် အလင်းတန်းဖျော့ဖျော့များသည် နေရာအနှံ့ ပျံ့နှံ့နေသော ဖုန်မှုန့်များနှင့်အတူ ကခုန်နေကြသည်။
ရုတ်တရက်ပင်၊ အေးစက်စက် လေပြင်းတစ်ခုသည် ခန်းမအတွင်းသို့ တိုးဝင်လာပြီး မီးတောက်များကို လှုပ်ခါသွားစေသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် နံရံများပေါ်ရှိ ရုပ်တုများသည် အသက်ဝင်လာသယောင် ရှိသည်။ ၎င်းတို့၏ မျက်လုံးနေရာများတွင် အနီရောင်အလင်းတန်းများ အရောင်လက်သွားပြီး စူးရှစွာ ကြည့်ရှုနေကြသည့်အလား ထင်မှတ်ရသည်။
"သတိထားကြ၊ ဒီနေရာမှာ တစ်ခုခုတော့ မှားယွင်းနေတယ်" ဟု ခပ်အုပ်အုပ် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
အဖွဲ့ဝင်များသည် ချက်ချင်းပင် တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်အနေအထားသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။ သူတို့၏ စွမ်းအင်များကို စုစည်းလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုသည် တုန်ခါလာသည်။ ဤသည်မှာ သာမန်နေရာတစ်ခုမဟုတ်ဘဲ၊ မရေမတွက်နိုင်သော စုန်းကဝေများနှင့် ရှေးခေတ်အစွမ်းရှင်တို့၏ ကျိန်စာများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည့် နယ်မြေတစ်ခု ဖြစ်သည်။
အမှောင်ထဲမှ ထူးဆန်းသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းသည် လူသားတို့၏ အသံမဟုတ်ဘဲ သတ္တဝါတစ်မျိုးမျိုး၏ ဟိန်းသံနှင့် ဆင်တူနေသည်။ နံရံများမှ ကျောက်တုံးများ ကြွေကျလာပြီးနောက် ကြီးမားလှသော အရိပ်တစ်ခုသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်း၏ ကိုယ်ထည်သည် မီးခိုးငွေ့များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသကဲ့သို့ ရှိပြီး မျက်လုံးနေရာတွင်ကား အေးစက်သော အပြာရောင်မီးတောက်များ တောက်လောင်နေသည်။
"ငါတို့ရဲ့ နယ်မြေကို ကျူးကျော်လာသူတွေ... သေခြင်းတရားကိုပဲ တွေ့မြင်ရလိမ့်မယ်" ဟု ထိုသတ္တဝါက တုန်ခါနေသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
တိုက်ပွဲသည် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် စတင်တော့မည်ဖြစ်သည်။ အဖွဲ့ဝင်များသည် သူတို့၏ လက်နက်များကို ဆွဲထုတ်လိုက်ကြပြီး အသက်ရှူသံများပင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ဤစွန့်ပစ်ခံနန်းတော်၏ လျှို့ဝှက်ချက်များသည် သူတို့၏ မျက်စိရှေ့တွင် တစ်စတစ်စ ပွင့်ဟလာနေပြီ ဖြစ်သည်။
ဒါဂျက်ခ်သည် ဥယျာဉ်ကို အပေါ်စီးမှ မြင်ရသည့် လမ်းလျှောက်လမ်း၏ ညာဘက်ခြမ်းရှိ နေရာတစ်ခုသို့ ရွှေ့သွားပြီး လက်ဖြင့် တံဆိပ်ခတ်သည့် သင်္ကေတများ ပြုလုပ်လိုက်သည်။ ရုတ်တရက်ပင် သူ၏ရှေ့တွင် လမ်းသစ်တစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်သည့် ခုံးကျော်တံခါးပေါက်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာပြီး သူတို့အား နောက်မှလိုက်လာရန် လက်ဟန်ဖြင့် ပြလိုက်သည်။ သူတို့သည် ဒါဂျက်ခ်၏နောက်မှ ဥယျာဉ်ထဲသို့ ဦးတည်သည့် ထိုဖွင့်ထားသော တံခါးပေါက်ဆီသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။ သူတို့သည် ခုံးကျော်တံခါးပေါက် အပြင်ဘက်မှ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့်အတိုင်း မြင်ရလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုမြင်နေရသည့် မြင်ကွင်းမှာ အပြင်ဘက်မှ မြင်ခဲ့ရသည့် မြင်ကွင်းနှင့် လုံးဝကွဲပြားခြားနားနေသည်။
ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရသည်မှာ ဥယျာဉ်ကို ပတ်ရံထားသည့် စကျင်ကျောက်လမ်းဖြစ်သည်။ ပတ္တမြားရောင် မြက်ခင်းပြင်များကြားတွင် ပုံစံပြောင်းလဲနေသည့် ပတ္တမြားရောင် ပန်းချုံများနှင့် ချုံနွယ်များ ရှိနေသည်။ ဥယျာဉ်၏ နောက်ဘက်နားတွင် မှော်စာလုံးများ ရေးထိုးထားသော မြူခိုးပန်းကန်လုံးကြီးတစ်ခု ရှိနေပြီး မြူခိုးများကို ကောင်းကင်သို့ မြင့်မားစွာ မှုတ်ထုတ်နေသည်။
ပတ္တမြားရောင် ပန်းချုံများနှင့် ချုံနွယ်များ၏ နောက်ကွယ်တွင်မူ အပင်များနှင့် ဝိညာဉ်မြက် အမျိုးအစားများစွာ ရှိနေသည်။ ထိုအပင်များ၏ နောက်တွင်မူ ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးများရှိပြီး တစ်ပင်လျှင် အသီးတစ်လုံးစီသာ သီးလေ့ရှိသည်။ သို့သော်လည်း အများစုမှာမူ အသီးများ ခူးဆွတ်ခံထားရပြီး ဖြစ်သဖြင့် အသီးမရှိကြတော့ချေ။
ကျူးဖုန်း နှင့် တပည့်သုံးဦးတို့မှာ သူတို့၏ရှေ့မှ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ မမြင်နိုင်သော ခုံးကျော်တံခါးပေါက် အပြင်ဘက်မှ ကြည့်စဉ်က ငြိမ်းချမ်းလှပသော ဥယျာဉ်ဟု ထင်ရသော်လည်း အတွင်းဘက်တွင်မူ လုံးဝဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်။ ယခုအခါတွင် သူတို့သည် ဤနေရာ၌ အလွန်သတိထား၍ သွားလာရန် လိုအပ်ကြောင်းကို နားလည်သဘောပေါက်သွားကြသည်။
"ဒါက ငါတို့ အပြင်ဘက်က မြင်ခဲ့ရတာနဲ့ တစ်ခြားစီပဲ မဟုတ်လား"
"ဒီဥယျာဉ်က အပြင်က မြင်ရတဲ့ ပုံစံနဲ့ မတူဘူးနော်"
"ဒီနေရာက ဘာဖြစ်တာလဲ"
ကျန်းရှုယင် နှင့် ချောင်ဝမ်ရှို တို့သည် သူတို့၏ မြင့်မြတ်သော ဝိညာဉ်မျက်စိအမြင်ကို အသုံးပြု၍ စူးစမ်းကြည့်ရှုလိုက်ကြသည်။ သေချာစွာ အကဲခတ်ပြီးနောက်တွင်မူ မည်သည့်လှည့်စားမှုလက္ခဏာကိုမျှ ရှာမတွေ့ခဲ့ကြပေ။
"ငါတို့ ဘာကို လွဲချော်သွားတာလဲ"
"ဒါက ဥယျာဉ်ရဲ့ အမှန်တကယ်ရှိနေတဲ့ အခြေအနေပဲ"
ဒါဂျက်ခ်က သူတို့ကို လှည့်ကြည့်ရင်း ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ဒီပတ္တမြားရောင် အိပ်ရာတွေက ရှေးဟောင်းသေခြင်းတရား အိပ်ရာတွေပဲ။ သူတို့က အတင်းအဓမ္မ ဝင်ရောက်လာသူ ဒါမှမဟုတ် ဥယျာဉ်ရဲ့ စည်းကမ်းတွေကို ဖောက်ဖျက်သူတိုင်းကို ဖမ်းဆီးချုပ်နှောင်ထားလိမ့်မယ်။ မြူခိုးပန်းကန်လုံးကလည်း အတူတူပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့က အပြင်ဘက်ကနေ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဲဒါကို မြင်နိုင်မှာလဲ။ ဒါက ဘုရားသခင်တို့ရဲ့ နယ်မြေဖြစ်နေတာကိုး"
သူသည် ပခုံးတွန့်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။
"ဟုတ်တယ်၊ မင်းတို့က ဒီနေရာကို မင်းတို့ရဲ့ လူ့လောကမျက်စိနဲ့ မြင်နေရတာ။ ဒါပေမဲ့ ဒါက လူ့လောကရဲ့ အစိတ်အပိုင်းမဟုတ်ဘူး။ မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံးက ရွှေအနှစ်အူ (Golden Core) အဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေပဲ။ ဒီနေရာကို အပြင်ကနေ မမြင်နိုင်ရင်တောင်မှ တစ်ခါမြင်ပြီးသွားရင်တော့ သိသင့်တာပေါ့။ အင်း... ဒါမှမဟုတ်လည်း မသိနိုင်ဘူးပေါ့လေ"
"ခင်ဗျားက အဆင့်တက်လမ်းကြောင်းပေါ်က (Ascendant) တစ်ယောက်လား"
"ဒါမှမဟုတ် ဟက်ဂျီမွန် (Hegemon) တစ်ယောက်များလား"
လူ့လောကတွင် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် အမြင့်ဆုံးရောက်နိုင်သည့်အဆင့်မှာ အဆင့်တက်လမ်းကြောင်း (Ascendant) အဆင့်ဖြစ်သည်။ အဆင့်တက်လမ်းကြောင်းပေါ်က ကျင့်ကြံသူများဆိုသည်မှာ နတ်ဘုရားအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိရန် တံခါးပေါက်ဝသို့ ရောက်ရှိနေသည့် မွေးဖွားဝိညာဉ် (Nascent Soul) အဆင့် ကျင့်ကြံသူများဖြစ်ပြီး နတ်ဘုရားတို့၏ အရည်အချင်း အနည်းငယ်စီ ပိုင်ဆိုင်ထားကြသူများ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ထိုသူက လူ့လောကမှ ထွက်ခွာသွားခြင်းကို မလိုလားပါက၊ ထိုနတ်ဘုရားဆန်သော အရည်အချင်းများကို စွန့်လွှတ်ရမည်ဖြစ်သည်။ ထိုအခါမှသာလျှင် သူတို့သည် နတ်ဘုရားဖြစ်ခြင်းနှင့် မတူညီသည့် အခြားသော ဒုက္ခမျိုးကို ခံယူရပေမည်။
၎င်းမှာ 'ပျော်ရွှင်ခြင်းဆိုင်ရာ ဒုက္ခများ' (Mirth tribulations) ပင်ဖြစ်သည်။
ဤဒုက္ခကို ကျော်ဖြတ်ပြီးပါက အဆင့်တက်လမ်းကြောင်းပေါ်က ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်သည် အမြဲတမ်း ဟက်ဂျီမွန် (Hegemon) တစ်ယောက် ဖြစ်သွားမည်ဖြစ်သော်လည်း အနာဂတ်တွင် နတ်ဘုရားအဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်မည့် အခွင့်အရေးမှာ လုံးဝမရှိတော့ပေ။ ဟက်ဂျီမွန်များဆိုသည်မှာ နတ်ဘုရားလောကသို့ တက်လှမ်းခြင်းကို ငြင်းပယ်ပြီး လူ့လောကတွင် ထာဝရ ကျန်ရစ်နေမည့်သူများ ဖြစ်သည်။
"အဆင့်တက်လမ်းကြောင်းပေါ်ကလူလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဟက်ဂျီမွန်လား"
ဒါဂျက်ခ်က ကျန်းရှုယင် နှင့် ချောင်ဝမ်ရှို တို့ကို စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။
"အား... ဘယ်လောက်တောင် နှမြောဖို့ကောင်းလိုက်သလဲ။ ငါ... ဧရာမမျိုးနွယ်စုမှ တန်ခိုးကြီးသော ဒါဂျက်ခ်။ တစ်ချိန်က ဇော်ဒါ (Zorda) ဂြိုဟ်မှာ ကျော်ကြားခဲ့တဲ့ အစွမ်းထက် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ပေါ့။ ငါ့ရဲ့ ကျော်ကြားမှုက ငါမွေးဖွားရာကမ္ဘာနဲ့ လူ့လောကရဲ့ နေရာအနှံ့အပြားမှာ သိရှိထားကြတယ်။ အဲဒီခေတ်က ငါဘယ်လောက်တောင် အစွမ်းထက်သလဲဆိုရင် ငါ့ကို ရင်ဆိုင်ရဲတဲ့ ကျင့်ကြံသူ အလွန်နည်းပါးခဲ့တယ်"
သူသည် ထိုသူတို့ကို ကြည့်ပြီးနောက် ခေါင်းခါလိုက်သည်။
"မင်းတို့ ငါ့ကို ဘယ်သူလဲဆိုတာ မသိကြဘူး မဟုတ်လား။ အင်း... ငါ မင်းတို့ကို အပြစ်မတင်ပါဘူး။ မင်းတို့က ဒီအချိန်ထိ ငါ့ကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့တာ သေချာတယ်။ ဧရာမမျိုးနွယ်စုဝင် အများစုက မွေးဖွားဝိညာဉ်ကိုတောင် မတည်ဆောက်နိုင်ခင်မှာ ငါက အနိမ့်စားနတ်ဘုရား (Lowgod) တစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ အမြင့်စားနတ်ဘုရား (Highgod) ဖြစ်ဖို့တောင် ငါ့အတွက် အချိန်အများကြီး မယူခဲ့ရဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ မာနက ငါ့ကို အနိုင်ယူသွားခဲ့တယ်... ဒါဂျက်ခ်ဆိုတဲ့ ငါ့ရဲ့ 'Oblivion' (မေ့ပျောက်ခြင်း) တိုက်ခိုက်မှုကို ဘယ်သူတွေများ ရင်ဆိုင်နိုင်ခဲ့ကြလို့လဲ"
ရုတ်တရက်ပင် ချောင်ဝမ်ရှို သည် တန်ခိုးကြီး ဧရာမလူသားတစ်ဦး ပိုင်ဆိုင်သည့် 'Oblivion' ဟုခေါ်သော ပုဆိန်အကြောင်း တစ်ခါက ဖတ်ဖူးခဲ့သည့် စာသားကို သတိရသွားသည်။ ထိုဧရာမလူသားသည် Mightybound နယ်မြေများတွင် ရှုပ်ထွေးမှုနှင့် ပျက်စီးခြင်းများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် နတ်ဘုရားတို့၏ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှုကို ခံခဲ့ရသူဖြစ်သည်။
"ဒါဂျက်ခ်... လူရိုင်းကြီးလား"
"အာဟာ... ဒါဆိုရင် မင်းတို့ ငါ့နာမည်ကို ကြားဖူးနားဝ ရှိခဲ့တာပေါ့"
အကြီးအကဲ ချောင်ဝမ်ရှို သည် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားပြီး ခေါင်းသာ ငြိမ့်ပြနိုင်တော့ကာ ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားလိုက်သည်။ အခြားသူများမှာ ထိုဧရာမလူသားသည် မည်သူဖြစ်ကြောင်း မသိကြသော်လည်း အကြီးအကဲ ချောင်ဝမ်ရှို ၏ မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ထိုဧရာမလူသားမှာ အလွန်တရာ အစွမ်းထက်သော ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ နားလည်လိုက်ကြသည်။
သူတို့၏ တင်းမာနေသော အခြေအနေကို မြင်သောအခါ ဒါဂျက်ခ်သည် နူးညံ့သော်လည်း ခါးသက်သက်ဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။
"ဟားဟားဟား။ မင်းတို့ စိုးရိမ်စရာမလိုပါဘူး။ ဒီနေရာမှာ မင်းတို့က ငါ့ရဲ့ စည်းကမ်းတွေကို လိုက်နာသရွေ့ ငါ့လက်အောက်မှာ လုံးဝ ဘေးကင်းပါတယ်။ ဒါကြောင့် စိတ်လျှော့ပြီး ဒီနေရာကို ခံစားကြပါ။ ကဲ... ဥယျာဉ်အကြောင်း ပြန်ပြောရအောင်။ မင်းတို့ ရွေးချယ်နိုင်တဲ့ အပင်တွေ အများကြီးရှိတယ်။ မင်းတို့ မြင်တဲ့အတိုင်းပဲ အပင်တစ်ပင်စီမှာ အသီးတစ်လုံးစီပဲ ရှိပြီး အဲဒီအသီးက ဒီအဆင့်ကို ရောက်ဖို့ နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာကနေ သန်းပေါင်းများစွာအထိ ကြာမြင့်ခဲ့တာ"
သူသည် လက်ကို တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ရွှေရောင်တိုကင် ခြောက်ခုကို သူတို့ဆီသို့ ပစ်ပေးလိုက်ကာ ဆက်ပြောသည်။
"ဒီတိုကင်တွေကို ယူပြီးတော့ မင်းတို့နဲ့ သင့်တော်တယ်လို့ ထင်တဲ့ အပင် ဒါမှမဟုတ် သစ်ပင်အောက်မှာ ထားလိုက်ကြ။ အသီးကို ခူးဆွတ်တာ ဒါမှမဟုတ် အပင်ကို မယူခင်မှာ အရင်လုပ်ရမယ်။ မှတ်ထား၊ အသီးသီးတဲ့ အပင် ဒါမှမဟုတ် အပင် တစ်မျိုးပဲ ရမယ်။ စတင်နိုင်ပြီ"
ကျူးဖုန်း သည် ဒါဂျက်ခ်၏ စကားများနှင့် ဖြစ်ပျက်သမျှတို့ကို လူတိုင်း စဉ်းစားဆင်ခြင်နေသည်ကို ကြည့်နေသည်။ သူတို့၏ စိုးရိမ်စိတ်များ လျော့ပါးသွားပြီး ထိုဧရာမလူသားနှင့် ရင်းနှီးလာကြသော်လည်း သူတို့သည် ဤနေရာကို ဆက်လက် သတိထားနေဆဲဖြစ်သည်။ အဆုံး၌ပင် ဒါဂျက်ခ်၏ အဆိုအရ ဤသည်မှာ နတ်ဘုရားတို့၏ နေရာဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။
သူသည် အပင်များဆီသို့ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း အသီးအများအပြား ခူးဆွတ်ခံခဲ့ရသော်လည်း ဥယျာဉ်ထဲတွင် အရောင်အသွေးစုံလင်သော အသီးများစွာ ကျန်ရှိနေသေးသည်။ သူသည် သတိကြီးစွာဖြင့် လှည့်လည်ကြည့်ရှုပြီး သစ်ပင်များနှင့် အသီးများကို စစ်ဆေးသည်။ အခြားသူအချို့မှာ သူတို့နှစ်သက်ရာ အသီးသီးသော သစ်ပင်များအောက်တွင် တိုကင်များ ထားနေသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ အပင်ကို ရွေးချယ်သူ တစ်ယောက်မျှ မရှိပေ။ သူတို့ကို သူ အပြစ်မတင်နိုင်ပါ။ အပင်များထက် အသီးများက ပိုမို ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ကျူးဖုန်း သည် အနီရောင် အစက်အပြောက်ကလေးများ ပါရှိသော အဝါရောင် အသီးတစ်လုံးသီးသည့် အပင်တစ်ပင်ထံသို့ ရောက်သည်အထိ ဆက်သွားနေခဲ့သည်။ သူသည် ထိုအပင်နှင့် အသီးကို ခဏတာ စူးစမ်းကြည့်ရှုပြီးမှ ဆက်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူ စတင် လှုပ်ရှားလိုက်စဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် စိတ်ပြောင်းသွားပြီး ရပ်လိုက်သည်။ သူသည် နောက်သို့ ပြန်လှည့်ကာ ထိုအပင်ကို ထပ်မံ စစ်ဆေးပြီးနောက် တိုကင်ကို အပင်အောက်တွင် ထားလိုက်သည်။ သူသည် အံ့အားသင့်စွာပင် ထိုသစ်ပင်က သူ ခူးဆွတ်နိုင်စေရန် အသီးကို အောက်သို့ နှိမ့်ချပေးလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ တိုကင်၏ စွမ်းအားပေတည်း။
သူ့လက်ထဲရှိ အသီးသည် အစက်အပြောက်များကြောင့် အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသော်လည်း ၎င်း၏ တောင့်တင်းခိုင်မာသော ပုံစံကိုမူ ငြင်းဆို၍ မရနိုင်ပေ။ သူသည် ထိုအသီး၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကို စတင် သဘောကျနေပြီ ဖြစ်သဖြင့် ၎င်းကိုပဲ ယူလိုက်တော့မည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ကျူးဖုန်းသည် ထိုအသီးကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်နေမိသည်။ သူသည် အသီး၏ အစက်အပြောက်များမှတစ်ဆင့် ထူးဆန်းသော စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခု စီးဆင်းလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤအသီးသည် သာမန်အပင်မှ သီးသောအသီးမျိုး မဟုတ်ဘဲ နတ်ဘုရားတို့၏ နယ်မြေတွင်သာ တွေ့နိုင်သော အဖိုးတန်ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်မှန်း သူသိလိုက်သည်။
သူသည် အသီးကို သေသေချာချာ စစ်ဆေးကြည့်သည်။ အသီး၏ အခွံသည် ကျောက်မျက်ကဲ့သို့ တောက်ပနေပြီး အထဲတွင် စွမ်းအင်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူသည် ထိုနေရာတွင် ကြာမြင့်စွာ မနေရဲတော့ဘဲ ကျန်ရှိနေသော အဖွဲ့ဝင်များထံသို့ အမြန်ဆုံး ပြန်သွားရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
"ကျူးဖုန်း၊ မင်းလည်း ရွေးပြီးပြီလား"
ချောင်ဝမ်ရှိုက သူ့ကို မြင်လိုက်သည်နှင့် လှမ်းမေးလိုက်သည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင်လည်း အရောင်တောက်ပနေသော အသီးတစ်လုံး ရှိနေသည်။ ကျန်ရှိသော သူများလည်း အသီးတစ်လုံးစီကို ကိုယ်စီရရှိထားကြပြီး အားလုံးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားနေကြပုံ ပေါ်သည်။
ဒါဂျက်ခ်သည် သူတို့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ထောင့်တစ်နေရာမှနေ၍ အေးစက်စက် ပြုံးလိုက်သည်။
"ကောင်းပြီ။ အားလုံးပဲ ရွေးပြီးကြပြီဆိုတော့ ဒီဥယျာဉ်ထဲမှာ ထပ်နေဖို့ မလိုတော့ဘူး။ မင်းတို့ ရထားတဲ့ အသီးတွေက မင်းတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအတွက် အကျိုးရှိလိမ့်မယ်လို့ ငါ မျှော်လင့်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သတိထားကြ၊ ဒီအသီးတွေကို စားသုံးပြီးရင် မင်းတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ဘယ်လောက်အထိ ခံနိုင်ရည်ရှိသလဲဆိုတာကိုလည်း ကိုယ့်ဘာသာ ဆန်းစစ်ဖို့ လိုလိမ့်မယ်"
သူ့စကားဆုံးသည်နှင့် ဥယျာဉ်တစ်ခုလုံးသည် တုန်ခါသွားပြီး သူတို့၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အလင်းတန်းများ ပေါ်လာသည်။ သူတို့အားလုံးသည် ထိုအလင်းတန်းများကြားတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့မည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။
"ဒါဂျက်ခ်... ကျွန်တော်တို့ နောက်တစ်ခါ ဘယ်တော့မှ ပြန်တွေ့ရမလဲ"
ကျူးဖုန်းက မေးလိုက်သော်လည်း ဒါဂျက်ခ်မှာ ပြန်ဖြေခြင်းမရှိတော့ဘဲ လေထဲတွင် ပျော်ဝင်သွားသကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ကျန်ရစ်ခဲ့သော သူတို့အားလုံးသည် အလင်းတန်းများ၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီးနောက် နေရာသစ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။
ထိုနေရာသည် သူတို့ ယခင်က ရှိခဲ့သည့် နေရာနှင့် မတူတော့ပေ။ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ရှေးဟောင်းအဆောက်အအုံများ ပျက်စီးနေပြီး လေထုထဲတွင်လည်း တင်းမာမှုများ လွှမ်းခြုံထားသည်။ ဤသည်မှာ 'စွန့်ပစ်ခံ နန်းတော်' ၏ နောက်ထပ် နယ်မြေတစ်ခု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ကျူးဖုန်းသည် သူရထားသော အသီးကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူသိလိုက်သည်မှာ ဤခရီးစဉ်သည် အဆုံးသတ်သို့ ရောက်ရှိတော့မည် မဟုတ်ဘဲ ပိုမိုခက်ခဲကြမ်းတမ်းသော စိန်ခေါ်မှုများသာ စတင်တော့မည် ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ရှေ့တွင် မည်သည့်အရာများ စောင့်ကြိုနေမည်ကို မည်သူမျှ မခန့်မှန်းနိုင်ပေ။
😊🔥❤️🎉📖💡🤔😢
ဤသည်မှာ ဝတ္ထု၏ နောက်ဆက်တွဲ အပိုင်းဖြစ်ပါသည် -
"မင်းတို့ ငါ့နာမည်ကို ကြားဖူးနားဝ ရှိခဲ့တာပေါ့"
အကြီးအကဲ ချောင်ဝမ်ရှို သည် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားပြီး ခေါင်းသာ ငြိမ့်ပြနိုင်တော့ကာ ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားလိုက်သည်။ အခြားသူများမှာ ထိုဧရာမလူသားသည် မည်သူဖြစ်ကြောင်း မသိကြသော်လည်း အကြီးအကဲ ချောင်ဝမ်ရှို ၏ မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ထိုဧရာမလူသားမှာ အလွန်တရာ အစွမ်းထက်သော ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ နားလည်လိုက်ကြသည်။
သူတို့၏ တင်းမာနေသော အခြေအနေကို မြင်သောအခါ ဒါဂျက်ခ်သည် နူးညံ့သော်လည်း ခါးသက်သက်ဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။
"ဟားဟားဟား။ မင်းတို့ စိုးရိမ်စရာမလိုပါဘူး။ ဒီနေရာမှာ မင်းတို့က ငါ့ရဲ့ စည်းကမ်းတွေကို လိုက်နာသရွေ့ ငါ့လက်အောက်မှာ လုံးဝ ဘေးကင်းပါတယ်။ ဒါကြောင့် စိတ်လျှော့ပြီး ဒီနေရာကို ခံစားကြပါ။ ကဲ... ဥယျာဉ်အကြောင်း ပြန်ပြောရအောင်။ မင်းတို့ ရွေးချယ်နိုင်တဲ့ အပင်တွေ အများကြီးရှိတယ်။ မင်းတို့ မြင်တဲ့အတိုင်းပဲ အပင်တစ်ပင်စီမှာ အသီးတစ်လုံးစီပဲ ရှိပြီး အဲဒီအသီးက ဒီအဆင့်ကို ရောက်ဖို့ နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာကနေ သန်းပေါင်းများစွာအထိ ကြာမြင့်ခဲ့တာ"
သူသည် လက်ကို တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ရွှေရောင်တိုကင် ခြောက်ခုကို သူတို့ဆီသို့ ပစ်ပေးလိုက်ကာ ဆက်ပြောသည်။
"ဒီတိုကင်တွေကို ယူပြီးတော့ မင်းတို့နဲ့ သင့်တော်တယ်လို့ ထင်တဲ့ အပင် ဒါမှမဟုတ် သစ်ပင်အောက်မှာ ထားလိုက်ကြ။ အသီးကို ခူးဆွတ်တာ ဒါမှမဟုတ် အပင်ကို မယူခင်မှာ အရင်လုပ်ရမယ်။ မှတ်ထား၊ အသီးသီးတဲ့ အပင် ဒါမှမဟုတ် အပင် တစ်မျိုးပဲ ရမယ်။ စတင်နိုင်ပြီ"
ကျူးဖုန်း သည် ဒါဂျက်ခ်၏ စကားများနှင့် ဖြစ်ပျက်သမျှတို့ကို လူတိုင်း စဉ်းစားဆင်ခြင်နေသည်ကို ကြည့်နေသည်။ သူတို့၏ စိုးရိမ်စိတ်များ လျော့ပါးသွားပြီး ထိုဧရာမလူသားနှင့် ရင်းနှီးလာကြသော်လည်း သူတို့သည် ဤနေရာကို ဆက်လက် သတိထားနေဆဲဖြစ်သည်။ အဆုံး၌ပင် ဒါဂျက်ခ်၏ အဆိုအရ ဤသည်မှာ နတ်ဘုရားတို့၏ နေရာဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။
သူသည် အပင်များဆီသို့ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း အသီးအများအပြား ခူးဆွတ်ခံခဲ့ရသော်လည်း ဥယျာဉ်ထဲတွင် အရောင်အသွေးစုံလင်သော အသီးများစွာ ကျန်ရှိနေသေးသည်။ သူသည် သတိကြီးစွာဖြင့် လှည့်လည်ကြည့်ရှုပြီး သစ်ပင်များနှင့် အသီးများကို စစ်ဆေးသည်။ အခြားသူအချို့မှာ သူတို့နှစ်သက်ရာ အသီးသီးသော သစ်ပင်များအောက်တွင် တိုကင်များ ထားနေသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ အပင်ကို ရွေးချယ်သူ တစ်ယောက်မျှ မရှိပေ။ သူတို့ကို သူ အပြစ်မတင်နိုင်ပါ။ အပင်များထက် အသီးများက ပိုမို ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ကျူးဖုန်း သည် အနီရောင် အစက်အပြောက်ကလေးများ ပါရှိသော အဝါရောင် အသီးတစ်လုံးသီးသည့် အပင်တစ်ပင်ထံသို့ ရောက်သည်အထိ ဆက်သွားနေခဲ့သည်။ သူသည် ထိုအပင်နှင့် အသီးကို ခဏတာ စူးစမ်းကြည့်ရှုပြီးမှ ဆက်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူ စတင် လှုပ်ရှားလိုက်စဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် စိတ်ပြောင်းသွားပြီး ရပ်လိုက်သည်။ သူသည် နောက်သို့ ပြန်လှည့်ကာ ထိုအပင်ကို ထပ်မံ စစ်ဆေးပြီးနောက် တိုကင်ကို အပင်အောက်တွင် ထားလိုက်သည်။ သူသည် အံ့အားသင့်စွာပင် ထိုသစ်ပင်က သူ ခူးဆွတ်နိုင်စေရန် အသီးကို အောက်သို့ နှိမ့်ချပေးလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ တိုကင်၏ စွမ်းအားပေတည်း။
သူ့လက်ထဲရှိ အသီးသည် အစက်အပြောက်များကြောင့် အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသော်လည်း ၎င်း၏ တောင့်တင်းခိုင်မာသော ပုံစံကိုမူ ငြင်းဆို၍ မရနိုင်ပေ။ သူသည် ထိုအသီး၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကို စတင် သဘောကျနေပြီ ဖြစ်သဖြင့် ၎င်းကိုပဲ ယူလိုက်တော့မည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ကျူးဖုန်းသည် ထိုအသီးကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်နေမိသည်။ သူသည် အသီး၏ အစက်အပြောက်များမှတစ်ဆင့် ထူးဆန်းသော စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခု စီးဆင်းလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤအသီးသည် သာမန်အပင်မှ သီးသောအသီးမျိုး မဟုတ်ဘဲ နတ်ဘုရားတို့၏ နယ်မြေတွင်သာ တွေ့နိုင်သော အဖိုးတန်ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်မှန်း သူသိလိုက်သည်။
သူသည် အသီးကို သေသေချာချာ စစ်ဆေးကြည့်သည်။ အသီး၏ အခွံသည် ကျောက်မျက်ကဲ့သို့ တောက်ပနေပြီး အထဲတွင် စွမ်းအင်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူသည် ထိုနေရာတွင် ကြာမြင့်စွာ မနေရဲတော့ဘဲ ကျန်ရှိနေသော အဖွဲ့ဝင်များထံသို့ အမြန်ဆုံး ပြန်သွားရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
"ကျူးဖုန်း၊ မင်းလည်း ရွေးပြီးပြီလား"
ချောင်ဝမ်ရှိုက သူ့ကို မြင်လိုက်သည်နှင့် လှမ်းမေးလိုက်သည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင်လည်း အရောင်တောက်ပနေသော အသီးတစ်လုံး ရှိနေသည်။ ကျန်ရှိသော သူများလည်း အသီးတစ်လုံးစီကို ကိုယ်စီရရှိထားကြပြီး အားလုံးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားနေကြပုံ ပေါ်သည်။
ဒါဂျက်ခ်သည် သူတို့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ထောင့်တစ်နေရာမှနေ၍ အေးစက်စက် ပြုံးလိုက်သည်။
"ကောင်းပြီ။ အားလုံးပဲ ရွေးပြီးကြပြီဆိုတော့ ဒီဥယျာဉ်ထဲမှာ ထပ်နေဖို့ မလိုတော့ဘူး။ မင်းတို့ ရထားတဲ့ အသီးတွေက မင်းတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအတွက် အကျိုးရှိလိမ့်မယ်လို့ ငါ မျှော်လင့်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သတိထားကြ၊ ဒီအသီးတွေကို စားသုံးပြီးရင် မင်းတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ဘယ်လောက်အထိ ခံနိုင်ရည်ရှိသလဲဆိုတာကိုလည်း ကိုယ့်ဘာသာ ဆန်းစစ်ဖို့ လိုလိမ့်မယ်"
သူ့စကားဆုံးသည်နှင့် ဥယျာဉ်တစ်ခုလုံးသည် တုန်ခါသွားပြီး သူတို့၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အလင်းတန်းများ ပေါ်လာသည်။ သူတို့အားလုံးသည် ထိုအလင်းတန်းများကြားတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့မည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။
"ဒါဂျက်ခ်... ကျွန်တော်တို့ နောက်တစ်ခါ ဘယ်တော့မှ ပြန်တွေ့ရမလဲ"
ကျူးဖုန်းက မေးလိုက်သော်လည်း ဒါဂျက်ခ်မှာ ပြန်ဖြေခြင်းမရှိတော့ဘဲ လေထဲတွင် ပျော်ဝင်သွားသကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ကျန်ရစ်ခဲ့သော သူတို့အားလုံးသည် အလင်းတန်းများ၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီးနောက် နေရာသစ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။
ထိုနေရာသည် သူတို့ ယခင်က ရှိခဲ့သည့် နေရာနှင့် မတူတော့ပေ။ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ရှေးဟောင်းအဆောက်အအုံများ ပျက်စီးနေပြီး လေထုထဲတွင်လည်း တင်းမာမှုများ လွှမ်းခြုံထားသည်။ ဤသည်မှာ 'စွန့်ပစ်ခံ နန်းတော်' ၏ နောက်ထပ် နယ်မြေတစ်ခု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ကျူးဖုန်းသည် သူရထားသော အသီးကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူသိလိုက်သည်မှာ ဤခရီးစဉ်သည် အဆုံးသတ်သို့ ရောက်ရှိတော့မည် မဟုတ်ဘဲ ပိုမိုခက်ခဲကြမ်းတမ်းသော စိန်ခေါ်မှုများသာ စတင်တော့မည် ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ရှေ့တွင် မည်သည့်အရာများ စောင့်ကြိုနေမည်ကို မည်သူမျှ မခန့်မှန်းနိုင်ပေ။