ထိုမိစ္ဆာကောင်သည် အသက်ရှူမနေတော့ပေ။ အမှန်ဆိုရသော် ၎င်း၏ပခုံးများမှ ထွက်ပေါ်နေသော ထူးဆန်းသည့် အနီရောင်ကျောက်တုံးများသည် ကွဲအက်ကာ အမှုန့်များအဖြစ် ကြွေကျ၍ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြန့်ကျဲသွားတော့သည်။
“ခွေးမသားပဲ” ဟု မန်ဂေါက ရေရွတ်လိုက်သည်။
မန်ဂေါသည် ထိုရုပ်ကလာပ်ကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ရွန်၏ ပုံစံအဖြစ် ပြန်ပြောင်းသွားမလားဟု မျှော်လင့်မိသော်လည်း ထိုထူးဆန်းသည့် မိစ္ဆာရုပ်အတိုင်းသာ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
ထို့နောက် သူသည် ဖူရှန်ထံသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ဖူရှန်မှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေရှာသော ဖာမူကို ရင်ခွင်ထဲတွင် ပွေ့ဖက်ထားပြီး သူ၏လက်ဝါးကြီးဖြင့် သူမပါးပြင်ကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးနေသည်။ “လာစမ်းပါ ဖူရှန်၊ ငါတို့ ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားရမယ်”
ထိုမူလ်လူမျိုးမှာမူ လှုပ်ရှားခြင်းမရှိပေ။
မန်ဂေါသည် သူ၏လက်ကို သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ၏ ပခုံးကျယ်ကြီးပေါ်သို့ တင်လိုက်ပြီး ပိုမိုတင်းမာသော အသံဖြင့် “ဖူရှန်… ငါတို့ ထွက်သွားမှ ဖြစ်မယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဖူရှန်သည် မန်ဂေါကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုတစ်ဝက်-အဲလ်ဖ် (half-elf) လူမျိုးမှာ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကိုပင် မသိတော့သည့်ပုံစံမျိုးဖြင့် ကြည့်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့နောက် ဖာမူကို ပြန်ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။
သူတို့သည် ဒရာဟာ၏ ရုပ်အလောင်းကို ထားခဲ့ကာ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။ မန်ဂေါက ရှေ့မှဦးဆောင်၍ ဘာဂလင်က ဝမ်ဒန်ကို ထမ်းထားပြီး ဖူရှန်က ဖာမူကို ပွေ့ချီထားသည်။
သူတို့သည် စစ်သည်အချို့၏ ရုပ်အလောင်းများကို ကျော်ဖြတ်လာခဲ့ကြသလို ရွန်နှင့်အတူ ပါလာခဲ့ကြသည့် စိတ်စွမ်းအားရှင် (mind-mages) တို့၏ ကြေမွနေသော အလောင်းများကိုလည်း တွေ့မြင်ခဲ့ရသည်။
“ဒရာဟာက အဲဒီအရာကို ထိန်းချုပ်နိုင်မယ်လို့ တကယ်ထင်နေတာကို ငါမယုံနိုင်ဘူး” ဟု မန်ဂေါက ကိုယ်ကိုတုန်ရီသွားအောင် ခါယမ်းရင်း ပြောလိုက်သည်။
“သူ အဲဒီလိုတွေးမိတဲ့အတွက် အဖိုးအခကို ပေးဆပ်လိုက်ရတာပေါ့” ဟု ဖူရှန်က ပြန်ပြောသည်။
“ဟုတ်တယ်။ လာခဲ့၊ ရှီဂျူနဲ့ ချောင်ဂူတို့ ငါတို့အတွက် ရထားလုံးနားမှာ စောင့်နေလောက်ပြီ။ ယူရစ်မြို့ကနေ တတ်နိုင်သလောက် မြန်မြန်ထွက်သွားမှ ဖြစ်မယ်။”
ဝမ်ဒန်သည် သက်သောင့်သက်သာ မရှိလှပေ။
သူ သတိပြန်လည်လာချိန်တွင် ဟိုတစ်စဒီတစ်စ လူးလွန့်နေသော ပုခက်တွဲတစ်ခုအတွင်း လဲလျောင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏အောက်ဘက်တွင် ပစ္စည်းအချို့ကို ကြိုးဖြင့် တုပ်နှောင်ထားသည်ကို တွေ့ရပြီး ဘေးဘက်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ အခြားပုခက်တစ်ခုတွင် အိပ်ပျော်နေကြသော သက်ကြီးရွယ်အိုနှစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသည်။
ခဏအကြာတွင် သူသည် ထိုသူတို့မှာ ကုန်စုံဆိုင်ပိုင်ရှင်များဖြစ်သည့် တန်ဂူနှင့် တန်ဂါတို့ဖြစ်ကြောင်း မှတ်မိသွားသည်။
သူ ကယ်တင်ခံလိုက်ရပုံရသည်။
“သတိရလာပြီလား” ဟု ပြောလိုက်သူမှာ ရှီဂျူဖြစ်သည်။ ဝမ်ဒန်သည် အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူမသည် ရထားလုံးအလယ်တွင် ရပ်နေပြီး ဟန်ချက်ညီစေရန် ကုန်ပစ္စည်းသေတ္တာတစ်ခုကို လက်ဖြင့် ထောက်ထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
“ဟုတ်ပါလိမ့်မယ်။ ဒါမှမဟုတ်ရင်လည်း သေပြီးတဲ့နောက်မှာ ကိုယ်နဲ့ရင်းနှီးတဲ့သူတွေနဲ့ ကိုယ်နဲ့ရင်းနှီးတဲ့ နေရာမျိုးမှာ ပြန်ဆုံရပြီး အလွန်အမင်း နာကျင်နေရတဲ့ အတွေ့အကြုံမျိုး ဖြစ်နေမှာပေါ့။”
ရှီဂျူက ပြုံးလိုက်သော်လည်း သူမ၏မျက်ဝန်းများတွင်မူ ထိုအပြုံးအရိပ်အယောင်များ ကင်းမဲ့နေသည်။ “စိတ်မကောင်းပါဘူး၊ အဲဒီလိုတော့ မဟုတ်ဘူး။ ရှင် အရိုးတွေ အတော်များများ ကျိုးနေတယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်မတို့က သဲကန္တာရအလယ်မှာ ရောက်နေတာဆိုတော့ ဆရာဝန်နဲ့တွေ့ဖို့အတွက် အချိန်အတော်ကြာဦးမှာ။”
“ကျွန်တော့်အရိုးတွေ အများကြီး ကျိုးနေတယ်လို့တော့ မခံစားရပါဘူး။”
“ရှင် နာကျင်မှုတွေကို သက်သာစေတဲ့ ဆေးရည်သောက်ထားရလို့ပါ။”
“ဒါကြောင့်လည်း တစ်မိနစ်လောက်ကမှ သတိလစ်နေခဲ့တာကို အခုထိ အိပ်ချင်မူးတူး ဖြစ်နေတာပေါ့။” ဝမ်ဒန်သည် တံတွေးကို အခက်သား မြိုချလိုက်သည်။ ထိုလုပ်ရပ်ကပင် သူ့ကို နာကျင်စေသည်။ “ရွန်ကို ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။”
ထိုအမေးစကားကြောင့် ရှီဂျူသည် သူ့ကို အလေးအနက် ကြည့်လိုက်ရုံသာ ပြုသည်။
ဝမ်ဒန် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ဒါကိုပဲ ကျွန်တော် စိုးရိမ်နေတာ။ ကျွန်တော် မျှော်လင့်ထားတာက…”
“သူ ဖာမူကို သတ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့တာ။ သူမက အခုထိ စိတ်ဓာတ်ကျပြီး ငေးငိုင်နေတုန်းပဲ။ ဖူရှန်က သူမကို စောင့်ရှောက်ပေးနေတယ်။ ဘာဂလင်ကတော့ ထရစ်သ (Tricht'tha) နဲ့အတူ အရှေ့မှာ ထိုင်ပြီး ကြိုးတွေကို ကိုင်ထားတယ်။ သူက ကရောဒလူး (crodlus) တွေကို ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင် ထိန်းကျောင်းနိုင်တာပဲ။ သူ့ကို ကျွန်မတို့ အနားမှာပဲ နည်းနည်းကြာကြာ ထားထားရမလား စဉ်းစားနေတယ်။”
ဝမ်ဒန်သည် ဘာဂလင်ဆိုသူမှာ မည်သူဖြစ်ကြောင်း ပြန်တွေးမိရန် ခဏမျှ အချိန်ယူလိုက်ရသည်။ “ပုလ္လူ (Dwarf) က လိုက်လာတာလား။”
“မန်ဂေါ ပြောတဲ့အတိုင်းဆိုရင် သူက ရှင့်အသက်ကို ကယ်ခဲ့တာတဲ့။”
“ဒါဆိုရင်တော့ သူ့ကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောရဦးမှာပဲ။ အခုလောလောဆယ်တော့ ရှင့်ကို ကျေးဇူးတင်ရမှာပေါ့။”
“အို၊ မလိုပါဘူး” ဟု ရှီဂျူက အပြည့်အဝ မပါသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်မတို့က ကမ္ဘာ့ဘုရင်ကို ရွှေသုံးထောင်နဲ့ ရခဲ့တာလေ။ အရင်က ဘယ်သူမှ ဒီလိုမျိုး ကစားကွက်မျိုး မဆင်ခဲ့ဖူးဘူး။ ဒီတစ်ခေါက်တော့ ကျွန်မတို့ နာမည်သမိုင်းတွင်တော့မှာပါ။”
ရှီဂျူ၏ အသံမှာ တုန်ယင်သွားပြီး သူမ၏ ကြွားဝါသော စကားလုံးများနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်။
ဝမ်ဒန်လည်း သူမကို အပြစ်မတင်နိုင်ပေ။ “သမိုင်းကတော့ သမိုင်းပေါ့။ ဖာမူနဲ့ ကျွန်တော်ကလည်း ဒဏ်ရာတွေနဲ့၊ ဖန်နဲ့ ရွန်ကလည်း သေသွားပြီ။ ပြီးတော့ ဒီထူးဆန်းတဲ့ စွမ်းအားကလည်း ကမ္ဘာပေါ်ကို ရောက်လာခဲ့ပြီ။”
“အဲဒီ ထူးဆန်းတဲ့ စွမ်းအားကတော့ ပြဿနာ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်တော့ပါဘူး။ မန်ဂေါနဲ့ ဖူရှန်တို့ ပြောတာတော့ ရွန်က သေသွားပြီတဲ့၊ ပြီးတော့ သူ့ကို ပူးကပ်နေတဲ့ အရာကလည်း သူနဲ့အတူ သေသွားပြီတဲ့။”
ဝမ်ဒန်သည် ခေါင်းမှီလိုက်ပြီး မျက်နှာကျက်ကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။ “အေးပါ၊ အနည်းဆုံးတော့ အဲဒါက ကောင်းတဲ့အချက်ပဲ။”
“ကျွန်မ သွားပြီး ဘာဂလင်နဲ့ မန်ဂေါကို ရှင် သတိရလာပြီဆိုတာ သွားပြောလိုက်ဦးမယ်။”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ရှီဂျူ။ မင်းတို့သာ ငါတို့ဆီကို မလာခဲ့ရင်…” ဝမ်ဒန် စကားဆက်မပြောနိုင်တော့ဘဲ စကားလုံးများကို ရှာမရ ဖြစ်သွားသည်။
ရှီဂျူက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ရထားလုံး၏ အရှေ့ဘက်သို့ သတိထား၍ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
ဝမ်ဒန်သည် ရထားလုံး၏ ယိမ်းထိုးမှုနှင့် ဆေးရည်၏ အာနိသင်ကြောင့် တဖြည်းဖြည်းချင်း အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။ သူတို့သည် မြန်ဆန်စွာ ခရီးနှင်နေကြသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ ဘုရင်ဟားမားနူးထံမှ ရွှေများစွာ ခိုးယူလာခဲ့ခြင်းကြောင့် ယူရစ်မြို့မှ အမြန်ဆုံး ဝေးရာသို့ ထွက်ခွာသွားရန် လိုအပ်သည်။
ဖန်နှင့် ရွန်တို့ မရှိတော့သည့်နောက်တွင် ဝမ်ဒန်သည် မိမိဘဝကို ရှေ့ဆက်မည်နည်းဟု လုံးဝ စိတ်ကူးမရတော့ပေ။
ပထမဦးစွာ သူသည် ဒဏ်ရာများကို ကုသရန် လိုအပ်သည်။ သို့သော် ဝမ်ဒန်သည် အမြဲတမ်း ထိုနှစ်ယောက်နောက်သို့သာ လိုက်ပါခဲ့သူဖြစ်သည်။ ကုန်တိုက်ကြီးက သူ့ကို ဆက်လက်ထားရှိမည်ဟု သူ မထင်သလို၊ သူကိုယ်တိုင်ကလည်း ဆက်နေချင်သေးသလားဟု မသေချာပေ။ လူတွေကို လှည့်စားပြီး ပိုက်ဆံရှာခြင်းသည် ဝမ်ဒန်၏ ဝါသနာ မဟုတ်ပေ။ သူသည် ပို၍ ရိုးသားသော နည်းလမ်းဖြင့်သာ ရယူလိုသူဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း သူသည် ဒဏ်ရာများ မသက်သာမချင်း မည်သည့်ရွေးချယ်မှုကိုမျှ ပြုလုပ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ လက်ခြေတို့ကို လှုပ်ရှားရန် ကြိုးစားတိုင်း နာကျင်မှုများက ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဓားဖြင့် ထိုးသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး ရှီဂျူ၏ ဆေးရည်စွမ်းအားကိုပင် တိုက်စားနေသဖြင့် ငြိမ်ငြိမ်လေး နေလိုက်ခြင်းက အကောင်းဆုံးဟု သူ ယူဆလိုက်သည်။
သူ အိပ်မောကျသွားချိန်တွင် ထိုကျိန်စာသင့်သော ကစားပွဲကို ကစားမိသည့်အတွက် သူ မည်သို့သော အရာများကို တွေးတောနေမိသနည်းဟု တွေးမိလိုက်သည်။
တမ်ပလာ သာဆန်သည် ဒက်စတင်နီနိုင်ငံတော် (Destiny's Kingdom) အောက်ရှိ ထောင်တွင်း ကွေ့ကောက်နေသော လမ်းစင်္ကြံများအတိုင်း လျှောက်လှမ်းနေသည်။
သာဆန်သည် ထိုနေရာကို မနှစ်သက်ခဲ့ပေ။ အင်ပါယာအစောင့်တပ်၏ တပ်မှူးဖြစ်လာပြီးနောက်ပိုင်း သူသည် ထိုနေရာတွင် သူ သက်သောင့်သက်သာ မရှိလှသော အချိန်ကာလများကို ပိုမိုကုန်ဆုံးခဲ့ရသည်။ သူသည် စစ်သည်များ၏ တပ်စခန်းကိုသာ ပို၍ သဘောကျသည်။ မြို့တော်တစ်လျှောက် ရောဂါကဲ့သို့ ပျံ့နှံ့နေသော ခြင်္သေ့ရုပ်ထုများဖြင့် အလှဆင်ထားသည့် ဗိသုကာလက်ရာများ မရှိဘဲ ရိုးရှင်းသော အိပ်ရာများ၊ ရိုးရှင်းသော နံရံများနှင့် တံခါးများသာ ရှိသည်။
ရိုးရှင်းသော ဘဝတစ်ခု။
သူ့ဘဝသည်လည်း ရိုးရှင်းမှု မရှိတော့သည်မှာ သေချာသည်။ ရာထူးတက်လာလေလေ နိုင်ငံရေးနှင့် ပို၍ ထိတွေ့လာလေလေ ဖြစ်သည်။
သာဆန်သည် နိုင်ငံရေးကို ရွံရှာသည်။
အနည်းဆုံးတော့ သူ့ရာထူးတွင် လစာ ပိုရသည်။ ဟားမားနူးထံတွင် နောက်ထပ် အနည်းငယ်မျှ အမှုထမ်းပြီးပါက သူ အနားယူရန်အတွက် ငွေကြေးလုံလောက်စွာ စုဆောင်းမိလိမ့်မည်။
ထို့ပြင် ဘုရင်အတွက် အောင်ပွဲတစ်ခုခုကို ဆောင်ကြဉ်းပေးနိုင်ပါက သူသည် ချမ်းသာစွာဖြင့် အနားယူနိုင်ပေလိမ့်မည်။
သူနှင့် ဒရာဟာတို့ ကွင်းပြင်တွင် တွေ့ရှိခဲ့ရသော ထိုသတ္တဝါသည် ထိုရည်မှန်းချက်ကို အကောင်အထည်ဖော်ရန်အတွက် ပထမဆုံးခြေလှမ်း ဖြစ်သည်။
အမှန်စင်စစ် အတားအဆီးများလည်း ရှိခဲ့သည်။
အဆိုးဆုံးမှာ မနေ့က Black Death တွင်း၌ ဖြစ်ပွားခဲ့သော ကိစ္စရပ်ဖြစ်သည်။ ရွန် မန်ဒရက် (Ruong Mandred) အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသော သတ္တဝါသည် ရူးသွပ်သွားပြီး ဒရာဟာ အပါအဝင် နန်းတော်၏ ထိပ်တန်း စိတ်စွမ်းအားရှင် အချို့ကို သတ်ဖြတ်လိုက်သည်။ ထိုရှုပ်ထွေးမှုကြားတွင် ထိုတွင်း၏ ပိုင်ရှင်သစ်များမှာ ရွှေသုံးထောင်နှင့်အတူ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
သာဆန်သည် ထိုပိုင်ရှင်များနောက်သို့ တပ်ဖွဲ့တစ်ခုကို စေလွှတ်လိုက်ပြီးဖြစ်သော်လည်း သူတို့သည် အချိန်အတော်ကြာ ကြိုတင်ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြသည်။ နန်းတော်ရှိ မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ကွင်းပြင်တွင် တစ်စုံတစ်ရာ မကောင်းမှု ဖြစ်ပွားနေမှန်း မသိရှိမီ နာရီပေါင်းများစွာ စော၍ ထွက်သွားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သဖြင့် တမ်ပလာသည် သူတို့ကို ဖမ်းမိလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားပေ။
သူတို့သာ ယူရစ်မြို့သို့ ပြန်လာခဲ့မည်ဆိုလျှင်လည်း ကူညီပေးမည့်သူ ရှိမည် မဟုတ်ပေ။
သို့သော် သာဆန်သည် မျှော်လင့်ချက် မပျက်ခဲ့ပေ။ ဒရာဟာ သေဆုံးသွားခြင်းမှာ ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းသော်လည်း သူတို့ အသုံးချနိုင်မည့် အရင်းအမြစ်သစ်ကို ရှာဖွေဖော်ထုတ်ပေးခဲ့သည့်အတွက် သူ၏ တာဝန်ကို ကျေပွန်ခဲ့သည်။
ယခုမူ ထိုအရာကို အသုံးချရန်မှာ သာဆန်၏ တာဝန်သာ ဖြစ်သည်။
သူသည် ဒက်ဂျ် ဒေါက် (Daj Douk) ဟု အမည်ရသော တိုက်ခိုက်ရေးသမားတစ်ဦး ရှိနေသည့် ထောင်ခန်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်။
ထောင်တံခါးရှိ သံတိုင်ကြားမှ ကြည့်လိုက်သောအခါ ဒေါက်၏ အရေပြားတစ်လျှောက်တွင် မန်ဒရက်ကဲ့သို့ပင် အနီရောင် အဖုအပိမ့်များ ထွက်ပေါ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
သာဆန် ပြုံးလိုက်သည်။ မကြာမီတွင် သူသည် မည်သူမျှ မတားဆီးနိုင်သော သတ္တဝါတပ်မတော်တစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ရတော့မည်။ ထိုအခါ သူသည် ဟားမားနူးဘုရင်၏ အမည်ဖြင့် တိုင်ရ် (Tyr) မြို့ကို သိမ်းပိုက်နိုင်လိမ့်မည်။
ဗွိုက်ဟဲရိုး (Voidharrow) သည် ၎င်း၏ ပုံသဏ္ဍာန်ကို ဆုံးရှုံးသွားခဲ့သည်။
အစီအစဉ်မှာ ပြင်းထန်သော အတားအဆီးနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။ လူသား မန်ဒရက်သည် ပြီးပြည့်စုံသော ဧည့်ခံသူ ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြခဲ့သည်၊ စိတ်ဓာတ်ပျော့ညံ့ပြီး ထိန်းချုပ်ရ လွယ်ကူသည်။ အမှန်ဆိုရသော် သူသည် စကားများလွန်းသော်လည်း ပျက်စီးသွားသော စကြဝဠာထဲတွင် ထောင်စုနှစ်များစွာ တစ်ယောက်တည်း နေခဲ့ရသော ဗွိုက်ဟဲရိုးအတွက်မူ ထိုအချက်မှာ ပြဿနာ မရှိလှပေ။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ထိုအချက်ကြောင့်ပင် မန်ဒရက်အား သတိအသိစိတ် အနည်းငယ်ကို ချန်ထားပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ သို့သော် အဆုံးတွင်မူ ထိုအချက်မှာ မိုက်မဲရာ ရောက်ခဲ့ပြီး ထိုလူပုလေးများက ဗွိုက်ဟဲရိုးကို တားဆီးနိုင်ခဲ့ကာ သန်ယွန် (Thang Yun) ၏ အမည်ဖြင့် ကောင်းချီးပေးသော ပရမ်းပတာများကို ဖြန့်ကျက်ခြင်းမှ တားဆီးနိုင်ခဲ့သည်။
ဗွိုက်ဟဲရိုးသည် နောက်ထပ် ဧည့်ခံသူတစ်ဦး လိုအပ်နေသည်။
သူ့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ရုပ်အလောင်းများသာ ရှိသည်။
အသက်ရှူနေသေးသူမှာ ထိုကျွန်ခံသူသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ၏ စိတ်မှာမူ မူလအစကို ဖန်တီးသူ (Progenitor) ၏ ဧည့်ခံသူကို ဖျက်ဆီးရသည့် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြောင့် ကြေမွသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ထိုအချက်မှာလည်း ကိစ္စမရှိပေ။ ဗွိုက်ဟဲရိုးအနေဖြင့် သူ့စိတ်ကို လိုအပ်ခြင်း မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အမှန်ဆိုရသော် သူ့စိတ်မရှိခြင်းကပင် သူ့ကို ဖျက်ဆီးပစ်ရမည့် အလုပ်ကို သက်သာရာ ရစေမည် ဖြစ်သည်။
ဖြည်းဖြည်းချင်း... အလွန်ကို ဖြည်းညင်းစွာပင် ဗွိုက်ဟဲရိုးသည် သူ့ကိုယ်သူ ပြန်လည်စုစည်းသည်။ ယခင် ဧည့်ခံသူ၏ ပခုံးနားရှိ ကျောက်တုံးပေါ်မှ အနီရောင် အမှုန့်များသည် တုန်ခါလာပြီး ပေါင်းစပ်ကာ အရည်ပျော်သွားတော့သည်။
အချိန်အနည်းငယ် ကြာမြင့်ခဲ့သည်။ ဗွိုက်ဟဲရိုးသည် ထိုကျွန်ခံသူနှင့် ထိုမိန်းမ၊ ထို့ပြင် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လောကတွင် သူ့ကို အာရုံလွှဲခဲ့သော ထိုထူးဆန်းသည့် တစ်ဝက်-အဲလ်ဖ် (half-elf) လူမျိုးတို့ကြောင့် အလွန်အမင်း အားနည်းသွားခဲ့ရသည်။ သို့သော် နောက်ဆုံးတွင်မူ သူသည် ၎င်း၏ သဘာဝအခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိအောင် အောင်မြင်သွားခဲ့သည်။
ထို့နောက်တွင်မူ ကြမ်းပြင်တစ်လျှောက်တွင် လဲလျောင်းနေသော သခင် ဒန်ဖ (Dang Fa) ၏ ရုပ်အလောင်းဆီသို့ တရွေ့ရွေ့ လူးလာကူးဖြတ်သွားရန်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။