နတ်ဘုရားတို့၏ မသေမျိုး – အခန်း ၅ - ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ နှလုံးသား [၁]
ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်တွင် အရေးအကြီးဆုံးအရာမှာ အရည်အချင်းမဟုတ်ပေ။ နှလုံးသားပင် ဖြစ်သည်။
တန်ခိုးစွမ်းအားများ မြင့်တက်လာသည်နှင့်အမျှ ကျင့်ကြံသူတို့သည် ပိုမိုများပြားသော စမ်းသပ်မှုများနှင့် ရင်ဆိုင်ရလေ့ရှိသည်။ ထိုစမ်းသပ်မှုများသည် ခန္ဓာကိုယ်ကိုသာမက စိတ်ဝိညာဉ်ကိုပါ စိန်ခေါ်တတ်သည်။ သာမန်လူတို့အတွက်မူ ဤလမ်းစဉ်သည် အဆုံးမရှိသော လောဘ၊ ဒေါသ၊ မောဟတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သို့သော် စစ်မှန်သော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအတွက်မူ ဤသည်မှာ မိမိကိုယ်ကို ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက ကျင့်ကြံခြင်းလောကတွင် ပညာရှင်တို့သည် "နှလုံးသားလမ်းစဉ်" ကို အလေးပေး ပြောကြားခဲ့ကြသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် အရည်အချင်း အလွန်ကောင်းမွန်သော်လည်း နှလုံးသားမတည်ငြိမ်ပါက သူ၏အနာဂတ်သည် အကန့်အသတ်ရှိနေမည်သာ ဖြစ်သည်။ အဆုံးစွန်သော တန်ခိုးစွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ရန်အတွက် အတ္တကိုစွန့်လွှတ်ပြီး စကြာဝဠာ၏ သဘာဝတရားနှင့် တစ်သားတည်းကျအောင် နေထိုင်တတ်ရမည်။
သို့သော်လည်း ဤအရာသည် ပြောသလောက် မလွယ်ကူပေ။ လူတစ်ဦး၏ စိတ်ဆန္ဒသည် အလွန်ပင် ရှုပ်ထွေးလှသည်။ နေ့စဉ်ကြုံတွေ့ရသော အခက်အခဲများ၊ ပတ်ဝန်းကျင်၏ ဖိအားများ၊ မိမိကိုယ်ကို ယုံကြည်မှု လျော့နည်းလာခြင်းတို့သည် ကျင့်ကြံသူ၏ စိတ်ကို အစဉ်အမြဲ ထိခိုက်စေနိုင်သည်။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကျင့်ကြံသူသည် မိမိ၏အတွင်းစိတ်ကို ပြန်လည်စစ်ဆေးရန် လိုအပ်သည်။ သူ၏ပန်းတိုင်မှာ အဘယ်နည်း။ သူသည် အဘယ်ကြောင့် ဤလမ်းစဉ်ကို ရွေးချယ်ခဲ့သနည်း။ ဤမေးခွန်းများအတွက် အဖြေကို ရှာဖွေနိုင်သည့်အခါမှသာလျှင် သူ၏နှလုံးသားသည် ခိုင်မာလာလိမ့်မည်။
ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ နှလုံးသားသည် ရေကန်တစ်ခုနှင့် တူသည်။ ရေကန်သည် ငြိမ်သက်နေမှသာလျှင် လမင်း၏အရိပ်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်မည်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ရေကန်ထဲသို့ ကျောက်ခဲတစ်လုံး ပစ်ချလိုက်ပါက ရေပြင်သည် လှိုင်းထလာမည်ဖြစ်ပြီး အရိပ်သည်လည်း ဝါးတားတား ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။ ထိုနည်းတူစွာပင် စိတ်ထဲတွင် အတွေးများ လွန်ကဲနေပါက အမှန်တရားကို မြင်တွေ့နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။
ထို့ကြောင့်ပင် ရှေးခေတ်ပညာရှိတို့သည် တရားထိုင်ခြင်းကို အလွန်အလေးပေးခဲ့ကြသည်။ တရားထိုင်ခြင်းဆိုသည်မှာ အိပ်ပျော်သွားခြင်း မဟုတ်ဘဲ မိမိ၏စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ကာ အသိစိတ်ကို ရှင်းလင်းစွာ ထားရှိခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုသို့ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့်သာလျှင် စကြာဝဠာ၏ စွမ်းအားများကို မိမိ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စီးဝင်စေနိုင်မည် ဖြစ်သည်။
ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်တွင် အောင်မြင်မှုရရှိရန်အတွက် သည်းခံခြင်းသည်လည်း အလွန်အရေးကြီးသည်။ အချို့သော ကျင့်ကြံသူတို့သည် လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လိုသောကြောင့် အန္တရာယ်များသော နည်းလမ်းများကို ရွေးချယ်တတ်ကြသည်။ သို့သော် ထိုသို့သောနည်းလမ်းများသည် နောက်ဆုံးတွင် မိမိကိုယ်ကို ဖျက်ဆီးခြင်းသာ ဖြစ်လာတတ်သည်။ စစ်မှန်သော တိုးတက်မှုသည် ဖြည်းဖြည်းနှင့် မှန်မှန် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။
ဤသည်မှာ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ နှလုံးသား၌ ရှိသင့်သည့် အခြေခံအုတ်မြစ်များ ဖြစ်သည်။ ဤအရာများကို နားလည်သဘောပေါက်မှသာလျှင် နောင်လာမည့် အခက်အခဲများကို ရင်ဆိုင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။
အချိန်ကား မြားတစ်စင်းပမာ လျင်မြန်စွာပင် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ လေထဲတွင် လွင့်ပါလာသော ပန်းပွင့်ဖတ်လေးတစ်ချပ်ပမာ နူးညံ့စွာပင် စီးဆင်းသွားခဲ့သည်။ အချိန်ကို ပြန်လည်တွေးတောကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည့်အခါ မည်သူမဆို ကျန်ရစ်ခဲ့သော အမှတ်တရများကိုသာ ဖမ်းဆုပ်မိတော့မည်ဖြစ်သည်။ ဖန်ဆင်းခြင်းအစအဦးကတည်းက တန်ဖိုးရှိလှသော အချိန်ဟူသည်မှာ အမြဲတမ်းပင် လွတ်မြောက်သွားတတ်သည့် သဘောရှိသည်။
"သားလေး... အခုတော့ တရားထိုင်ဖို့ အချိန်တန်ပြီနော်။"
ငါးနှစ်တာ ကာလပတ်လုံး ကျန်းရှုယင် သည် သူမ၏သားလေး ကြီးထွားလာပုံကို ကြည့်ရှုရင်း အချိန်တွေကို ကုန်ဆုံးစေခဲ့သည်။ ယခုအချိန်ထိတိုင်အောင်ပင် ရက်စက်လှသော အချိန်များသည် သူမလက်ထဲမှ လွတ်မြောက်သွားဆဲပင်။ သူတို့နှစ်ဦးအတူတူ ကုန်ဆုံးခဲ့သော လှပသည့်အချိန်လေးများသည် အလွန်လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားနေသလို ခံစားရသဖြင့် သူမ၏မျက်နှာမှာ ဝမ်းနည်းရိပ်များ သန်းလာသည်။ သူမအနေဖြင့် အချိန်ပိုမိုလိုချင်သော်လည်း ထိုသို့ဖြစ်လာမည်မဟုတ်ကြောင်းကိုလည်း သူမကောင်းကောင်း သိရှိသည်။ သူမမှာရှိနေသည့် ပစ္စုပ္ပန်အချိန်ကိုသာ အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် အသုံးချရပေတော့မည်။
"ဟုတ်ပြီ... အဲဒါကောင်းတယ်။ ခြေထောက်ကို ဒီလိုမျိုး နည်းနည်းလေး ပိုမြှောက်လိုက်ပါဦး... အခုတော့ အမေသင်ပေးထားတဲ့အတိုင်း အသက်ကို ပုံမှန်ရှူသွင်း၊ ရှူထုတ်လုပ်ပေးပါ။ အလွန်ကောင်းတယ်။ အမေမရပ်ခိုင်းမချင်း အဲဒီအတိုင်း ဆက်လုပ်ပေးပါနော်။"
ကျန်းရှုယင် သည် မျက်လုံးကိုမှိတ်ကာ သန္ဓေသားလောင်းလေးတစ်ဦးကဲ့သို့ အသက်ကို ပုံမှန်ရှူသွင်း၊ ရှူထုတ်လုပ်နေသည့် သူမ၏သားလေးကို ဆက်လက်ကြည့်ရှုနေမိသည်။ သူသည် "အချိန်မဲ့ဝိညာဉ်" အသက်ရှူနည်းစနစ်ကို ကျင့်ကြံနေခြင်းဖြစ်ပြီး ထိုမြင်ကွင်းက သူမ၏နှလုံးသားကို ဝမ်းမြောက်ခြင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်စေသလို ဝမ်းနည်းခြင်းအနည်းငယ်ကိုလည်း ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ အချိန်များ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားခြင်းအတွက် ဝမ်းနည်းရခြင်းဖြစ်သည်။ အို... ရက်ရက်လများကား မည်မျှပင် လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားပါသနည်း။ သူမ၏သား ကျူးဖုန်း သည် ယခုဆိုလျှင် ငါးနှစ်တောင် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။
ငါးနှစ်!
သူမ၏သားလေးသည် အဆူရာမျိုးနွယ်စု ကို အမွေမဆက်ခံခဲ့ရသော်လည်း အလွန်လျင်မြန်စွာနှင့် သန်မာထွားကျိုင်းလာခဲ့သည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လွန်းနေသည်။ အဓိကအချက်မှာ သူ၏ဒါန်းထျန်ထဲရှိ ချီစွမ်းအင်ပမာဏနှင့် သူ၏တန်ခိုးစွမ်းအားအဆင့်ပင် ဖြစ်သည်။ ထိုအရာတို့သည် သူ၏အရွယ်နှင့် မလိုက်အောင်ပင် ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။ ဤသို့ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုနှုန်းဖြင့်ဆိုလျှင် သူ၏စိတ်သည် ပြိုလဲမသွားစေရန်အတွက် စနစ်တကျ ပြုစုပျိုးထောင်ပေးဖို့ လိုအပ်ကြောင်း မိသားစုဝင်များအားလုံး သိရှိနားလည်ထားကြသည်။
ထိုတိုးတက်မှုများကြောင့် မိသားစုတစ်ခုလုံးက ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချမှတ်ခဲ့ကြသည်။ လက်ရှိအချိန်တွင် သူ့ကို တရားထိုင်ခြင်း၊ အခြေခံချီစွမ်းအင်ကို အာရုံခံခြင်းနှင့် လယ်ယာလုပ်ငန်းခွင်ဆိုင်ရာ အသိပညာများကိုသာ သင်ကြားပေးမည်ဖြစ်သည်။ သူ ခြောက်နှစ်သားအရွယ်သို့ ရောက်သည့်အခါမှသာ ကိုယ်ခံပညာ၊ လျှို့ဝှက်ပညာရပ်များနှင့် ကျင့်စဉ်များကို စတင်သင်ကြားပေးရန် စီစဉ်ထားကြသည်။ သူ၏စိတ်စွမ်းအားကို အလွယ်တကူ ဖော်ပြ၍မရနိုင်သဖြင့် ချီစွမ်းအင်နှင့် တန်ခိုးစွမ်းအားတို့နှင့် ဟန်ချက်ညီစေရန် ငယ်စဉ်ကတည်းက စိတ်ကို သွေးမွေးပေးရန် လိုအပ်ကြောင်း သူတို့သဘောတူညီခဲ့ကြသည်။
ခန္ဓာကိုယ်သည် ကိရိယာတစ်ခုသာဖြစ်ပြီး စိတ်သည်သာလျှင် စစ်မှန်သောတည်ရှိမှုဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် နှလုံးသားကို သွေးမွေးခြင်းသည် စကြာဝဠာ၏လမ်းစဉ်နှင့် အံဝင်ခွင်ကျဖြစ်စေလိမ့်မည်။ စကြာဝဠာ၏အမှန်တရားကို လက်ခံနိုင်စေရန် စိတ်ကိုပြင်ဆင်ခြင်းဖြင့် စကြာဝဠာနှင့် တစ်သားတည်းကျသွားမည်ဖြစ်သည်။ သွေးမွေးပြီးသား နှလုံးသားတစ်ခုသာလျှင် ထိုအရာကို အောင်မြင်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။
ကျူးဖုန်း ၏ တန်ခိုးစွမ်းအားများ လျင်မြန်စွာ တိုးတက်နေမှုနှင့်အတူ သူ၏နှလုံးသားကိုလည်း မာနထောင်လွှားမှုကင်းစင်အောင် ပုံသွင်းပေးရန် လိုအပ်သည်။ ထိုအချက်နှစ်ချက်သည် ကျင့်ကြံသူတိုင်းအတွက် ဖျက်ဆီးတတ်သော အနှောင့်အယှက်များဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့၏ နောက်ဆုံးရလဒ်မှာ အမြဲတမ်း သေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ကျန်းရှုယင် သည် မျက်လုံးကိုမှိတ်ကာ သူမ၏ဝိညာဉ်ရေးရာ တရားထိုင်ခြင်းကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေသည်။ အဆူရာတစ်ဦးဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ သူမသည် သူမ၏ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် တောင်ကုန်းဂူဝန်းကျင်တွင် ဖြစ်ပျက်နေသည်များကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်သည်။ ရွာတစ်ခုလုံး၏ ဖြစ်ရပ်များကိုမူ ဝါးတားတားသာ မြင်နိုင်ပေသည်။ ထို့ကြောင့် မျက်လုံးမှိတ်ထားရင်းပင် သူမ၏သားလေး မျက်လုံးမှိတ်ကာ အာရုံစူးစိုက်လျက် အသက်ရှူသွင်း၊ ရှူထုတ်လုပ်နေသည်ကို သူမမြင်နေရသည်။ ထို့ကြောင့် အနှောင့်အယှက်မဖြစ်စေရန် သူ့ကို ခဏတာ ထားခဲ့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
နာရီအနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ကျန်းရှုယင် သည် သူမ၏သားဖြစ်သူ၏ တိုးတက်မှုကို ကျေနပ်သွားသောအခါ ကျင့်ကြံရာအခန်း ထဲတွင် ဆက်လက်နေထိုင်ခြင်းကို အဆုံးသတ်စေရန် သူမ၏အသံကို သားဖြစ်သူ၏ စိတ်ထဲသို့ ပို့လိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီး နေထိုင်ရာနေရာဆီသို့ ဦးတည်ခဲ့ကြသည်။
ကျန်းလီချန်း သည် လယ်ကွင်းသို့သွားရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် သူ၏သမီးနှင့် မြေးဖြစ်သူကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် သူသည် အဘိုးတစ်ယောက်ဖြစ်နေပြီဆိုသည်ကို ယခုတိုင် မယုံနိုင်သေးပေ။ ဟုတ်ပါသည်၊ အဘိုးတစ်ယောက်ပါ! လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်က အဖေတစ်ယောက်ဖြစ်ခြင်းအကြောင်းကို မေးမြန်းခဲ့လျှင် သူသည် အခြားနည်းဖြင့် ဖြေခဲ့မိလိမ့်မည်။ သို့သော် မကြာသေးမီက ဖြစ်ပေါ်တိုးတက်မှုများအရ အခြေအနေမှာ လုံးဝကွဲပြားခြားနားသွားခဲ့ပြီ။ သူ ဘယ်လိုများ ဝမ်းမသာဘဲ နေနိုင်ပါ့မလဲ။
"မြေးလေး ဘာတွေလုပ်နေလဲ။ အဆင်ပြေရဲ့လား။"
"အဘိုး! ဟုတ်ကဲ့၊ အဆင်ပြေပါတယ်။ ကျွန်တော် တရားထိုင်နေတာပါ။"
"အဲဒါမှ ငါ့မြေးပဲ။"
ကျန်းလီချန်း သည် ကျူးဖုန်း ကို ပွေ့ချီလိုက်သည်။
"မင်းကိုချီပြီး ကောင်းကောင်းတောင် မတ်တတ်ရပ်နိုင်တော့ဘူး။ မကြာခင်မှာပဲ မင်းက ငါ့ကို ပြန်ချီရတော့မှာ။"
"အဘိုး!"
"ဟားဟားဟား။"
ကျန်းလီချန်း သည် ခေါင်းကိုနောက်သို့လှန်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။ ထို့နောက်တွင် သူသည် ကျယ်လောင်စွာ ပြုံးရယ်နေသည့် သမီးဖြစ်သူဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
"သမီးရော နေကောင်းရဲ့လား။"
"သမီး နေကောင်းပါတယ် အဖေ။ အဖေလည်း ဒီလှပတဲ့ လယ်သမားဝတ်စုံလေးနဲ့ ကြည့်ကောင်းနေတာပဲ။"
"ရိုးရှင်းတဲ့ လယ်ယာလုပ်ငန်းခွင်ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုထက် ဘာက ပိုသာဦးမှာလဲ။"
မြေးဖြစ်သူကို ချထားပေးရင်း သူက ပြုံးရွှင်စွာ မေးလိုက်သည်။
"သမီးနဲ့ မြေးလေးရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတွေထက် ပိုသာမှာပေါ့ အဖေရယ်။"
"ငါပြောတာက လူနေမှုပုံစံအကြောင်းကို ပြောတာပါ သမီးရယ်။ ငါ့သမီးနဲ့ မြေးအကြောင်းကို ပြောတာမဟုတ်ပါဘူး။"
ကျန်းလီချန်း သည် ကျန်းရှုယင် ၏ ကျယ်လောင်ပျော်ရွှင်သော အပြုံးကို ကြည့်ကာ ခေါင်းခါယမ်းရင်း သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်သည်။
"ဒီနေ့ အဘိုးနဲ့အတူ လယ်ကွင်းကို လိုက်ခဲ့မလား ကျူးဖုန်း။"
"လိုက်ခဲ့မယ် အဘိုး။ နောက်မှတွေ့မယ် မေမေ။"
ကျူးဖုန်း သည် အဘိုးဖြစ်သူနောက်သို့ ပျော်ရွှင်စွာ လိုက်ပါသွားပြီး နှစ်ဦးသား လယ်ကွင်းရှိရာသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။
"နောက်မှတွေ့မယ်။"
ကျန်းရှုယင် သည် သူတို့၏ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။
"အချိန်တွေက တကယ်ကို မြန်လွန်းတယ်။ သူကလည်း ပိုပြီးမြန်မြန် ကြီးပြင်းလာနေတယ်။ သူက သူ့အမေဖြစ်တဲ့ ကျွန်မနဲ့ အချိန်ကုန်ဆုံးတာ ပိုနည်းလာပြီ။ သူက သူ့အမေတစ်ယောက်တည်းရဲ့ ကလေး မဟုတ်တော့ဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ သူ ဒီကမ္ဘာကြီးကို စူးစမ်းဖို့ ထွက်သွားရတော့မှာပဲ။ အို... ဘဝရယ်။ အဲဒီမတိုင်ခင် သူနဲ့ အချိန်ပိုပေးပြီး ရှိနေမှ ဖြစ်တော့မယ်။"
စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ကျန်းရှုယင် သည် ငြိမ်သက်နေသော ထိုနေရာကို ဝေ့ကြည့်ပြီးနောက် သူမ၏မိခင်ကို ရှာဖွေရန် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။