နတ်ဘုရားတို့၏ မသေမျိုး (God Of Immortals) – အခန်း (၈၁) - စွန့်ပစ်ခံ နန်းတော် [၃]
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် နန်းတော်၏ အလယ်ဗဟိုမှ တုန်ခါသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ လေထုတစ်ခုလုံးသည် ရုတ်တရက်ဆိုသလို လေးလံသွားပြီး အသက်ရှူရပင် ခက်ခဲလာသည်။ နန်းတော်၏ အုတ်နံရံများမှ ရှေးဟောင်းအက္ခရာများ တောက်ပလာကာ စက်ဝိုင်းပုံစံ စွမ်းအင်လှိုင်းများမှာ နေရာအနှံ့သို့ ပြန့်နှံ့သွားသည်။
"သတိထားကြ! တစ်ခုခုတော့ ဖြစ်တော့မယ်!" လီချန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ နန်းတော်၏ အလယ်ဗဟိုရှိ အလင်းရောင်တန်းဆီသို့ စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ ထိုနေရာတွင် တည်ရှိနေသော ရှေးဟောင်းပလ္လင်တော်သည် တဖြည်းဖြည်းချင်း လှုပ်ရှားလာသည်။
ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျောက်တုံးများမှာ မြေပြင်မှ လွင့်စဉ်ထွက်လာပြီး လေထဲတွင် ဝဲပျံနေကြသည်။ ထိုအရာများကြားမှ မှောင်မိုက်သော အရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအရိပ်သည် လူတစ်ယောက်၏ ပုံသဏ္ဌာန်နှင့် တူသော်လည်း ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ စွမ်းအင်များဖြင့်သာ ဖွဲ့စည်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။
"အနှောင့်အယှက်ပေးသူများ..." တိုးညှင်းပြီး အေးစက်လှသော အသံတစ်ခုမှာ နန်းတော်တစ်ခုလုံးကို ပဲ့တင်ထပ်သွားစေသည်။ ထိုအသံသည် လူသားတစ်ဦး၏ အသံနှင့် မတူဘဲ အလွန်အမင်း ရှေးကျပြီး စွမ်းအားကြီးမားသော အငွေ့အသက်ကို ဆောင်ကြဉ်းနေသည်။
လီချန်နှင့် အခြားသူများသည် နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များသည် အလိုအလျောက် တောင့်တင်းသွားသည်။ ထိုအရိပ်၏ ဖိအားမှာ သူတို့ ယခင်က ကြုံတွေ့ဖူးသမျှ ဖိအားများထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုကြီးမားနေသည်။
"မင်းတို့က ဘယ်သူတွေလဲ" အရိပ်သည် လီချန်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးနေရာတွင် အပြာရောင်မီးတောက်နှစ်ခုသာ လောင်ကျွမ်းနေသည်။
လီချန်သည် သူ၏ ဓားကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့က ဒီနေရာကို ရောက်လာတဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေပါ။ ဒီနေရာကို စော်ကားဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး။"
အရိပ်သည် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ထို့နောက် သူ၏ လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ နန်းတော်တစ်ခုလုံးသည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြန်သည်။ "စော်ကားတာ မစော်ကားတာက အရေးမကြီးဘူး။ ဒီနေရာကို ဝင်ရောက်လာတဲ့ ဘယ်သူမဆို ငါ့ရဲ့ စမ်းသပ်မှုကို ဖြတ်ကျော်မှ ဖြစ်မယ်။"
သူ့စကားဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် နန်းတော်၏ ကြမ်းပြင်မှ စွမ်းအင်လှံတံများ ပေါ်ထွက်လာပြီး လီချန်တို့ဆီသို့ ပစ်ခတ်လာသည်။ တိုက်ပွဲမှာ ရှောင်လွှဲ၍ မရတော့ကြောင်း လီချန် သိလိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ စွမ်းအားများကို အပြည့်အဝ ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ခုန်ဝင်လိုက်သည်။
"အားလုံး အဆင်သင့်ပြင်ကြ! ဒီတစ်ခါတော့ အသက်လုတိုက်ရတော့မယ်!"
နန်းတော်အတွင်းရှိ တိုက်ပွဲသည် စတင်တော့မည်ဖြစ်သည်။ ရှေးဟောင်းနန်းတော်၏ လျှို့ဝှက်ချက်များမှာ သူတို့၏ ရှေ့တွင် တစ်စတစ်စ ပွင့်ဟလာနေပြီဖြစ်သည်။
လင်းချောင် သည် သူ့ကိုယ်သူ အမြန်ပြန်လည်ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ဘေးတွင် ထိုင်နေသော ကျူးဖုန်း ကြည့်ရှုနိုင်စေရန် မြေပုံကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း သူ၏စိတ်ထဲတွင် လွန်ခဲ့သောခဏက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အဖြစ်အပျက်များကို ဖျောက်ဖျက်၍မရနိုင်ပေ။ ထိုတိုက်ခိုက်မှုအပြီးတွင် အဆုံးသတ်ရောက်လာပြီဟု သူထင်မှတ်လိုက်ချိန်၌ သူ၏စိတ်သည် သူ၏ညီမဖြစ်သူ လင်းဒါရှာ ထံသို့ ချက်ချင်းရောက်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် သူ၏ဘဝတွင် အရာရာထက်ပို၍ အရေးပါသော တစ်ဦးတည်းသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူဖြစ်သည်။ သူမအား တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့ပါက သူမည်သို့ ဆက်လက်ရှင်သန်နိုင်ပါမည်နည်း။ ယခုအချိန်အထိ ထိုအကြောင်းကို တွေးမိရုံဖြင့် သူ၏ရင်ထဲတွင် လှုပ်ရှားမသက်မသာ ဖြစ်လာရသည်။
သူတို့၏ တည်နေရာကို စစ်ဆေးရန် ကြိုးပမ်းနေစဉ် သူသည် မိမိလက်ထဲရှိ မြေပုံပေါ်တွင်သာ စိတ်ကို စူးစိုက်ထားလိုက်သည်။ ယခုအချိန်တွင် အရေးအကြီးဆုံးအရာမှာ စွန့်ပစ်ခံနန်းတော်သို့ သွားရာလမ်းကြောင်းကို ရှာဖွေရန်ပင်ဖြစ်သည်။
လူတိုင်းသည် မိမိတို့၏ တည်နေရာကို ဆုံးဖြတ်ရန် ကြိုးစားနေကြစဉ် ရုတ်တရက်ဆိုသလို အကြီးအကဲ ချောင်ဝမ်ရှို ၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။
"အိုင်ဗရီ ယွန်ဒါ (Ivory Yonder)။"
"ဗျာ/ရှင်?"
သူတို့အားလုံးသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း အံ့ဩသွားကြပြီး သူမရှိရာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
"အိုင်ဗရီ ယွန်ဒါ။ ငါတို့ အခုရောက်နေတဲ့နေရာက အဲဒီနေရာပဲ။"
အကြီးအကဲ ချောင်ဝမ်ရှို သည် စောင်းနေသော သူမ၏ခေါင်းကို ပြန်လည်ထိန်းညှိလိုက်ပြီး သူတို့အား တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
"ပြီးတော့ ငါတို့ အမြန်ဆုံး သွားကြရမယ်။"
သူတို့အားလုံးသည် စကားပြောနေသော ရုပ်တုကြီးကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ သူမအား စိုက်ကြည့်နေမိကြသည်။
"အခုချက်ချင်းပဲ!"
သူမ၏စကားသံကြောင့် သူတို့အားလုံးမှာ မိန်းမောနေရာမှ အသိစိတ်ပြန်ဝင်လာပြီး အလျင်အမြန်ပင် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။ သူတို့ စတင်လှုပ်ရှားရန် ပြင်ဆင်နေကြစဉ်မှာပင် လင်းချောင် က သူတို့ကို ရုတ်တရက် တားလိုက်သည်။
"စောင့်ဦး။"
သူတို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူသည် သူ၏ အိတ်ကို ဖွင့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် အနီရောင်သေတ္တာကို ထုတ်ယူကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် ၎င်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ရာ ပုံစံပြောင်းလဲသွားသော အနီရောင် ကျောက်စိမ်းလက်စွပ်ကြီးကို မြင်လိုက်ရသည်။ အနီရောင်မှာ ပိုမိုတောက်ပလာပြီး လက်စွပ်ကိုယ်တိုင်ကလည်း တုန်ခါနေသည့် အသံပျော့ပျော့ကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။
"သတိထားကြ။ အဲဒီထဲကနေ ပြင်းထန်တဲ့ စွမ်းအင်အငွေ့အသက်တွေ ထွက်လာနေတယ်။ ငါကြည့်ပါရစေ။"
အကြီးအကဲ ချောင်ဝမ်ရှို က ပြောဆိုလိုက်ပြီး လက်စွပ်ကို ယူလိုက်သည်။ သူမသည် ၎င်းကို သူမ၏ ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် စစ်ဆေးကြည့်ရှုပြီးနောက် သူတို့အား ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
"ဒါက အစွမ်းထက်တဲ့ ပစ္စည်းပဲ။ ဒါကို တကယ့် ဝိညာဉ်လက်မှုပညာရှင်တစ်ယောက်က ဖန်တီးထားတာ ဖြစ်ရမယ်။ ဒီထဲမှာ ဘေးအန္တရာယ်ပြုလိုတဲ့ စိတ်မျိုး ငါမတွေ့ရဘူး။ မင်းရဲ့ အဘိုးဆီက ရလာတာဆိုရင် မင်း စမ်းဝတ်ကြည့်လို့ ရပါတယ်။"
သူသည် လက်စွပ်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ချွတ်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ချောင်းတွင် ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။ သူ၏လက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ရွှေ့လိုက်သည့်အခါ လက်စွပ်သည် ပိုမိုတောက်ပလာပြီး တုန်ခါသံမှာလည်း ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။ ချိုင့်ဝှမ်း၏ တစ်ဖက်ခြမ်းကို ညွှန်ပြလိုက်သည့်အခါတွင်တော့ လက်စွပ်၏ အလင်းရောင်မှာ အတောက်ပဆုံး ဖြစ်လာသည်။
"စွန့်ပစ်ခံနန်းတော်က ဒီနားမှာ ရှိနေတာများလား"
လင်းချောင် က အကြီးအကဲ ချောင်ဝမ်ရှို ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
"ဖြစ်နိုင်တယ်။"
သူမသည် သူတို့ လာခဲ့သည့် လမ်းကြောင်းဘက်သို့ တစ်ချက်ကြည့်ရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"သွားကြစို့၊ အခုပဲ။"
လင်းချောင် သည် အနီရောင် ကျောက်မျက်ကို ကိုင်ထားသည့် သူ၏လက်ကို ချိုင့်ဝှမ်းဘက်သို့ အမြန်ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ သူတို့အားလုံးသည် အကြီးအကဲ ချောင်ဝမ်ရှို ၏ စကားကို စောင့်မျှော်ရင်း သူမအား အာရုံစိုက်ကြည့်နေကြသည်။ သူမထံမှ အတည်ပြုသည့် ခေါင်းညိတ်မှုကို ရရှိလိုက်သည်နှင့် သူတို့အားလုံး ထိုလမ်းကြောင်းအတိုင်း ဦးတည်သွားကြသည်။
သူတို့ ချဉ်းကပ်သွားသည်နှင့်အမျှ ကျောက်မျက်မှ ထွက်ပေါ်နေသော အနီရောင်အလင်းတန်းသည် ချိုင့်ဝှမ်း၏ ထိုဘက်ခြမ်းနှင့် ပဲ့တင်ထပ်လျက် ပိုမိုတောက်ပလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ချိုင့်ဝှမ်း၏ ထိုအပိုင်းမှာ အနီရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လေဟာနယ်ထဲမှ ဧရာမတံခါးကြီး နှစ်ပေါက် ပေါ်ထွက်လာသည်။
"ငါတို့ ရှာတွေ့ပြီထင်တယ်!"
လင်းချောင် က ပျော်ရွှင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ဘေးတွင်ရှိသော သူ၏ညီမနှင့် ဖူယင်းကျဲ့တို့ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။
"စွန့်ပစ်ခံနန်းတော်လား။ သေချာလို့လား"
ဖူယင်းကျဲ့က အံ့ဩတကြီး မေးလိုက်သည်။
"ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ်ဝမ် ဘောင် ရဲ့ စွန့်ပစ်ခံနန်းတော်ပဲ။"
အကြီးအကဲ ချောင်ဝမ်ရှို သည် ဧရာမတံခါးကြီးများပေါ်ရှိ စာတန်းများကို ဖတ်ရှုရင်း စိုးရိမ်တကြီး ပြုံးလိုက်သည်။
"ဒဏ္ဍာရီထဲကမှ ဒဏ္ဍာရီ ဖြစ်လာတဲ့ ပုံပြင်တစ်ခုပေါ့။"
"ဒါဆိုရင် ဒါက တကယ်ရှိတာပေါ့။"
ကျူးဖုန်း က ဧရာမတံခါးကြီးများကို ငေးကြည့်ရင်း တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ ဤနေရာမျိုး တကယ်ရှိလိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့မိပေ။ အိုင်ဗရီယွန်ဒါ ချိုင့်ဝှမ်းသို့ ရောက်လာပြီးနောက် ဤမျှ လွယ်ကူစွာ ရှာတွေ့လိမ့်မည်ဟုလည်း မထင်ထားခဲ့ပေ။ သို့သော်လည်း စွန့်ပစ်ခံနန်းတော်၏ တံခါးကြီးများမှာ သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင်ပင် ရှိနေသည်။ ၎င်းကို မြင်တွေ့ခွင့်ရခြင်းမှာ သူအတွက် မည်မျှ ကံကောင်းလိုက်သနည်း။
"အခုတော့ ငါတို့ အတည်ပြုနိုင်ပြီ။ အဘိုး ပြောတာ မှန်တယ်။ ဒါ တကယ်ရှိနေတာပဲ။"
လင်းဒါရှာ က ဝမ်းမြောက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် အကြီးအကဲ ဝမ်ရှို ဘက်သို့ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။
"အကြီးအကဲချောင်ဝမ်ရှို၊ အခု ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ။"
"ငါတို့က စွန့်စားခန်းထွက်လာတာ မဟုတ်ဘူးလား"
"ဟုတ်ပါတယ်၊ ဟုတ်ပါတယ်။"
"ဒါဆိုရင် ရှေ့ဆက်သွားကြစို့။"
သို့သော်လည်း သူမကို ဆက်လက်ကြည့်နေကြရင်း သူတို့ထဲမှ မည်သူမျှ မလှုပ်ရှားကြပေ။ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးပြီးနောက် သူတို့ထဲမှ မည်သူကများ ဦးဆောင်ရဲပါ့မလဲ။ သူမ ဦးဆောင်ပြီး သူတို့က နောက်မှ လိုက်သွားခြင်းက ပိုမကောင်းပေဘူးလား။ အားအကောင်းဆုံးသူက ရှေ့ဆုံးတွင်နေ၍ တိုက်ခိုက်မှုများကို ကာကွယ်ပေးပြီး အားနည်းသူများက နောက်မှ လိုက်သွားမည်။ ၎င်းမှာ နောက်ဘက်မှ အန္တရာယ်မလာသရွေ့ လိုက်နာရမည့် ရှင်သန်ရေး နိယာမတစ်ခုပင်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် သူတို့သည် သူမ၏ နောက်တွင်သာ နေကြလိမ့်မည်။
သူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်လိုက်ရသော အကြီးအကဲ ဝမ်ရှို သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ တိုးသွားသည်။
"ကောင်းပြီ၊ ငါ့နောက်က လိုက်ခဲ့ကြ။ ဒါပေမဲ့ သတိဝီရိယရှိရှိနဲ့နေ။"
သူတို့သည် ပိတ်ထားသော တံခါးများဆီသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး တံခါးတိုင်တစ်ခုပေါ်တွင် ချန်ရစ်ခ်၏ လက်ချောင်းပေါ်ရှိ ကျောက်စိမ်းလက်စွပ်အရွယ်အစားနှင့် ကိုက်ညီသော သော့ပေါက်တစ်ခုကို တွေ့ရှိလိုက်သည်။ သူတို့သည် လက်စွပ်ကို သော့ပေါက်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ရာ အတွင်းသို့ စုပ်ယူသွားသည်။ ဧရာမတံခါးကြီးများမှာ ဖြည်းညှင်းစွာ စတင်ပွင့်လာသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ပွင့်သွားသောအခါ အတွင်းဘက်မှ မြင်ကွင်းမှာ အလွန်ပင် ခမ်းနားထည်ဝါလှသည်။
ရှည်လျားသော ဝင်ပေါက်သည် ခြင်္သေ့ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် ဝက်ဝံခြေသည်းများပါရှိသည့် လူးဒူး (Ludu) ခေါ် ပညာရှိသော်လည်း အန္တရာယ်များသော နတ်သားရဲရုပ်တုနှစ်ခုနှင့် တစ်ဖက်စီတွင် သတ္တုဂိုလမ်ရုပ်တုတန်းများဖြင့် ဝန်းရံထားသော ကြီးမားသည့် မြ ကျောက်စိမ်းနန်းတော်ဆီသို့ ပို့ဆောင်ပေးသည်။ နန်းတော်၏ လက်ယာနှင့် လက်ဝဲဘက်တွင် အမျိုးမျိုးသော သစ်သီးပင်များ၊ အပင်မျိုးစိတ်များစွာနှင့် လင်းလက်နေသော မြစ်တစ်စင်းသည် ရှုခင်းတစ်လျှောက် စီးဆင်းနေသည်။ တကယ်ကို လှပသည့် မြင်ကွင်းပင် ဖြစ်သည်။
သူတို့ရှေ့ လေထဲတွင် ပေါ်နေသော ကြီးမားသည့် အနီရောင် ကျောက်စိမ်းလက်စွပ်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အကြီးအကဲ ဝမ်ရှို က လေထဲမှ ဆွဲယူလိုက်ပြီး လင်းချောင် ထံသို့ ပေးလိုက်သည်။
"ဒါကို သေတ္တာထဲမှာ သိမ်းထားလိုက်။"
နေရာ၏ လှပမှုကို ခံစားပြီးနောက် သူတို့သည် နန်းတော်ဆီသို့ လျှောက်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။ လမ်းစလျှောက်ကာစတွင်ပင် အကြီးအကဲ ချောင်ဝမ်ရှို သည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူမ၏ ဓားကို ဆွဲထုတ်ရင်း နောက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ သူမ လှည့်ကြည့်သည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူတို့လည်း အလျင်အမြန်ပင် လိုက်လုပ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် ပိတ်သွားတော့မည့် တံခါးများကို ငေးကြည့်နေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ကျောပြင်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ အလွန်အမင်း သတိထားလျက် သူတို့သည် အကြီးအကဲ ဝမ်ရှို ၏ နောက်သို့ ရွှေ့သွားကြပြီး တံခါးများ ပိတ်သွားကာ ထိုအမျိုးသမီး သူတို့ဘက်သို့ လှည့်လာမည့် အချိန်ကို စောင့်နေကြသည်။
ကျူးဖုန်း သည် သူ မြင်နေရသည်မှာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဟုတ်မဟုတ် သို့မဟုတ် အမြင်အာရုံချောက်လှန့်ခြင်းသာ ဖြစ်မလားဟု မျက်လုံးကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ရှေ့တွင်ရှိသော အမျိုးသမီးကို မယုံကြည်နိုင်စွာနှင့် အံ့အားသင့်လျက် ငေးမောကြည့်နေမိသည်။
"အမေ?"
အား ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
"ဒါက အစွမ်းထက်တဲ့ ပစ္စည်းပဲ။ ဒါကို တကယ့် ဝိညာဉ်လက်မှုပညာရှင်တစ်ယောက်က ဖန်တီးထားတာ ဖြစ်ရမယ်။ ဒီထဲမှာ ဘေးအန္တရာယ်ပြုလိုတဲ့ စိတ်မျိုး ငါမတွေ့ရဘူး။ မင်းရဲ့ အဘိုးဆီက ရလာတာဆိုရင် မင်း စမ်းဝတ်ကြည့်လို့ ရပါတယ်။"
သူသည် လက်စွပ်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ချွတ်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ချောင်းတွင် ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။ သူ၏လက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ရွှေ့လိုက်သည့်အခါ လက်စွပ်သည် ပိုမိုတောက်ပလာပြီး တုန်ခါသံမှာလည်း ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။ ချိုင့်ဝှမ်း၏ တစ်ဖက်ခြမ်းကို ညွှန်ပြလိုက်သည့်အခါတွင်တော့ လက်စွပ်၏ အလင်းရောင်မှာ အတောက်ပဆုံး ဖြစ်လာသည်။
"စွန့်ပစ်ခံနန်းတော်က ဒီနားမှာ ရှိနေတာများလား"
လင်းချောင် က အကြီးအကဲ ချောင်ဝမ်ရှို ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
"ဖြစ်နိုင်တယ်။"
သူမသည် သူတို့ လာခဲ့သည့် လမ်းကြောင်းဘက်သို့ တစ်ချက်ကြည့်ရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"သွားကြစို့၊ အခုပဲ။"
လင်းချောင် သည် အနီရောင် ကျောက်မျက်ကို ကိုင်ထားသည့် သူ၏လက်ကို ချိုင့်ဝှမ်းဘက်သို့ အမြန်ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ သူတို့အားလုံးသည် အကြီးအကဲ ချောင်ဝမ်ရှို ၏ စကားကို စောင့်မျှော်ရင်း သူမအား အာရုံစိုက်ကြည့်နေကြသည်။ သူမထံမှ အတည်ပြုသည့် ခေါင်းညိတ်မှုကို ရရှိလိုက်သည်နှင့် သူတို့အားလုံး ထိုလမ်းကြောင်းအတိုင်း ဦးတည်သွားကြသည်။
သူတို့ ချဉ်းကပ်သွားသည်နှင့်အမျှ ကျောက်မျက်မှ ထွက်ပေါ်နေသော အနီရောင်အလင်းတန်းသည် ချိုင့်ဝှမ်း၏ ထိုဘက်ခြမ်းနှင့် ပဲ့တင်ထပ်လျက် ပိုမိုတောက်ပလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ချိုင့်ဝှမ်း၏ ထိုအပိုင်းမှာ အနီရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လေဟာနယ်ထဲမှ ဧရာမတံခါးကြီး နှစ်ပေါက် ပေါ်ထွက်လာသည်။
"ငါတို့ ရှာတွေ့ပြီထင်တယ်!"
လင်းချောင် က ပျော်ရွှင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ဘေးတွင်ရှိသော သူ၏ညီမနှင့် ဖူယင်းကျဲ့တို့ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။
"စွန့်ပစ်ခံနန်းတော်လား။ သေချာလို့လား"
ဖူယင်းကျဲ့က အံ့ဩတကြီး မေးလိုက်သည်။
"ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ်ဝမ် ဘောင် ရဲ့ စွန့်ပစ်ခံနန်းတော်ပဲ။"
အကြီးအကဲ ချောင်ဝမ်ရှို သည် ဧရာမတံခါးကြီးများပေါ်ရှိ စာတန်းများကို ဖတ်ရှုရင်း စိုးရိမ်တကြီး ပြုံးလိုက်သည်။
"ဒဏ္ဍာရီထဲကမှ ဒဏ္ဍာရီ ဖြစ်လာတဲ့ ပုံပြင်တစ်ခုပေါ့။"
"ဒါဆိုရင် ဒါက တကယ်ရှိတာပေါ့။"
ကျူးဖုန်း က ဧရာမတံခါးကြီးများကို ငေးကြည့်ရင်း တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ ဤနေရာမျိုး တကယ်ရှိလိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့မိပေ။ အိုင်ဗရီယွန်ဒါ ချိုင့်ဝှမ်းသို့ ရောက်လာပြီးနောက် ဤမျှ လွယ်ကူစွာ ရှာတွေ့လိမ့်မည်ဟုလည်း မထင်ထားခဲ့ပေ။ သို့သော်လည်း စွန့်ပစ်ခံနန်းတော်၏ တံခါးကြီးများမှာ သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင်ပင် ရှိနေသည်။ ၎င်းကို မြင်တွေ့ခွင့်ရခြင်းမှာ သူအတွက် မည်မျှ ကံကောင်းလိုက်သနည်း။
"အခုတော့ ငါတို့ အတည်ပြုနိုင်ပြီ။ အဘိုး ပြောတာ မှန်တယ်။ ဒါ တကယ်ရှိနေတာပဲ။"
လင်းဒါရှာ က ဝမ်းမြောက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် အကြီးအကဲ ဝမ်ရှို ဘက်သို့ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။
"အကြီးအကဲချောင်ဝမ်ရှို၊ အခု ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ။"
"ငါတို့က စွန့်စားခန်းထွက်လာတာ မဟုတ်ဘူးလား"
"ဟုတ်ပါတယ်၊ ဟုတ်ပါတယ်။"
"ဒါဆိုရင် ရှေ့ဆက်သွားကြစို့။"
သို့သော်လည်း သူမကို ဆက်လက်ကြည့်နေကြရင်း သူတို့ထဲမှ မည်သူမျှ မလှုပ်ရှားကြပေ။ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးပြီးနောက် သူတို့ထဲမှ မည်သူကများ ဦးဆောင်ရဲပါ့မလဲ။ သူမ ဦးဆောင်ပြီး သူတို့က နောက်မှ လိုက်သွားခြင်းက ပိုမကောင်းပေဘူးလား။ အားအကောင်းဆုံးသူက ရှေ့ဆုံးတွင်နေ၍ တိုက်ခိုက်မှုများကို ကာကွယ်ပေးပြီး အားနည်းသူများက နောက်မှ လိုက်သွားမည်။ ၎င်းမှာ နောက်ဘက်မှ အန္တရာယ်မလာသရွေ့ လိုက်နာရမည့် ရှင်သန်ရေး နိယာမတစ်ခုပင်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် သူတို့သည် သူမ၏ နောက်တွင်သာ နေကြလိမ့်မည်။
သူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်လိုက်ရသော အကြီးအကဲ ဝမ်ရှို သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ တိုးသွားသည်။
"ကောင်းပြီ၊ ငါ့နောက်က လိုက်ခဲ့ကြ။ ဒါပေမဲ့ သတိဝီရိယရှိရှိနဲ့နေ။"
သူတို့သည် ပိတ်ထားသော တံခါးများဆီသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး တံခါးတိုင်တစ်ခုပေါ်တွင် ချန်ရစ်ခ်၏ လက်ချောင်းပေါ်ရှိ ကျောက်စိမ်းလက်စွပ်အရွယ်အစားနှင့် ကိုက်ညီသော သော့ပေါက်တစ်ခုကို တွေ့ရှိလိုက်သည်။ သူတို့သည် လက်စွပ်ကို သော့ပေါက်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ရာ အတွင်းသို့ စုပ်ယူသွားသည်။ ဧရာမတံခါးကြီးများမှာ ဖြည်းညှင်းစွာ စတင်ပွင့်လာသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ပွင့်သွားသောအခါ အတွင်းဘက်မှ မြင်ကွင်းမှာ အလွန်ပင် ခမ်းနားထည်ဝါလှသည်။
ရှည်လျားသော ဝင်ပေါက်သည် ခြင်္သေ့ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် ဝက်ဝံခြေသည်းများပါရှိသည့် လူးဒူး (Ludu) ခေါ် ပညာရှိသော်လည်း အန္တရာယ်များသော နတ်သားရဲရုပ်တုနှစ်ခုနှင့် တစ်ဖက်စီတွင် သတ္တုဂိုလမ်ရုပ်တုတန်းများဖြင့် ဝန်းရံထားသော ကြီးမားသည့် မြ ကျောက်စိမ်းနန်းတော်ဆီသို့ ပို့ဆောင်ပေးသည်။ နန်းတော်၏ လက်ယာနှင့် လက်ဝဲဘက်တွင် အမျိုးမျိုးသော သစ်သီးပင်များ၊ အပင်မျိုးစိတ်များစွာနှင့် လင်းလက်နေသော မြစ်တစ်စင်းသည် ရှုခင်းတစ်လျှောက် စီးဆင်းနေသည်။ တကယ်ကို လှပသည့် မြင်ကွင်းပင် ဖြစ်သည်။
သူတို့ရှေ့ လေထဲတွင် ပေါ်နေသော ကြီးမားသည့် အနီရောင် ကျောက်စိမ်းလက်စွပ်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အကြီးအကဲ ဝမ်ရှို က လေထဲမှ ဆွဲယူလိုက်ပြီး လင်းချောင် ထံသို့ ပေးလိုက်သည်။
"ဒါကို သေတ္တာထဲမှာ သိမ်းထားလိုက်။"
နေရာ၏ လှပမှုကို ခံစားပြီးနောက် သူတို့သည် နန်းတော်ဆီသို့ လျှောက်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။ လမ်းစလျှောက်ကာစတွင်ပင် အကြီးအကဲ ချောင်ဝမ်ရှို သည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူမ၏ ဓားကို ဆွဲထုတ်ရင်း နောက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ သူမ လှည့်ကြည့်သည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူတို့လည်း အလျင်အမြန်ပင် လိုက်လုပ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် ပိတ်သွားတော့မည့် တံခါးများကို ငေးကြည့်နေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ကျောပြင်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ အလွန်အမင်း သတိထားလျက် သူတို့သည် အကြီးအကဲ ဝမ်ရှို ၏ နောက်သို့ ရွှေ့သွားကြပြီး တံခါးများ ပိတ်သွားကာ ထိုအမျိုးသမီး သူတို့ဘက်သို့ လှည့်လာမည့် အချိန်ကို စောင့်နေကြသည်။
ကျူးဖုန်း သည် သူ မြင်နေရသည်မှာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဟုတ်မဟုတ် သို့မဟုတ် အမြင်အာရုံချောက်လှန့်ခြင်းသာ ဖြစ်မလားဟု မျက်လုံးကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ရှေ့တွင်ရှိသော အမျိုးသမီးကို မယုံကြည်နိုင်စွာနှင့် အံ့အားသင့်လျက် ငေးမောကြည့်နေမိသည်။
"အမေ?"
အား ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
"ဒါက အစွမ်းထက်တဲ့ ပစ္စည်းပဲ။ ဒါကို တကယ့် ဝိညာဉ်လက်မှုပညာရှင်တစ်ယောက်က ဖန်တီးထားတာ ဖြစ်ရမယ်။ ဒီထဲမှာ ဘေးအန္တရာယ်ပြုလိုတဲ့ စိတ်မျိုး ငါမတွေ့ရဘူး။ မင်းရဲ့ အဘိုးဆီက ရလာတာဆိုရင် မင်း စမ်းဝတ်ကြည့်လို့ ရပါတယ်။"
သူသည် လက်စွပ်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ချွတ်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ချောင်းတွင် ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။ သူ၏လက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ရွှေ့လိုက်သည့်အခါ လက်စွပ်သည် ပိုမိုတောက်ပလာပြီး တုန်ခါသံမှာလည်း ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။ ချိုင့်ဝှမ်း၏ တစ်ဖက်ခြမ်းကို ညွှန်ပြလိုက်သည့်အခါတွင်တော့ လက်စွပ်၏ အလင်းရောင်မှာ အတောက်ပဆုံး ဖြစ်လာသည်။
"စွန့်ပစ်ခံနန်းတော်က ဒီနားမှာ ရှိနေတာများလား"
လင်းချောင် က အကြီးအကဲ ချောင်ဝမ်ရှို ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
"ဖြစ်နိုင်တယ်။"
သူမသည် သူတို့ လာခဲ့သည့် လမ်းကြောင်းဘက်သို့ တစ်ချက်ကြည့်ရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"သွားကြစို့၊ အခုပဲ။"
လင်းချောင် သည် အနီရောင် ကျောက်မျက်ကို ကိုင်ထားသည့် သူ၏လက်ကို ချိုင့်ဝှမ်းဘက်သို့ အမြန်ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ သူတို့အားလုံးသည် အကြီးအကဲ ချောင်ဝမ်ရှို ၏ စကားကို စောင့်မျှော်ရင်း သူမအား အာရုံစိုက်ကြည့်နေကြသည်။ သူမထံမှ အတည်ပြုသည့် ခေါင်းညိတ်မှုကို ရရှိလိုက်သည်နှင့် သူတို့အားလုံး ထိုလမ်းကြောင်းအတိုင်း ဦးတည်သွားကြသည်။
သူတို့ ချဉ်းကပ်သွားသည်နှင့်အမျှ ကျောက်မျက်မှ ထွက်ပေါ်နေသော အနီရောင်အလင်းတန်းသည် ချိုင့်ဝှမ်း၏ ထိုဘက်ခြမ်းနှင့် ပဲ့တင်ထပ်လျက် ပိုမိုတောက်ပလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ချိုင့်ဝှမ်း၏ ထိုအပိုင်းမှာ အနီရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လေဟာနယ်ထဲမှ ဧရာမတံခါးကြီး နှစ်ပေါက် ပေါ်ထွက်လာသည်။
"ငါတို့ ရှာတွေ့ပြီထင်တယ်!"
လင်းချောင် က ပျော်ရွှင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ဘေးတွင်ရှိသော သူ၏ညီမနှင့် ဖူယင်းကျဲ့တို့ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။
"စွန့်ပစ်ခံနန်းတော်လား။ သေချာလို့လား"
ဖူယင်းကျဲ့က အံ့ဩတကြီး မေးလိုက်သည်။
"ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ်ဝမ် ဘောင် ရဲ့ စွန့်ပစ်ခံနန်းတော်ပဲ။"
အကြီးအကဲ ချောင်ဝမ်ရှို သည် ဧရာမတံခါးကြီးများပေါ်ရှိ စာတန်းများကို ဖတ်ရှုရင်း စိုးရိမ်တကြီး ပြုံးလိုက်သည်။
"ဒဏ္ဍာရီထဲကမှ ဒဏ္ဍာရီ ဖြစ်လာတဲ့ ပုံပြင်တစ်ခုပေါ့။"
"ဒါဆိုရင် ဒါက တကယ်ရှိတာပေါ့။"
ကျူးဖုန်း က ဧရာမတံခါးကြီးများကို ငေးကြည့်ရင်း တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ ဤနေရာမျိုး တကယ်ရှိလိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့မိပေ။ အိုင်ဗရီယွန်ဒါ ချိုင့်ဝှမ်းသို့ ရောက်လာပြီးနောက် ဤမျှ လွယ်ကူစွာ ရှာတွေ့လိမ့်မည်ဟုလည်း မထင်ထားခဲ့ပေ။ သို့သော်လည်း စွန့်ပစ်ခံနန်းတော်၏ တံခါးကြီးများမှာ သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင်ပင် ရှိနေသည်။ ၎င်းကို မြင်တွေ့ခွင့်ရခြင်းမှာ သူအတွက် မည်မျှ ကံကောင်းလိုက်သနည်း။
"အခုတော့ ငါတို့ အတည်ပြုနိုင်ပြီ။ အဘိုး ပြောတာ မှန်တယ်။ ဒါ တကယ်ရှိနေတာပဲ။"
လင်းဒါရှာ က ဝမ်းမြောက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် အကြီးအကဲ ဝမ်ရှို ဘက်သို့ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။
"အကြီးအကဲချောင်ဝမ်ရှို၊ အခု ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ။"
"ငါတို့က စွန့်စားခန်းထွက်လာတာ မဟုတ်ဘူးလား"
"ဟုတ်ပါတယ်၊ ဟုတ်ပါတယ်။"
"ဒါဆိုရင် ရှေ့ဆက်သွားကြစို့။"
သို့သော်လည်း သူမကို ဆက်လက်ကြည့်နေကြရင်း သူတို့ထဲမှ မည်သူမျှ မလှုပ်ရှားကြပေ။ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးပြီးနောက် သူတို့ထဲမှ မည်သူကများ ဦးဆောင်ရဲပါ့မလဲ။ သူမ ဦးဆောင်ပြီး သူတို့က နောက်မှ လိုက်သွားခြင်းက ပိုမကောင်းပေဘူးလား။ အားအကောင်းဆုံးသူက ရှေ့ဆုံးတွင်နေ၍ တိုက်ခိုက်မှုများကို ကာကွယ်ပေးပြီး အားနည်းသူများက နောက်မှ လိုက်သွားမည်။ ၎င်းမှာ နောက်ဘက်မှ အန္တရာယ်မလာသရွေ့ လိုက်နာရမည့် ရှင်သန်ရေး နိယာမတစ်ခုပင်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် သူတို့သည် သူမ၏ နောက်တွင်သာ နေကြလိမ့်မည်။
သူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်လိုက်ရသော အကြီးအကဲ ဝမ်ရှို သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ တိုးသွားသည်။
"ကောင်းပြီ၊ ငါ့နောက်က လိုက်ခဲ့ကြ။ ဒါပေမဲ့ သတိဝီရိယရှိရှိနဲ့နေ။"
သူတို့သည် ပိတ်ထားသော တံခါးများဆီသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး တံခါးတိုင်တစ်ခုပေါ်တွင် ချန်ရစ်ခ်၏ လက်ချောင်းပေါ်ရှိ ကျောက်စိမ်းလက်စွပ်အရွယ်အစားနှင့် ကိုက်ညီသော သော့ပေါက်တစ်ခုကို တွေ့ရှိလိုက်သည်။ သူတို့သည် လက်စွပ်ကို သော့ပေါက်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ရာ အတွင်းသို့ စုပ်ယူသွားသည်။ ဧရာမတံခါးကြီးများမှာ ဖြည်းညှင်းစွာ စတင်ပွင့်လာသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ပွင့်သွားသောအခါ အတွင်းဘက်မှ မြင်ကွင်းမှာ အလွန်ပင် ခမ်းနားထည်ဝါလှသည်။
ရှည်လျားသော ဝင်ပေါက်သည် ခြင်္သေ့ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် ဝက်ဝံခြေသည်းများပါရှိသည့် လူးဒူး (Ludu) ခေါ် ပညာရှိသော်လည်း အန္တရာယ်များသော နတ်သားရဲရုပ်တုနှစ်ခုနှင့် တစ်ဖက်စီတွင် သတ္တုဂိုလမ်ရုပ်တုတန်းများဖြင့် ဝန်းရံထားသော ကြီးမားသည့် မြ ကျောက်စိမ်းနန်းတော်ဆီသို့ ပို့ဆောင်ပေးသည်။ နန်းတော်၏ လက်ယာနှင့် လက်ဝဲဘက်တွင် အမျိုးမျိုးသော သစ်သီးပင်များ၊ အပင်မျိုးစိတ်များစွာနှင့် လင်းလက်နေသော မြစ်တစ်စင်းသည် ရှုခင်းတစ်လျှောက် စီးဆင်းနေသည်။ တကယ်ကို လှပသည့် မြင်ကွင်းပင် ဖြစ်သည်။
သူတို့ရှေ့ လေထဲတွင် ပေါ်နေသော ကြီးမားသည့် အနီရောင် ကျောက်စိမ်းလက်စွပ်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အကြီးအကဲ ဝမ်ရှို က လေထဲမှ ဆွဲယူလိုက်ပြီး လင်းချောင် ထံသို့ ပေးလိုက်သည်။
"ဒါကို သေတ္တာထဲမှာ သိမ်းထားလိုက်။"
နေရာ၏ လှပမှုကို ခံစားပြီးနောက် သူတို့သည် နန်းတော်ဆီသို့ လျှောက်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။ လမ်းစလျှောက်ကာစတွင်ပင် အကြီးအကဲ ချောင်ဝမ်ရှို သည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူမ၏ ဓားကို ဆွဲထုတ်ရင်း နောက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ သူမ လှည့်ကြည့်သည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူတို့လည်း အလျင်အမြန်ပင် လိုက်လုပ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် ပိတ်သွားတော့မည့် တံခါးများကို ငေးကြည့်နေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ကျောပြင်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ အလွန်အမင်း သတိထားလျက် သူတို့သည် အကြီးအကဲ ဝမ်ရှို ၏ နောက်သို့ ရွှေ့သွားကြပြီး တံခါးများ ပိတ်သွားကာ ထိုအမျိုးသမီး သူတို့ဘက်သို့ လှည့်လာမည့် အချိန်ကို စောင့်နေကြသည်။
ကျူးဖုန်း သည် သူ မြင်နေရသည်မှာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဟုတ်မဟုတ် သို့မဟုတ် အမြင်အာရုံချောက်လှန့်ခြင်းသာ ဖြစ်မလားဟု မျက်လုံးကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ရှေ့တွင်ရှိသော အမျိုးသမီးကို မယုံကြည်နိုင်စွာနှင့် အံ့အားသင့်လျက် ငေးမောကြည့်နေမိသည်။
"အမေ?"
အား ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
"ဒါက အစွမ်းထက်တဲ့ ပစ္စည်းပဲ။ ဒါကို တကယ့် ဝိညာဉ်လက်မှုပညာရှင်တစ်ယောက်က ဖန်တီးထားတာ ဖြစ်ရမယ်။ ဒီထဲမှာ ဘေးအန္တရာယ်ပြုလိုတဲ့ စိတ်မျိုး ငါမတွေ့ရဘူး။ မင်းရဲ့ အဘိုးဆီက ရလာတာဆိုရင် မင်း စမ်းဝတ်ကြည့်လို့ ရပါတယ်။"
သူသည် လက်စွပ်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ချွတ်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ချောင်းတွင် ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။ သူ၏လက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ရွှေ့လိုက်သည့်အခါ လက်စွပ်သည် ပိုမိုတောက်ပလာပြီး တုန်ခါသံမှာလည်း ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။ ချိုင့်ဝှမ်း၏ တစ်ဖက်ခြမ်းကို ညွှန်ပြလိုက်သည့်အခါတွင်တော့ လက်စွပ်၏ အလင်းရောင်မှာ အတောက်ပဆုံး ဖြစ်လာသည်။
"စွန့်ပစ်ခံနန်းတော်က ဒီနားမှာ ရှိနေတာများလား"
လင်းချောင် က အကြီးအကဲ ချောင်ဝမ်ရှို ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
"ဖြစ်နိုင်တယ်။"
သူမသည် သူတို့ လာခဲ့သည့် လမ်းကြောင်းဘက်သို့ တစ်ချက်ကြည့်ရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"သွားကြစို့၊ အခုပဲ။"
လင်းချောင် သည် အနီရောင် ကျောက်မျက်ကို ကိုင်ထားသည့် သူ၏လက်ကို ချိုင့်ဝှမ်းဘက်သို့ အမြန်ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ သူတို့အားလုံးသည် အကြီးအကဲ ချောင်ဝမ်ရှို ၏ စကားကို စောင့်မျှော်ရင်း သူမအား အာရုံစိုက်ကြည့်နေကြသည်။ သူမထံမှ အတည်ပြုသည့် ခေါင်းညိတ်မှုကို ရရှိလိုက်သည်နှင့် သူတို့အားလုံး ထိုလမ်းကြောင်းအတိုင်း ဦးတည်သွားကြသည်။
သူတို့ ချဉ်းကပ်သွားသည်နှင့်အမျှ ကျောက်မျက်မှ ထွက်ပေါ်နေသော အနီရောင်အလင်းတန်းသည် ချိုင့်ဝှမ်း၏ ထိုဘက်ခြမ်းနှင့် ပဲ့တင်ထပ်လျက် ပိုမိုတောက်ပလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ချိုင့်ဝှမ်း၏ ထိုအပိုင်းမှာ အနီရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လေဟာနယ်ထဲမှ ဧရာမတံခါးကြီး နှစ်ပေါက် ပေါ်ထွက်လာသည်။
"ငါတို့ ရှာတွေ့ပြီထင်တယ်!"
လင်းချောင် က ပျော်ရွှင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ဘေးတွင်ရှိသော သူ၏ညီမနှင့် ဖူယင်းကျဲ့တို့ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။
"စွန့်ပစ်ခံနန်းတော်လား။ သေချာလို့လား"
ဖူယင်းကျဲ့က အံ့ဩတကြီး မေးလိုက်သည်။
"ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ်ဝမ် ဘောင် ရဲ့ စွန့်ပစ်ခံနန်းတော်ပဲ။"
အကြီးအကဲ ချောင်ဝမ်ရှို သည် ဧရာမတံခါးကြီးများပေါ်ရှိ စာတန်းများကို ဖတ်ရှုရင်း စိုးရိမ်တကြီး ပြုံးလိုက်သည်။
"ဒဏ္ဍာရီထဲကမှ ဒဏ္ဍာရီ ဖြစ်လာတဲ့ ပုံပြင်တစ်ခုပေါ့။"
"ဒါဆိုရင် ဒါက တကယ်ရှိတာပေါ့။"
ကျူးဖုန်း က ဧရာမတံခါးကြီးများကို ငေးကြည့်ရင်း တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ ဤနေရာမျိုး တကယ်ရှိလိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့မိပေ။ အိုင်ဗရီယွန်ဒါ ချိုင့်ဝှမ်းသို့ ရောက်လာပြီးနောက် ဤမျှ လွယ်ကူစွာ ရှာတွေ့လိမ့်မည်ဟုလည်း မထင်ထားခဲ့ပေ။ သို့သော်လည်း စွန့်ပစ်ခံနန်းတော်၏ တံခါးကြီးများမှာ သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင်ပင် ရှိနေသည်။ ၎င်းကို မြင်တွေ့ခွင့်ရခြင်းမှာ သူအတွက် မည်မျှ ကံကောင်းလိုက်သနည်း။
"အခုတော့ ငါတို့ အတည်ပြုနိုင်ပြီ။ အဘိုး ပြောတာ မှန်တယ်။ ဒါ တကယ်ရှိနေတာပဲ။"
လင်းဒါရှာ က ဝမ်းမြောက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် အကြီးအကဲ ဝမ်ရှို ဘက်သို့ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။
"အကြီးအကဲချောင်ဝမ်ရှို၊ အခု ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ။"
"ငါတို့က စွန့်စားခန်းထွက်လာတာ မဟုတ်ဘူးလား"
"ဟုတ်ပါတယ်၊ ဟုတ်ပါတယ်။"
"ဒါဆိုရင် ရှေ့ဆက်သွားကြစို့။"
သို့သော်လည်း သူမကို ဆက်လက်ကြည့်နေကြရင်း သူတို့ထဲမှ မည်သူမျှ မလှုပ်ရှားကြပေ။ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးပြီးနောက် သူတို့ထဲမှ မည်သူကများ ဦးဆောင်ရဲပါ့မလဲ။ သူမ ဦးဆောင်ပြီး သူတို့က နောက်မှ လိုက်သွားခြင်းက ပိုမိုကောင်းမွန်ပေလိမ့်မည်။ အားအကောင်းဆုံးသူက ရှေ့ဆုံးတွင်နေ၍ တိုက်ခိုက်မှုများကို ကာကွယ်ပေးပြီး အားနည်းသူများက နောက်မှ လိုက်သွားမည်။ ၎င်းမှာ နောက်ဘက်မှ အန္တရာယ်မလာသရွေ့ လိုက်နာရမည့် ရှင်သန်ရေး နိယာမတစ်ခုပင်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် သူတို့သည် သူမ၏ နောက်တွင်သာ နေကြလိမ့်မည်။
သူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်လိုက်ရသော အကြီးအကဲ ဝမ်ရှို သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ တိုးသွားသည်။
"ကောင်းပြီ၊ ငါ့နောက်က လိုက်ခဲ့ကြ။ ဒါပေမဲ့ သတိဝီရိယရှိရှိနဲ့နေ။"
သူတို့သည် ပိတ်ထားသော တံခါးများဆီသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး တံခါးတိုင်တစ်ခုပေါ်တွင် ချန်ရစ်ခ်၏ လက်ချောင်းပေါ်ရှိ ကျောက်စိမ်းလက်စွပ်အရွယ်အစားနှင့် ကိုက်ညီသော သော့ပေါက်တစ်ခုကို တွေ့ရှိလိုက်သည်။ သူတို့သည် လက်စွပ်ကို သော့ပေါက်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ရာ အတွင်းသို့ စုပ်ယူသွားသည်။ ဧရာမတံခါးကြီးများမှာ ဖြည်းညှင်းစွာ စတင်ပွင့်လာသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ပွင့်သွားသောအခါ အတွင်းဘက်မှ မြင်ကွင်းမှာ အလွန်ပင် ခမ်းနားထည်ဝါလှသည်။
ရှည်လျားသော ဝင်ပေါက်သည် ခြင်္သေ့ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် ဝက်ဝံခြေသည်းများပါရှိသည့် လူးဒူး (Ludu) ခေါ် ပညာရှိသော်လည်း အန္တရာယ်များသော နတ်သားရဲရုပ်တုနှစ်ခုနှင့် တစ်ဖက်စီတွင် သတ္တုဂိုလမ်ရုပ်တုတန်းများဖြင့် ဝန်းရံထားသော ကြီးမားသည့် မြ ကျောက်စိမ်းနန်းတော်ဆီသို့ ပို့ဆောင်ပေးသည်။ နန်းတော်၏ လက်ယာနှင့် လက်ဝဲဘက်တွင် အမျိုးမျိုးသော သစ်သီးပင်များ၊ အပင်မျိုးစိတ်များစွာနှင့် လင်းလက်နေသော မြစ်တစ်စင်းသည် ရှုခင်းတစ်လျှောက် စီးဆင်းနေသည်။ တကယ်ကို လှပသည့် မြင်ကွင်းပင် ဖြစ်သည်။
သူတို့ရှေ့ လေထဲတွင် ပေါ်နေသော ကြီးမားသည့် အနီရောင် ကျောက်စိမ်းလက်စွပ်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အကြီးအကဲ ဝမ်ရှို က လေထဲမှ ဆွဲယူလိုက်ပြီး လင်းချောင် ထံသို့ ပေးလိုက်သည်။
"ဒါကို သေတ္တာထဲမှာ သိမ်းထားလိုက်။"
နေရာ၏ လှပမှုကို ခံစားပြီးနောက် သူတို့သည် နန်းတော်ဆီသို့ လျှောက်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။ လမ်းစလျှောက်ကာစတွင်ပင် အကြီးအကဲ ချောင်ဝမ်ရှို သည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူမ၏ ဓားကို ဆွဲထုတ်ရင်း နောက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ သူမ လှည့်ကြည့်သည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူတို့လည်း အလျင်အမြန်ပင် လိုက်လုပ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် ပိတ်သွားတော့မည့် တံခါးများကို ငေးကြည့်နေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ကျောပြင်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ အလွန်အမင်း သတိထားလျက် သူတို့သည် အကြီးအကဲ ဝမ်ရှို ၏ နောက်သို့ ရွှေ့သွားကြပြီး တံခါးများ ပိတ်သွားကာ ထိုအမျိုးသမီး သူတို့ဘက်သို့ လှည့်လာမည့် အချိန်ကို စောင့်နေကြသည်။
ကျူးဖုန်း သည် သူ မြင်နေရသည်မှာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဟုတ်မဟုတ် သို့မဟုတ် အမြင်အာရုံချောက်လှန့်ခြင်းသာ ဖြစ်မလားဟု မျက်လုံးကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ရှေ့တွင်ရှိသော အမျိုးသမီးကို မယုံကြည်နိုင်စွာနှင့် အံ့အားသင့်လျက် ငေးမောကြည့်နေမိသည်။
"အမေ?"