အမြုတေနတ်ဘုရား – အခန်း ၆ - ကျင့်ကြံသူ၏နှလုံးသား [အပိုင်း ၂]
ကျန်းရှုယင်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်သည်။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အေးစက်စက် အာရုံစူးစိုက်မှုတစ်ခုသာ ကျန်ရှိတော့သည်။ သူမ၏ ရှေ့တွင်ရှိနေသော ကျန်းလီချန်းနှင့် ကျန်းဝမ်ကျင်းတို့မှာ သူမကို အထင်သေးသည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။
"ရှုယင်း၊ မင်းရဲ့ အခြေခံအဆင့်က ဒီလောက်နဲ့တင် ရပ်တန့်သွားမှာလား" ကျန်းလီချန်းက လှောင်ပြောင်သံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ အရည်အချင်းက ဒီလောက်ပဲလား"
ကျန်းရှုယင် ပြန်မဖြေပေ။ သူမသည် မိမိကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ကာ အတွင်းအားများကို စုစည်းလိုက်သည်။ ကျူးဖုန်း၏ အကြံပြုချက်အတိုင်း သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားရှိလိုက်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စွမ်းအင်များသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ တဖြည်းဖြည်းချင်း စီးဝင်လာသည်။
"သူမ ဘာလုပ်နေတာလဲ" ကျန်းဝမ်ကျင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးသည်။ "သူမရဲ့ အရှိန်အဝါက ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသလိုပဲ"
တောအုပ်ထဲမှ လေတိုက်ခတ်သံသည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ကျန်းရှုယင်၏ ပတ်လည်တွင် မမြင်နိုင်သော စွမ်းအင်လှိုင်းများ ရိုက်ခတ်နေသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများ ပွင့်လာသည့်အခါတွင်မူ ယခင်ကထက် ပိုမိုပြတ်သားပြီး ထက်မြက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"ကျင့်ကြံခြင်းဆိုတာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကျော်လွန်ခြင်းပဲ" ဟု ကျန်းရှုယင် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
သူမ၏ အရှိန်အဝါသည် ရုတ်တရက် မြင့်တက်လာသည်။ ကျန်းလီချန်းနှင့် ကျန်းဝမ်ကျင်းတို့မှာ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ သူတို့မျှော်လင့်မထားသည့် အရာတစ်ခု ဖြစ်ပျက်နေပြီဖြစ်သည်။ ကျန်းရှုယင်သည် အဆင့်နိမ့်သူတစ်ယောက်မှ အဆင့်မြင့်သူတစ်ယောက်၏ စွမ်းအားကို ထုတ်ဖော်နိုင်စွမ်းရှိလာပြီဖြစ်သည်။
"မဖြစ်နိုင်တာ!" ကျန်းလီချန်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"
ကျန်းရှုယင်သည် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်သည်။ သူမ၏ နှလုံးသားသည် ယခုအခါတွင် ကျောက်ဆောင်တစ်ခုကဲ့သို့ ခိုင်မာနေပြီး မည်သည့်အရာကမျှ သူမကို တုန်လှုပ်စေနိုင်တော့မည်မဟုတ်ပေ။ သူမသည် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း တိုးလိုက်သည်။
"ဒီနေ့ကစပြီး ငါ့ရဲ့ ကံကြမ္မာကို ငါကိုယ်တိုင်ပဲ ဆုံးဖြတ်မယ်"
သူမ၏ အသံသည် တည်ငြိမ်သော်လည်း ပြတ်သားလှသည်။ ကျန်းလီချန်းနှင့် ကျန်းဝမ်ကျင်းတို့သည် သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ပြောင်းလဲသွားသော အရာတစ်ခုခုကို မြင်လိုက်ရသည့်အတွက် နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်မိသွားသည်။ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်၏ နှလုံးသားသည် ယခုမှ စတင်၍ အမှန်တကယ် နိုးထလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
လယ်ကွင်းပြင်တွင် ကျန်းလီချန်းနှင့် သူ၏မြေးဖြစ်သူတို့သည် ပြောင်းဖူးပင်များပေါ်သို့ ကောက်ရိုးများဖြင့် အုပ်ပေးနေကြသည်။ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ကျန်းလီချန်းသည် ကျူးဖုန်းဘက်သို့ တစ်ချက်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
"ကျူးဖုန်း၊ မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မေးခွန်းထုတ်နေမိမှာပေါ့။ ဘာလို့ အမြဲတမ်း လယ်လုပ်နေရတာလဲ။ ဘာလို့ ငါတို့မိသားစုက လယ်လုပ်တာကလွဲရင် တခြားဘာမှ မလုပ်ကြတာလဲဆိုပြီးတော့လေ။ ငါ နားလည်ပါတယ်။ ဒီလို လယ်ကွင်းပြင်မှာနေမှပဲ သဘာဝတရားရဲ့ ဖန်တီးမှုတွေကို ပိုပြီး နားလည်သဘောပေါက်နိုင်မှာကွ။ ငါတို့ ဒီကိုရောက်တိုင်းမှာ အရင်ကမြင်ဖူးနေကျ အရာတွေကိုပဲ မတူညီတဲ့ ရှုထောင့်တွေကနေ ပြန်ကြည့်ဖြစ်ကြတယ်။ ကျူးဖုန်း၊ မင်း ရှုထောင့်အမျိုးမျိုးကို ပိုင်နိုင်လာတဲ့အခါ အမှန်တရားရဲ့ တစ်ခုတည်းသော ရှုထောင့်ကို ရောက်ရှိလာလိမ့်မယ်။ ဒီပြောင်းဖူးတွေကို ကြည့်စမ်း။ မင်း ဘာကို မြင်လဲ"
"ကျွန်တော်ကတော့ ကောက်ပဲသီးနှံတွေကို မြင်ပါတယ် အဘိုး"
"တခြားဘာများ မြင်သေးလဲ။ သေချာလေး ထပ်ကြည့်စမ်းပါဦး"
"အစေ့အဆန်တွေလား"
"အင်း... အပြင်ပန်းကို ကြည့်ရင်တော့ ကောက်ပဲသီးနှံတွေ၊ အစေ့အဆန်တွေပေါ့။ အခု အဲဒီအပြင်ပန်းကို ကျော်လွန်ပြီး ကြည့်လိုက်ရင်ရော ဘာကို မြင်ရမလဲ"
"အင်း... အဲဒါကိုတော့ ကျွန်တော် သေချာ မသိဘူး အဘိုး"
"အသက်ဓာတ်ပဲ ကျူးဖုန်း၊ အသက်ဓာတ်။ မင်းမြင်နေရတဲ့ ဒီသီးနှံတွေဟာ အသက်ဝင်နေတဲ့ အရာတွေပဲ။ သူတို့ကို စိုက်ပျိုးပြီး ပြုစုစောင့်ရှောက်လိုက်တဲ့အခါ သူတို့တွေ ကြီးထွားလာကြတယ်။ အချိန်တန်တဲ့အခါ သူတို့ကို ရိတ်သိမ်းပြီး အစာအဖြစ် စားသုံးကြတယ်။ သူတို့ဟာ အသက်ရှင်ခြင်းရဲ့ အရင်းအမြစ်တွေ ဖြစ်လာကြတာပေါ့။ သူတို့ဟာ အသက်ရှင်သူတွေအတွက် အသက်ရှင်ခြင်းရဲ့ အရင်းအမြစ်ဖြစ်ဖို့အလို့ငှာ အသက်ရှင်သန်ကြတယ်။ မင်း သူတို့ကြားထဲမှာ လမ်းလျှောက်တဲ့အခါ သူတို့ဆီကနေ စီးဆင်းလာတဲ့ ငြိမ်းချမ်းမှုကို ခံစားရလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့တွေ ဘယ်တော့မှ ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ပြီး ရင်ဘတ်ကို ကော့တန်းကာ ကြွားဝါတာမျိုး မလုပ်ခဲ့ကြဘူး။ ဒါကနေ မင်း ဘာကို မြင်လဲ"
"အား... ဟုတ်ပြီ အဘိုး။ အခုတော့ ကျွန်တော် နားလည်သွားပြီ။ သူတို့က မာန်မာန မရှိကြဘူး ဟုတ်လား"
"ဟုတ်ပြီ၊ မင်းက မင်းအသက်အရွယ်နဲ့မလိုက်အောင်ကို ဉာဏ်ပညာကြီးမားတယ်။ ဟုတ်တယ်၊ အဲဒါကတော့ 'နှိမ့်ချခြင်း' ပဲ။ စကြဝဠာကြီးရဲ့ အသိပညာတွေကို လက်ခံရယူဖို့ဆိုရင် နှိမ့်ချတဲ့စိတ်ဓာတ်ရှိဖို့ လိုအပ်တယ်။ ဟုတ်တယ်၊ ငါတို့က ဒီကောက်ပဲသီးနှံတွေကို စားသုံးကြတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ငါတို့က သူတို့ထက် ပိုအရေးပါတယ်လို့ ဆိုလိုတာလား။ ငါတို့အားလုံးဟာ စကြဝဠာတစ်ခုတည်းရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေပဲ၊ ဘယ်အသက်တာကမှ အခြားတစ်ခုထက် မသာလွန်ဘူး။ မာနဆိုတဲ့အရာတွေက စိတ်အတွက် ရောဂါတွေပါပဲ။ အဲဒီမာနတိမ်တိုက်တွေက စကြဝဠာရဲ့ သဘာဝအမှန်တရားကို မမြင်နိုင်အောင် ဖုံးကွယ်ထားတတ်ကြတယ်"
ကျန်းလီချန်းသည် စိတ်ထဲမှပင် ဝမ်းသာအားရဖြစ်သွားပြီး ဆက်ပြောသည်။
"ဒါပေမဲ့ မင်းကို မြေးတစ်ယောက်အနေနဲ့ ရထားတဲ့အတွက် ငါ တကယ်ပဲ ကံကောင်းပါတယ်။ အဲဒါကို အမြဲမှတ်ထားပါ။ ဒီစကြဝဠာကြီးက အဆုံးမရှိကျယ်ပြောပေမဲ့ သူက နှိမ့်ချတဲ့စိတ်ကိုပဲ တန်ဖိုးထားတယ်။ ငါနဲ့ မင်းအဘွား၊ မင်းအမေတို့အားလုံး ရွှေအမြုတေအဆင့်ကို ရောက်ရှိထားကြတာ မှန်ပေမဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းလောကမှာတော့ အဲဒါက ဘာမှမဟုတ်သေးပါဘူး။ ငါတို့အတွက်တော့ အဲဒါက မေ့လျော့ခြင်း သံသရာစက်ဝိုင်းကို ရှောင်လွှဲနိုင်မယ့် မသေခြင်းရဲ့ ပုံစံတစ်မျိုးပဲ။ တကယ့်မသေခြင်းဆိုတာ ဒီမိသားစု လိုလားတဲ့အရာပေါ့"
ကျန်းလီချန်းသည် ပြောင်းဖူးခင်းထဲမှ ကောက်ရိုးများကို အုပ်ပေးနေရင်း ရပ်လိုက်သည်။ သူသည် သူ့မြေးဖြစ်သူကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။
"ငါပြောတာကို အထင်မလွဲပါနဲ့ ကျူးဖုန်း။ ဒီကျင့်ကြံခြင်းလောကမှာ မင်း တတ်နိုင်သလောက် သန်မာပြီး စွမ်းအားကြီးမားနေဖို့ လိုအပ်တယ်။ အားအကြီးဆုံးသူတွေပဲ အသက်ရှင်နိုင်တဲ့ ဒီလောကမှာ အသက်ဆက်ဖို့အတွက် အဲဒါက မဖြစ်မနေ လိုအပ်လိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ်ခံပညာလောကရဲ့ ထိပ်ဆုံးကို ရောက်ဖို့အတွက်ပဲ စွမ်းအားကို ရှာဖွေနေမယ်ဆိုရင်တော့ အဲဒါက သေခြင်းတရားဆီကိုပဲ ပို့ဆောင်ပေးလိမ့်မယ်။ မင်းထက်သာတဲ့သူတွေ အများကြီးရှိနေပြီး သူတို့အများစုက မင်းအပေါ် ကောင်းကြမှာ မဟုတ်ဘူး။ နှိမ့်ချတဲ့စိတ်ရှိမှသာ ဒီအမှန်တရားကို လက်ခံနိုင်ပြီး ဖြစ်လာနိုင်တဲ့ ဘေးအန္တရာယ်တွေကို ရှောင်လွှဲနိုင်လိမ့်မယ်"
"အဘိုး၊ ကျွန်တော် ကတိပေးပါတယ်။ ကျွန်တော် အမြဲမှတ်ထားပါ့မယ်"
"ကောင်းပြီ၊ အဲဒါမှ ငါ့မြေးပေါ့။ ကဲ၊ ဒီနေ့လုပ်စရာရှိတာတွေကို အဆုံးသတ်ပြီး ဆိတ်တွေကို သွားကြည့်ရအောင်"
နေမင်းကြီးသည် ကောင်းကင်အစွန်းအောက်သို့ ပျောက်ကွယ်သွားချိန်တွင် သူတို့နှစ်ဦးသည် ကျန်ရှိနေသေးသည့် အလုပ်များကို အပြီးသတ်လိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် လှပသော နေဝင်ချိန်၏ အသေးစိတ်အလှတရားများကို ခံစားရင်း ဂူရှိရာသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ကြသည်။ ဂူသို့ရောက်ရှိပြီး အမောဖြေပြီးသည့်နောက်တွင် ကျန်းဝမ်ကျင်းနှင့် ကျန်းရှုယင်တို့နှင့်အတူ ညစာစားရန် ပူးပေါင်းလိုက်ကြသည်။ အရသာရှိသော ငှက်သားဟင်းရည်က သူတို့ကို ဗိုက်ပြည့်စေပြီး ဆိတ်နို့အိုးများကလည်း လုံလောက်စွာ သောက်သုံးနိုင်စေသည်။
"မင်းအဘိုးနဲ့အတူ လယ်ကွင်းမှာ တစ်နေ့တာ ဘယ်လိုရှိခဲ့လဲ"
ကျန်းရှုယင်က သူမ၏သားကို ခေါင်းညိတ်ရင်း မေးလိုက်သည်။
"ကောင်းပါတယ် အမေ။ အဘိုးက ကျွန်တော့်ကို အရာတော်တော်များများ သင်ပေးလိုက်တယ်"
"မင်းအဘိုးဆိုရင်တော့ အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်မှာပါ။ သူက ငါမြင်ဖူးသမျှထဲမှာ အသိပညာအကြွယ်ဝဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်ပဲ။ သူ့စကားတွေက ကောင်းကင်ဘုံက ရတနာတွေလိုပဲ၊ ဒါကြောင့် သူသင်ပေးတာတွေကို ဘယ်တော့မှ မမေ့နဲ့။ အဲဒါတွေက မင်းရဲ့လမ်းကြောင်းမှာ မင်းကို ပညာရှိလာစေလိမ့်မယ်။ ကဲ၊ အမေ့ကိုရော ပြန်သင်ပေးချင်တာ ဘာများရှိသေးလဲ"
ကျန်းရှုယင်သည် သူမ၏သားကို အပြုံးကြီးဖြင့် ကြည့်နေသည်။ သူမကိုယ်တိုင်လည်း ကြီးပြင်းလာစဉ်က ထိုလမ်းကြောင်းကိုပင် ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည်။ အရာအားလုံးသည် မှန်ကန်သော စိတ်နေသဘောထားအပေါ်မှာသာ မူတည်သည်။ နှစ်များစွာ ကျင့်ကြံလာခဲ့သည့်အတိုင်း သူမသိရှိထားသည့်အတိုင်းပင် ထိုသွန်သင်ချက်များ၏ အရေးပါပုံသည် အလွန်အသုံးဝင်လှသည်။ သူမလည်း သူမ၏သားကို ထိုအချက်များကို နှလုံးသားထဲတွင် စွဲမြဲစွာ ထွင်းထုထားနိုင်အောင် ကူညီပေးသွားမည်ဖြစ်သည်။
"အမေ၊ အမေသိပြီးသားဆိုတာ ကျွန်တော်သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဘိုးသင်ပေးတာကို ကျွန်တော် ပြန်ပြောပြနိုင်ပါတယ်။ အဲဒါကတော့ နှိမ့်ချဖို့ပါပဲ"
"အို ဟုတ်ပြီ၊ မင်း နှိမ့်ချဖို့ လိုအပ်တာပေါ့။ မင်းကိုယ်မင်း စကြဝဠာရဲ့ မူလဘူတဘုရင်လို့ မတွေးခင်မှာလေ"
ကျန်းဝမ်ကျင်းက ရယ်မောရင်း နောက်ပြောင်လိုက်ရာ ကျန်ရှိသူများလည်း သူမနှင့်အတူ ရယ်မောလိုက်ကြသည်။ အားလုံး ဗိုက်ဝသွားကြပြီး စားပွဲကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် ကျန်းဝမ်ကျင်းက သူမ၏မြေးဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
"ကျူးဖုန်း၊ ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့"
"ဟုတ်ကဲ့ အဘွား"
ကျူးဖုန်းသည် သူ၏အဘွားနှင့်အတူ ဂူပေါက်ဝဘက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ အပြင်သို့ရောက်သည်နှင့် ကျန်းဝမ်ကျင်းသည် သူမ၏မြေးလက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ပေါ့ပါးသော ခြေလှမ်းအနည်းငယ်ဖြင့် သူတို့နေထိုင်သည့် ဂူ၏ အပေါ်ဘက်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ထိုကုန်းမြင့်၏ အပေါ်ဘက်သည် ပြန့်ပြူးနေပြီး ကျောက်သားဖြင့် ထုလုပ်ထားသော ထိုင်ခုံလေးခုရှိသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် မိသားစုဝင်များသည် သဘာဝတရား၏ တည်ငြိမ်အေးချမ်းမှုထဲတွင် အချိန်ဖြုန်းရန် ထိုနေရာ၌ စုဝေးလေ့ရှိကြသည်။
မြေနေရာ၏ ရှေ့ညာဘက်တွင် ပြောင်းဖူးခင်း၊ ရှေ့ဘယ်ဘက်တွင် ဆိတ်ခြံ၊ နောက်ညာဘက်ရှိ နေရာငယ်တွင် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းနှင့် အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ရေကန်တစ်ခုရှိသည်။
"မင်း ဒီနေရာကို အကြိမ်ကြိမ် ရောက်ဖူးတယ်ဆိုတာ ငါသိပါတယ်။ ဒီရှုခင်းတွေကိုလည်း အကြိမ်ကြိမ် မြင်ဖူးတယ်ဆိုတာ ငါသိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့တော့ ဒီလှပတဲ့ ရှုခင်းတွေကို ပုံစံတစ်မျိုးနဲ့ ခံစားစေချင်တယ်။ မင်းအဘိုးက မင်းကို နှိမ့်ချခြင်းအကြောင်း သင်ပေးပြီးပြီ။ ဒီကျင့်ကြံခြင်းလောကမှာ အောင်မြင်ဖို့အတွက် ကြိုးစားအားထုတ်မှု လိုအပ်သလို၊ မင်းရရှိတဲ့ အကျိုးကျေးဇူးတွေကိုလည်း ဖန်ဆင်းခြင်းရဲ့ ကျေးဇူးတော်နဲ့ လက်ဆောင်တွေအဖြစ် မင်း ထည့်သွင်းစဉ်းစားဖို့ လိုအပ်တယ်"
ကျန်းဝမ်ကျင်းသည် သူမ၏မြေးကို သနားကြင်နာစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ အသူရာမျိုးနွယ်စုဝင်များကြားတွင် ကြီးပြင်းခဲ့ရသည့် ငယ်ဘဝကို အမှတ်ရမိသည်။ မှန်ကန်သော စိတ်နေသဘောထားမရှိပါက နတ်ဘုရားတစ်ပိုင်းဖြစ်သူတောင်မှ သံသရာစက်ဝိုင်းထဲသို့ လွယ်လွယ်ကူကူ ပြန်ရောက်သွားနိုင်သည်။
"မင်းရဲ့ စိတ်ထဲမှာ အမြဲမှတ်ထားစေချင်တဲ့ အချက်သုံးချက်ရှိတယ် ကျူးဖုန်း။ နှိမ့်ချခြင်း၊ ရဲရင့်ခြင်းနဲ့ စည်းကမ်းရှိခြင်းတို့ပဲ။ နှိမ့်ချမှုကို ပြသဖို့ဆိုတာ ရဲရင့်မှု လိုအပ်တယ်။ အကူအညီတောင်းဖို့ ရဲရင့်ရမယ်၊ သင်ယူဖို့ နှလုံးသားကို ဖွင့်ပေးဖို့ ရဲရင့်ရမယ်။ ကိုယ့်အတွက်ရော၊ သူတစ်ပါးအတွက်ပါ ဘယ်အချိန်မှာ၊ ဘယ်လို၊ ဘာကြောင့် ရပ်တည်ရမလဲဆိုတာကို သိဖို့ ရဲရင့်ရမယ်။ ကျင့်ကြံခြင်းလောကမှာ သေခြင်းတရားဆိုတာ ဖြစ်လာမှာပဲ။ တစ်ခါတလေကျရင် သူများသတ်မှ ကိုယ်သေမယ့် အခြေအနေမျိုးတွေ ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရဲရင့်ခြင်းက မင်းကို သူတစ်ပါးရဲ့ အသက်ကို လေးစားဖို့ ကူညီပေးလိမ့်မယ်။ မင်း သတ်ရမယ့် အသက်တွေတောင်မှပေါ့"
သူမသည် လက်ညှိုးဖြင့် ညာဘက်သို့ ညွှန်ပြရင်း ဆက်ပြောသည်။
"ဟိုဘက်က လေ့ကျင့်ရေးကွင်းကို ကြည့်စမ်း။ အဲဒီနေရာမှာပဲ ငါတို့ရဲ့ ကိုယ်ခံပညာနဲ့ မှော်ပညာတွေကို လေ့ကျင့်ကြတာ၊ အဲဒီပညာတွေက အသက်ကို နုတ်ယူနိုင်တဲ့ ပညာတွေပဲ။ ငါတို့က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ဖို့နဲ့ ငါတို့ တန်ဖိုးထားတဲ့သူတွေကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် လေ့ကျင့်ကြတာပါ။ တခြားသူတွေနဲ့ မလိုအပ်ဘဲ သေစေနိုင်တဲ့ စစ်ပွဲတွေ ဖြစ်ဖို့မဟုတ်ဘူး။ အသက်တိုင်းဟာ တန်ဖိုးရှိတယ်။ သေသင့်တဲ့သူတွေတောင်မှပေါ့။ စည်းကမ်းရှိခြင်းက မင်းကို ဒီအချက်တွေကို စိတ်ထဲမှာ အမြဲမှတ်ထားနိုင်စေလိမ့်မယ်။ မင်းရဲ့ စိတ်ကို ဒီအချက်တွေ မမေ့သွားအောင် စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရမယ် ကျူးဖုန်း"
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဘွား၊ ကျွန်တော် မမေ့ပါဘူးလို့ ကတိပေးပါတယ်"
ကျောက်ထိုင်ခုံတစ်ခုဆီသို့ လျှောက်သွားရင်း ကျန်းဝမ်ကျင်းသည် သူမ၏မြေးကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ထိုင်ခုံကို လက်ဟန်ဖြင့် ပြလိုက်သည်။
"လာ၊ ထိုင်ပါဦး"
"မင်းရဲ့ အဘွားပြောတာကို သေချာနားထောင်ပါ။ အဘွားက မင်းကို ဒီလမ်းကြောင်းပေါ်မှာ အကောင်းဆုံးဖြစ်စေချင်တာ။ အဘိုးတို့အဘွားတို့ရဲ့ အသက်အရွယ်မှာတော့ ဒီလောကကြီးရဲ့ အမှန်တရားကို ပိုပြီး နားလည်သဘောပေါက်လာကြပြီ။ အထူးသဖြင့် မင်းအတွက် ပိုပြီးတော့တောင် ဂရုစိုက်မိတယ်"
ကျန်းဝမ်ကျင်းသည် သူမ၏မြေးကို ကြင်နာယုယစွာ ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီးနောက် ခပ်လှမ်းလှမ်းရှိ ကျောက်တုံးထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။ ကျူးဖုန်းသည်လည်း သူမ၏ဘေးတွင် ဝင်ရောက်ထိုင်လိုက်သည်။ ညဉ့်ဦးယံ၏ လေပြေညင်းသည် သူတို့၏မျက်နှာကို ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာလည်း တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။
"ကျူးဖုန်း၊ မင်းအဘိုးပြောတဲ့ နှိမ့်ချခြင်းဆိုတာက အားနည်းခြင်း မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို မင်းနားလည်ဖို့ လိုတယ်။ တချို့လူတွေက သူတို့ရဲ့ စွမ်းအားတွေကို ပြသပြီး အထင်ကြီးအောင် လုပ်တတ်ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ တကယ့်ပညာရှင်တွေကတော့ သူတို့ရဲ့ စွမ်းအားကို တိတ်ဆိတ်စွာနဲ့ပဲ သိမ်းဆည်းထားတတ်ကြတယ်။ သူတို့က လိုအပ်တဲ့အချိန်မှာသာ ထုတ်ဖော်ပြသကြတာ။ အဲဒီလိုမျိုး စိတ်ဓာတ်မျိုးကို မင်း မွေးမြူရမယ်"
ကျန်းဝမ်ကျင်း၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်ပြီး အလေးအနက်ရှိနေသည်။ သူမ၏မျက်ဝန်းများတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည့် အတွေ့အကြုံများ၏ အရိပ်အယောင်ကို မြင်တွေ့နိုင်သည်။
"ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ် အဘွား။ ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ မာနကြီးပြီး စွမ်းအားတွေကို အလကား သုံးဖြုန်းမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ အဘွားတို့ သင်ပေးတဲ့အတိုင်း အမြဲ လိုက်နာသွားပါ့မယ်"
ကျန်းဝမ်ကျင်းသည် သူမ၏မြေးကို ကြည့်ပြီး အပြုံးလေးဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"ကောင်းပြီ, ဒါဆိုရင်တော့ ငါ စိတ်အေးရပြီ။ မင်းရဲ့ လေ့ကျင့်ခန်းတွေကို ဆက်လုပ်ဖို့အတွက် အချိန်တန်ပြီ။ ဒီကနေ့တော့ ဒီလောက်နဲ့ပဲ ရပ်နားကြရအောင်။ မနက်ဖြန်ကျရင်တော့ မင်းအတွက် ပိုမိုခက်ခဲတဲ့ လေ့ကျင့်ခန်းတွေ စောင့်ကြိုနေလိမ့်မယ်"
ကျန်းဝမ်ကျင်းသည် ထိုင်ခုံမှ ထလိုက်ပြီး ဂူဘက်သို့ ပြန်လှည့်လာခဲ့သည်။ ကျူးဖုန်းသည်လည်း သူမနောက်မှ လိုက်ပါသွားရင်း ထိုညတွင် သူမသင်ပေးခဲ့သည့် အရာများကို ပြန်လည်တွေးတောနေမိသည်။ နှိမ့်ချခြင်း, ရဲရင့်ခြင်းနှင့် စည်းကမ်းရှိခြင်းဟူသော တရားသုံးပါးသည် သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းကြောင်းအတွက် အခြေခံအုတ်မြစ်များ ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။
ဂူထဲသို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါတွင်မူ ကျန်းရှုယင်သည် သူတို့ကို စောင့်မျှော်နေသည်။ အားလုံးသည် ညအိပ်ရာဝင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြပြီး တိတ်ဆိတ်မှုသည် ဂူတစ်လျှောက် လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။ ကျူးဖုန်းသည် သူ၏နေရာတွင် လှဲလျောင်းရင်း မနက်ဖြန်အတွက် စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့်အတူ အိပ်စက်ခြင်းသို့ တဖြည်းဖြည်းချင်း နစ်မြုပ်သွားတော့သည်။