ချန်ချန်သည် အပေါ်ယံတွင် ကျန်ရစ်နေသူအားလုံး ဘေးကင်းစွာ ထွက်ခွာနိုင်စေရန် စီစဉ်ပေးနေသည်။
အရပ်ပုလူးတစ်ယောက်က သူမအား ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး "ငါတို့ပိုက်ဆံကို ဘယ်တော့ရမှာလဲ" ဟု မေးသည်။
"သေသူတို့မြို့နားက သုံးယောက်သား တိရစ္ဆာန်မွေးမြူရေးခြံကိုသွားပြီး စောင့်နေ၊ ပိုက်ဆံရလိမ့်မယ်။ သရိုင်-ကရင်း (thri-kreen) ကို ငါ့နာမည်နဲ့ သွားပြောလိုက်၊ 'ဂါရိုဂျင်း' လို့ ပြောလိုက်ရင် ရပြီ" ဟု သူမက ပြန်ဖြေသည်။ ထိုစကားလုံးမှာ အယ်လ်ဗင်ဘာသာစကားနှင့် ဆင်တူအောင် ဖန်တီးထားခြင်းဖြစ်ပြီး အမှန်တကယ်တော့ အဓိပ္ပာယ်မရှိပေ။ သို့သော် ၎င်းသည် တာရာလင်ထံသို့ ဤတိုက်ခိုက်ရေးသမားများသည် ကုန်တိုက်မှ တာဝန်ပေးချက်ဖြင့် ရောက်လာခြင်းဖြစ်ကြောင်း အချက်ပေးလိုက်ခြင်းပင်။
သူတို့အားလုံး ထွက်ခွာသွားသောအခါ သူမသည် ဖေးဟောင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဖေးဟောင်မှာ ပိုမိုအန္တရာယ်ကြီးမားလာသော လုပ်ငန်းခွင်မှရရှိသည့် အမြတ်ငွေများဖြင့် ပြည့်နေသော သတ္တုသေတ္တာကြီးကို ကိုင်ထားသည်။ "ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ"
ချန်ချန် အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။ "အရာအားလုံး ပျက်စီးတော့မှာ၊ အဲဒါ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲဆိုတာပဲ။ ဖားမူ ဘာဖြစ်သွားသွား၊ သူက အခု ချမ်ဘာလိန်ကိုတောင် တိုက်ခိုက်နိုင်တဲ့အထိ အစွမ်းထက်နေပြီ။ ချန်ချန်က သူ့ကိုကူညီဖို့ သွားနေတာ"
"ဘာ"
သူမ ထိုသို့ပြောလိုက်မိသည့်အတွက် ချန်ချန် နောင်တရသွားသည်။
ဖေးဟောင်သည် သေတ္တာကို ကျောက်ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ချက်ချင်းပစ်ချလိုက်သည်။ သေတ္တာကျသံမှာ ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဖေးဟောင်သည် ချန်ချန်လာခဲ့သည့်လမ်းအတိုင်း ပြန်ပြေးသွားတော့သည်။
သူမ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ကြွေဒင်္ဂါးပြားများပါသည့် သေတ္တာကို ဆွဲယူကာ ထွက်ပေါက်ဆီသို့ ဦးတည်လိုက်သည်။ ကိုမင်း ဘယ်ရောက်နေမှန်း သူမမသိသော်လည်း သူမ၏အစ်ကိုဖြစ်သူကို သူမ ယုံကြည်သည်။ ချမ်ဘာလိန်နှင့် ထိုမိစ္ဆာကောင်တို့ ပူးပေါင်း၍ ကွင်းတစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးမပစ်မီ သူမ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာရန် လိုအပ်နေသည်။
ဖေးဟောင်သည် ကွင်း၏ မြေအောက်ခန်းများထဲသို့ ပြေးဝင်သွားရာ သူမြင်လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းက သူ့အရိုးထဲအထိ အေးစက်သွားစေသည်။
မူးလ် (mul) လူမျိုးဖြစ်သည့် ဖေးဟောင်တစ်ယောက် ချန်ချန်မှာ စိတ်စွမ်းအားရှင်တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သိထားသည်။ သူမသည် စနစ်တကျ သင်ကြားထားသူမဟုတ်ဘဲ များသောအားဖြင့် ကစားပွဲများတွင် လူများကို လှည့်စားရန်နှင့် ကုန်တိုက်အဖွဲ့ဝင်များ၏ အတွေးများကို အခြားစိတ်စွမ်းအားရှင်များ မဖတ်နိုင်အောင် ကာကွယ်ရန်အတွက်သာ အသုံးပြုလေ့ရှိသည်။
ထို့ကြောင့် ချန်ချန်၏ စွမ်းအားမည်မျှကြီးမားသည်ကို သူ မေ့လျော့လွယ်ခဲ့သည်။
ထိုနေရာတွင် ချန်ချန်သည် ကျူးဖုန်းနှင့် ပခုံးချင်းယှဉ်၍ ရပ်နေသည်။ သူတို့နှစ်ဦးလုံးထံမှ မှော်စွမ်းအားများ စီးဆင်းနေပြီး စွမ်းအင်ကွန်ရက်များမှာ ရစ်ပတ်လျက် ဖားမူအသွင်ပြောင်းသွားသော မိစ္ဆာကောင်ထံသို့ ပစ်လွှတ်နေသည်။
သူ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံး၊ ကွင်းထဲတွင်ဖြစ်စေ၊ ကုန်တိုက်နှင့်အတူရှိစဉ်ဖြစ်စေ ဖေးဟောင်သည် ပြဿနာအများစုကို သူ၏ ခွန်အားဖြင့်သာ ဖြေရှင်းခဲ့သည်။ တစ်စုံတစ်ခုကို ထိုးနှက်ခြင်း၊ လေးလံသော အရာများကို မခြင်း သို့မဟုတ် သူ့၏ အားကြီးသော ခွန်အားလိုအပ်သည့် အခြားအရာတစ်ခုခုကို ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့်သာ ဖြေရှင်းလေ့ရှိသည်။
သို့သော် ဤတိုက်ပွဲတွင်မူ သူ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာစွမ်းအားများက မည်သို့အသုံးဝင်မည်ကို သူ မသေချာပေ။
သို့သော် ချန်ချန်သည် သူမ၏အသက်အတွက် တိုက်ခိုက်နေခြင်းဖြစ်ပြီး သူမသည် ဖေးဟောင်ချစ်မြတ်နိုးရသူဖြစ်သည်။ သူမ၏စကားကို နားထောင်၍ ဤမကောင်းဆိုးဝါးနေရာတွင် ပါဝင်ပတ်သက်မိသည့်အတွက် သူမအပေါ် ဒေါသထွက်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း လိုအပ်ပါက သူမအတွက် အသက်စွန့်ရန် ဖေးဟောင် ဝန်မလေးပေ။
ထို့ကြောင့် သူသည် ထိုမိစ္ဆာကောင်ထံသို့ ပြေးဝင်သွားပြီး နံရံနှင့်ကပ်အောင် အားဖြင့် ဆောင့်တိုက်လိုက်သည်။
ဖေးဟောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးက ဗွိုက်ဟဲရိုး (Voidharrow) ကို နံရံနှင့်ရိုက်မိစေလိုက်သောအခါ ချန်ချန် ဝမ်းသာသွားသည်။ ထိုကမ္ဘာလွန် မိစ္ဆာကောင်မှာ မှော်စွမ်းအားတိုက်ပွဲတွင် အာရုံစိုက်လွန်းနေသဖြင့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုက်ခိုက်မှုကို သတိမပြုမိလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
ချန်ချန်၏ အကူအညီဖြင့် ကျူးဖုန်းသည် ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ အားကုန်သုံး၍ တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။
အမှန်စင်စစ်တွင် မှော်ပညာကို အသုံးပြုနေသည်မှာ ကျူးဖုန်းသာဖြစ်သည်။ ချန်ချန်သည် 'လမ်းစဉ်' (Way) ကို စနစ်တကျ မသင်ကြားဖူးသဖြင့် တိုက်ရိုက်ပါဝင်နိုင်ခြင်းမရှိဘဲ စွမ်းအင်အရင်းအမြစ်အဖြစ်သာ လုပ်ဆောင်ပေးနေရသည်။ ကျူးဖုန်းမှာ ရေတွင်းမှ ရေကိုထုတ်ယူသည့် စက်ဖြစ်ပြီး ချန်ချန်မှာ စက်ထဲသို့ စီးဝင်သည့် ရေပင်ဖြစ်သည်။
ဖေးဟောင် ရောက်ရှိလာခြင်းကြောင့် မိစ္ဆာကောင် အားနည်းသွားသဖြင့် ချန်ချန်လည်း အာရုံကို ခဏတာ ခွဲထုတ်နိုင်ခဲ့သည်။ ကျူးဖုန်းတစ်ယောက်တည်း ခဏတာ ထိန်းထားနိုင်လိမ့်မည်။
ချန်ချန်သည် အာရုံကို အက်စထရယ် (Astral) လောက၏ ထောင့်တစ်နေရာသို့ ပို့လိုက်ရာ ဖားမူသည် ဘောလုံးကဲ့သို့ အကွေးလိုက်ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သို့သော် သူမ ဘာကိုမျှ မခံစားရပေ။ ဤစိတ်ကူးယဉ်နယ်ပယ်တွင် ဖားမူ၏ တည်ရှိမှုမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်သည်။
သို့တိုင် သူမ စိတ်ဖြင့် လှမ်းရှာကြည့်သည်။ ဖားမူ၏ အတွင်းထဲတွင် ကျန်ရစ်နေနိုင်မည့် စိတ်ဝိညာဉ်၏ အရိပ်အယောင်တစ်ခုခုကို ရှာဖွေသည်။
"ဖားမူ... ချန်ချန်ပါ။ တစ်ခုခုကျန်နေသေးတယ်လို့ ပြောပေးပါ။ မင်းရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုခုက ကျန်နေသေးတယ်လို့ ပြောပေးပါ"
"ထွက်သွားပါ..."
အသံမှာ သေးငယ်ပြီး တိုးဖျော့နေသည်။ ချန်ချန် အနိုင်နိုင် ကြားလိုက်ရသည်။ ထိုအသံမှာ ဝေဒနာ၊ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုနှင့် ဆုံးရှုံးမှုတို့ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။
သို့သော် ၎င်းသည် ဖားမူ၏ အသံ အသေအချာပင်။
"ငါ့စကားနားထောင်၊ ဖားမူ။ ငါ မင်းကို ကူညီနိုင်တယ်"
"ငါ့ကို ကူညီလို့မရတော့ဘူး။ ငါ့ကို ငြိမ်းချမ်းစွာ သေခွင့်ပေးလိုက်ပါ"
အမှန်တကယ်တွင် သူသည် ထိုအခြေအနေသို့ နီးကပ်နေပြီဖြစ်သည်။ သူ့၏ နောက်ဆုံးကျန်ရှိသော သတိရိပ်မှာ မှေးမှိန်လျက် သေဆုံးတော့မည်ဖြစ်သည်။ နောက်ထပ် ခဏလောက်သာ ကြာပါက အချိန်မီတော့မည် မဟုတ်ပေ။
သို့သော် အသေးငယ်ဆုံးသော မီးပွားလေးပင် မီးတောက်တစ်ခုအဖြစ် ပြန်လည်တောက်လောင်နိုင်သေးသည်။
"ငါတို့ မင်းအတွက် တိုက်ခိုက်နေကြတာ၊ ဖားမူ။ ငါနဲ့ ကိုမင်း၊ ချန်ချန်... ဖေးဟောင်က မင်းအသွင်ပြောင်းသွားတဲ့ မိစ္ဆာကို တိုက်ခိုက်နေတယ်။ တော (တော) လည်း မင်းကိုကယ်ဖို့ ဒီနေရာမှာ ရှိနေတာ"
"ငါ့ကို ကယ်လို့မရဘူး၊ ချန်ချန်။ ဖားမူ မန်ဒရက်ဆိုတာ မရှိတော့ဘူး၊ ရှိနေတာက ဗွိုက်ဟဲရိုးပဲ" အသံမှာ ပိုကျယ်လာသော်လည်း စိတ်ပျက်အားငယ်မှုမှာ ပိုမိုထူပြောလာသည်။
"ဒါဆို မင်း လက်လျှော့လိုက်တော့မှာလား"
"ငါ့မှာ ဘာရွေးချယ်စရာရှိလို့လဲ"
ချန်ချန် ရုတ်တရက် ဒေါသထွက်သွားသည်။ "ငါထင်တယ်၊ မင်းပြောတာမှန်တယ်... ဖားမူ မန်ဒရက်ဆိုတာ မရှိတော့ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါသိတဲ့ ဖားမူ၊ ငါ့အစ်ကိုက တစ်သက်လုံး ခင်မင်ဖို့ ကတိပြုခဲ့တဲ့ ဖားမူဆိုရင် ဘယ်တော့မှ တိုက်ပွဲမဝင်ဘဲ လက်လျှော့မှာ မဟုတ်ဘူး"
"ငါကိုယ်တိုင်က ဘယ်လိုလုပ် တိုက်ခိုက်နိုင်မှာလဲ" မျှော်လင့်ချက်အရိပ်အယောင်တစ်ခုမှာ စတင်တောက်ပလာသည်။
"မင်းရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာကို ပြန်ယူလို့ရတယ်။ ငါ ကူညီပေးနိုင်တယ်"
"အလကားပါပဲ၊ ချန်ချန်။ ဒါက ငါ့ခန္ဓာကိုယ်တောင် မဟုတ်တော့ဘူး" မျှော်လင့်ချက်မှာ အားနည်းသွားပြီး အသံမှာ တစ်ဖန်ပြန်၍ တိုးဖျော့သွားသည်။
"အနည်းဆုံးတော့ သူ နောက်ထပ် ဒုက္ခမပေးအောင် မင်း တားနိုင်ပါတယ်။ ဖေးဟောင်၊ တောနဲ့ ငါတို့က သူ့ကို တိုက်နေတယ်။ မင်း ငါတို့ကို ကူညီနိုင်တယ်"
"တောက ဒီမှာလား" မျှော်လင့်ချက်မှာ ပို၍ ကြည်လင်လာသည်။ "သူ အသက်ရှင်နေသေးတာလား"
"ဟုတ်တယ်၊ မင်းအတွက် တိုက်ခိုက်နေတာ"
ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
"ငါ ဘာလုပ်ပေးရမလဲ"
ချန်ချန် ခဏစဉ်းစားလိုက်သည်။ "ငါ မင်းရဲ့စိတ်ကို အားဖြည့်ပေးမယ်။ အဲဒါဆိုရင် မိစ္ဆာကောင်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်းလေးတစ်ခုကို မင်း ပြန်ထိန်းချုပ်နိုင်လိမ့်မယ်"
"ကောင်းပြီ"
ပြတ်သားသော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုက စိတ်ပျက်အားငယ်မှု လိုက်ကာကို ဖောက်ထွက်သွားပြီး ဖားမူ၏ သတိရိပ်ကို မီးတောက်စေသည်။ ချန်ချန် သူမ၏စွမ်းအားအချို့ကို ဖားမူထံသို့ ပေးပို့လိုက်သည်။ ကျူးဖုန်းထံမှ သူမယူထားသည့် စွမ်းအားများဖြင့်ပင် လုံလောက်မည်ဟု မျှော်လင့်ရင်းပေါ့။
ဖားမူသည် သူ့၏ ညာဘက်လက်ကို အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ ထိုလက်ဖြင့် သူပြုလုပ်ခဲ့ဖူးသော အရာများကို စဉ်းစားလိုက်သည်။ လူတွေကို ထိုးနှက်ခြင်း၊ ဓားကိုင်ခြင်း၊ လှပသော အမျိုးသမီးများ၏ ခါးကိုဖက်ခြင်း၊ အကောင်းစား အစားအစာများ စားခြင်း၊ အညံ့စား အစားအစာများ စားခြင်း၊ ထိုအရသာရှိသော အသားခြောက်ကို စားခြင်း၊ ဘီယာများစွာ သောက်ခြင်းနှင့် ပြဇာတ်ဆန်ဆန် အခန်းထဲသို့ အတင်းဝင်ရောက်ခြင်း စသည်တို့ပင်။
ချန်ချန်သည် ထိုအရာများမှတစ်ဆင့် ဖားမူအကြောင်း သူမထင်ထားသည်ထက် ပိုမိုသိရှိသွားရသည်။
ဖားမူသည် သူ့လက်ချောင်းများကို ဆုပ်လိုက်ဖြန့်လိုက် လုပ်လိုက်ရာ မိစ္ဆာကောင်၏ လက်ချောင်းများလည်း လှုပ်ရှားသွားသည်။
အနည်းဆုံးတော့ ညာဘက်လက်မှာ လှုပ်ရှားသွားသည်။ သို့သော် ဘယ်ဘက်လက်က ဖေးဟောင်၏ ဗိုက်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထိုးနှက်လိုက်သည်။
ထိုအခါ မိစ္ဆာကောင်၏အသံမှာ နေရာအနှံ့မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ "မင်းက မိုက်မဲလိုက်တာ၊ ဖားမူ မန်ဒရက်။ မင်း ငါ့ကို အနိုင်ယူနိုင်မယ်လို့ တကယ်ပဲ ထင်နေတာလား"
"ဟုတ်တယ်၊ ငါ အဲဒီလောက်ထိ မိုက်မဲနေတာပဲ" ဖားမူ ထိုသို့ပြောပြီးနောက် မိစ္ဆာကောင်၏ လက်ကို သူ့နှာခေါင်းဆီသို့ ပြန်ထိုးခိုင်းလိုက်သည်။
ဖေးဟောင်သည် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မိစ္ဆာကောင်၏ ဗိုက်ကို ပြန်လည်ထိုးနှက်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင်ပင် ချန်ချန်နှင့် ကျူးဖုန်းတို့က အပြာရောင်မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုမိစ္ဆာကောင်၏လည်ပင်းကို မှော်စွမ်းအားဖြင့် ညှစ်ထားကြသည်။
ဖားမူသည် သူ့ညာဘက်လက်ထက် ပိုမိုလွှမ်းမိုးရန် ကြိုးစားသော်လည်း မိစ္ဆာကောင်၏ ဖိနှိပ်မှုကြောင့် အနိုင်ကျင့်ခံလိုက်ရသည်။
ချန်ချန် သူမ၏စွမ်းအားများကို ကျူးဖုန်းထံသို့ ပိုမိုပေးပို့လိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးက မှော်ပညာဖြင့်၊ ဖားမူက စိတ်ဖြင့်၊ ဖေးဟောင်က ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာဖြင့် တိုက်ခိုက်နေကြရာ သူတို့တွင် အခွင့်အရေးရှိနေသည်။
အနည်းဆုံးတော့ ချန်ချန် ထိုသို့ မျှော်လင့်ရပေမည်။
ကျူးဖုန်းသည် သူမ၏ အတွေးကို ခံစားမိဟန်တူသည်။ "ငါတို့ လုပ်နိုင်တဲ့အရာတစ်ခုပဲ ရှိတော့တယ်၊ အခုချက်ချင်း လုပ်ရမယ်" ဟု သူက ပြောသည်။
သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ကျူးဖုန်း အသုံးပြုရမည့် မှော်စာလုံးကို မြင်လိုက်ရသည်။ ကျူးဖုန်းက သူတို့၏ စိတ်ဆက်သွယ်မှုမှတစ်ဆင့် သူမထံသို့ ပို့ပေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
"ဒါက သူ့ကို သေစေလိမ့်မယ်၊ ငါတို့နဲ့ ဖေးဟောင်လည်း အသက်ဆုံးရှုံးနိုင်တယ်" ချန်ချန် ပြောလိုက်သည်။
"အကြမ်းဖက်လေ သူက ပိုအစွမ်းထက်လာလေပဲ။ ဒီတိုက်ပွဲက ကြာလေလေ ငါတို့အတွက် အခြေအနေ ဆိုးလေလေပဲ။ မန်ဒရက်ရဲ့ နောက်ဆုံးကျန်ရှိတဲ့ သတိရိပ်ကလည်း ကြာကြာမခံတော့ဘူး။ အဲဒါ ပျောက်ကွယ်သွားရင် ငါတို့အားလုံး သေရလိမ့်မယ်"
ချန်ချန်သည် ကျူးဖုန်းပြောသည်မှာ မှန်ကြောင်း သိသည်။ သူမ သူ့ကို မှားစေချင်သော်လည်း အချိန်သည်သာ သူတို့၏ အကြီးမားဆုံး ရန်သူဖြစ်နေသည်။
"လုပ်ကြတာပေါ့" သူမ ပြောလိုက်သည်။ ဖေးဟောင်နှင့် တောကို နောက်ဆုံးနှုတ်ဆက်ခွင့်လေးများ ရခဲ့ပါက ကောင်းမည်ဟု သူမ တွေးမိသည်။
ကိုမင်းနှင့် ဘာဂလင်တို့သည် တော၏ ဒဏ်ရာရနေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ကျောက်တုံးများအောက်မှ ဆွဲထုတ်နေကြသည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် သူ အသက်ရှူနေဆဲဖြစ်သည်။ ရုတ်တရက် နေမင်းထက် ပိုမိုတောက်ပသော အလင်းရောင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
ကိုမင်းသည် သူ့မျက်လုံးကို လက်ဖြင့်ကာလိုက်သည်။ ဖားမူ၊ ချန်ချန်၊ ကျူးဖုန်းနှင့် ဖေးဟောင်တို့မှာ ထိုအလင်းတန်းများကြားတွင် ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။
သူသည် အလင်းကို မြင်ရုံသာမက ခံစားနေရသည်။ ထိုတောက်ပမှုမှာ သူ့စိတ်ကိုပင် ထိတွေ့နေသကဲ့သို့ပင်။
ထိုအခိုက်တွင် ကိုမင်းသည် ၎င်းမှာ သူတစ်ခါမျှ မကြုံဖူးသော အားအကြီးဆုံး စိတ်စွမ်းအား မှော်အတတ်ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။
အချိန်အတော်ကြာသွားသည်ဟု ထင်ရသော စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာတွင် အလင်းမှာ မှိန်ဖျော့သွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ကျောက်ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လူသုံးဦး လဲလျောင်းနေပြီး မျက်နှာကျက်ကို ငေးကြည့်နေကြသည်။ ဖေးဟောင်မှာမူ မျက်လုံးများကို အဆက်မပြတ် မှိတ်လိုက်ဖွင့်လိုက် လုပ်နေသည်။
"ဘာတွေဖြစ်သွားတာလဲ" ဘာဂလင်က မေးသည်။
"ငါလည်း မသိဘူး။ မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား၊ ဖေးဟောင်" ကိုမင်း မေးလိုက်သည်။
"ချန်ချန်" ဖေးဟောင် သူမဘေးတွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။
ဘာဂလင်သည် တောကို ပခုံးပေါ်သို့ ထမ်းတင်လိုက်သည်။ "ငါ သူ့ကို ကြည့်ပေးထားမယ်။ မင်း မူးလ်ကို ကူညီပေးလိုက်"
"ကျေးဇူးပဲ"
ပုလူး (dwarf) က ပြုံးလျက် "တောက ငါ့ကို အဆင်ပြေအောင် ဆက်ဆံပါတယ်။ သူက ရယ်စရာလည်းကောင်းတယ်၊ ပြီးတော့ သူ့သူငယ်ချင်းကိုလည်း ဂရုစိုက်တယ်။ အဲဒီလိုမျိုးကို နေ့တိုင်း မြင်ရတာ မဟုတ်ဘူးလေ" ဟု ပြောသည်။
ကိုမင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ချန်ချန်နှင့် ကျူးဖုန်းတို့ထံ လျှောက်သွားသည်။ သူတို့နှစ်ဦးလုံး ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းလျက် မျက်နှာကျက်ကို ငေးကြည့်နေကြသည်။ သူတို့နှစ်ဦးလုံး အသက်ရှူသံမှာ တိမ်လွန်းလှပြီး သတိရှိသည့် အရိပ်အယောင် မတွေ့ရပေ။ သူ ချန်ချန်၏ မျက်လုံးရှေ့တွင် လက်ဝါးကို ဝှေ့ယမ်းကြည့်သော်လည်း သူမ မျက်တောင်ပင် မခတ်ချေ။