နတ်ဘုရားတို့၏ မသေမျိုး – အခန်း ၇- ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ နှလုံးသား [၃]
ကျန်းရှုယင်သည် သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုကို ခေတ္တရပ်တန့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် မယုံကြည်နိုင်ခြင်း အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်နေသည်။ ကျန်းလီချန်း၏ စကားများသည် သူမ၏ စိတ်နှလုံးကို လှုပ်ခါသွားစေသည်။
"မင်းပြောတာ အမှန်ပဲလား။ အဆူရာမျိုးနွယ်စုရဲ့ သွေးစက်တွေက အဲ့ဒီလောက်တောင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတာလား" ဟု သူမက တိုးညင်းစွာ မေးလိုက်သည်။
ကျန်းလီချန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူသည် ကျင့်ကြံရာအခန်း၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို အသုံးချကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "သူတို့ရဲ့ ခွန်အားက သွေးကြောတွေထဲမှာ စီးဆင်းနေတဲ့ စွမ်းအားပေါ်မှာ မူတည်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီစွမ်းအားကို ထိန်းချုပ်ဖို့ဆိုရင် သာမန်စိတ်ဓာတ်နဲ့ မရဘူး။ အဲ့ဒီအတွက်ကြောင့်ပဲ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ရဲ့ နှလုံးသားက သံမဏိလို မာကျောဖို့ လိုအပ်တာ။"
ကျန်းဝမ်ကျင်းသည် ဘေးမှနေ၍ သူတို့နှစ်ဦး၏ စကားဝိုင်းကို အာရုံစိုက်နေသည်။ သူသည် သူ၏ နေရာလပ်အိတ်ကို ကိုင်တွယ်ရင်း အတွေးတစ်ခုကို ရလိုက်သည်။ "ကျူးဖုန်း၊ မင်းကော ဘယ်လိုထင်လဲ။ မင်းရဲ့ အမြင်ကော ဘာဖြစ်မလဲ။"
ကျူးဖုန်းသည် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အေးစက်စက် အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ "နှလုံးသားဆိုတာ ကျင့်ကြံသူတွေအတွက်တော့ အကောင်းဆုံးလက်နက်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခါတစ်ရံမှာ အဲ့ဒီနှလုံးသားကပဲ ကိုယ့်ရဲ့ အကြီးမားဆုံး အားနည်းချက် ဖြစ်လာတတ်တယ်။"
အခန်းအတွင်းရှိ လေထုမှာ ရုတ်တရက် လေးလံသွားသည်။ ကျန်းရှုယင်သည် သူမ၏ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်သည်။ သူမသည် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအဖြစ် သူမ၏ လမ်းကြောင်းကို ပိုမိုရှင်းလင်းစွာ မြင်ယောင်လာမိသည်။
"ငါ နားလည်သွားပြီ" ဟု သူမက ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။ "နှလုံးသားက မာကျောရုံတင်မကဘူး၊ သူက တည်ငြိမ်ဖို့လည်း လိုအပ်တယ်။"
ကျန်းလီချန်းသည် ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူသည် ကျန်းရှုယင်၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ "ကောင်းပြီ၊ အခုတော့ အချိန်မဖြုန်းကြစို့နဲ့။ ငါတို့ရဲ့ ခရီးက ရှည်လျားဦးမှာ။"
ထိုအချိန်တွင် ကျင့်ကြံရာအခန်း၏ တံခါးမှာ တုန်ခါသွားပြီး ပြင်ပမှ စွမ်းအားတစ်ခုက သူတို့အား ဖိအားပေးလာသည်။ ကျန်းဝမ်ကျင်းသည် အလန့်တကြား ထရပ်လိုက်သည်။ "ဒါ... ဒါက ဘာစွမ်းအားလဲ။"
ကျူးဖုန်း၏ မျက်နှာမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။ သူသည် ရှေ့သို့ တိုးလာကာ အကာအကွယ် စက်ကွင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။ "ပြင်ဆင်ထားကြ။ တစ်စုံတစ်ယောက် ရောက်လာပြီ။"
ကျန်းဝမ်ကျင်းသည် သူမ၏ နေရာလပ်အိတ်ထဲမှ ဆိတ်နို့တစ်ဘူးနှင့် ခွက်နှစ်ခွက်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထိုနို့ဘူးတွင် နို့များမပျက်စီးစေရန် ထိန်းသိမ်းပေးသည့် အဆောင်စာများ ရေးထိုးထားသည်။ သူမသည် ခွက်နှစ်ခွက်ထဲသို့ နို့များထည့်လိုက်ပြီးနောက် ကျယ်လောင်စွာ ပြုံးရယ်နေသည့် သူမ၏မြေးဖြစ်သူအား တစ်ခွက် ကမ်းပေးလိုက်သည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဖွား၊ ဒါကြောင့်လည်း အဖွားကို ကျွန်တော် အရမ်းချစ်တာပေါ့။"
ကျူးဖုန်းက ခွက်ကို နှုတ်ခမ်းနားသို့ ကပ်လိုက်ရင်း မျက်လုံးမျက်နှာများ တွန့်ချိုးကာ ပြောလိုက်သည်။ သူ့အဖွားသည် ထိုအချိန်တွင် သူဘာလိုအပ်နေသည်ကို အမှန်ပင် သိရှိနေသည်။ မည်မျှ ကောင်းမွန်သော အဖွားမျိုးပါနည်း။
"အဟား။"
ကျန်းဝမ်ကျင်းသည် သူမ၏မြေးအား ကြည့်ရင်း နူးညံ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူ့ကို ကြည့်ရင်း ကျန်းဝမ်ကျင်းသည် အဆူရာမျိုးနွယ်စု၏ သွေးစက်များက သူမ၏မြေးကို အဘယ်ကြောင့် ကျော်လွန်သွားခဲ့ရသနည်းဟု တွေးမိနေသည်။ သူမကိုလည်း ထိုမျိုးရိုးအမွေအနှစ်က ကျော်လွန်သွားခဲ့သည်မှာ မှန်သော်လည်း၊ အကယ်၍သာ သူရရှိခဲ့ပါက သူမမြေးအတွက် အရာအားလုံး ပိုမိုလွယ်ကူသွားပေလိမ့်မည်။ သူ၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကို ကြည့်လျှင် သူသည် တစ်ပိုင်းနတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်လာရန် လိုအပ်သည့် အရည်အချင်းအားလုံးနှင့် ပြည့်စုံနေသော်လည်း၊ ထိုအရည်အချင်းများ ပေါ်ထွက်လာစေရန် ဖန်တီးပေးထားခြင်း မရှိပေ။
၎င်းနှင့်ပတ်သက်၍ လျှို့ဝှက်ချက်ဟူ၍ မရှိပေ။ အကယ်၍ ထိုအရည်အချင်းများသည် မွေးရာပါ ပေါ်ထွက်မလာပါက နောင်တွင် အဆူရာတစ်ဦး ဖြစ်လာရန် လမ်းစမရှိတော့ပေ။ သို့သော်လည်း သူမ၏မြေးသည် ကောင်းမွန်စွာ ကြီးပြင်းလာနေသည်။
"အဖွားမှာ မင်းအတွက် လက်ဆောင်တစ်ခု ရှိတယ် ကျူးဖုန်း။ မင်းမမွေးခင်ကတည်းက အဖွား မင်းအတွက် ဝယ်ထားပေးတာ။"
သူမသည် သေးငယ်သည့် ပုံဆောင်ခဲစေတီတော်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး သူမ၏မြေးအား ပေးလိုက်သည်။ ထိုစေတီတော်၏ အလှတရားသည် ငယ်ရွယ်သည့် ကလေးတစ်ဦး၏ အာရုံကို အမှန်ပင် ဆွဲဆောင်နိုင်စွမ်းရှိသည်။
"ဒါက အရမ်းလှတာပဲ အဖွား၊ ဒါကို ဘာလို့ ခေါ်တာလဲ။"
ကျူးဖုန်းက စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"ဒါက တရားထိုင်တဲ့ စေတီတော်ပဲ။ သူက စိတ်ကို ငြိမ်သက်စေပြီး တရားထိုင်ဖို့အတွက် ပြင်ဆင်ပေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခုကတော့ ထူးခြားတယ်လို့ ငါကြားဖူးတယ်။ သူက ကမ္ဘာခုနစ်ခုဆီ သွားတဲ့ တံခါးပေါက်လို့ ပြောကြတယ်။ အဲ့ဒီကမ္ဘာတွေမှာ အံ့မခန်းဖွယ် ရတနာတွေ ပြည့်နှက်နေတာတဲ့။ မင်းလုပ်ရမှာကတော့ ဘယ်နေရာမှာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီစေတီတော်ရှေ့မှာ တရားထိုင်နေဖို့ပဲ။ အဲ့ဒီအခါ ရတနာတွေရှိတဲ့ ကမ္ဘာခုနစ်ခုရဲ့ တံခါးပေါက်က မင်းအတွက် ပွင့်လာလိမ့်မယ်။"
ကျူးဖုန်းသည် ထိုစကားကို ကြားရသဖြင့် အံ့အားသင့်လွန်း၍ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားရသည်။ သူသည် မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်ကာ မျက်ခုံးများ ပင့်တက်လျက် စေတီတော်ကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ သူ၏ နားထဲ ကြားလိုက်ရသည့် အရာကို မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်နေသည်။ ကမ္ဘာခုနစ်ခု! ရတနာများ! သူသည် ငါးနှစ်အရွယ်သာ ရှိသေးသော်လည်း သူ့အဖွားက သူ့ပခုံးပေါ်သို့ ကြီးမားသော တာဝန်တစ်ခုကို တင်ပေးလိုက်ပြီဖြစ်သည်။
ကျူးဖုန်းသည် သူ၏ မေးရိုးကို တင်းတင်းစေ့လိုက်ပြီး ပြင်းပြသော ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြင့် အဖွားဖြစ်သူကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ဒူးထောက်ကာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဖွား၊ အဖွားကို စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်ဘူးလို့ ကတိပေးပါတယ်။"
"ငါ သိပါတယ်၊ ဖြည်းဖြည်းချင်းပေါ့။ အဖွားက မင်းနဲ့တင်ပဲ အလွန်ပျော်ရွှင်နေပါပြီ။"
ထိုအချိန်မှစ၍ အချိန်များမှာ လျင်မြန်စွာ ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။ သူတို့ သိလိုက်ချိန်တွင် တောင်ကုန်းထိပ်၌ နှစ်နာရီကြာမြင့်နေခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ပြန်ဖို့အချိန်တန်ပြီဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် တောင်ကုန်းထိပ်မှ ထွက်ခွာခဲ့ပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဂူပေါက်ဝသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။
ကျူးဖုန်းသည် အခန်းထဲသို့ အလျင်အမြန်ဝင်ကာ ပဒုမ္မာပုံစံဖြင့် ထိုင်လိုက်သည်။ သူသည် နေရာလပ်အိတ်ထဲမှ အပ်ဖျားအရွယ်အစားရှိ အပြာရောင် ပုံဆောင်ခဲတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။ ထိုပုံဆောင်ခဲငယ်သည် သူရရှိထားသည့် ပုံဆောင်ခဲများထဲမှ အငယ်ဆုံးတစ်ခုဖြစ်သည်။ သူ့မိသားစုသည် သူ ငါးနှစ်အရွယ်ရောက်သည်အထိ သူ့အတွက် အနည်းငယ် ချန်ထားပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ကျူးဖုန်းသည် သူ၏ ဒန်ထျန်းအတွင်း ပေါက်ကွဲထွက်လုမတတ် ဖြစ်ပေါ်လာမည့် ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်အတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ ယခင်ကနှင့် မတူဘဲ သူသည် သူ့ရှေ့တွင် ချထားသည့် ပုံဆောင်ခဲစေတီတော်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဒန်ထျန်းအတွင်းရှိ စွမ်းအင်ကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ရန် သွားများကို တင်းတင်းစေ့ထားရသည်။ သူ၏ ဒန်ထျန်းအတွင်း ဆူပွက်နေသော အခြေအနေကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ယခင်ကကဲ့သို့ စွမ်းအင်ကို အပြည့်အဝ စုပ်ယူရန် လပေါင်းများစွာ ကြာဦးမည်ကို ကျူးဖုန်း သိလိုက်သည်။
ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်၏ ဖိအားအောက်တွင် သတိလစ်မသွားစေရန် ခဏတာ ရုန်းကန်ပြီးနောက် သူသည် တရမ်းရမ်းဖြစ်ကာ လဲကျသွားတော့သည်။ စွမ်းအင်များမှာမူ သူ၏ ဒန်ထျန်းအတွင်း ဆူပွက်နေဆဲပင်။
***
တစ်ဖက်တွင်မူ ကျန်းဝမ်ကျင်းသည် ကျူးဖုန်း၏ ဖြစ်ပေါ်တိုးတက်မှုများကို ဆွေးနွေးရန် ကျန်ရှိသူများကို ရှာဖွေခဲ့သည်။ သူတို့သည် ကျူးဖုန်းအတွက် အနာဂတ်တွင် ကိုယ်ပိုင်ဆုံးဖြတ်ချက်များ မှန်ကန်စွာ ချမှတ်နိုင်စေရန် အခြေခံကောင်းတစ်ခုကို ချပေးခဲ့ကြသည်။ ကလေးတစ်ယောက် ကြီးပြင်းလာသည့်အခါ အခြားသော အရာများစွာသည် ငယ်ရွယ်သော စိတ်နှလုံးထဲသို့ မြွေတစ်ကောင်လို တွားဝင်လာတတ်သည်။ အခြေခံကောင်းတစ်ခုသာလျှင် ၎င်းတို့ကို ကူညီပေးနိုင်လိမ့်မည်။ ယခုမှစ၍ သူ၏ စိတ်သည် ကျင့်ကြံခြင်းလောက၏ အန္တရာယ်များအပေါ် မယိုင်မလဲဘဲ ရှိနေစေရန်သာ သူတို့ ဆုတောင်းနိုင်တော့သည်။
စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာတွင် သူမသည် ကျင့်ကြံရာအခန်း၌ ကျန်သူတို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကျန်းဝမ်ကျင်းသည် ခွေထိုင်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ ခင်ပွန်းနှင့် သမီးဖြစ်သူတို့၏ စိတ်ထဲသို့ စိတ်အသံဖြင့် လှမ်းပြောလိုက်သည်။
"သူ အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီ။"
ကျန်းဝမ်ကျင်းသည် သူတို့၏ မျက်လုံးများ ပွင့်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ခေါင်းညိတ်၍ အတည်ပြုလိုက်သည်။
"ငါ သဘောတူတယ် ဝမ်ကျင်း။"
ကျန်းလီချန်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ သူသည် မကြာသေးမီက သူ့မြေးလေး ပြသခဲ့သော စိတ်နေသဘောထားကို ပြန်ပြောင်းတွေးမိသည်။ ယခုအခါ အစွမ်းထက်သော တစ်ပိုင်းနတ်ဘုရားမ ဖြစ်လာပြီဖြစ်သည့် သူ၏သမီးမှာလည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်သည်။
"သူ့မှာ သည်းခံနိုင်စွမ်းရှိပြီး လက်ခံတတ်တဲ့ စိတ်နှလုံး ရှိတယ်။ ဒါက မင်းငယ်ငယ်ကလိုပဲ 'မီးတောက်ငယ်' ရေ။ သူ့ရဲ့ လေ့ကျင့်မှုကို စတင်ဖို့ အချိန်တန်ပြီလို့ ငါထင်တယ်။ မင်းတို့ ဘယ်လိုထင်လဲ ရှုယင်း။"
"သူ့ခန္ဓာကိုယ်က စွမ်းအင်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပြီး သူ့ဒန်ထျန်းထဲက ချီစွမ်းအင်ကလည်း သူ့အရွယ်တူတွေထက် ပိုများနေပြီ။ ဟုတ်တယ်၊ ငါတို့ သူ့လေ့ကျင့်မှုကို စတင်သင့်ပြီ။"
သူတို့အားလုံးသည် နောက်တစ်နေ့တွင် လေ့ကျင့်မှုကို စတင်ရန် သဘောတူလိုက်ကြသည်။
ထိုညတွင် ကျူးဖုန်းသည် အရောင်အသွေးစုံလင်သော နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် ကမ္ဘာတစ်ခုကို အိပ်မက်မက်သည်။ နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် သူသည် ပုံဆောင်ခဲစေတီတော်ကို ရင်ခွင်ထဲတွင် တင်းတင်းဖက်ထားလျက် နိုးထလာသည်။ သူ အိပ်ပျော်သွားသည်ကို မမှတ်မိသလို စေတီတော်ကို မည်သို့ ဖက်ထားမိသည်ကိုလည်း မသိပေ။ သူသည် ဆားရည်စိမ်ထားသော ဝါးခြမ်းဖြင့် ပါးစပ်ကို အမြန်သန့်စင်ကာ မျက်နှာသစ်၍ အဝတ်အစားများ လဲလှယ်လိုက်သည်။
"မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ မေမေ၊ အဖွား၊ အဘိုး။"
"မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ သား။"
"ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မြေးလေးအတွက်လည်း မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါကွယ်။"
အဘိုးအဘွားများက တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။
"ကောင်းကောင်း အိပ်ပျော်ရဲ့လား။"
ကျန်းရှုယင်က မျက်ခုံးပင့်ကာ စပ်စုလိုသည့် အမူအရာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ သူ့သား၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ပျော်ရွှင်မှုသည် သူမအား စူးစမ်းလိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်စေသည်။
"ကောင်းကောင်း အိပ်ပျော်ပါတယ် မေမေ။ ပြီးတော့ အရမ်းလှတဲ့ အလင်းတန်းတွေကို အိပ်မက်မက်တယ်။"
"အော်၊ အဲ့ဒီလိုလား။ အဲ့ဒါ စိတ်အေးချမ်းနေလို့ပဲ သား။ စိတ်ကြည်လင်နေတာပေါ့။ ဒါကြောင့်လည်း သား ပိုပြီး တရားထိုင်ဖို့ လိုတာ။ အဲ့ဒီအခါ ပိုလှပတဲ့ အလင်းတန်းတွေကို မြင်ရလိမ့်မယ်။"
"ဟုတ်တယ်။ တရားထိုင်ခြင်းက စိတ်ကို ဖွင့်လှစ်ပေးတယ် ကျူးဖုန်း။ တကယ်ကိုပဲ လှပတဲ့ အလင်းတန်းတွေလိုမျိုးပဲ။ အလွန်ကို ငြိမ်းချမ်းပါတယ်။"
"ကျူးဖုန်း၊ မင်းကို ပြောစရာ အရေးကြီးတဲ့ အရာတစ်ခု ရှိသေးတယ်။"
ကျန်းလီချန်းက မြေးဖြစ်သူ၏ စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေမှုကို ကြည့်ကာ ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် နှေးကွေးစွာ ပြောလိုက်သည်။
"မင်းရဲ့ လေ့ကျင့်မှုတွေကို ဒီနေ့ကစပြီး စတင်တော့မယ်။"
"အခုလောလောဆယ်တော့ မင်းကို ချီကျင့်ကြံခြင်း၊ ကိုယ်ခံပညာနဲ့ နက်နဲသော အတတ်ပညာတွေကို အလှည့်ကျ သင်ပေးသွားမယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ အဲ့ဒီသုံးခုလုံး ပေါင်းစပ်ပြီး 'နက်စင့်ဆိုး' (နတ်ဘုရားဝိညာဉ်) ဖြစ်လာရလိမ့်မယ်။"
ကျန်းဝမ်ကျင်းက ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငဲ့စောင်းကာ သမီးဖြစ်သူကို ပြုံးပြလိုက်ရာ သမီးဖြစ်သူကလည်း တုံ့ပြန်ပြုံးလိုက်သည်။ ကျန်းရှုယင်သည် သူ့သားအနီးသို့ တိုးကပ်သွားကာ ပခုံးပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်သည်။
"မနက်စာစားပြီးတာနဲ့ အဘိုးနောက်ကို လိုက်ပြီး ကိုယ်ခံပညာ လေ့ကျင့်ရမယ်။ ကိုယ်ခံပညာ ပြီးရင် အဖွားနောက်ကို လိုက်ပြီး နက်နဲသော အတတ်ပညာတွေကို သင်ယူရမယ်။ အဖွားဆီမှာ ပြီးသွားရင်တော့ မေမေဆီ လာပြီး ချီကျင့်ကြံခြင်းကို သင်ရမယ်။"
ကျူးဖုန်းသည် သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲမှ နှလုံးသားမှာ အပိုင်းပိုင်း ကွဲထွက်သွားတော့မည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် မျက်ရည်ဝဲနေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် မေမေနှင့် အဘိုးအဘွားတို့ကို ကြည့်ကာ ခေါင်းကို နောက်သို့မော့လျက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့!"
ထို့နောက် သူသည် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အလုပ်များစွာ စတင်လုပ်ဆောင်တော့သည်။ သို့ဆိုလျှင် သူသည်လည်း တစ်နေ့နေ့တွင် အဘိုးကဲ့သို့ ဧရာမဓားဖြူကြီးပေါ်တွင် စီးနင်းနိုင်မည်၊ အဘွားကဲ့သို့ လေပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နိုင်မည်၊ မေမေကဲ့သို့ အမွေးအတောင်များဖြင့် မီးလျှံပန်းများကို ဖန်တီးနိုင်တော့မည်။
"ကျွန်တော် အကောင်းဆုံး ကြိုးစားပါ့မယ်။ အားလုံးကို စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်ပါဘူး။"
ထိုင်လိုက်သည်။ သူသည် နေရာလပ်အိတ်ထဲမှ အပ်ဖျားအရွယ်အစားရှိ အပြာရောင် ပုံဆောင်ခဲတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။ ထိုပုံဆောင်ခဲငယ်သည် သူရရှိထားသည့် ပုံဆောင်ခဲများထဲမှ အငယ်ဆုံးတစ်ခုဖြစ်သည်။ သူ့မိသားစုသည် သူ ငါးနှစ်အရွယ်ရောက်သည်အထိ သူ့အတွက် အနည်းငယ် ချန်ထားပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ကျူးဖုန်းသည် သူ၏ ဒန်ထျန်းအတွင်း ပေါက်ကွဲထွက်လုမတတ် ဖြစ်ပေါ်လာမည့် ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်အတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ ယခင်ကနှင့် မတူဘဲ သူသည် သူ့ရှေ့တွင် ချထားသည့် ပုံဆောင်ခဲစေတီတော်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဒန်ထျန်းအတွင်းရှိ စွမ်းအင်ကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ရန် သွားများကို တင်းတင်းစေ့ထားရသည်။ သူ၏ ဒန်ထျန်းအတွင်း ဆူပွက်နေသော အခြေအနေကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ယခင်ကကဲ့သို့ စွမ်းအင်ကို အပြည့်အဝ စုပ်ယူရန် လပေါင်းများစွာ ကြာဦးမည်ကို ကျူးဖုန်း သိလိုက်သည်။
ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်၏ ဖိအားအောက်တွင် သတိလစ်မသွားစေရန် ခဏတာ ရုန်းကန်ပြီးနောက် သူသည် တရမ်းရမ်းဖြစ်ကာ လဲကျသွားတော့သည်။ စွမ်းအင်များမှာမူ သူ၏ ဒန်ထျန်းအတွင်း ဆူပွက်နေဆဲပင်။
***
တစ်ဖက်တွင်မူ ကျန်းဝမ်ကျင်းသည် ကျူးဖုန်း၏ ဖြစ်ပေါ်တိုးတက်မှုများကို ဆွေးနွေးရန် ကျန်ရှိသူများကို ရှာဖွေခဲ့သည်။ သူတို့သည် ကျူးဖုန်းအတွက် အနာဂတ်တွင် ကိုယ်ပိုင်ဆုံးဖြတ်ချက်များ မှန်ကန်စွာ ချမှတ်နိုင်စေရန် အခြေခံကောင်းတစ်ခုကို ချပေးခဲ့ကြသည်။ ကလေးတစ်ယောက် ကြီးပြင်းလာသည့်အခါ အခြားသော အရာများစွာသည် ငယ်ရွယ်သော စိတ်နှလုံးထဲသို့ မြွေတစ်ကောင်လို တွားဝင်လာတတ်သည်။ အခြေခံကောင်းတစ်ခုသာလျှင် ၎င်းတို့ကို ကူညီပေးနိုင်လိမ့်မည်။ ယခုမှစ၍ သူ၏ စိတ်သည် ကျင့်ကြံခြင်းလောက၏ အန္တရာယ်များအပေါ် မယိုင်မလဲဘဲ ရှိနေစေရန်သာ သူတို့ ဆုတောင်းနိုင်တော့သည်။
စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာတွင် သူမသည် ကျင့်ကြံရာအခန်း၌ ကျန်သူတို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကျန်းဝမ်ကျင်းသည် ခွေထိုင်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ ခင်ပွန်းနှင့် သမီးဖြစ်သူတို့၏ စိတ်ထဲသို့ စိတ်အသံဖြင့် လှမ်းပြောလိုက်သည်။
"သူ အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီ။"
ကျန်းဝမ်ကျင်းသည် သူတို့၏ မျက်လုံးများ ပွင့်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ခေါင်းညိတ်၍ အတည်ပြုလိုက်သည်။
"ငါ သဘောတူတယ် ဝမ်ကျင်း။"
ကျန်းလီချန်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ သူသည် မကြာသေးမီက သူ့မြေးလေး ပြသခဲ့သော စိတ်နေသဘောထားကို ပြန်ပြောင်းတွေးမိသည်။ ယခုအခါ အစွမ်းထက်သော တစ်ပိုင်းနတ်ဘုရားမ ဖြစ်လာပြီဖြစ်သည့် သူ၏သမီးမှာလည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်သည်။
"သူ့မှာ သည်းခံနိုင်စွမ်းရှိပြီး လက်ခံတတ်တဲ့ စိတ်နှလုံး ရှိတယ်။ ဒါက မင်းငယ်ငယ်ကလိုပဲ 'မီးတောက်ငယ်' ရေ။ သူ့ရဲ့ လေ့ကျင့်မှုကို စတင်ဖို့ အချိန်တန်ပြီလို့ ငါထင်တယ်။ မင်းတို့ ဘယ်လိုထင်လဲ ရှုယင်း။"
"သူ့ခန္ဓာကိုယ်က စွမ်းအင်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပြီး သူ့ဒန်ထျန်းထဲက ချီစွမ်းအင်ကလည်း သူ့အရွယ်တူတွေထက် ပိုများနေပြီ။ ဟုတ်တယ်၊ ငါတို့ သူ့လေ့ကျင့်မှုကို စတင်သင့်ပြီ။"
သူတို့အားလုံးသည် နောက်တစ်နေ့တွင် လေ့ကျင့်မှုကို စတင်ရန် သဘောတူလိုက်ကြသည်။
ထိုညတွင် ကျူးဖုန်းသည် အရောင်အသွေးစုံလင်သော နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် ကမ္ဘာတစ်ခုကို အိပ်မက်မက်သည်။ နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် သူသည် ပုံဆောင်ခဲစေတီတော်ကို ရင်ခွင်ထဲတွင် တင်းတင်းဖက်ထားလျက် နိုးထလာသည်။ သူ အိပ်ပျော်သွားသည်ကို မမှတ်မိသလို စေတီတော်ကို မည်သို့ ဖက်ထားမိသည်ကိုလည်း မသိပေ။ သူသည် ဆားရည်စိမ်ထားသော ဝါးခြမ်းဖြင့် ပါးစပ်ကို အမြန်သန့်စင်ကာ မျက်နှာသစ်၍ အဝတ်အစားများ လဲလှယ်လိုက်သည်။
"မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ မေမေ၊ အဖွား၊ အဘိုး။"
"မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ သား။"
"ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မြေးလေးအတွက်လည်း မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါကွယ်။"
အဘိုးအဘွားများက တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။
"ကောင်းကောင်း အိပ်ပျော်ရဲ့လား။"
ကျန်းရှုယင်က မျက်ခုံးပင့်ကာ စပ်စုလိုသည့် အမူအရာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ သူ့သား၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ပျော်ရွှင်မှုသည် သူမအား စူးစမ်းလိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်စေသည်။
"ကောင်းကောင်း အိပ်ပျော်ပါတယ် မေမေ။ ပြီးတော့ အရမ်းလှတဲ့ အလင်းတန်းတွေကို အိပ်မက်မက်တယ်။"
"အော်၊ အဲ့ဒီလိုလား။ အဲ့ဒါ စိတ်အေးချမ်းနေလို့ပဲ သား။ စိတ်ကြည်လင်နေတာပေါ့။ ဒါကြောင့်လည်း သား ပိုပြီး တရားထိုင်ဖို့ လိုတာ။ အဲ့ဒီအခါ ပိုလှပတဲ့ အလင်းတန်းတွေကို မြင်ရလိမ့်မယ်။"
"ဟုတ်တယ်။ တရားထိုင်ခြင်းက စိတ်ကို ဖွင့်လှစ်ပေးတယ် ကျူးဖုန်း။ တကယ်ကိုပဲ လှပတဲ့ အလင်းတန်းတွေလိုမျိုးပဲ။ အလွန်ကို ငြိမ်းချမ်းပါတယ်။"
"ကျူးဖုန်း၊ မင်းကို ပြောစရာ အရေးကြီးတဲ့ အရာတစ်ခု ရှိသေးတယ်။"
ကျန်းလီချန်းက မြေးဖြစ်သူ၏ စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေမှုကို ကြည့်ကာ ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် နှေးကွေးစွာ ပြောလိုက်သည်။
"မင်းရဲ့ လေ့ကျင့်မှုတွေကို ဒီနေ့ကစပြီး စတင်တော့မယ်။"
"အခုလောလောဆယ်တော့ မင်းကို ချီကျင့်ကြံခြင်း၊ ကိုယ်ခံပညာနဲ့ နက်နဲသော အတတ်ပညာတွေကို အလှည့်ကျ သင်ပေးသွားမယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ အဲ့ဒီသုံးခုလုံး ပေါင်းစပ်ပြီး 'နက်စင့်ဆိုး' (နတ်ဘုရားဝိညာဉ်) ဖြစ်လာရလိမ့်မယ်။"
ကျန်းဝမ်ကျင်းက ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငဲ့စောင်းကာ သမီးဖြစ်သူကို ပြုံးပြလိုက်ရာ သမီးဖြစ်သူကလည်း တုံ့ပြန်ပြုံးလိုက်သည်။ ကျန်းရှုယင်သည် သူ့သားအနီးသို့ တိုးကပ်သွားကာ ပခုံးပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်သည်။
"မနက်စာစားပြီးတာနဲ့ အဘိုးနောက်ကို လိုက်ပြီး ကိုယ်ခံပညာ လေ့ကျင့်ရမယ်။ ကိုယ်ခံပညာ ပြီးရင် အဖွားနောက်ကို လိုက်ပြီး နက်နဲသော အတတ်ပညာတွေကို သင်ယူရမယ်။ အဖွားဆီမှာ ပြီးသွားရင်တော့ မေမေဆီ လာပြီး ချီကျင့်ကြံခြင်းကို သင်ရမယ်။"
ကျူးဖုန်းသည် သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲမှ နှလုံးသားမှာ အပိုင်းပိုင်း ကွဲထွက်သွားတော့မည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် မျက်ရည်ဝဲနေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် မေမေနှင့် အဘိုးအဘွားတို့ကို ကြည့်ကာ ခေါင်းကို နောက်သို့မော့လျက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့!"
ထို့နောက် သူသည် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အလုပ်များစွာ စတင်လုပ်ဆောင်တော့သည်။ သို့ဆိုလျှင် သူသည်လည်း တစ်နေ့နေ့တွင် အဘိုးကဲ့သို့ ဧရာမဓားဖြူကြီးပေါ်တွင် စီးနင်းနိုင်မည်၊ အဘွားကဲ့သို့ လေပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နိုင်မည်၊ မေမေကဲ့သို့ အမွေးအတောင်များဖြင့် မီးလျှံပန်းများကို ဖန်တီးနိုင်တော့မည်။
"ကျွန်တော် အကောင်းဆုံး ကြိုးစားပါ့မယ်။ အားလုံးကို စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်ပါဘူး။"
ထိုင်လိုက်သည်။ သူသည် နေရာလပ်အိတ်ထဲမှ အပ်ဖျားအရွယ်အစားရှိ အပြာရောင် ပုံဆောင်ခဲတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။ ထိုပုံဆောင်ခဲငယ်သည် သူရရှိထားသည့် ပုံဆောင်ခဲများထဲမှ အငယ်ဆုံးတစ်ခုဖြစ်သည်။ သူ့မိသားစုသည် သူ ငါးနှစ်အရွယ်ရောက်သည်အထိ သူ့အတွက် အနည်းငယ် ချန်ထားပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ကျူးဖုန်းသည် သူ၏ ဒန်ထျန်းအတွင်း ပေါက်ကွဲထွက်လုမတတ် ဖြစ်ပေါ်လာမည့် ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်အတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ ယခင်ကနှင့် မတူဘဲ သူသည် သူ့ရှေ့တွင် ချထားသည့် ပုံဆောင်ခဲစေတီတော်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဒန်ထျန်းအတွင်းရှိ စွမ်းအင်ကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ရန် သွားများကို တင်းတင်းစေ့ထားရသည်။ သူ၏ ဒန်ထျန်းအတွင်း ဆူပွက်နေသော အခြေအနေကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ယခင်ကကဲ့သို့ စွမ်းအင်ကို အပြည့်အဝ စုပ်ယူရန် လပေါင်းများစွာ ကြာဦးမည်ကို ကျူးဖုန်း သိလိုက်သည်။
ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်၏ ဖိအားအောက်တွင် သတိလစ်မသွားစေရန် ခဏတာ ရုန်းကန်ပြီးနောက် သူသည် တရမ်းရမ်းဖြစ်ကာ လဲကျသွားတော့သည်။ စွမ်းအင်များမှာမူ သူ၏ ဒန်ထျန်းအတွင်း ဆူပွက်နေဆဲပင်။
***
တစ်ဖက်တွင်မူ ကျန်းဝမ်ကျင်းသည် ကျူးဖုန်း၏ ဖြစ်ပေါ်တိုးတက်မှုများကို ဆွေးနွေးရန် ကျန်ရှိသူများကို ရှာဖွေခဲ့သည်။ သူတို့သည် ကျူးဖုန်းအတွက် အနာဂတ်တွင် ကိုယ်ပိုင်ဆုံးဖြတ်ချက်များ မှန်ကန်စွာ ချမှတ်နိုင်စေရန် အခြေခံကောင်းတစ်ခုကို ချပေးခဲ့ကြသည်။ ကလေးတစ်ယောက် ကြီးပြင်းလာသည့်အခါ အခြားသော အရာများစွာသည် ငယ်ရွယ်သော စိတ်နှလုံးထဲသို့ မြွေတစ်ကောင်လို တွားဝင်လာတတ်သည်။ အခြေခံကောင်းတစ်ခုသာလျှင် ၎င်းတို့ကို ကူညီပေးနိုင်လိမ့်မည်။ ယခုမှစ၍ သူ၏ စိတ်သည် ကျင့်ကြံခြင်းလောက၏ အန္တရာယ်များအပေါ် မယိုင်မလဲဘဲ ရှိနေစေရန်သာ သူတို့ ဆုတောင်းနိုင်တော့သည်။
စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာတွင် သူမသည် ကျင့်ကြံရာအခန်း၌ ကျန်သူတို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကျန်းဝမ်ကျင်းသည် ခွေထိုင်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ ခင်ပွန်းနှင့် သမီးဖြစ်သူတို့၏ စိတ်ထဲသို့ စိတ်အသံဖြင့် လှမ်းပြောလိုက်သည်။
"သူ အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီ။"
ကျန်းဝမ်ကျင်းသည် သူတို့၏ မျက်လုံးများ ပွင့်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ခေါင်းညိတ်၍ အတည်ပြုလိုက်သည်။
"ငါ သဘောတူတယ် ဝမ်ကျင်း။"
ကျန်းလီချန်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ သူသည် မကြာသေးမီက သူ့မြေးလေး ပြသခဲ့သော စိတ်နေသဘောထားကို ပြန်ပြောင်းတွေးမိသည်။ ယခုအခါ အစွမ်းထက်သော တစ်ပိုင်းနတ်ဘုရားမ ဖြစ်လာပြီဖြစ်သည့် သူ၏သမီးမှာလည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်သည်။
"သူ့မှာ သည်းခံနိုင်စွမ်းရှိပြီး လက်ခံတတ်တဲ့ စိတ်နှလုံး ရှိတယ်။ ဒါက မင်းငယ်ငယ်ကလိုပဲ 'မီးတောက်ငယ်' ရေ။ သူ့ရဲ့ လေ့ကျင့်မှုကို စတင်ဖို့ အချိန်တန်ပြီလို့ ငါထင်တယ်။ မင်းတို့ ဘယ်လိုထင်လဲ ရှုယင်း။"
"သူ့ခန္ဓာကိုယ်က စွမ်းအင်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပြီး သူ့ဒန်ထျန်းထဲက ချီစွမ်းအင်ကလည်း သူ့အရွယ်တူတွေထက် ပိုများနေပြီ။ ဟုတ်တယ်၊ ငါတို့ သူ့လေ့ကျင့်မှုကို စတင်သင့်ပြီ။"
သူတို့အားလုံးသည် နောက်တစ်နေ့တွင် လေ့ကျင့်မှုကို စတင်ရန် သဘောတူလိုက်ကြသည်။
ထိုညတွင် ကျူးဖုန်းသည် အရောင်အသွေးစုံလင်သော နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် ကမ္ဘာတစ်ခုကို အိပ်မက်မက်သည်။ နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် သူသည် ပုံဆောင်ခဲစေတီတော်ကို ရင်ခွင်ထဲတွင် တင်းတင်းဖက်ထားလျက် နိုးထလာသည်။ သူ အိပ်ပျော်သွားသည်ကို မမှတ်မိသလို စေတီတော်ကို မည်သို့ ဖက်ထားမိသည်ကိုလည်း မသိပေ။ သူသည် ဆားရည်စိမ်ထားသော ဝါးခြမ်းဖြင့် ပါးစပ်ကို အမြန်သန့်စင်ကာ မျက်နှာသစ်၍ အဝတ်အစားများ လဲလှယ်လိုက်သည်။
"မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ မေမေ၊ အဖွား၊ အဘိုး။"
"မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ သား။"
"ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မြေးလေးအတွက်လည်း မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါကွယ်။"
အဘိုးအဘွားများက တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။
"ကောင်းကောင်း အိပ်ပျော်ရဲ့လား။"
ကျန်းရှုယင်က မျက်ခုံးပင့်ကာ စပ်စုလိုသည့် အမူအရာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ သူ့သား၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ပျော်ရွှင်မှုသည် သူမအား စူးစမ်းလိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်စေသည်။
"ကောင်းကောင်း အိပ်ပျော်ပါတယ် မေမေ။ ပြီးတော့ အရမ်းလှတဲ့ အလင်းတန်းတွေကို အိပ်မက်မက်တယ်။"
"အော်၊ အဲ့ဒီလိုလား။ အဲ့ဒါ စိတ်အေးချမ်းနေလို့ပဲ သား။ စိတ်ကြည်လင်နေတာပေါ့။ ဒါကြောင့်လည်း သား ပိုပြီး တရားထိုင်ဖို့ လိုတာ။ အဲ့ဒီအခါ ပိုလှပတဲ့ အလင်းတန်းတွေကို မြင်ရလိမ့်မယ်။"
"ဟုတ်တယ်။ တရားထိုင်ခြင်းက စိတ်ကို ဖွင့်လှစ်ပေးတယ် ကျူးဖုန်း။ တကယ်ကိုပဲ လှပတဲ့ အလင်းတန်းတွေလိုမျိုးပဲ။ အလွန်ကို ငြိမ်းချမ်းပါတယ်။"
"ကျူးဖုန်း၊ မင်းကို ပြောစရာ အရေးကြီးတဲ့ အရာတစ်ခု ရှိသေးတယ်။"
ကျန်းလီချန်းက မြေးဖြစ်သူ၏ စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေမှုကို ကြည့်ကာ ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် နှေးကွေးစွာ ပြောလိုက်သည်။
"မင်းရဲ့ လေ့ကျင့်မှုတွေကို ဒီနေ့ကစပြီး စတင်တော့မယ်။"
"အခုလောလောဆယ်တော့ မင်းကို ချီကျင့်ကြံခြင်း၊ ကိုယ်ခံပညာနဲ့ နက်နဲသော အတတ်ပညာတွေကို အလှည့်ကျ သင်ပေးသွားမယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ အဲ့ဒီသုံးခုလုံး ပေါင်းစပ်ပြီး 'နက်စင့်ဆိုး' (နတ်ဘုရားဝိညာဉ်) ဖြစ်လာရလိမ့်မယ်။"
ကျန်းဝမ်ကျင်းက ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငဲ့စောင်းကာ သမီးဖြစ်သူကို ပြုံးပြလိုက်ရာ သမီးဖြစ်သူကလည်း တုံ့ပြန်ပြုံးလိုက်သည်။ ကျန်းရှုယင်သည် သူ့သားအနီးသို့ တိုးကပ်သွားကာ ပခုံးပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်သည်။
"မနက်စာစားပြီးတာနဲ့ အဘိုးနောက်ကို လိုက်ပြီး ကိုယ်ခံပညာ လေ့ကျင့်ရမယ်။ ကိုယ်ခံပညာ ပြီးရင် အဖွားနောက်ကို လိုက်ပြီး နက်နဲသော အတတ်ပညာတွေကို သင်ယူရမယ်။ အဖွားဆီမှာ ပြီးသွားရင်တော့ မေမေဆီ လာပြီး ချီကျင့်ကြံခြင်းကို သင်ရမယ်။"
ကျူးဖုန်းသည် သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲမှ နှလုံးသားမှာ အပိုင်းပိုင်း ကွဲထွက်သွားတော့မည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် မျက်ရည်ဝဲနေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် မေမေနှင့် အဘိုးအဘွားတို့ကို ကြည့်ကာ ခေါင်းကို နောက်သို့မော့လျက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့!"
ထို့နောက် သူသည် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အလုပ်များစွာ စတင်လုပ်ဆောင်တော့သည်။ သို့ဆိုလျှင် သူသည်လည်း တစ်နေ့နေ့တွင် အဘိုးကဲ့သို့ ဧရာမဓားဖြူကြီးပေါ်တွင် စီးနင်းနိုင်မည်၊ အဘွားကဲ့သို့ လေပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နိုင်မည်၊ မေမေကဲ့သို့ အမွေးအတောင်များဖြင့် မီးလျှံပန်းများကို ဖန်တီးနိုင်တော့မည်။
"ကျွန်တော် အကောင်းဆုံး ကြိုးစားပါ့မယ်။ အားလုံးကို စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်ပါဘူး။"
ထိုင်လိုက်သည်။ သူသည် နေရာလပ်အိတ်ထဲမှ အပ်ဖျားအရွယ်အစားရှိ အပြာရောင် ပုံဆောင်ခဲတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။ ထိုပုံဆောင်ခဲငယ်သည် သူရရှိထားသည့် ပုံဆောင်ခဲများထဲမှ အငယ်ဆုံးတစ်ခုဖြစ်သည်။ သူ့မိသားစုသည် သူ ငါးနှစ်အရွယ်ရောက်သည်အထိ သူ့အတွက် အနည်းငယ် ချန်ထားပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ကျူးဖုန်းသည် သူ၏ ဒန်ထျန်းအတွင်း ပေါက်ကွဲထွက်လုမတတ် ဖြစ်ပေါ်လာမည့် ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်အတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ ယခင်ကနှင့် မတူဘဲ သူသည် သူ့ရှေ့တွင် ချထားသည့် ပုံဆောင်ခဲစေတီတော်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဒန်ထျန်းအတွင်းရှိ စွမ်းအင်ကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ရန် သွားများကို တင်းတင်းစေ့ထားရသည်။ သူ၏ ဒန်ထျန်းအတွင်း ဆူပွက်နေသော အခြေအနေကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ယခင်ကကဲ့သို့ စွမ်းအင်ကို အပြည့်အဝ စုပ်ယူရန် လပေါင်းများစွာ ကြာဦးမည်ကို ကျူးဖုန်း သိလိုက်သည်။
ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်၏ ဖိအားအောက်တွင် သတိလစ်မသွားစေရန် ခဏတာ ရုန်းကန်ပြီးနောက် သူသည် တရမ်းရမ်းဖြစ်ကာ လဲကျသွားတော့သည်။ စွမ်းအင်များမှာမူ သူ၏ ဒန်ထျန်းအတွင်း ဆူပွက်နေဆဲပင်။
***
တစ်ဖက်တွင်မူ ကျန်းဝမ်ကျင်းသည် ကျူးဖုန်း၏ ဖြစ်ပေါ်တိုးတက်မှုများကို ဆွေးနွေးရန် ကျန်ရှိသူများကို ရှာဖွေခဲ့သည်။ သူတို့သည် ကျူးဖုန်းအတွက် အနာဂတ်တွင် ကိုယ်ပိုင်ဆုံးဖြတ်ချက်များ မှန်ကန်စွာ ချမှတ်နိုင်စေရန် အခြေခံကောင်းတစ်ခုကို ချပေးခဲ့ကြသည်။ ကလေးတစ်ယောက် ကြီးပြင်းလာသည့်အခါ အခြားသော အရာများစွာသည် ငယ်ရွယ်သော စိတ်နှလုံးထဲသို့ မြွေတစ်ကောင်လို တွားဝင်လာတတ်သည်။ အခြေခံကောင်းတစ်ခုသာလျှင် ၎င်းတို့ကို ကူညီပေးနိုင်လိမ့်မည်။ ယခုမှစ၍ သူ၏ စိတ်သည် ကျင့်ကြံခြင်းလောက၏ အန္တရာယ်များအပေါ် မယိုင်မလဲဘဲ ရှိနေစေရန်သာ သူတို့ ဆုတောင်းနိုင်တော့သည်။
စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာတွင် သူမသည် ကျင့်ကြံရာအခန်း၌ ကျန်သူတို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကျန်းဝမ်ကျင်းသည် ခွေထိုင်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ ခင်ပွန်းနှင့် သမီးဖြစ်သူတို့၏ စိတ်ထဲသို့ စိတ်အသံဖြင့် လှမ်းပြောလိုက်သည်။
"သူ အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီ။"
ကျန်းဝမ်ကျင်းသည် သူတို့၏ မျက်လုံးများ ပွင့်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ခေါင်းညိတ်၍ အတည်ပြုလိုက်သည်။
"ငါ သဘောတူတယ် ဝမ်ကျင်း။"
ကျန်းလီချန်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ သူသည် မကြာသေးမီက သူ့မြေးလေး ပြသခဲ့သော စိတ်နေသဘောထားကို ပြန်ပြောင်းတွေးမိသည်။ ယခုအခါ အစွမ်းထက်သော တစ်ပိုင်းနတ်ဘုရားမ ဖြစ်လာပြီဖြစ်သည့် သူ၏သမီးမှာလည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်သည်။
"သူ့မှာ သည်းခံနိုင်စွမ်းရှိပြီး လက်ခံတတ်တဲ့ စိတ်နှလုံး ရှိတယ်။ ဒါက မင်းငယ်ငယ်ကလိုပဲ 'မီးတောက်ငယ်' ရေ။ သူ့ရဲ့ လေ့ကျင့်မှုကို စတင်ဖို့ အချိန်တန်ပြီလို့ ငါထင်တယ်။ မင်းတို့ ဘယ်လိုထင်လဲ ရှုယင်း။"
"သူ့ခန္ဓာကိုယ်က စွမ်းအင်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပြီး သူ့ဒန်ထျန်းထဲက ချီစွမ်းအင်ကလည်း သူ့အရွယ်တူတွေထက် ပိုများနေပြီ။ ဟုတ်တယ်၊ ငါတို့ သူ့လေ့ကျင့်မှုကို စတင်သင့်ပြီ။"
သူတို့အားလုံးသည် နောက်တစ်နေ့တွင် လေ့ကျင့်မှုကို စတင်ရန် သဘောတူလိုက်ကြသည်။
ထိုညတွင် ကျူးဖုန်းသည် အရောင်အသွေးစုံလင်သော နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် ကမ္ဘာတစ်ခုကို အိပ်မက်မက်သည်။ နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် သူသည် ပုံဆောင်ခဲစေတီတော်ကို ရင်ခွင်ထဲတွင် တင်းတင်းဖက်ထားလျက် နိုးထလာသည်။ သူ အိပ်ပျော်သွားသည်ကို မမှတ်မိသလို စေတီတော်ကို မည်သို့ ဖက်ထားမိသည်ကိုလည်း မသိပေ။ သူသည် ဆားရည်စိမ်ထားသော ဝါးခြမ်းဖြင့် ပါးစပ်ကို အမြန်သန့်စင်ကာ မျက်နှာသစ်၍ အဝတ်အစားများ လဲလှယ်လိုက်သည်။
"မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ မေမေ၊ အဖွား၊ အဘိုး။"
"မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ သား။"
"ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မြေးလေးအတွက်လည်း မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါကွယ်။"
အဘိုးအဘွားများက တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။
"ကောင်းကောင်း အိပ်ပျော်ရဲ့လား။"
ကျန်းရှုယင်က မျက်ခုံးပင့်ကာ စပ်စုလိုသည့် အမူအရာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ သူ့သား၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ပျော်ရွှင်မှုသည် သူမအား စူးစမ်းလိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်စေသည်။
"ကောင်းကောင်း အိပ်ပျော်ပါတယ် မေမေ။ ပြီးတော့ အရမ်းလှတဲ့ အလင်းတန်းတွေကို အိပ်မက်မက်တယ်။"
"အော်၊ အဲ့ဒီလိုလား။ အဲ့ဒါ စိတ်အေးချမ်းနေလို့ပဲ သား။ စိတ်ကြည်လင်နေတာပေါ့။ ဒါကြောင့်လည်း သား ပိုပြီး တရားထိုင်ဖို့ လိုတာ။ အဲ့ဒီအခါ ပိုလှပတဲ့ အလင်းတန်းတွေကို မြင်ရလိမ့်မယ်။"
"ဟုတ်တယ်။ တရားထိုင်ခြင်းက စိတ်ကို ဖွင့်လှစ်ပေးတယ် ကျူးဖုန်း။ တကယ်ကိုပဲ လှပတဲ့ အလင်းတန်းတွေလိုမျိုးပဲ။ အလွန်ကို ငြိမ်းချမ်းပါတယ်။"
"ကျူးဖုန်း၊ မင်းကို ပြောစရာ အရေးကြီးတဲ့ အရာတစ်ခု ရှိသေးတယ်။"
ကျန်းလီချန်းက မြေးဖြစ်သူ၏ စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေမှုကို ကြည့်ကာ ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် နှေးကွေးစွာ ပြောလိုက်သည်။
"မင်းရဲ့ လေ့ကျင့်မှုတွေကို ဒီနေ့ကစပြီး စတင်တော့မယ်။"
"အခုလောလောဆယ်တော့ မင်းကို ချီကျင့်ကြံခြင်း၊ ကိုယ်ခံပညာနဲ့ နက်နဲသော အတတ်ပညာတွေကို အလှည့်ကျ သင်ပေးသွားမယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ အဲ့ဒီသုံးခုလုံး ပေါင်းစပ်ပြီး 'နက်စင့်ဆိုး' (နတ်ဘုရားဝိညာဉ်) ဖြစ်လာရလိမ့်မယ်။"
ကျန်းဝမ်ကျင်းက ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငဲ့စောင်းကာ သမီးဖြစ်သူကို ပြုံးပြလိုက်ရာ သမီးဖြစ်သူကလည်း တုံ့ပြန်ပြုံးလိုက်သည်။ ကျန်းရှုယင်သည် သူ့သားအနီးသို့ တိုးကပ်သွားကာ ပခုံးပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်သည်။
"မနက်စာစားပြီးတာနဲ့ အဘိုးနောက်ကို လိုက်ပြီး ကိုယ်ခံပညာ လေ့ကျင့်ရမယ်။ ကိုယ်ခံပညာ ပြီးရင် အဖွားနောက်ကို လိုက်ပြီး နက်နဲသော အတတ်ပညာတွေကို သင်ယူရမယ်။ အဖွားဆီမှာ ပြီးသွားရင်တော့ မေမေဆီ လာပြီး ချီကျင့်ကြံခြင်းကို သင်ရမယ်။"
ကျူးဖုန်းသည် သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲမှ နှလုံးသားမှာ အပိုင်းပိုင်း ကွဲထွက်သွားတော့မည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် မျက်ရည်ဝဲနေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် မေမေနှင့် အဘိုးအဘွားတို့ကို ကြည့်ကာ ခေါင်းကို နောက်သို့မော့လျက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့!"
ထို့နောက် သူသည် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အလုပ်များစွာ စတင်လုပ်ဆောင်တော့သည်။ သို့ဆိုလျှင် သူသည်လည်း တစ်နေ့နေ့တွင် အဘိုးကဲ့သို့ ဧရာမဓားဖြူကြီးပေါ်တွင် စီးနင်းနိုင်မည်၊ အဘွားကဲ့သို့ လေပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နိုင်မည်၊ မေမေကဲ့သို့ အမွေးအတောင်များဖြင့် မီးလျှံပန်းများကို ဖန်တီးနိုင်တော့မည်။
"ကျွန်တော် အကောင်းဆုံး ကြိုးစားပါ့မယ်။ အားလုံးကို စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်ပါဘူး။"